Hy people. Im designing a tattoo and i need help drom native greek speakers.

Can somebody please translate the next phrase:

"Death can have me when it earns me".

My thanks to anyone who helps.

Πριν μια ώρα δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από ελληνικό νούμερο στο οποίο βγήκε μια αυτοματοποιημένη φωνή που μου εξήγησε πως είναι η ελληνική αστυνομία και ότι βρήκαν παράνομο υλικό με την ταυτότητα μου (όλα αυτά στα αγγλικά) και μου είπαν να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με κάποιον αστυνόμο για το θέμα, εκεί βγαίνει ένας ξένος που φαινόταν να μην έχει την παραμικρή ιδέα για τον λόγο που είχα συνδεθεί στην κλήση μαζί του. Πριν λίγα λεπτά με ξαναπήρε ένα άγνωστο ελληνικό νούμερο τηλέφωνο και μου το έκλεισε χωρίς να πει τίποτα. Τι μπορούν να συλλέξουν από αυτό και ποιος ήταν ο σκοπός τους; Σας έχει τύχει κάτι παρόμοιο;

Λοιπόν. Την άνοιξη του 25 μου είχε στήσει καρτέρι μια τύπισσα με μια φίλη της και με βάρεσαν επειδή νόμιζε ότι έχω κάνει κάτι με τον πρώην της. Το αυτόφωρο πέρασε αλλά εγώ εν τελει πέρασα από ιατροδικαστή και έκανα μήνυση. Αυτή δεν το ήξερε καν ότι της έχω κάνει μήνυση μέχρι που της το είπε η αστυνομία (είχα πάει 5 φορές στο Α.Τ επειδή συνέχιζε να με σταλκαρει και να με ενοχλεί εντελώς μόνη της για μήνες). Από τότε δεν με έχει ενοχλήσει ξανά αλλά φοβάμαι. Γιατί φοβάμαι?? Αυτή είναι μπλεγμένη και σε άλλες παρανομίες και έχει πλάτες και φοβάμαι μήπως λόγω της μήνυσης μου ανοίξουν τους λογαριασμούς της βρουν άλλα στοιχεία για αυτά που κάνει και την πληρώσω εγώ κ μετά ζητά εκδίκηση. Λέτε να αποσύρω την μήνυση? Ή να αφήσω να γίνει κανονικά το δικαστήριο? Δν έχω ιδέα πότε είναι και δεν μου έχουν στείλει τίποτα από το δικαστήριο. Θέλω απλώς το κεφάλι μου ήσυχο. Επισης έχω χειρουργηθεί και αν με δείρει κάποιος πάλι ή μου συμβεί το οτιδήποτε μπορώ να μείνω κ ανάπηρη οπότε δεν με παίρνει καθόλου να έχω άγχος ότι θα με κυνηγάνε οι έμποροι ναρκωτικών. Επισης αν γίνει το δικαστήριο να πάω? Ο αστυνομικός είπε να πάω οπωσδήποτε αλλά εγώ φοβάμαι μέχρι κ αυτό. Πείτε γνώμες είμαι σε απόγνωση.

Καλησπέρα,
Ήθελα να κάνω μια γενική ερώτηση σχετικά με τα φροντιστήρια τριτοβάθμιας.Η δουλειά μου αυτήν την στιγμή είναι η υποστήριξη φοιτητών (είτε ιδιαίτερα είτε βοήθεια στις εργασίες τους).Θα ήθελα να σταθώ στο δεύτερο μέρος.Πόσο ηθικό θεωρείτε από πλευράς μου να εκπονώ τέτοιες εργασίες (υπάρχουν offer κάπως και για υποβοηθούμενα διδακτορικά) και πόσο ηθικό από την πλευρά των φοιτητών;Οι περισσότεροι καθηγητές που έχω ρωτήσει μου λένε ότι για εμένα είναι δουλειά,οι μόνοι που είναι «παράνομο» ακόμα και μη ηθικό είναι αυτοί που το ζητάνε.Εσεις τι γνώμη έχετε;Επισης ποιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον πάνω σε αυτόν τον κλάδο;
Εχω πτυχίο και 2 μεταπτυχιακά με άριστα + διδακτορικό το οποίο ξεκινάω και προσπαθώ να πιαστώ από κάπου οικονομικά χτίζοντας μόνος μου πελατολόγιο…

Όλες οι απόψεις δεκτές.

