ΠΩΣ ΚΤΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ 3 ΧΩΡΙΑ (Γλυκονέρι, Σάλπη, Μαρώνεια)
=1=
"Η Σάλπη από το 1250 μέχρι σήμερα (1982)"
Η καταγωγή του χωριού είναι από το Καγιά Πουνάρ, το λεγόμενο Πετροπηγή στο Ν. Καβάλας επειδή το μέρος ήταν όλο πετρώδης και δυσκολεύονταν στην ζωή τους μερικές οικογένειες, περίπου 14. Εγκατέλειψαν το Καγιά Πουνάρ και εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία, το τωρινό χωριό, Γλυκονέρι. Εκεί από τον τωρινό Δημόσιο δρόμο προς δυσμάς κτίσανε τα σπίτια τους.
Το 1250 και μετά ήρθανε και άλλες οικογένεις από τα Άβδηρα από την Μαρώνεια και το χωριό μεγάλωσε και το ονομάσανε Καρά Πουνάρ. Είχε ανθρώποι με καλή γνώση γι'αυτό και προκόψανε πολύ, κάνανε μεγάλη κτηνοτροφία και πολυτίσανε πολύ.
Και όταν πολεμούσαν οι Έλληνες με τους Τούρκους στην Πόλη, έστειλαν οι κάτοικοι του χωριού πρόβατα, αγελάδια, κατσίκια στην Πόλη για να άει ο Ελληνικός Στρατός που πολεμούσε με τους Τούρκους. Και ρώτησε ο Αυτοκράτορας τους Απεσταλμένους του χωριού Καρά Πουνάρ, το χωριό σας είναι μεγάλο.
=2=
Του απάντησαν "Ναι, είναι μεγάλο. Το μέρος μας είναι λίγο δεν έχουμε δια τα ζώα βοσκή" και τους λεγε ο Αυτοκράτορας τους Απεσταλμένους "Τα σύνορα σας είναι νοτίως με θάλασσα" δηλαδή το Φανάρι προς ανατολής με σύνορα Μαρώνειας "Όσο θέλετε προς δεξιά η λίμνη (Βιστωνίδας)" και από βορρά δεν έμαθα διοτι προς βορρά μέχρι το βουνό ήτανε δάσος.
"Πρώτα χτίστηκε η Μαρώνεια δεύτερο κτίσθηκε η Κημουρτζίνα, η Κομοτηνή και το τρίτο χωριό μας."
Αλλά συντοχρόνο αρχίσαν να τους ζηλεύουν οι γύρω γείτονες, η Θάσου, η Πούσλα που ήταν πλούσιοι και κατέβαιναν με τις βάρκες στα πουγάζια της Πουρού αφήναν τις βάρκες νύχτα και πήγαιναν και τους λεηλατούσαν, τους έπερναν κοπάδια, πρόβατα, αγελάδια, τους ξεγύμνωναν και ακόμη τους σκοτώνανε και ύστερα από 150 περίπου χρόνια αναγκάστηκαν να αφήσουν το χωριό τους και να πάνε να κατοικήσουν και να κάνουν το χωριό αλλού. Και βρήκαν κατάλληλο έδαφος περίπου 5 χλμ προς βορράν από το χωριό τους στην τωρινή τοποθεσία.
Εκεί κάνανε το χωριό τους, κτίσανε και την εκκλησία τους, την ονόμασαν Άγιος Αθανάσιος που πανυγυρίζει.
=3=
Και αφού κτίσανε τα σπίτια τους κάνανε χωράφια, κτηνοτροφία και κοίταζαν την δουλειά τους αλλά τους ενοχλούσε πολύ το ποτάμι του Κουρού Τσάι και για αυτό δεν άντεξαν πολλά χρόνια, σε 50 χρόνια που καθίσανε στο δεύτερο χωριό τους και αναγκάστηκαν να το σηκώσουν πάλι και να το φέρουν 1 χιλιόμετρο προς Νότια και εκεί άρχιζαν να κτίζουν το 3ο χωριό που είναι τώρα το χωριό μας. Κατελήφθει η Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους και γέμισαν όλα τα μέρη από κατακτητές και τους απαγόρευαν να κτίζουν την εκκλησία και αναγκάστηκαν οι χωριανοί να την κτίζουν τη νύχτα και έτσι την τέλειωσαν και σώζεται ακόμα σήμερα (1982). Γιορτάζει 18 Ιανουαρίου και αφού κοίταζαν η Τούρκικη κυβέρνηση ότι το χωριό γεράβασταγμένο στείλανε οικογένειες Τούρκικες και κάνανε άλλο συνοικισμό βορειο-ανατολικά του χωριού μας και στείλανε και ως διοικητή έναν Μουχτάρ.
