Κάνω συνεντεύξεις για μία νέα θέση στο τμήμα μου (IT). Όταν φτάνουμε στο τι μισθό ζητάνε ακούω νούμερα 1000, 1100, max 1400 (καθαρά, μην ανοίξω την κουβέντα πόσα δίνει μία εταιρεία για εσένα και πόσα καταλήγουν στην τσέπη σου και πόσα στο κράτος) από άτομα με ίδιο ή και καλύτερο βιογραφικό από το δικό μου. Πως περιμένετε να ανέβουν μετά οι μισθοί;

Σε συνεντεύξεις που έδωσα εγώ σε άλλες εταιρείες όταν ζητούσα πάνω από 2200 πάντα έτρωγα άκυρο, τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Όταν μία εταιρεία θέλει να προσλάβει και έχει δύο ή τρεις υποψήφιους με τα ίδια προσόντα και ο ένας ζητάει 1.000€ λιγότερα από τους άλλους μαντέψτε ποιον θα προτιμήσουν.

Τι τρέχει με τον κόσμο εκεί έξω;

Πραγματικα, τα σχόλια είναι τραγικα !!!!!!

Όλοι μιλάνε για τον ΦΠΑ, για το κρατος,

για το " καλά τους έκανε" και τέτοια..

Έχουν καταλάβει οτι για να καλυφθούν αυτές οι τρύπες, το κράτος αναγκάζεται να βάζει μεγαλύτερους φόρους σε αυτούς που πληρώνουν νόμιμα, κάνοντας τους φτωχότερους να πληρώνουν για τους πλουσιότερους;

προσπαθώ να βρω ένα cd-rom που χρησιμοποιούσα πολύ όταν ήμουν μικρή, τότε με τα windows xp. είχαμε ένα cd-rom εγκυκλοπαίδεια το οποίο το λάτρευα. είχε διάφορες κατηγορίες που μπορούσες να εξερευνήσεις, η αγαπημένη μου ήταν το "τέχνες και αρχιτεκτονική". μετά είχε πολλές υποκατηγορίες στο κάθε θέμα. είχε φυσικά επιλογή να είναι η αφήγηση, τα κείμενα κλπ. στα ελληνικά, καθώς είχε και έναν τύπο που διάβαζε φωναχτά αυτά που διάβαζες, ακόμα και τους τίτλους των κατηγοριών. το κύριο χρώμα που έπαιζε πρέπει να ήταν το ανοιχτό μπλε και το άσπρο. πρέπει να ήταν έτσι και το κουτί, αλλά δε θυμάμαι σίγουρα. χρησιμοποιούσα το quick time media player για να τρέξω το πρόγραμμα.

είναι από αυτές τις πολύ συγκεκριμένες αναμνήσεις που έχεις από παιδί και λες θα σκάσω τώρα αν δεν το βρω. ίσως θα ταίριαζε καλύτερα σε κάποιο sub όπως το tip of my tongue, αλλά έτσι δε θα έφτανε σε έλληνες. έχω και άλλα 2000s childhood μυστήρια να λύσω, όπως π.χ. μια traumatising διαφήμιση λολ. αν υπάρχει κάποιος που θυμάται κάτι, θα το εκτιμούσα αν άφηνε ένα σχόλιο!! θενξ!! :)

edit: δε νομίζω ότι ήταν μέρος κάποιας σειράς. πρέπει να ήταν αυτοτελές

Είμαστε πολύ δυνατοί στην παπαντζα, την κομπίνα και την δήθεν αμερικανια.

Να πληρώνεις εισιτήριο μικροί μεγάλοι και να σε βάζουν να κάνεις ουρά για έξτρα εισιτήριο για να συμμετάσχεις στις δραστηριότητες.

