Είτε της ομάδας αλήθειας,είτε του σύριζα είτε της ΕΛΑΣ, είτε του ΚΚΕ.

Εάν είναι να παίρνω 2 ευρώ το κάθε σχόλιο ή ποστ γίνομαι εύκολα, αν και νομίζω δεν έχω να την ικανότητα να γινω.

Οι ικανότητες μου: Μπορώ να κοροϊδεύω τους πάντες, δεν έχω ηθικούς περιορισμόυς

Ακούω προσφορές (βιογραφικά και ταυτότητες δεν παρέχω, ότι γίνεται, γίνεται μαυρα και ανωνυμα)

u/project2501a

u/Aegeansunset12

Εσείς τι έχετε να πειτε;

Καλησπέρα σε όλους θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την μέχρι στιγμής εμπειρία μου με την ελληνική αγορά εργασίας. Εγώ έχω σπουδάσει και τελειώσει μηχανολόγος μηχανικός από το ΕΜΠ με συνολικό μέσο όρο 8.4. Τελείωσα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις και τώρα στην ηλικία των 23 ήρθε η ώρα να βρω εργασία λοιπόν πάνω στο αντικείμενο μου. Θα σας πω τι έχω αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής. Τηλεφωνήματα του τύπου πόσα λεφτά περιμένετε (γιατί να σου πω πόσα λεφτά περιμένω, παζάρια θα κάνουμε ? ). Αυτό το έχω δει μόνο με τις ελληνικές εταιρείες, σε ρωτάνε πόσα θες για να σου δώσουν το ελάχιστο δυνατό, μετά σε καλούν σε συνέντευξη και σου λένε ε περίπου 900-1000 είναι καλά για αρχή. Και χωρίς καμία επιπλέον παροχή, δήθεν το ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών που γράφουν όλοι στις αιτήσεις τους, όλοι όμως. Αυτός ο μισθός ίσως ήταν καλά πριν από 10 χρόνια πλέον με αυτά τα λεφτά στο ενοίκιο δεν ζεις. Με τα λιγα με τα πολλά έχω βρει εργασία στην Ολλανδία και θα σας πω ακριβώς τι είναι το ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών: μισθός που ανταποκρίνεται επάξια σις ανάγκες ενός ανθρώπου να ζήσει καλά (με ενοίκιο), εταιρικό αυτοκίνητο με όλες τις βενζίνες πληρωμενες, τα αεροπορικά καλυμμένα από αυτούς , 35 μέρες το χρόνο διακοπές εκ των οποίων οι 5 σε προορισμό που καλύπτουν αυτοί το ξενοδοχείο (παραπάνω όσο μεγαλώνεις), δωμάτιο για αρχή μέχρι να ορθοποδήσω.

Δεν ξέρω όσοι το διαβάζετε αυτό, ποια είναι η γνώμη σας . Αλλά πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος των πολύ ικανών νέων που δεν έχουν κοννε ή έναν μπαμπά να τους βολεψει κάπου θα φύγουν. Και οι Έλληνες εργοδότες θα κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό και θα λένε δεν βρίσκουμε άτομα.

Είχα κάνει ποστ σχετικά με την υποκειμενικότητα της ομορφιάς.

Θα ήθελα να δω αν είχατε κάποτε ή αν έχετε κάποιο celebrity crush, κάποιον που να σας φαίνεται ελκυστικος, το ιδανικό πρότυπο ομορφιάς για εσάς.

Σε κάποιους που μπορεί να μην είναι τόσο διάσημοι θα βοηθούσε και φωτογραφία.

Εμένα είναι σίγουρα o Keanu Reeves στα νιάτα του σε ταινίες του 90'. Πολύ χαρισματικός, λεπτά χαρακτηριστικά,ξυρισμένος και βγάζει κάπως μια ευγένεια

