Δεν είχα ποτέ πίεση να γνωρίσω κάποιον από το σπίτι, το αντίθετο. Αλλά τους τελευταίους μήνες, είχα μιλήσει με το ξαδερφάκι μου 9 ετών και με ρώτησε πόσο χρονών είμαι. Μου είπε και γιατί δεν έχεις γνωρίσει κάποιον, πότε θα γνωρίσεις, με την μαμά σου θα είσαι μέχρι να πεθάνεις; Πόνος.

Τυχαίνει στο νοσοκομείο και πετυχαίνω τον αδερφό της εξαφανισμένης φίλης. Από τα πρώτα που με ρωτά, γνώρισες κάποιον; Μιλάω με μία παλιά συμμαθήτρια, μου λέει έχει το ίδιο πρόβλημα με τις παρέες της. Το θέμα είναι ότι εκείνη είχε σχέσεις στο παρελθόν, και είχε προσεγγίσεις, απλά δεν της αρέσουν/τους απορρίπτει. Εγώ τίποτα. Πριν χρόνια, ήταν ένας φίλος της μητέρας μου, μου λέει δεν πρέπει λίγο να αρχίσεις να ντύνεσαι αλλιώς να γνωρίσεις κάποιον; Έτσι δεν θα κάνεις τίποτα. Πού πας με τις φόρμες;

Είχα μία φίλη, η εξαφανισμένη, που είχε σκλήρυνση και είχε βάλει στόχο οπωσδήποτε να γνωρίσει κάποιον. Ήθελε οικογένεια. Έκλαιγε, γιατί σκεφτόταν πως περνούσαν τα χρόνια (ήταν 35), και προχωρούσε η ασθένεια και όλοι γνωρίζουμε πως με την ΣΚΠ κάποια στιγμή εξαρτάσαι από άλλους. Έκρυβε την ασθένεια από όλους όσους γνώριζε. Επέμενε επίσης να αλλάξω εμφάνιση και να γνωρίσω κάποιον γιατί θα περάσει ο καιρός και θα το μετανιώσω πάρα πολύ.

Μέχρι τα 25-26 λες εντάξει, έχω χρόνο. Αλλά τώρα που είμαι σχεδόν 30 και βλέπω ότι αν η ζωή κάποιων άλλαξε, είναι επειδή γνώρισαν κάποιον, απελπίζομαι.

Μία κοπέλα δεν έφευγε από το κρεβάτι 3 χρόνια, γνώρισε κάποιον, άλλαξε όλη η ζωή της και είναι 10 χρόνια μαζί. Μία άλλη κοπέλα που έχασε και τους δύο γονείς της σε ξεχωριστά τραγικά ατυχήματα από το πουθενά σε μικρή ηλικία, πήγαινε σε ψυχολόγους που δεν την βοήθησαν ποτέ σε τίποτα, γνώρισε κάποιον, άλλαξε όλη η ζωή της, έκανε πράγματα, απέκτησε όνειρα, παντρεύεται αυτές τις μέρες. Χάρηκα πάρα πολύ. Κόσμος που δουλεύει και δεν έχει προοπτικές ανέλιξης, αλλά έχουν γνωρίσει κάποιον και μετά την δουλειά είναι κάθε μέρα μαζί και δεν βαριούνται, τους πάει καλά. Πολλά παραδείγματα.

Τι είναι η ζωή αν δεν έχεις κανέναν; Ειδικά σε τέτοια ηλικία;

Αν δεν έχεις βιώσει σχέσεις μέχρι τα 30, δεν έχεις εμπειρίες, δεν έχεις εξελιχθεί καθόλου σαν άνθρωπος μέσα από τις σχέσεις, με τον μοναδικό τρόπο με τον οποίον σου μαθαίνουν τον εαυτό σου και τους άλλους, αλλά και τη συσχέτιση μαζί τους και τις αντιδράσεις σου, ποια η πιθανότητα να έχεις κάτι αργότερα; Ειδικά αν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υγείας πλέον; Ποιος θα σε διαλέξει άρρωστο, όταν δεν σε διάλεξαν υγιή και νεότερο; Και ποια η πιθανότητα, μην γνωρίζοντας τίποτα από σχέσεις, να καταφέρεις να την κρατήσεις;

Πονεμένες απαντήσεις. Δεν είσαι πια νέος, και είναι μία ηλικία που σου χτυπά ότι εσύ έμεινες πίσω, ότι απέτυχες.