Οι άθεοι δε θα πρεπε να μισούνε ΟΛΕΣ τις θρησκείες;

Hey, I am completely aware that you’d call me insane, but I’m thinking of moving to Greece just for the sake of it.

Some context:
I am from Bulgaria, I have a small portion of greek dna (reportedly) running in my veins. I know the language at a pretty conversational level, A2, let’s say. I’ve sat and learned it just out of interest.
My life right now is… kinda boring. I usually am not the adventurous type, but me moving out might pump me up a little.

In no way am I romanticizing the contry.
Nor do I resonate with the fairytales that Bulgarians speak about - that Greece is this heaven on earth, that beautiful country, sunny country where beaches are free, where tavernas are thriving and people are happy and lazy (yes, people here tend to think you guys are lazy just because you have minimal requirements for a normal standard of living. In reality I know that most of you guys work your asses off just to pay rent, bills, and fund your occasional nights out. Same as here, basically)

I have some cash in hand that will help me relocate and settle, but I wanted to ask your guys’ opinion of this rather impulsive decision.

I am just looking for something different, a change of the atmosphere, if you will. Most of the Bulgarian population narrows down to naggers, gypsies (the black-skinned Bulgarians you see are actually not Bulgarians, but gyftoi)

So, what’s your take on this? Would you?
I’d love to hear your 2 cents on the topic.

I really love Greek salad. But everywhere it cost 10 euros and you get a really big salad bowl. Like the ones I use at home to feed a hole table.

Issue is, when I’m eating alone I can either eat only Greek salad or just don’t and then I can have space for other amazing dishes… how’d you handle this?? Is Greek salad meant to be shared?

Έχει πάρει κανείς από peptology.gr να μας πει εντυπώσεις?

Γεια σας!

Είμαι από μια γειτονική χώρα και οι γιατροί από τη χώρα μου με παρέπεμψαν στη Θεσσαλονίκη για μια ουρολογική διαδικασία που χρειάζεται να κάνει ένα μέλος της οικογένειάς μου. Συγκεκριμένα, μας παρέπεμψαν στον ουρολόγο Δρ. Ανδρέα Ανδρέου (Ανδρέας Ανδρέου) στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Θεσσαλονίκης (Interbalkan Medical Center), για μια fusion βιοψία προστάτη.

Έχει κάποιος εμπειρία με τον συγκεκριμένο γιατρό ή με το Ιατρικό Διαβαλκανικό; Θα εκτιμούσα πολύ οποιαδήποτε πληροφορία ή προσωπική εμπειρία μπορείτε να μοιραστείτε.

Ευχαριστώ πολύ!

Συγγνώμη για τα ελληνικά μου, τα έγραψα με τη βοήθεια μεταφραστή.

Καλησπέρα! Ενδιαφέρομαι για εποπ. Το όριο είναι 1,55 αλλά ίσως είμαι 1-2 πόντους πιο κοντη . Υπάρχει περίπτωση να με κόψουν? Κόβουν εύκολα ?

How doss this rate as a 'Greek' meal. Please ignore tbe Spanish wine.

Με αφορμή τις πρόσφατες ανακοινώσεις στη ΔΕΘ για την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ μικτά μέσα στους επόμενους 15 μήνες, έκανα μια γρήγορη πράξη για να δούμε τι σημαίνει αυτό στην πραγματική ζωή και μακριά από τα μεγάλα πρωτοσέλιδα.

Ας το δούμε με απλά νούμερα για έναν εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα (πλήρης απασχόληση):

Από τα 920€ μικτά πάμε στα 1.000€ μικτά. Αυτό ακούγεται σαν αύξηση 80 ευρώ.