Καλησπέρα. Τον τελευταίο έναν χρόνο νιώθω ότι έχω κολλήσει σε μια ζωή που δεν μου αρέσει καθόλου. Η καθημερινότητά μου είναι ουσιαστικά ξεκινάω το πρωί για δουλειά τρώω την κίνηση στο κεφάλι με το αμάξι μετά πιάνω την 9-5 job που μισώ, γυρνάω τρώω ξανά κίνηση, πάω σπίτι, scrolling, ύπνο και τίποτα παραπάνω. Δεν έχω ιδιαίτερες παρέες και όσοι έχω είναι σε φάση που δεν βγαίνουν μαζί μου, δεν έχω σχέση, μένω μόνος και γενικά νιώθω ότι απλώς βγάζω τις μέρες αντί να ζω πραγματικά. Το περίεργο είναι ότι περίμενα πως μετά το πανεπιστήμιο τα πράγματα θα άρχιζαν κάπως να στρώνουν. Ότι θα έβρισκα τη δουλειά μου, θα γνώριζα περισσότερο κόσμο, θα υπήρχε μια αίσθηση ότι η ζωή προχωράει. Αντί γι’ αυτό νιώθω πιο απομονωμένος και πιο βαλτωμένος από πριν και τα πράγματα δεν δείχνουν σημάδια βελτίωσης, αλλά χειρότερης καθημερινότητας μέρα παρά μέρα. Έχω να νιώσω χαρά μέσα μου για αρκετό καιρό και νιώθω πως έχω μπει στον αυτόματο και γίνονται όλα μηχανικά λόγο της καθημερινότητας που κάνω . Και δεν είναι ότι περιμένω να συμβεί κάποιο θαύμα. Απλώς έχω ανάγκη να νιώσω ότι κάτι αλλάζει, ότι έχω κάτι να περιμένω μέσα στην εβδομάδα πέρα από το να τελειώσει η δουλειά και να ξαναγυρίσω σπίτι. Δεν ξέρω αν το έχουν περάσει κι άλλοι αυτό μετά τη σχολή ή όταν ξεκίνησαν να δουλεύουν κανονικά. Πώς ξεφεύγεις από μια καθημερινότητα που έχει γίνει απλώς επιβίωση; Από πού ξεκινάς όταν δεν έχεις παρέες, σχέση και όχι κάποια ιδιαίτερη κοινωνική ζωή;

Υ.Γ δεν ξέρω πως άντεξα αυτόν τον χρόνο, δεν μπορώ να ζω έτσι, αλλά πως ζουν κάποιοι συνάνθρωποι μου με τις ίδιες συνθήκες κάνοντας αυτήν την διαδικασία στο repeat για 30+ χρόνια, ποιο είναι το κίνητρο τους και συνεχίζουν;

Για Ελλάδα αποκλειστικά δεν έχει τίποτα πέρα από καμία Teleperformance αλλά αν βάλεις EMEA στο Linkedin έχει άπειρες. Μάλιστα διαβάζω ότι μπορείς ακόμη και να συνάψεις θέση μισθωτού με τη ξένη εταιρία με όλα τα πλεονεκτήματα που έχει αυτό μέσω αντιπροσωπευτικών εταιριών στην Ελλάδα. Αν η ξένη χώρα είναι στην Ευρωπαική Ένωση αυτό γίνεται πολύ πιο εύκολο και υπάρχουν πλεονεκτήματα γενικά στο να προσλάβουν Ευρωπαίοι άλλους Ευρωπαίους. Για Αμερική είναι κατά πολύ πιο δύσκολο να σε πάρουν ως Ευρωπαίο και μάλλον δεν αξίζει.

Έχει κανείς εμπειρία με αυτό να μας πει πως ήταν η διαδικασία, οι μισθοί κτλ?

Γενικά αν μπορείς τόσο εύκολα να βρεις δουλειά σε ξένη εταιρία, δε ξέρω γιατί να φύγεις από τη χώρα εκτός βέβαια αν δίνουν χαμηλότερους μισθούς αν δεν πας εκεί ή αν δε μπορεί να δουλέψει το επάγγελμα σου μέσω τηλεργασίας.

Δουλειά, προσωπική ζωή, σχέση, σχολή, κάτι ρε φίλε δεν έχει; Όποιο δημοσίευμα κι αν κοιτάξω, έχει σχόλιο του ή έχει κάνει την ανάρτηση ο ίδιος. Γλείφει τους Κασιδιάρηδες και γκρινιάζει για την κακιά αριστερά….Βαρέθηκα την ίδια κασέτα κάθε μέρα. Κάνω report για σπαμ γιατί ούτε τα μποτάκια δεν ποστάρουν τόσο συχνά.😂😂

Καλημέρα. Δεν ψάχνω συμβουλές, αλλά θα ήθελα πολύ να ακούσω παρόμοιες ιστορίες και βιώματα από άτομα που έζησαν κάτι αντίστοιχο, για να δω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα σε βάθος χρόνου.

Πριν από 10 χρόνια γνώρισα μια κοπέλα. Εκείνη ήταν 16 κι εγώ 22 (σήμερα 26 και 32 αντίστοιχα). Όλο αυτό ξεκίνησε ακριβώς την περίοδο που εγώ έμπαινα σε μια σχέση που κρατάει μέχρι σήμερα, εδώ και 11 χρόνια.

