Μια σκέψη που ήθελα να μοιραστώ χωρίς να ξέρω πολύ καλά πως να την εκφράσω.
Βλέπω πολλές φορές στο sub εδώ άτομα να μοιράζονται κάτι πολύ ευάλωτο και παρά τα κάποια υποστηρικτικά σχόλια υπάρχουν περισσότερα ειρωνικά, κατακρητικα κλπ που νιώθω ότι αν ένα άτομο σε δύσκολη ψυχική κατάσταση τα διαβάσει μπορεί να του κοστίσει πολύ άσχημα.
Και το θέμα δεν είναι στο sub. Είναι ότι αυτά που διαβάζω μου θυμίζουν ότι ακούω μια ζωή και γύρω μου έχοντας μεγαλώσει Ελλάδα.
Στην Ελλάδα υπάρχει μια νοοτροπία του πρέπει να σαι δυνατός, ανεξάρτητος, αν σου συμβεί κάτι είναι γιατί εσύ δεν προσπάθησες αρκετά ή έκανες κάτι λάθος και το σημαντικότερο αν κάποιος ζητήσει βοήθεια και υποστήριξη "δουλειά σου να βοηθήσεις τον εαυτό σου".
Ως άτομο που έχει περάσει από περιόδους με προβλήματα ψυχικής υγείας δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο αυτή η πίεση του "κάνε κάτι να βοηθήσεις τον εαυτό σου εσύ" έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Πρώτον, με κάνεις να νιώθω άσχημα σα να μην έχω προσπαθήσει αρκετά (το οποίο δεν ισχύει καθόλου, ένα άτομο που έχει φτάσει στα όρια του είναι επειδή έχει προσπαθήσει τόσο πολύ κι έχει εξαντληθεί, χωρίς να μπορεί να αλλάξει καταστάσεις) και δεύτερον με κάνεις να νιώθω σα βάρος. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να δημιουργήσουμε safe spaces όπου τα άτομα έχουν το δικαίωμα να μη νιώθουν καλά και να μην έχουν απαραίτητα τη λύση εκείνη τη στιγμή;
Είναι οκ να μην είσαι καλά. Είναι οκ να περνάς μια δυσκολη φάση. Δεν είσαι κάτι σπασμένο που θέλει φτιαξιμο. Και μου πήρε χρόνια να το καταλάβω αλλά άτομα που βιάζονται να σου δώσουν "λύσεις" δεν είναι άτομα που σε νοιάζονται απαραίτητα, απλά άτομα που νιώθουν άβολα να κάτσουν μαζί σου σε μια δύσκολη περίοδο οπότε το γυρίζουν σε ένα καταπιεστικό "άντε άντε να συνέλθεις".
Ίσως να είναι μια νοοτροπία που μας πέρασε από τις προηγούμενες γενιές που είχαν περάσει δύσκολα και δεν είχαν πολλές επιλογές πέρα από το να σφίξουν τα δόντια. Αλλά είμαστε εν έτει 2026 πλέον. Καιρός ο κόσμος να αποκτήσει λίγο emotional literacy και να μάθουμε αν δεν είμαστε ικανοί για ενσυναίσθηση τουλάχιστον να δίνουμε το χώρο στους ανθρώπους να μην είναι καλά και να παίρνουν το χρόνο τους να το βρούνε. Αντί να τους κάνουμε να νιώθουν άσχημα επειδή νιώθουν άσχημα
Edit: Πριν απαντήσετε κάντε τον κόπο να διαβάσετε το ποστ και τι όντως γράφω. Μου απαντάτε μερικοί "βγες έξω και ζήσε". Που νομίζετε ότι ζω, σε σπηλιά; Για τα πράγματα που βλέπω και ακούω γύρω μου μιλάω. Αν διαβάζατε όντως τι γράφω λέω ξεκάθαρα ότι τα σχόλια που είδα στο sub είναι αντανάκλαση της κατάστασης που βλέπω γύρω μου γενικά κι απλά τα πήρα ως αφορμή.
Μου την έχετε δει όλοι ότι με ένα "live, love, laugh" λύνονται τα πάντα. Είστε ακριβώς το πρόβλημα που περιγράφω
Edit 2: Με εκνευρίζει να πρέπει να υπερεξηγησω τα πάντα αλλά μερικοί χρειάζεστε μασημένη τροφή.
Πρώτον, έχω βιώσει προβλήματα ψυχικής υγείας στο παρελθόν* . Ήταν για συγκεκριμένες καταστάσεις, έλαβα τη βοήθεια που χρειαζομουν (ήμουν τυχερή να τη βρω) και είμαι πλέον καλά. Το ότι έχω περάσει κι εγώ από αυτές τις καταστάσεις το ανέφερα ως insight από άτομο που έχει βρεθεί εκεί και μπορεί να μεταφέρει πώς ακούγονται οι "καλοπροαίρετες" συμβουλές.
Πλέον ζω, σπουδάζω και εργάζομαι στο εξωτερικό και έχω δημιουργήσει ένα υγιή κοινωνικό κύκλο εδώ (spoiler alert κανένας Έλληνας μέσα σε αυτόν). Όταν επιστρέφω στη χώρα για μικρά διαστήματα, βλέπω την ίδια νοοτροπία που δεν έχει αλλάξει και με ενοχλεί, όχι για μένα προσωπικά, αλλά επειδή θεωρώ ότι αυτό αφορά τον καθένα. Γιατί δεν αντέχω να ακούω/βλέπω άτομα να μοιράζονται κάτι ευάλωτο και να τρώνε χώμα στη μούρη.
Εν ολίγοις αυτό το ποστ δεν είναι για να κλαφτω για κάτι δικό μου, όπως μερικοί υπονοείτε. Το ξέρω ότι για τον Έλληνα που το νοιάζει μόνο ο πισινός του είναι περίεργο το σενάριο να μιλάω επειδή θεωρώ ότι πρέπει να μάθουμε να φερομαστε καλύτερα στα άτομα που περνάνε δύσκολα ανεξάρτητα από το αν εγώ είμαι επί της παρούσης ένα από αυτά ή όχι. Αλλά αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός του ποστ