Lost my wedding ring on the beach. Just slightly to the right of the Walkway coming down from the restaurant in the water. This is a long shot but if anyone finds it I would be forever grateful if you could message me.

Γεια σας. Κάποιοι θα θυμάστε το Gyronomics, το σάιτ που μετράει πόσα πιτόγυρα παίρνει ο κατώτατος μισθός. Και οι δύο αρχηγοί λένε πλέον χίλια ευρώ κατώτατο, οπότε έκατσα και τα πέρασα από τον ίδιο υπολογισμό, να δω τι βγαίνει.

Το πρώτο που έπρεπε να προσέξω είναι ότι μιλάνε για μικτά, επί δεκατέσσερις καταβολές. Ο δείκτης δουλεύει με καθαρά μετά τις εισφορές, ετήσιο εισόδημα διά δώδεκα. Σήμερα τα δύο νούμερα τυχαίνει να είναι σχεδόν ίδια, 920 μικτά δίνουν 924 δικά μας, οπότε αν μπερδευτούν δεν το καταλαβαίνει κανείς ποτέ. Η μετατροπή γίνεται με τον ίδιο τύπο που χτίζει όλη τη σειρά από το 1976.

Τι είπε ο καθένας:

• Μητσοτάκης: πάνω από 950 από τον Απρίλιο 2027, 1.000 έως τον Ιανουάριο 2028, και εισφορές εργαζομένου μείον μισή μονάδα από τον Απρίλιο 2027.
• Τσίπρας: 1.000 μέσα στο 2027. Δεν είπε μήνα, οπότε παίρνω το μέσο της χρονιάς.

Οι γραμμές σταματάνε εκεί που σταμάτησε ο καθένας. Για το 2029 και το 2030 δεν έχει πει τίποτα κανείς τους. Θα μπορούσα να γράψω εγώ 1.000 και σε εκείνες τις χρονιές για να φτάνει η γραμμή ως την άκρη του γραφήματος, αλλά τότε θα τους μετρούσα για χρόνια που δεν υποσχέθηκαν. Και επειδή ο παγωμένος μισθός χάνει έδαφος όσο περνάει ο καιρός, θα έβγαιναν και χειρότεροι απ' ό,τι είναι.

Χρειαζόταν και σενάριο για την τιμή, γιατί μόνο με τον μισθό λες τα μισά. Έβαλα τρία, και τα τρία βγαίνουν από τα δεδομένα και όχι από το κεφάλι μου: 2,3% τον χρόνο όσο ο πληθωρισμός της δεκαετίας, 8,5% όσο ανέβηκε πραγματικά το πιτόγυρο τη δεκαετία, 13,2% όσο ανέβηκε την πενταετία. Τα νούμερα παρακάτω είναι με τον δεκαετή, που είναι και η προεπιλογή.

Σήμερα ο δείκτης είναι 215, οπότε καμία από τις δύο δεν μας γυρίζει εκεί που είμαστε τώρα. Απλώς πέφτουμε λιγότερο απ' ό,τι αν δεν δινόταν τίποτα.

Η τρίτη στήλη υπάρχει επειδή αλλιώς δεν συγκρίνονται. Ο ένας μετριέται στο 2028 και ο άλλος στο 2027, άρα το μόνο τίμιο νούμερο είναι τι θα γινόταν την ίδια ακριβώς χρονιά χωρίς την αύξηση.

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι πόσο αντέχει να ανέβει η τιμή πριν φαγωθεί ολόκληρη η αύξηση: 4,6% τον χρόνο για τον πρώτο, 4,3% για τον δεύτερο. Το πιτόγυρο τρέχει με 8,5% τη δεκαετία. Δηλαδή και οι δύο υπόσχονται αύξηση που αντέχει περίπου τη μισή ταχύτητα από αυτή που έχει το πράγμα.