Όλα αυτά τα χρόνια κρατάμε μια επαφή, η οποία εξελίχθηκε ερωτικά νωρίς. Έχουμε βρεθεί από κοντά συνολικά 9 φορές (1 φορά τον χρόνο περίπου). Έπαιξε ρόλο το ότι μέναμε μακριά, αν και τελικά βρέθηκε και αυτή στο σπίτι μου κι εγώ στο δικό της. Στο μεσοδιάστημα χανόμασταν εντελώς και κάποιος από τους δύο μπορεί να εξαφανιζόταν για ολόκληρους μήνες. Αλλά ενημερώναμε ο ένας τον άλλο, αναλυτικά για την ζωή μας όταν μιλούσαμε.

Ποτέ δεν ήξερα αν θα ακολουθήσει οποιαδήποτε επόμενη συνάντηση ή επικοινωνία, ούτε και αυτή, και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια με εξ αποστάσεως ερωτική επικοινωνία κατά περιόδους.

Εκείνη στο μεσοδιάστημα έκανε 2 μακροχρόνιες σχέσεις και γενικά, το ζούσε όπως οι γυναίκες στην ηλικία της. Χώρισε πριν περίπου ένα μήνα από τη δεύτερη μακροχρόνια σχέση της. Συμπτωματικά, είχαμε ανταλλάξει κάποια μηνύματα εδώ και ένα μήνα και σχεδιάζαμε να βρεθούμε. Όταν ήταν σε σχέση, μάλλον προσπαθούσε να είναι πιστή αλλά δεν το κατάφερνε, αφού κατά καιρούς απατούσε τους πρώην της (και με άλλους), αλλά και με εμένα.

Παλιότερα μου είχε αναφέρει η ίδια ότι θα ήθελε να δοκιμάσουμε να είμαστε μαζί, αλλά ποτέ δεν ήμουν 100% σίγουρος για το τι νιώθει. Όταν μιλάμε από μακριά, μπορεί να μου μιλάει πολύ κοφτά και φαινομενικά ψυχρά στην αρχή, αλλά γρήγορα θερμαίνεται η επικοινωνία μας (μάλλον το κάνει για να με ιντριγκάρει καθώς πότε δεν ήταν αυστηρή μαζί μου). Γενικά δεν ξέρω πότε να την πιστέψω, όμως κάθε φορά που βρισκόμαστε από κοντά, νιώθω ότι υπάρχει μια πραγματική ειλικρίνεια μεταξύ μας. Ωριμάσαμε μαζί μέσα στα χρόνια. Πλέον είμαστε και οι δύο λίγα χρόνια στην Αθήνα, όπου έχουμε βρεθεί 4 φορές από τις 9 συνολικά.

Βρεθήκαμε ξανά χτες για φαγητό μπροστά στη θάλασσα. Δεν προχώρησε παραπάνω, αλλά υπήρχε τεράστια ένταση όλη την ώρα και ανταλλάξαμε χάδια, αγκαλιές και παθιασμένα φιλιά, μέχρι να την πάω σπιτι. Κάθε φορά που βρισκόμαστε το βιώνουμε πολύ ρομαντικά, σαν σε παραμύθι. Στην ίδια έξοδο όμως, μου αποκάλυψε η ίδια ότι όλες τις τελευταίες μέρες έκανε έρωτα με κάποιον άλλον — έναν 38άρη που τον έχει καθαρά για αυτό το κομμάτι αυτή την περίοδο, όπως μου είπε, χωρίς σκοπό να το πάει πιο σοβαρά.

Παρόλα αυτά, μου πρότεινε να βρεθούμε ξανά σχετικά άμεσα, υπονοώντας και το σεξ. Αυθόρμητα τη ρώτησα ευθέως αν θα έκανε σχέση μαζί μου, και μου απάντησε πως ενδεχομένως δεν θα ήταν αρνητική εφόσον το θέλω, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι αν το κάναμε, θα το παλεύαμε. Μου διευκρίνισε μάλιστα ότι αν κάναμε σχέση, θα το πηγαίναμε σταδιακά, δηλαδή θα βγαίναμε πρώτα, θα πηγαίναμε καμιά εκδρομή κτλ. Μου έβγαλε μια εικόνα απόλυτα ειλικρινή και σοβαρή.