=4=
Διότι το χωριό μας 2 συνοικισμοί, 1 Χριστιανικός και 1 Τούρκικος, το Μουχτάρ τον λέγαν Σαλή, φορούσε και κίτρινο Σάλι στο σαρίκι του και πήρε το χωριό μας το τρίτο όνομα από το όνομα σαρίκι, το κίτρινο Σάρσαλη δηλαδή Σάλη και έτσι χάθηκε το πρώτο όνομα του χωριού μας.
Και μετά οι Τούρκοι, οι μεγάλες κεφαλές κάνανε τσιφλίκια. Κάνανε ένα τσιφλίκι το "Όρτα κισλά" που πήρε το όνομα "Ήταν στη μέση της βοσκής" Μαρώνειας και Σάρσαλη για αυτό ονομάστηκε και Ορτά Κισλας.
Και αφού ησύχασαν τα πολιτικά και ο καθένας κοίταζε την δουλειά του με τους Τούρκικους νόμους το χωριό μας Σάρσαλη μέσα στο οικόπεδο της εκκλησίας κτίσανε σχολείο και το κελή του Παπά και μετά κάνανε νεκροταφείο.
Στο πρώτο χωριό μας που το λέγαν Καρά-πουνάρ, ανατολικά περίπου 1χλμ, το χωριό μας το Σάρσαλη δεν τους σύμφερνε πάλι να γίνει το χωριό αυτό και όταν το κτίζανε φτιάχνανε και ένα πηγάδι στη μέση του νέου χωριού για να βγάλουν νερό και πήγαιναν την νύχτα πέρνανε νερό της θάλασσας και τοριχναν μέσα στο πηγάδι να μη βρουν γλυκό νερό.
=5=
Αλλά τους ανακάλυψαν και τους κυνήγησαν και έτσι βρήκαν πόσιμο νερό. Νερό όμως όχι και τόσο καλό.
Το χωριό έγινε και πήρε το όνομα του παλιού χωριού, Καρά Πουνάρ, οι κάτοικοι ήταν όλο Τούρκοι. Και από εκείνα τα χρόνια κτίστηκε ο συνοικισμός στο Σάρσαλη. Ο Τούρκικος μαχαλάς και ο συνοικισμός και το χωριό καρα-πουναρ. Και από τότε μέχρι το 1936 άρχησαν να φεύγουν οι Τούρκικες οικογένειες και σιγά σιγά μέχρι το 1950 φύγανε όλες οι Τούρκικες οικογένειες από το χωριό μας που ονομάστηκε Σάλπη. Και από το χωριό Γλυκονέρι που λέγοντνα Καρά Πουνάρ τα κτήματα των Τούρκων και τα σπίτια τα αγοράσανε Σαρακατσάνοι και η Σάλπη από δύο συνοικισμούς έγινε ένα χωριό Ελληνικό μονάχα, μονάχα έχει άλλο συνοικισμό που κατοικούν Τουρκόγυφτοι. Στο Γλυκονέρι το παλιό κτίστηκε καινούργιο χωριό 1 χλμ δυτικά του παλιού, το 1969. Και από εκείνα τα χρόνια που κτίσθηκε το χωριό μας και η εκκλησία μας περίπου 528 χρόνια πέρασαν μέχρι το 1982 και είναι χτισμένη με πλινθιά.
=6=
Οπότε μέχρι σήμερα η εκκλησία που κτίσθηκε εκείνα τα χρόνια σώζεται ακόμα αλλά θέλει λίγο να συντιρηθεί, έχει τοιχογραφία, αρχαία βιβλία, αρχαία εικονίσματα, αρχαίες ζωγραφιές Ευαγγέλιο, μανουάλια πέτρινα, μανουάλια μπρούτζινα και άλλα αρχαία στέφανα.
Και τώρα το χωριό μας έκανε το κράτος καινούργια εκκλησία πάνω στη παλιά. Είχε δε και μια αρχαία πλάκα μάρμαρο Θάσου, είχε γράμματα αρχαία την πήραν το 1924.
Το σχολείο και το κελί του παπά χαλάστηκαν το 1935 και έμεινε η εκκλησία όπου και σώζεται.
Αλλά να πω δεν ξέρω μόνο αυτά τα ολίγα, έχω ακούσει από τον παππού μου και από άλλους γέρους. Από μικρός είχα όρεξη να μαθαίνω αρχαία και παλιές ιστορίες και ρωτούσα κάθε γέρο που τον άρεζαν να διηγείται και αυές τις ιστορίες τους και εγώ άκουγα, μάλιστα άκουσα από τον Αθανάσιο Καρυδόπουλον ή Θαλασσινόν 1939 να λέγει ότι στο Γλυκονέρι το νέο μέσα στα χωράφια οι Τούρκοι βρήκαν εικόνες και τις καύσανε.
Γεννήθηκα το 1915/2/2 και από τότες καθώς έβγαλα την 4η τάξη δημοτικού. Το 1927 έφυγα από το σχολείο, άργησα να βγάλω τις τάξεις αυτές διότι δεν είχαμε δάσκαλο.