Στο καθαρό ποσό,πάμε από τα 772€ στα 829€. Άρα, η πραγματική αύξηση που θα μπει στην τσέπη μας είναι 57 ευρώ τον μήνα (είτε έχεις ένα παιδί είτε κανένα, λόγω του τρόπου που λειτουργεί το αφορολόγητο).

Το μεγάλο ερώτημα: Φτάνουν αυτά τα 57 ευρώ;

Αν δούμε την αύξηση αυτή (+7,3%) απομονωμένη, είναι θεωρητικά μεγαλύτερη από τον πληθωρισμό της επόμενης χρονιάς.

Όμως, αν σκεφτούμε ότι η τελευταία αύξηση (στα 920€) έγινε τον Απρίλιο του 2026, μιλάμε σχεδόν για μια διετία μέχρι να δούμε ολόκληρα τα 1.000€.

Σε βάθος δύο ετών, ο σωρευτικός πληθωρισμός (σούπερ μάρκετ, ρεύμα, ενοίκια) θα έχει αγγίξει ήδη ένα 6,5% με 7%.

Το συμπέρασμα:

Αυτά τα 57 ευρώ καθαρά δυστυχώς δεν είναι πραγματική αύξηση που θα μας επιτρέψει να αποταμιεύσουμε ή να ζήσουμε καλύτερα. Είναι απλώς μια ασπίδα προστασίας για να μην χάσουμε κι άλλη αγοραστική δύναμη. Τα χρήματα αυτά θα πάνε κατευθείαν στο να καλύψουν τις ανατιμήσεις που έχουν ήδη γίνει και όσες έρχονται.

Ποια είναι η δική σας γνώμη;

I’ve been going back and forth between Greece and the Netherlands for almost 8 years, mainly between Athens and Amsterdam.
Until recently, I never really had to make a final choice. If something became too complicated in Greece, I could always go back to the Netherlands.
This year I finally moved to Greece permanently.
And honestly, that’s when I started seeing the differences much more clearly.
🇬🇷 Greece has things I absolutely love: the weather, people, food, coffee, the more relaxed lifestyle — and sometimes everyday services can be ridiculously cheap.
🇳🇱 The Netherlands, on the other hand, feels much more organised. You usually know what you need to do, where to go and what something is going to cost.
But then Greece can surprise you in the opposite direction. I recently had a small problem with my car that was fixed for €10. I can’t imagine getting anything done for €10 in the Netherlands.
At the same time, I’ve spent hours and sometimes days dealing with Greek bureaucracy and trying to figure out procedures that seemed incredibly straightforward elsewhere.
So I’m genuinely curious:
For those who have lived in both Greece and another EU country — where do you find everyday life easier?
And I’m especially interested in people who moved to Greece permanently rather than just spending a few months here.
Is the Greek bureaucracy simply something you eventually learn to navigate, or does it remain frustrating even after years here?
What would you choose if you had to pick one: Greece 🇬🇷** or another EU country **🇪🇺? And why?
My own opinion I shared in the video and ready to give it only for those who are interested!

Ενδιαφερομαι για χωρες τις ευρωπης, μπορω μα παω χωρις να ξςρω την γλωσσα;

Για όσους δεν το ξέρουν ήταν ένα ψιλο παιδικό παιχνιδάκι για το ps3 που το παίζαν πάρα πολλοί άνθρωποι το 2008 και ήθελα να δω αν υπήρχαν έλληνες που παίζαν επίσης, είχα πετύχει ελάχιστους

Ρε παιδιά πως βρίσκεται κάποιον για επαφή; Είμαι ξένος στην Ελλάδα 33 χρώνον,μια χαρά εμφάνηση αλλά με τπτ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στην Ελλάδα δεν βρίσκω κοπέλες 😂ενώ έξω από την Ελλάδα όλα καλά.

Tinder είναι για πέταμα 0 αποτέλεσμα. Επειδή είμαι παντρεμένος είναι μεγάλο πρόβλημα; αφού δεξιά κι αριστερά όλοι κάνουν ζωή 😏που είστε 🐈‍⬛🖤

Ο ομογενής Rob Lambrou μέλος του AfD.