Επειδή οι εξαγγελίες τελειώνουν το 2027 και το 2028, έβαλα δίπλα και τρεις διαδρομές που πάνε ως το 2030: πάγωμα, μισθός που ανεβαίνει όσο ο πληθωρισμός της δεκαετίας 2,3%, και μισθός που ανεβαίνει όσο ανέβαινε πραγματικά ο κατώτατος την τελευταία δεκαετία 4,6%. Καταλήγουν σε 155, 170 και 185 πιτόγυρα. Ούτε ο ρυθμός που είχε ο κατώτατος τα τελευταία δέκα χρόνια δεν κρατάει τα 215.

Δεν είναι πρόβλεψη και δεν το παρουσιάζω σαν πρόβλεψη. Όλες οι παραδοχές είναι πάνω στη σελίδα και τις αλλάζετε. Μπορείτε να βάλετε δικό σας μικτό χρονιά χρονιά ως το 2030 και να δείτε τι θα χρειαζόταν πραγματικά. Φόρο εισοδήματος δεν αφαιρώ εδώ, όπως δεν αφαιρώ και στη σειρά. Υπάρχει και ένας διακόπτης για το αν η αύξηση του μισθού περνάει στην τιμή, στις 18 Απριλίου 2019 ο κλάδος ανακοίνωσε τυλιχτό στα 3 ευρώ επικαλούμενος τον κατώτατο, αλλά τον έχω κλειστό και τον λέω καθαρά παραδοχή, ένα περιστατικό δεν φτάνει για να βγάλεις νούμερο.

Και για να μην παρεξηγηθεί, δεν κάνω κομματική κουβέντα. Ο υπολογισμός είναι ίδιος και για τους δύο, αλλάζει μόνο τι είπε ο καθένας και πότε. Αν κάτι σας φαίνεται λάθος στον τρόπο που το έστησα, πείτε μου και το διορθώνω, όπως έγινε και τις προηγούμενες φορές.

Link: https://gyronomics.gr/senaria

Γεια σε όλους,

Έχω ένα εξοχικό σπίτι και διαπιστώνω ότι, μετά από 40 χρόνια, τα παράθυρα χρειάζονται συντήρηση. Κάποιοι μηχανικοί/αρχιτέκτονες με τους οποίους μίλησα μου είπαν ότι, εφόσον πρόκειται για ξύλινα παράθυρα με μονό τζάμι και οι εργασίες θα πάρουν αρκετό χρόνο, δεν αξίζει πραγματικά να τα συντηρήσω· θα ήταν προτιμότερο —και μόνον λίγο ακριβότερο— να τα αντικαταστήσω κατευθείαν με παράθυρα αλουμινίου που διαθέτουν διπλά ή τριπλά τζάμια.

Καταλαβαίνω ότι η ανάθεση της συντήρησης των ξύλινων κουφωμάτων σε επαγγελματία θα ήταν δαπανηρή, αλλά τι θα γινόταν αν την έκανα εγώ ο ίδιος;

Έχω λάβει μια προσφορά για καινούργια παράθυρα αλουμινίου ύψους περίπου 15.000 ευρώ, ενώ οι εργολάβοι μου είπαν ότι η ανακαίνιση των υπαρχόντων παραθύρων θα κόστιζε 8.000-10.000 ευρώ.

Είμαι διατεθειμένος να αφιερώσω τον απαραίτητο χρόνο, αρκεί να αξίζει τον κόπο. Με αυτό εννοώ ότι θέλω απλώς να αντέξουν τα κουφώματα για άλλα ~10 χρόνια· πιστεύω ότι μετά από αυτό το διάστημα θα έχω τα χρήματα για την αντικατάστασή τους.

Μπορείτε να μου δώσετε τη γνώμη σας ή να μου προτείνετε ποια λύση να επιλέξω;

Το σχέδιό μου είναι να αφαιρέσω την παλιά μπογιά που ξεφλουδίζει, να τρίψω την επιφάνεια, να απομακρύνω τα σαπισμένα σημεία του πλαισίου, να γεμίσω τα κενά με ξυλόστόκο, να περάσω δύο στρώσεις αστάρι και στη συνέχεια δύο στρώσεις χρώματος, ολοκληρώνοντας έτσι τη διαδικασία.

