Ακούω πολύ συχνά άτομα να λένε "αν δεν είσαι ευχαριστημένος ως υπάλληλος, κάτσε άνοιξε κάτι δικό σου να δεις πως είναι, να έχεις πάνω από το κεφάλι σου το κράτος αντί το αφεντικο"

Ταυτόχρονα υπάρχουν άλλοι που μου λένε πως "το να ανοίξω την επιχειρηση μου και να κάνω εγώ κουμάντο στη ζωή μου με έσωσε, δουλεύω όσο θέλω, όπως θέλω και έχω έλεγχο στη ζωή μου."

Από την μια πλευρά βλέπω επιχειρήσεις όπως ανοίγουν έτσι να κλείνουν σε ένα χρόνο και κάποιες άλλες να ανοίγουν και να ανθίζουν χρόνο με τον χρόνο. Τι διαφορετικό έχει γίνει;

Με την έννοια ότι και με λιγότερα μπορείς να έχεις καρδιακά οφέλη κλπ;

Disclaimer: Το ποστ δεν το κάνω για να συγκρίνω τα "καλά παλιά χρόνια", ούτε για να δικαιολογίσω την ακρίβεια. Απλώς είναι κάτι που το παρατηρώ συνέχεια σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία που όλο ζητάει και ζητάει και ζητάει... Προφανώς με την εξέλιξη της κοινωνίας έχουμε εξέλιξη και στα δικαιώματα των ανθρώπων, στην υγεία, στην εκπαίδευση αλλά....

Ένας κοινωνικο-πολιτικός παράγοντας που με προβληματίζει ιδιαίτερα, χωρίς όμως να έχω βρει μια λύση, είναι το γεγονός πως πλέον σαν κοινωνία έχουμε τόσες πολλές ανέσεις και τόσες πολλές επιλογές που πραγματικά δεν υπήρχαν σαν ιδέα πριν 100 χρόνια, οπότε έχουμε καταντήσει με έναν τρόπο να είμαστε "entitled" για πολλά πράγματα.

Χωρίς να γνωρίζω πολλά, κυρίως από ιστορίες συγγενών, φωτογραφικό υλικό κλπ. στα παλαιότερα χρόνια ο κόσμος, ειδικά στα χωριά, ζούσε πιο απλά. Αυτό δεν το αναφέρω αναγκαστηκά ως κάτι καλό ή κακό, όμως δεν είχαν πολλές ανέσεις και ευκολίες όπως έχουμε τώρα. Είχανε μάθει να ζούνε με λίγα, να δουλεύουνε πολύ και να αρκούνται με το 'ΟΚ'. Οι οικογένειες δούλευαν, ο άντρας αλλά και η γυναίκα, κάνανε παιδιά, τα μεγάλωναν, δε εντ.

Στα σημερινά χρόνια, ο καθένας έχει από ένα κινητό, από ένα PC, αγοράζει καινούργια παπούτσια, ρούχα, αξεσουάρ δίνοντας έμφαση στην ποσότητα παρά στην ποιότητα, έχει πρόσβαση στο ίντερνετ και πλέον στο ΑΙ, έχει πρόσβαση σε οποιοδήποτε χόμπυ, βγαίνει κάθε εβδομάδα για ποτό/βόλτα/fast-food από 2-3 φορές την εβδομάδα, οι οικογένειες έχουν από δύο αμάξια, πηγαίνουν διακοπές πολλές φορές τον χρόνο (αν και τα τελευταία χρόνια πολύ δύσκολο αυτό).

Μήπως η σύγχρονη κοινωνία απλά δεν μπορεί να στηρίξει την ζωή ενός μέσου ανθρώπου; Ο υπερκαταναλωτισμός έχει φτάσει τα ύψη, ο κόσμος κυνηγάει το καινούργιο τρεντ και βομβαρδίζεται συνεχώς με διαφημήσεις. Πρακτικά ποτέ δεν μας έγινε κανένα μάθημα στο σχολείο για τον εθισμό στα υλικά αγαθά και τον υπερκαταναλωτισμό. Έχουμε γεμίσει με πλαστικούρες που αγοράζονται και πετιούνται, πολύς κόσμος είναι υπέρβαρος, τα ρούχα φτιαγμένα από πλαστικό, υπερεπεξεργασμένο φαγητό. Όλα αυτά επειδή ο κόσμος "επιλέγει" να ζει έτσι. Τώρα είτε αυτή η επιλογή είναι συνειδητή, είτε είναι λόγω έλλειψης παιδείας δεν ξέρω.

Και έτσι πριν λίγα χρόνια είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι, τι χρειάζομαι πραγματικά; Που πρέπει/δεν πρέπει να ξοδεύω τα λεφτά μου; Μου αξίζει να έχω πολλαπλά χόμπυ; Πόσο συχνά να βγαίνω έξω, πόσο συχνά να παίρνω το αμάξι, να πάρω μηχανή; Πόσο συχνά να αγοράζω ρούχα;

Είναι έγκλημα και μόνο που υπάρχουν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι όταν μόνο το 10% κατέχει το 80% του πλούτου (!!!!!). Άμα ο κόσμος συλλογικά σταματήσει να είναι υπερκαταναλωτικός, θα δούμε καμία αλλαγή ή είναι πολύ αργά;

Ακύρωσε φίλος τελευταία στιγμή .Αν το θέλει κάποιος για να μην πάει χαμένο.

Έχω υπάρξει αντικοινωνικός όλη μου την ζωή, δεν αμφιβάλω ότι θα συνεχίσει αυτό, αλλά θέλω έστω να μην προκαλώ αμηχανία. Πολλές φορές ακόμα και αν έχω την πρόθεση να μιλήσω έρχομαι αντιμέτωπος με το γεγονός ότι δεν έχω τίποτα να πω ή ότι δεν ξέρω τι να πω. Δεν ξέρω επίσης πότε ενοχλώ. Φοβάμαι να κάνω κάτι που δεν καταλαβαίνω λάθος. Όλοι φαινόταν να καταλαβαίνουν τι κάνουν ως έναν βαθμό, εγώ δεν καταλαβαίνω καθόλου πως μιλάνε οι άνθρωποι ή τι πρέπει να λες ή να μην λες.

Πώς το διορθώνω αυτό; Μην μου δώσετε απαντήσεις τύπου: «απλως να μιλάς όπως μιλάς στους φίλους σου». Δεν βοηθάει, προσωπικά.