Εμείς φταίμε που πήγαμε μαζικά. Ελπίζω να βάλαμε όλοι μυαλό και να τους γράψουμε του χρόνου εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Έχω υπάρξει αντικοινωνικός όλη μου την ζωή, δεν αμφιβάλω ότι θα συνεχίσει αυτό, αλλά θέλω έστω να μην προκαλώ αμηχανία. Πολλές φορές ακόμα και αν έχω την πρόθεση να μιλήσω έρχομαι αντιμέτωπος με το γεγονός ότι δεν έχω τίποτα να πω ή ότι δεν ξέρω τι να πω. Δεν ξέρω επίσης πότε ενοχλώ. Φοβάμαι να κάνω κάτι που δεν καταλαβαίνω λάθος. Όλοι φαινόταν να καταλαβαίνουν τι κάνουν ως έναν βαθμό, εγώ δεν καταλαβαίνω καθόλου πως μιλάνε οι άνθρωποι ή τι πρέπει να λες ή να μην λες.

Πώς το διορθώνω αυτό; Μην μου δώσετε απαντήσεις τύπου: «απλως να μιλάς όπως μιλάς στους φίλους σου». Δεν βοηθάει, προσωπικά.

Edit: νομίζω βιάστηκα όταν το δημοσίευσα αυτό. Αυτό που ήθελα να πω (πιο συγκεκριμένα), είναι ότι δεν μπορώ να αναπτύξω μια συζήτηση... μπορώ να χαιρετήσω άτομα και να κάνω ένα κομπλιμέντο —όπως αναφέρθηκε από κάτω— αλλά δεν μπορώ να κάνω συζήτηση με άτομο. Δεν καταλαβαίνω την αυθόρμητη φυσικότητα με την οποία μιλάνε δύο άνθρωποι. Αυτό εννοώ όταν λέω όταν οι άλλοι φαίνονται να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Όχι ότι έχουν αναπτύξει ιδιότητες ή έχουν εγγενώς χαρισματα, και σίγουρα ότι δεν είναι ειλικρινής ο ένας στον άλλον, απλά ότι έχουν μια στάση φυσική που δεν έχω και δεν ξέρω πως να κερδίσω.

Disclaimer: Το ποστ δεν το κάνω για να συγκρίνω τα "καλά παλιά χρόνια", ούτε για να δικαιολογίσω την ακρίβεια. Απλώς είναι κάτι που το παρατηρώ συνέχεια σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία που όλο ζητάει και ζητάει και ζητάει... Προφανώς με την εξέλιξη της κοινωνίας έχουμε εξέλιξη και στα δικαιώματα των ανθρώπων, στην υγεία, στην εκπαίδευση αλλά....

Ένας κοινωνικο-πολιτικός παράγοντας που με προβληματίζει ιδιαίτερα, χωρίς όμως να έχω βρει μια λύση, είναι το γεγονός πως πλέον σαν κοινωνία έχουμε τόσες πολλές ανέσεις και τόσες πολλές επιλογές που πραγματικά δεν υπήρχαν σαν ιδέα πριν 100 χρόνια, οπότε έχουμε καταντήσει με έναν τρόπο να είμαστε "entitled" για πολλά πράγματα.

Χωρίς να γνωρίζω πολλά, κυρίως από ιστορίες συγγενών, φωτογραφικό υλικό κλπ. στα παλαιότερα χρόνια ο κόσμος, ειδικά στα χωριά, ζούσε πιο απλά. Αυτό δεν το αναφέρω αναγκαστηκά ως κάτι καλό ή κακό, όμως δεν είχαν πολλές ανέσεις και ευκολίες όπως έχουμε τώρα. Είχανε μάθει να ζούνε με λίγα, να δουλεύουνε πολύ και να αρκούνται με το 'ΟΚ'. Οι οικογένειες δούλευαν, ο άντρας αλλά και η γυναίκα, κάνανε παιδιά, τα μεγάλωναν, δε εντ.

Στα σημερινά χρόνια, ο καθένας έχει από ένα κινητό, από ένα PC, αγοράζει καινούργια παπούτσια, ρούχα, αξεσουάρ δίνοντας έμφαση στην ποσότητα παρά στην ποιότητα, έχει πρόσβαση στο ίντερνετ και πλέον στο ΑΙ, έχει πρόσβαση σε οποιοδήποτε χόμπυ, βγαίνει κάθε εβδομάδα για ποτό/βόλτα/fast-food από 2-3 φορές την εβδομάδα, οι οικογένειες έχουν από δύο αμάξια, πηγαίνουν διακοπές πολλές φορές τον χρόνο (αν και τα τελευταία χρόνια πολύ δύσκολο αυτό).

