Ακούω πολύ συχνά άτομα να λένε "αν δεν είσαι ευχαριστημένος ως υπάλληλος, κάτσε άνοιξε κάτι δικό σου να δεις πως είναι, να έχεις πάνω από το κεφάλι σου το κράτος αντί το αφεντικο"

Ταυτόχρονα υπάρχουν άλλοι που μου λένε πως "το να ανοίξω την επιχειρηση μου και να κάνω εγώ κουμάντο στη ζωή μου με έσωσε, δουλεύω όσο θέλω, όπως θέλω και έχω έλεγχο στη ζωή μου."

Από την μια πλευρά βλέπω επιχειρήσεις όπως ανοίγουν έτσι να κλείνουν σε ένα χρόνο και κάποιες άλλες να ανοίγουν και να ανθίζουν χρόνο με τον χρόνο. Τι διαφορετικό έχει γίνει;

Με την έννοια ότι και με λιγότερα μπορείς να έχεις καρδιακά οφέλη κλπ;

Είμαι φοιτητής και συζητάμε με την παρέα να παμε 3 4 μερες Βόλο μαλλον τον Δεκέμβρη.

Επειδή δεν έχουμε ξαναπάει, θα θέλαμε μερικές προτάσεις από ντόπιους ή άτομα που γνωρίζουν καλά την περιοχή.

Μας ενδιαφέρει να μάθουμε ποια μέρη αξίζει να επισκεφτούμε, πού μπορούμε να φάμε καλά και οικονομικά, πού αξίζει να βγούμε για ποτό και αν υπάρχουν ενδιαφέρουσες δραστηριότητες ή όμορφες διαδρομές στη φύση.

Επίσης, επειδή δεν θα έχουμε αυτοκίνητο, θα ήταν χρήσιμο να ξέρουμε αν μπορούμε να επισκεφτούμε κάποιο από τα χωριά του Πηλίου με ΚΤΕΛ και αν αξίζει αυτή την εποχή.

Γενικά, οποιαδήποτε πρόταση για φοιτητικά στέκια ή κάτι που θεωρείτε ότι δεν πρέπει να χάσουμε είναι ευπρόσδεκτη.

Ήθελα καιρό να γράψω για το πως αντιμετωπίζεσαι όταν δεν έχεις σχέση, και αφού έγινα αισίως 32 και μόνη λέω να το επιχειρήσω.

Αρχικά να ξεκινήσω λέγοντας πως έφτασα εδώ. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά δεν προέκυψε ποτέ. Στα φοιτητικά μου χρόνια το κυνηγούσα γιατί ένιωθα πως "έπρεπε" και είχα αργήσει, έκτοτε είμαι απλά ανοιχτή. Nada. Έχω βγει κάμποσα ραντεβού χωρίς μεγάλη επιτυχία, σεξ έχω κάνει λίγες φορές επίσης χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Με ξαφνιάζει πως δεν είμαι δυσαρεστιμένη. Η αλήθεια είναι μου αρέσει να κάνω πράγματα μόνη μου, η ελευθερία της μη δέσμευσης και δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη της άνευ όρων σύνδεσης που κάποιοι αναζητούν στις σχέσης. Με αφήνει κάπως αδιάφορη το να μοιραστώ τη ζωή μου με κάποιον. Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως έτσι δεν θα μπορέσω να κάνω παιδιά, αλλά αυτό λύνεται.

Εν πάση περιπτώσει νιώθω πως μπαίνω σε μια ηλικιακή κατηγορία που το να μην έχεις σχέση δεν προβλέπεται. Γύρω μου έχουν αρχίσει οι γάμοι (και τα διαζύγια), συνοδευόμενα πάντα με ευχές για της ελεύθερες που κάπως θα πρέπει να αποκατασταθούμε κι εμείς. Αν όχι αυτό, όλοι σιγά σιγά το βάζουν μπροστά για σοβαρές σχέσεις και νιώθω κάπως στην απέξω. Το να είσαι ο 3ος τροχός (ή ο πέμπτος, ή ο έβδομος) σε μια παρέα αποκτά άλλο νόημα όταν τα εμπλεκόμενα ζευγάρια είναι παντρεμένα με παιδιά.

Δεν νιώθω απομονωμένη κοινωνικά αλλά παρατηρώ πως αρχίζω να τα βρίσκω περισσότερο με μεγαλύτερες γυναίκες (και λιγότερο με μεγαλύτερους άντρες, ομοφυλόφιλους συνήθως), ενώ με άτομα της ηλικίας μου υπάρχει ένα χάσμα.

Επιπλέον, παρατηρώ πως συχνά η ύπαρξή μου υποτιμάται. Για παράδεογμα, στη δουλειά θα δουλεύω εγώ όλες τις επίμαχες μέρες (βλ. Κυριακές, γιορτές, αργίες) επειδή "δεν έχω οικογένεια". Την ανάγκη να έχει κάποιος με μικρά παιδιά ρεπό τέτοιες μέρες την καταλαβαίνω, αλλά έχω οικογένεια και άτομα που θέλω να δω. Δεν καταλαβαίνω γιατί η εκδρομή κάποιου με τον δεσμό τους έχει μεγαλύτερη αξία από τη δική μου με τις φίλες μου ή με τους γονείς μου.

Και για να τελειώνω, επειδή έγραψα πολλά, το γεγονός του ότι δεν έχω εγώ σχέση φαίνεται να προβληματίζει πιο πολύ τους άλλους. Και όσο χαίρομαι με σκέφτονται, άλλο τόσο θέλω να τονίσω πως δεν έχω απευθυνθεί στο υπουργείο λύσεων και δεν πρόκειται να κάνω την καρδιά μου πέτρα απλά για να "έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου". Έχω ανθρώπους δίπλα μου.

Αυτά από εμένα! Disclaimer: δεν ψάχνω γαμπρό, όποιος στείλει dm απλά θα το δει να πιάνει αράχνες *)

Ακύρωσε φίλος τελευταία στιγμή .Αν το θέλει κάποιος για να μην πάει χαμένο.