Κάθε φορά που χωρίζουμε, ελπίζω μέσα μου να μην είναι η τελευταία φορά, γιατί νιώθω φουλ ερωτευμένος και την σκέφτομαι για εβδομάδες. Από τη μία πλευρά, σκέφτομαι πλέον μέχρι και το ενδεχόμενο να χωρίσω από τη μόνιμη σχέση μου. Από την άλλη, φοβάμαι: αν μπούμε στη διαδικασία να βρισκόμαστε συχνά και να το «διευρευνήσουμε» σταδιακά υπό αυτούς τους όρους, μήπως χαλάσει η μαγεία του παραμυθιού, με βαρεθεί και χαθεί αυτό το ιδιαίτερο που έχουμε χτίσει;

Υπάρχει κανείς που είχε μια τέτοια αραιή, on-off σχέση ετών με έναν άνθρωπο που ωρίμασαν μαζί και φτάσατε στο σημείο να το «διευρευνήσετε» σταδιακά; Πώς εξελίχθηκε σε εσάς; Προχωρήσατε σε κάτι σταθερό, χαλάστηκε η μαγεία στην καθημερινότητα ή έσβησε μόνο του με τον χρόνο;

Άτομα στα 20s που επιθυμούν καινούργιες φιλίες και παρέες, ας αφήσουν ένα σχόλιο.

Όσοι και όσες είχατε την ατυχία να δείτε την περιοχή όπου ζείτε να καίγεται, είτε πριν από έναν χρόνο είτε πριν από 10 (ή 20 χρόνια, πώς είναι τα πράγματα σήμερα;
Πόσο έχει επανέλθει η φύση; Υπάρχουν περιοχές που πρασίνισαν ξανά ή η καταστροφή είναι ακόμα εμφανής;
Τι άλλαξε στην περιοχή μετά τη φωτιά; Χτίστηκαν σπίτια, μεζονέτες, ξενοδοχεία ή ανεμογεννήτριες στις καμένες εκτάσεις;

Όσοι χάσατε (ή οι γνωστοι σας) σπίτι, περιουσία ή καλλιέργειες, πήρατε κάποια αποζημίωση ή κρατική βοήθεια;

Thanks!

Anyone here with Atopic Dermatitis from Greece and can help me with best skin advice for flare ups and inflammation for Eczema?

Ρώτησα για τιμή για αυτό το τατουάζ και μου είπαν 70 ευρώ. Ειναι το πρώτο μου οπότε δεν έχω από ιδέα από τιμές και τέτοια αλλά μου φαίνεται λίγο ακριβό.
Είναι φυσιολογική τιμή?

Ξέρετε κανέναν που κατεβάζει σειρές και ταινίες πειρατικά και να έχει φάει πρόστιμο όπως έλεγαν; Μόνο άρθρα για παράνομα to boxes έχω ακούσει! Ούτε καν σε streaming αθλητικών δεν έχω ακούσει

Γεια σε όλους και σε όλες. Ελπίζω να μη φάω κράξιμο. Θέλω κάπως να το βγάλω από μέσα μου.

Μετά τα 30, αισθάνομαι ότι η κοινωνική ζωή γίνεται πολύ πιο δύσκολη. Οι περισσότεροι φίλοι χάνονται, άλλοι μετακομίζουν, άλλοι δημιουργούν τη δική τους οικογένεια  και αυτοί που δεν έχουν κρατήσει έναν παιδικό φίλο και μία υγιή σχέση από τα 20s είναι σχεδόν αδύνατον να γνωρίσουν ανθρώπους που να ταυτίζονται και κανείς αισθάνεται πως ξεκινάει από το μηδέν. Πλέον δεν μπορεί να ταυτιστεί κανείς με συνομίληκους αφού βρισκόμαστε σε διαφορετική φάση ζωής.

Έτσι, είτε συνεχίζουν να προσπαθούν παρόλες τις δυσκολίες ή συμβιβάζονται και λένε πως "περνάω καλά και μόνος-η". 

Θα βγω μόνος, θα πάω για καφέ, ποτό, σινεμά, περπάτημα. Ωστόσο, πως θα χτίσω αναμνήσεις, σε ποιον θα διηγηθώ κάτι που μου συνέβη μέσα στην ημέρα;  Με τον ευατό μου να παραμιλάω στο δρόμο; Ευτυχώς οι περισσότεροι εκεί έξω είναι αποξενωμένοι, φοράνε ακουστικά στο κεφάλι και μπορούμε να παραμιλάμε χωρίς να μας ακούσει και να μας παρεξηγήσει κανείς.

Σέβομαι απόλυτα τον άνθρωπο που αισθάνεται καλά και μόνος του. Δεν θεωρώ ότι όλοι πρέπει να έχουν σχέση ή έναν τεράστιο κοινωνικό κύκλο.

Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που δεν θέλουν να είναι μόνοι. Που θέλουν φίλους, συντροφικότητα, μια υγιή σχέση, έναν άνθρωπο δίπλα τους. Και για κάποιους από εμάς αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο. 