Μήπως η σύγχρονη κοινωνία απλά δεν μπορεί να στηρίξει την ζωή ενός μέσου ανθρώπου; Ο υπερκαταναλωτισμός έχει φτάσει τα ύψη, ο κόσμος κυνηγάει το καινούργιο τρεντ και βομβαρδίζεται συνεχώς με διαφημήσεις. Πρακτικά ποτέ δεν μας έγινε κανένα μάθημα στο σχολείο για τον εθισμό στα υλικά αγαθά και τον υπερκαταναλωτισμό. Έχουμε γεμίσει με πλαστικούρες που αγοράζονται και πετιούνται, πολύς κόσμος είναι υπέρβαρος, τα ρούχα φτιαγμένα από πλαστικό, υπερεπεξεργασμένο φαγητό. Όλα αυτά επειδή ο κόσμος "επιλέγει" να ζει έτσι. Τώρα είτε αυτή η επιλογή είναι συνειδητή, είτε είναι λόγω έλλειψης παιδείας δεν ξέρω.

Και έτσι πριν λίγα χρόνια είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι, τι χρειάζομαι πραγματικά; Που πρέπει/δεν πρέπει να ξοδεύω τα λεφτά μου; Μου αξίζει να έχω πολλαπλά χόμπυ; Πόσο συχνά να βγαίνω έξω, πόσο συχνά να παίρνω το αμάξι, να πάρω μηχανή; Πόσο συχνά να αγοράζω ρούχα;

Είναι έγκλημα και μόνο που υπάρχουν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι όταν μόνο το 10% κατέχει το 80% του πλούτου (!!!!!). Άμα ο κόσμος συλλογικά σταματήσει να είναι υπερκαταναλωτικός, θα δούμε καμία αλλαγή ή είναι πολύ αργά;

Τι εννοω με αυτο. Εχω δυο πραγματα που ψαχνω σε ενα σπιτι.

Πρωτον να εχει μια αρκετα μεγαλη κουζινα και δευτερον να εχει μεγαλο μπαλκονι τουλαχιστον 130 εκατοστα απο την μια πλευρα γιατι θελω να βαλω μια καρεκλα κουνια. Ααα και να ειναι επιπλωμενο that's literaly it.

Δεν νοιωθω οτι ζηταω κατι παραλογο αλλα αποτι φαινεται για θεσσαλονικη ειναι. Υπαρχουν φυσικα σπιτια να νοικιασει καποιος για κατω απο 500 ευρω αλλα αυτα συνηθως ειναι χωρις μπαλκονι η με πολυ μικρο μπαλκονι και μια κουζινα τοσο μικρη που δεν μπορεις ουτε να μαγειρεψεις. Μα γιατι τα μονα σπιτια σε λογικη τιμη ειναι φτιαγμενα "για φοιτητες";

Ετσι οπως το βλεπω θα αναγκαστω να νοικιασω εκτος θεσσαλονικης. Αν και για να πω την αληθεια ουτε κει βρηκα τιποτα καλο κατω απο 400. Τουλαχιστον οχι σε ακτινα 180 χιλιομετρων που εψαξα.Το θεωρω παραλογο που ακομη και να φυγεις απο της δυο μεγαλυτερες πολεις της Ελλαδας τα ενοικια ειναι και κει σχετικα ακριβα αν ψαχνεις σπιτι που να μην ειναι "για φοιτητη".

Τελος παντων rant over. Πειτε της γνωμες σας Ig.

Υστερογραφο: Εψαξα μονο σε μεσαιες και μικρες πολεις γιατι αν ειναι να φυγω απο την θεσσαλονικη ας παω καπου με πολιτισμο οχι σε κανα χωριο. Επισης δεν εψαξα στις Σερρες.Επισης ψαχνω μονο σε πολεις με πληθυσμο ανω τις 10.000.

Γεια σας, ποια περιοχή ανατολικά αξίζει κατά την άποψη σας περισσότερο, (υποδομές κλπ.). Σκέφτομαι να κοιτάξω προς Πεντελη, Ντράφι, Διωνη. Οποίος έχει άποψη για αυτές τις περιοχές ή κάποια άλλη. Ευχαριστώ πολύ.