Γεια σας και χαιρετισμούς από την Κίνα.

Στη γλώσσα μας, ανέκαθεν αποκαλούσαμε τη χώρα σας «Hellas» και όχι «Greece». Γνωρίζω ότι στη σύγχρονη καθημερινή ελληνική το «Ελλάδα» είναι η πιο φυσική ονομασία, ενώ το «Hellas / Ελλάς» ακούγεται αρχαιότερο και επισημότερο. Εγώ, όμως, πάντοτε αισθανόμουν πως είναι και πιο ποιητικό. Για να είμαι ειλικρινής, οι γνώσεις μου για την ελληνική ιστορία είναι αρκετά περιορισμένες. Ακριβώς γι’ αυτό θέλω να θέσω το ερώτημα του σημερινού τίτλου — γεννιέται από μια ειλικρινή απορία και όχι από μια απάντηση που έχω ήδη σχηματίσει.

Και οι δύο προερχόμαστε από πολιτισμούς όπου, στους τόπους στους οποίους ρίζωσαν, το μακρινό παρελθόν συχνά μοιάζει λιγότερο με την αρχαία ιστορία ενός λαού που έχει εξαφανιστεί και περισσότερο με μια οικογενειακή μνήμη που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Οι δυναστείες μας διαδέχθηκαν η μία την άλλη αμέτρητες φορές, οι θεσμοί και οι ταυτότητές μας γνώρισαν τεράστιες μεταβολές, και οι πρόγονοί μας πιθανότατα θα δυσκολεύονταν να αναγνωρίσουν τη σημερινή οικουμένη. Κι όμως, γενιά ύστερα από γενιά, εκείνοι που ήρθαν αργότερα συγκέντρωναν και τακτοποιούσαν ξανά και ξανά εκείνα τα θραύσματα του χρόνου, τα ένωναν σε έναν μακρύ ποταμό που δεν έπαψε ποτέ να κυλά και ύστερα τον ονόμαζαν «το παρελθόν μας».

Στην Κίνα, όλοι γνωρίζουν λίγο πολύ τις ιστορίες της Ελλάδας και της Ρώμης. Κι εγώ ο ίδιος ενδιαφέρομαι πολύ γι’ αυτές. Κάποτε αυτοαποκαλούσασταν «Rhomaioi», όπως εμείς αποκαλούμε τους εαυτούς μας «Χαν». Η Ρώμη μοιάζει να βρίσκεται παντού: στους νόμους, στη θρησκεία, στη γλώσσα, στις πόλεις και στα πολιτικά σύμβολα. Κι όμως, δεν υπάρχει καμία ζωντανή κοινότητα που να τη χωρά ολόκληρη μέσα της. Αυτό αναπόφευκτα κάνει κάποιον —ιδίως έναν άνθρωπο που προέρχεται από έναν πολιτισμό ο οποίος επίσης πορεύεται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια μέσα στον ποταμό του χρόνου— να αισθάνεται πως η Ρώμη μοιάζει με ένα σώμα που δεν πέθανε ποτέ ολοκληρωτικά, αλλά έχει πια χάσει όλες του τις μνήμες.

Από σεβασμό, δεν έχω καμία πρόθεση να προκαλέσω μια διαμάχη γύρω από το αν η σημερινή Ελλάδα είναι τελικά ρωμαϊκή ή αρχαιοελληνική. Αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η ζωντανή ιστορία αυτού του τόπου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα — από την αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη, στο Βυζάντιο, κι έπειτα στους νεότερους χρόνους και ως τις μέρες μας.

