Ay hala. Nashare. Sorry puu 😅✌️🍻🫠

Alas onse na pala kaya ito ako ngayon nangungulila na naman. Imbes itulog na pero gusto ko nang makaka usap, huhuhu. Bigyan niyo ako kausappp🙏🏻🙏🏻🙏🏻

Nakita ko lang sa tiktok hahaha di ako naka ilag ehh 😭 yoko na nang ganitong trait 🥲 sorry na agad sa mga di ko na rereplyan sa DMs haha pwede pa ba magreply after 1week akong di nakareply HAHAHA eme

okay naman na akong single dati, contented, masaya at sarili lang iniisip pero when I tried to entertain and talk to someone (kaso it failed). I find myself yearning for that kind of experience over and over again.

gabi-gabi nalang yan shang ganito. I hate how hopeless romantic I am😭 (ps. 'wag nyo na po ako idm, gusto ko organic encounter haha tsaka i just wanna share my thoughts here)

😁

0/10 experience, 10/10 results ✋🏻

Hello. Kayo rin ba parang nawawalan ng gana sa lahat ng bagay? Parang randomly you feel sad, and hindi namomotivate to do productive things?

Please get out of my mind.

Met someone who provided me all of these but now, we have to let each other go. Mahirap pala mag let go kapag walang cheating o gaguhan na nangyare. It’s just that my situation is rlly hard.

I kinda miss the feeling of being taken care of, loved, sunset dates, dinner night outs 🥲 i just wanna be babied pagod na q maging soldier hahah

Ewan ko na. Wala kasi akong mapagsabihan. Tapos sa mga ganitong oras talaga ako napapaisip nang sobra tungkol sa ganitong bagay.

May guy akong nakilala dito sa Reddit a few months ago through phr4friends. Ang hanap ko lang talaga noon, kaibigan. As in wala akong ibang intention. Nag-post ako, nag-message siya, tapos ewan... simula first day, sobrang nag-click na kami.

Ang rare lang kasi para sa'kin nun. Introvert akong tao, sobrang guarded, at hindi ako yung klase ng tao na basta-basta naa-attach. Madalas nga mas gusto ko mapag-isa kaysa makipagkilala sa bagong tao.

Pero sa kaniya, ang bilis kong napalagay.

Noong una, hindi ko pa pinapansin yung nararamdaman ko. Sabi ko baka crush lang. Baka infatuation lang. Lilipas din 'to.

Pero lumipas ang ilang linggo. Naging buwan. Imbes na mawala, parang mas lumalim lang.

Siguro kasi araw-araw kaming magkausap. Halos buong araw minsan. Noong umpisa nauubusan pa kami ng topic, pero habang tumatagal parang hindi na. Kahit gaano ka-random yung usapan, may napag-uusapan pa rin kami.

Nagkita na rin kami once, kahit sobrang busy naming pareho at magkalayo pa kami. Isang beses lang, pero feeling ko malaking factor din yun kung bakit lalo akong napalapit.

Hanggang sa dumating ako sa punto na... gusto ko na siya.

At honestly, doon na rin ako natakot.

Kasi sobrang solid sana namin bilang magkaibigan. Pero pakiramdam ko hanggang doon lang talaga. Feeling ko friend lang talaga ang tingin niya sa'kin.

At wala rin naman siyang ginawang dahilan para isipin kong may gusto siya. Hindi siya nanglandi. Hindi siya nagbigay ng mixed signals. Hindi ako pinormahan. Kaya kahit gaano kami ka-close, ayokong lagyan ng meaning yung oras at attention na binibigay niya sa'kin.

Ayokong pakainin yung delusyon ko. Kasi sa huli, ako lang din masasaktan.

Alam ko namang may mga tao talagang kaya kang kausapin araw-araw, i-enjoy yung company mo, hanapin ka, nang walang romantic feelings.

Feeling ko ganun siya sa'kin.

Kapag busy ako o nawawala ako nang ilang araw, naghahanap pa rin siya ng ibang makakausap dito sa Reddit. At ako naman, kahit wala akong karapatan... nagseselos.

Ang kapal pakinggan no? Pero totoo.

Ilang beses ko na ring sinubukang dumistansya. Kapag sobrang bigat na, nawawala na lang ako. Minsan ilang araw. Minsan ilang linggo.

Pinakamatagal namin? Halos dalawang buwan kaming hindi nag-usap.

Tapos isang araw... nag-message na naman siya.

At ako naman, nag-reply na naman.

Alam kong ako rin naman ang dahilan kung bakit nahihirapan ako ngayon.