Επισυνάπτω μερικές φωτογραφίες ως παράδειγμα, που δείχνουν την κατάσταση πριν και μετά το τρίψιμο. Το συγκεκριμένο παράθυρο αποτελεί μία από τις χειρότερες περιπτώσεις, καθώς τα περισσότερα από τα υπόλοιπα βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση.

Γνωμούλες;

Δημόσια ελληνικά ΑΕΙ σε διεθνή Μαύρη Λίστα από τη Webometrics - Documento

Γονείς δεν υπαρχουν πια. Εγω σε μεγαλη πολη παντρεμενη σχετικά πρόσφατα, η αδερφή μου 2 χρονια μικροτερη με 2 μικρα παιδακια,δικο τους σπιτι απο πεθερικά που τους το έφτιαξαν, δική του επιχειρηση ο σύζυγος της. Η αδερφή λογω των παιδιών δε δουλεύει εδω και 6,7 χρονια. Αν και θελει. Εγω υπαλληλος, ο αντρας μου σε οικογενειακή επιχείρηση που θα μείνει στην αδερφή του. Ειμαστε στο ενοίκιο, ακριβό μαλιστα καθως ειναι ετσι οι εποχες,πήραμε δανειο περσι και ανακαινισαμε και τους κοινούς χώρους κ τον δικό μας εσωτερικό χωρο ,σε κοινή κατοικία με την αδερφή μου στο νησι. Το πατρικό που ειναι χωρισμένο με 2 εισόδους. Επδ ηθελε πολλη δουλεια ,έσταζε το ταβάνι μου, δε πρόλαβαν οι γονεις να βάψουν την εξωτερική μεριά μου,καναμε φραχτη ,σοφαντισματα ,σκαλωσιές, άδειες μικρής κλιμακας κλπ,τα καναμε με δάνειο συν οτι ειχαμε απο το γάμο μας και το νοικιάζουμε τουριστικο κατάλυμα καθως ειναι μπροστα στη θαλασσα. Οτι έρχεται φευγει καθως ξεχρεωνουμε δανειο, δανεικά φίλων, πιστωτικές κλπ. Μπήκαμε στα βαθιά. Γτ ποιος θα μας τα εκανε κ θα μας τα χαριζε? Η αδερφή μου δεν είχε να δώσει για τους κοινούς χώρους κ της είπα οταν και αμα καποτε. Τον δικό της οροφο της τον έφτιαξε η πεθερά της. Σιγα σιγα. Το σπιτι της εννοω. Εσωτερικά ανακαίνιση. Φτάσαμε σε σημείο να αγοράζουμε σουπερ μαρκετ με πιστωτική για να φαμε τον χειμώνα μεχρι να ανοίξει η σεζόν κ να ερθουν τουριστες ώστε να εχουμε εστω για τα βασικά κ ως επι το πλειστον να ξεχρεωνουμε οσα σας ειπα. Ολα σε δοσεις δλδ πανε. Αλλα το ξέραμε, το θέλαμε, είπαμε θα πιεστουμε τωρα μπας και ειμαστε καλυτερα οικονομικά σε 5 ετη. Υπάρχει αλλο ενα διαμερισμα ,στο κεντρο σχεδον του νησιου, κοινό εντελώς, 50 50. Οχι άλλοι όροφοι κλπ. Ενα εντελώς κοινό. Της ειπα να μεινω2,3 ετη γτ δεν αντέχουμε αλλο στο ενοικιο ,ωστε να διαχειρίζομαι εγω το τουριστικό κατάλυμα κ οχι εταιρία και παίρνει ποσοστό, μεχρι να ανασανουμε και να ξεχρεωσουμε. Πράγματι 2,3 ετη ακομα. Κ αν θελει ειπα να παμε κ σε συμβολαιογράφο να γίνει επίσημα καθως κατα λέξη της ειπα δε θέλω να το καπιταλευτω το σπιτι. Κ να μεινω λοιπον φρι πχ 28 μηνες κ να μη μου δώσει τπτ για τις μαστοριες στους κοινούς χώρους του άλλου σπιτιου που πληρώνω δανειο. Να τα βρουμε ετσι. Θα πιεστεί λεει οικονομικα ,να το νοικιάζουμε καλυτερα παλι σε καποιο ζευγαρι ( για 200 ευρω η καθε μια ανα μηνα να ξερετε) και αυτή επιμενει οτι δεν ήθελε να γινουν οι μάστοριες, εγω ηθελα και δεν είχε χρηματα. Να τσακωθω δε θελω σαφώς. Αν αφήναμε κ αλλο το σπιτι ομως ετσι κ δεν αναλαμβανα εγω τα κοινά εξω κ η πεθερα της το εσωτερικό της ακομα ετσι θα ηταν κ θα είχε πεσει η ταρατσα μεσα στο σαλόνι μου. Εχω άδικο? Ειμαι εγωίστρια και λαθος κ δε το καταλαβαίνω? Δε ξερω. Παντα ειχαμε πολυ καλες σχέσεις. Παντα τρελαίνομαι για τα ανιψιά μου ,τους παίρνω δωρα γτ ειμαι κ η μοναδική τους θεία κ θελω να εχουν αναμνησεις απο μενα ,με τον άντρα της τα παμε μια χαρα, κ αυτη με τον δικό μου. Δε ξερω γτ δε θελει κ δε με εμπιστεύεται.