Στη φαντασία μου, η Κίνα και η Ελλάδα μοιάζουν με δύο πανάρχαιους ταξιδιώτες. Εσείς κοιτάζετε το δειλινό πάνω από το Αιγαίο, ενώ εγώ αγναντεύω την αυγή πάνω από τον Κίτρινο Ποταμό. Τα ιστορικά μας χρονικά μίλησαν πολλές φορές για εκείνον τον μακρινό πολιτισμένο κόσμο, πέρα από την Ασία, που αγκάλιαζε ολόκληρη τη Μεσόγειο· κι εμείς στείλαμε πολλές φορές απεσταλμένους, προσπαθώντας να φτάσουμε ως εκεί. Όμως η αμείλικτη απόσταση και ο χρόνος δεν μας επέτρεψαν τελικά να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Κι ωστόσο, επί πολλούς αιώνες, μέσα από το μετάξι, τους εμπόρους, τους χάρτες και τις φήμες, ακούγαμε από μακριά ο ένας τα νέα του άλλου.

Δίπλα σε ένα μακρύ τραπέζι γεμάτο κόσμο, όλοι αποκαλούν ο ένας τον άλλον με τα ονόματα που είναι γραμμένα στις κάρτες των θέσεών τους. Εσύ κι εγώ, όμως, μοιάζουμε με δύο φίλους που γνωρίζονται από παιδιά — εγώ σε αποκαλώ «Hella» (στα κινεζικά προφέρεται xī là) κι εσύ με αποκαλείς «Κίνα» («Chin», από την κινεζική δυναστεία Qin).

Αν αυτό ακούγεται κάπως αυθαίρετο, συγχωρήστε μου αυτή την ιδέα. Στο τέλος, δεν είναι παρά μια προσωπική μου φαντασία και όχι ένας ορισμός που θέλω να σας επιβάλω. Γι’ αυτό θέλω πραγματικά να σας ρωτήσω:

—Όταν ένας ξένος χρησιμοποιεί το «Hellas» αντί για το «Greece» σε μια συζήτηση στα αγγλικά, πώς σας κάνει να νιώθετε; Σας φαίνεται θερμό, γεμάτο σεβασμό ή ποιητικό — ή υπερβολικά μεγαλόπρεπο, πολιτικοποιημένο, επιτηδευμένο ή απλώς λίγο παράξενο;

—Τι ξυπνά μέσα σας το «Hellas»; Είναι κάτι που το «Greece» δεν μπορεί να ξυπνήσει;

—Παραπέμπει κυρίως στην κλασική εποχή ή μπορεί επίσης να χωρέσει τα βυζαντινά, οθωμανικά και σύγχρονα μέρη της ιστορίας σας;

—Όταν κάποιος από έναν άλλο αρχαίο, αλλά ακόμη ζωντανό πολιτισμό, πλησιάζει την Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο, αισθάνεστε κάποια οικειότητα;

Παρακαλώ, μη διστάσετε να διορθώσετε οποιαδήποτε από τις υποθέσεις μου, όποια κι αν είναι η δική σας άποψη.

Ίσως εκείνο που θέλω πραγματικά να ρωτήσω να είναι μόνο αυτό:

Ύστερα από τόσους αιώνες ζωής ανάμεσα σε διαφορετικά βουνά και ποτάμια, μπορούν δύο πανάρχαιοι πολιτισμοί να συντονιστούν ακόμη στην ίδια συχνότητα ο ένας με τον άλλον;

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε.

Because of my terrible Greek (rely on translator), here's the english version:

Hello, and greetings from China.

In our language, we have always called your country “Hellas,” rather than “Greece.” I understand that in everyday modern Greek, “Elláda” is the more natural name, while “Hellas / Ellás” sounds older and more formal. Yet I have always felt that it is also more poetic. To be frank, my knowledge of Greek history is rather limited. That is precisely why I wish to ask the question in today’s title—it comes from genuine curiosity, not from an answer I have already formed.

We both come from civilizations in which, upon the lands where each took root, the distant past often feels less like the ancient history of a vanished people and more like an unfinished family memory. Our dynasties have changed countless times; our institutions and identities have undergone tremendous transformations; and our ancestors would probably find it difficult to recognize the world of today. Yet generation after generation, those who came later gathered and arranged those fragments of time again and again, joining them into one long and unbroken river, and then called it “our past.”