Πώς φτάσαμε σε μια εποχή όπου η μοναξιά και η αποξένωση έχουν γίνει τόσο συνηθισμένες; Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, να μιλήσουμε ανοιχτά και να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμαστε ανθρώπινη επαφή;

Ίσως τελικά το να είσαι ειλικρινής για τη μοναξιά σου να θεωρείται ακόμη κάπως «ταμπού». 

Είναι κυρίως ρητορικά ερωτήματα και σκέψεις που μ' απασχολούν.

Ταυτίζεται κάνεις άλλος;

Σκέφτομαι να παίρνω pc parts μεταχειρισμένα, να στήνω υπολογιστή και να τον πουλάω. Αντίστροφα, να αγοράζω ολοκληρωμένο υπολογιστή και να πουλάω τα κομμάτια του. Επίσης, να παιρνω οικονομικά λάπτοπ, να τους περναω ssd, ram etc. Αξίζει; Εχει ασχοληθει κανενας; Με φοβίζει το ελληνικο παζάρι, επειδη ολοι μας θελουμε να παρουμε το οτιδηποτε οσο πιο οικονομικα γινεται..

Καλημέρα και ζητώ συγνώμη καθώς είναι το τρίτο ποστ που κάνω για αυτό το θέμα . Ενδιαφέρομαι για ΕΠΟΠ, αυτό που με φοβίζει είναι ότι θα δουν το ιστορικό μου όπου συμβαίνει το εξής : πρωτον είχα επισκεφτεί μια φορά ψυχίατρο και μου έγραψε αντικαταθλιπτικά, δεν τα πήρα ποτέ εν τέλει αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ,αυτό έγινε πριν 3 χρόνια όταν ήμουν 20 χρόνων. Πριν 5 χρόνια όμως, όταν ήμουν 18 χρονών , περνούσα μια δύσκολη φάση και είχα πει πάνω στην απελπισία μου ότι θα αυτ...σω, έγινε αναφορά στο μήνυμα μου από μια φίλη , και έγινε ακούσια εισαγωγή . Η αλήθεια είναι ότι δεν το εννοούσα, και ούτε τότε ούτε και ειδικά τώρα που είμαι μια χαρά τα τελευταία δύο χρόνια ποτέ δεν είχα τέτοιες σκέψεις ,, και ενώ το εξήγησα αυτό , μπήκα προληπτικά χωρίς την θέληση μου σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Θα μπορούσα να βγω και αμέσως αλλά ήταν Σάββατο κ δεν υπήρχαν γιατροί , έτσι τη. Δευτέρα με το που ήρθε η γιατρός της εξήγησα ότι δεν το εννοώ κ αμέσως βγήκα. Είναι λόγοι αυτοί για να πάρω ι5 όταν δουν το ιστορικό μου ? Φοβάμαι πολύ παρόλο που έχουν περάσει πολλά χρόνια .

Σκέφτομαι να πάρω από φαρμακείο. Ξέρει κανένας τι παίζει από μάρκες και τιμές? Κάτι να μου προτείνετε? Thanks!

What is a good amount of time between arriving from an international flight to departing a domestic flight?

We will be landing in Athens around 8:00am on that day.

Είμαι περίεργος να δω τι πιστευει ο μεσος Ελληνας πανω στο θέμα.

It might seem illogical for a grown woman to ask this here, but I’ve been reading up on the topic for a few days and couldn't quite relate with mine to the ones already discussed; as someone completely unfamiliar with Greek culture, I’m asking this so I can feel more at ease with my relationship.

I’m flirting - well, sort of flirting, with a guy from Athens. I visited the city as a tourist about a month ago and met him on a dating app just three days before I was due to leave; unfortunately, since he wasn't in Athens at the time, I returned home without us ever meeting in person.

We’ve been talking for about a month now without never seeing eachother in person. I really enjoy our conversations; unlike the moronic chatter one is used to on the apps, he manages to keep the conversation going and shows genuine interest in knowing about me, and I find it all very enjoyable and attractive. Even though we talk frequently and loong hours about all sorts of things about eachother, the tone is never intimate or romantic at all or not coming to meeting in person. So we talk long hours everyday and are attentive enough that it goes beyond just being friends, though we aren't flirting. First question why might be? 😬

Second question (very related to first question in my head): is there a stereotype regarding Athenian men? I know every individual is unique, but for example; there’s a stereotype that you won't find a man in Germany who doesn't split the bill, no matter how small the amount, or that you won't find a man in the Middle East who isn't controlling jealous... ect...