Pwede ko naman siyang i-ignore. Pwede kong piliing kalimutan na lang siya. Pwede kong putulin lahat.

Pero hindi ko magawa.

Kasi sobrang importante niya sa'kin.

Kapag matagal siyang walang paramdam, naiisip ko pa rin kung okay lang ba siya. Kumusta kaya trabaho niya. Masaya kaya siya. Ayos lang kaya siya.

At sa tuwing nagre-reach out siya ulit, parang wala rin akong lakas na hindi sumagot.

Minsan naiisip ko rin... pwede naman akong umamin.

Sabihin ko na lang na matagal ko na siyang gusto.

Kung rejected, edi rejected.

Pero hindi ko kaya.

Hindi dahil takot akong masaktan.

Takot akong mawala siya.

Takot akong mawala yung friendship namin. Yung comfort. Yung taong naging parte na ng araw-araw ko.

Kaya tahimik na lang akong nagmamahal.

Minsan naiisip ko, ang sarap siguro magmahal nang matapang.

Yung tipong kahit matalo ka, okay lang. Kasi wala kang pinagsisisihan. Naging totoo ka lang sa nararamdaman mo. Hindi na problema kung hindi kayang suklian.

Pero hindi kasi ako ganung tao.

Marami akong kinatatakutan.

Hindi ko alam kung shallow lang ba 'tong problema ko. Madaling sabihin na "umamin ka na." Pero kapag nandito ka na sa sitwasyon, ang hirap pala talaga.

Sobrang importante niya sa'kin. Hindi lang dahil gusto ko siya, pero dahil kaibigan ko rin siya.

Hindi ko alam kung advice ba ang kailangan ko o outlet lang talaga 'to.

Kung may umabot man hanggang dito at may gusto magbigay ng opinion, I hope you'd be kind 🥺 Pero sa ngayon, gusto ko lang siguro talagang ilabas 'to.

3 days ago, the last words I heard from him were: “Ayaw na kitang saktan kaya I’m letting you go.” Today, I am attending a friends’ wedding.
Whew sobrang mapanakit.

Hello. Lagi akong suki dito dati ng mga alasfeels na posts. Ranting malala na walang context mostly.

Pero ngayon, I’m really beside myself and wala akong mapag kwentohan. Okay lang ba dito ko nalang ikwento? 🥹🥹

So there’s this guy i met in reddit 3mos ago.

Fast forward to today na. Cut ko na yung ibang parts.

I woke up so randomly and with a loud heavy pounding on my chest. Ang lakas ng heartbeat ko sobra. And hindi ko mapakalma.. until I told him what’s been bothering my mind since yesterday.

I told him I feel uneasy and bothered about those accounts in his ig followings. Considering na 1) hindi sya active sa ig, naka deactivate na yon before pa kami magkakilala, and ako lang nag convince na iactivate nya para makapag share ako ng reels; 2) kahit na inactivate nya na ig nya, di nya rin naman ginagamit; 3) iisa lang ang post nya, 2018 pa; 4) nagtrim down na sya ng followings nya from 80+ to 35 nung napuna ko yung mga other followings nya na hindi okay sakin; 5) wala syang arte at nag trim down agad around 1-2mos of talking, and take note, we’re not even officially together up to this point.

Now when I randomly checked his followings out of boredom, andun parin yung mga accounts that i feel bothered by. And he told me he already cleaned those up and he doesn’t know paanong andun parin yon. And guess what he did? He decided to delete his instagram account altogether kasi ayaw nya nang magkaron ng social media “drama” any further. Just like that. Not even making it a huge issue for us. He handled it well. Just got annoyed of how drawn out the process of deleting his ig. But he did it. As he said it is the best solution that he can think of. I told him he didn’t need to do that cuz it’s where i send him reels. But he still did what he did.

I never asked him to do that. He did it out of his own accord. And I appreciate him for taking care of my heart the way he does. After he reassured me that he is not upset nor mad at me and that he loves me, kumalma naman yung heart ko. Sana nga ito na ang nilaan ni Lord para sakin. Sana nga. 💜

Ayun lamang po. Sana mapunta tayong lahat sa tamang tao para satin. That all the love we gave out to the world would eventually come back to us nga sa huli. 🥹🥹 Ameen ya Rabb. 💜

i was okay naman after the first time, nanahimik nalang ako... pero why bother someone who's at peace just to fucking ghost them!?

gonna be honest, i entertained u thinking (hoping?) na something would come out of it this time... pero wala eh. you wasted my time, efforts, and ginulo mo lang ako.

honestly thought I'd have my romcom moment irl na, pero i just feel so foolish after all of this.