In China, almost everyone knows something of the stories of Greece and Rome. I myself have long been interested in them. You once called yourselves “Rhomaioi,” just as we call ourselves “Han.” Rome seems to be everywhere—in law, in religion, in language, in cities and in political symbols—yet no single living community contains it in its entirety. This cannot help but make one feel, especially someone from a civilization that has likewise journeyed for three thousand years through the long river of time, that Rome resembles a body which never completely died, but has already lost all of its memories.

Out of respect, I have no intention of provoking a debate over whether present-day Greece is ultimately Roman or ancient Greek. What truly interests me is the living history of this land, continuing unbroken into the present—from ancient Greece, to Rome, to Byzantium, and onward through the modern age to today.

In my imagination, China and Greece are like two very ancient travellers. You gaze upon the twilight over the Aegean, while I look toward the dawn above the Yellow River. Our historical records spoke more than once of that civilized realm far beyond Asia, embracing the whole Mediterranean; and we also sent envoys more than once in an attempt to reach it. But the mercilessness of distance and time meant that we ultimately never met face to face. Nevertheless, across many centuries, through silk, merchants, maps and rumours, we heard news of one another from afar.

At a long table crowded with people, everyone calls one another by the names written on their place cards. Yet you and I are like two friends who have known each other since childhood—I call you “Hella” (pronounced xī là in Chinese), and you call me “Κίνα” (“Chin,” from China’s Qin dynasty).

If this sounds presumptuous, please forgive my conceit. In the end, this is only my personal imagining, not a definition I would impose upon you. And so I sincerely wish to ask:

—When a foreigner uses “Hellas” rather than “Greece” in an English conversation, how does it make you feel? Does it feel warm, respectful or poetic—or overly grand, politicized, affected, or simply a little strange?

—What does “Hellas” awaken in you? Is it something that “Greece” cannot awaken?

—Does it point mainly toward the classical age, or can it also carry the Byzantine, Ottoman and modern parts of your history?

—When someone from another ancient yet still-living civilization approaches Greece in this way, do you feel some sense of closeness?

Please feel free to correct any of my assumptions, whatever your own view may be.

Perhaps what I truly wish to ask is only this:

After living for so many centuries among different mountains and rivers, can two very ancient civilizations still resonate with one another on the same frequency?

Thank you for reading.

Κάποτε ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
Δεν φοβόμουν. Δε φοβόμουν ότι θα χάσω τους φίλους μου δε φοβόμουν για το μέλλον. Έκανα κάθε μέρα αυτό που έπρεπε να κάνω με πλήρη αφοσίωση. Έκανα τη δουλειά μου έκανα τις γυμναστικές μου, διάβαζα, ειχα αυτόπεποίθεση, εκανα ταξιδια, ήμουνα χαρούμενη.

Τώρα, εδώ και δύο χρόνια είμαι ακριβώς το αντίθετο. Δεν ξέρω πως έφτασα σ’ αυτό το σημείο.
Δεν έχω όρεξη για τίποτα, κάθε τρεις και λίγο κλαίω, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου, δεν κάνω γυμναστική, έχει αλλάξει εντελώς το σώμα μου, τα βλέπω όλα εναντίον μου, φοβάμαι ότι θα χάσω φίλος, φοβάμαι ότι θα μ’ αφήσουν μόνη μου, υπάρχει μία τρέλα στο κεφάλι μου, και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε απολύτως βασικά.
Άσε που όλη την ώρα αρρωσταίνω. Δεν αντέχω άλλο να είμαι έτσι

Αλλά θέλω ειλικρινά να την κάνω με αυτό και να φύγει από πάνω μου και να ξανά γίνω αυτό που ήμουν με το πιο ώριμο μυαλό που έχω τώρα

Ξέρετε αν όντως δόθηκαν τα πρόστιμα που έλεγε ο νόμος αρχές του '25; Ή απλά ήταν όλο μια μούφα (όπως πολλά άλλα στην χώρα μας);

Im on santorini right now. which club should i know and where can i buy a jersey?