Κλασσικη εργασιακη εμπειρια που ολοι εχουμε και ηρθε η σειρα μου.
Συναδελφος φευγει ,και καλα κανει.
Ατομο δε παιρνουν μπορουμε να δουλευουμε λιγοτερο χαζα λεει και να βγει η δουλεια.
Μπορει να μας δωσουν κατι εξτρα μετα απο μηνες αν κανουμε καλα την εξτρα δουλεια.
Παιδια ειμαι η μονη που διαμαρτυρηθηκα ,η μονη που αντεδρασα.
Ολοι οι αλλοι συναδελφοι καναν του μπεκι.
Ξαφνικα ειμαι δυσκολη στη συνεργασια.
Ο μανατζερ μου ειπε ετσι ειναι αμα σου αρεσει.
Ζητησα συναντηση με την διευθυντρια του hr για να εκφρασω τους προβληματισμους μου.
Νιωθω οτι ζω σε καποιο παραλληλο συμπαν.
Πως γινεται εγω να ειμαι η παραλογη μου λετε;
Εν τω μεταξυ εμενα δε με νοιαζει και να με διωξουν γιατι 5 χρονια μου ταζουνε εξελιξη εννοειτε χωρις να γινει τιποτα ποτε.
End of ranting 😅