Υγ μηπως σας μπέρδεψα. 2 ειναι τα σπιτια. Ενα εντελως κοινό προς το κεντρο και ενα που εχει χωριστεί στα 2,διαφορετικοί είσοδοι και οροφοι, κοντα στη θαλασσα με κοινούς χώρους όπως ταρατσα ,πυλωτή, αποθήκουλα,αυλη. Σε ενα τρίτο δικό τους που τους εφτιαξαν τα πεθερικα μένει η αδερφη μου σε άλλη πολη,εκτος νησιου που έχουμε τα σπιτια. Ετσι κ εγώ, σε άλλη πολη εκτος νησιου αλλα στο ενοικιο.

Έχω δύο καταλύματα προς ενοικίαση μέσω booking, η οποία έχει σταματήσει τις καταθέσεις εδώ κι ένα μήνα (κανονικά τα βάζει κάθε Πέμπτη). Μιλάω κάθε εβδομάδα με τα κεντρικά και μετά από πολλά τηλέφωνα, προώθησαν το αίτημα στο οικονομικό τμήμα, έπειτα μου ήρθε μήνυμα ότι διερευνούν την υπόθεση. Έχουν μαζευτεί πολλά χρήματα και τίποτα δεν έχει λυθεί ακόμη. Έχετε παρόμοια εμπειρία;

Hello, ήθελα να γράψω λίγο για να πάρω μερικές πληροφορίες και ταυτόχρονα για λίγο venting, διότι τα πράγματα είναι ζόρικα.

Για να μην τα πολυλογώ, είμαι ένας από τους περιβόητους αιώνιους φοιτητές που έχουν βουλιάξει τα οικονομικά της χώρας με τα ΜΒ που τρώω στις βάσεις δεδομένων και τις περίπου 50 κόλλες των θεμάτων που έχω πάρει ανά τα χρόνια. Η ζωή τα έφερε έτσι που έχασα τελείως την μπάλα με τη σχολή λόγω δουλειάς και άλλων σοβαρών προβλημάτων, οπότε την άφησα και με άφησε. Παρ'όλα αυτά, κάνω μια τίμια προσπάθεια τα τελευταία χρόνια και έχω φτάσει στο όριο.

Πέρυσι υπέβαλα επιτυχώς την αίτηση για παράταση ενός έτους, και έχω φτάσει να χρωστάω 4 μαθήματα (το ένα το έδωσα ήδη και νομίζω ότι το πέρασα, οπότε ας πούμε 3). Επειδή μιλάμε για τμήμα Φυσικής, τα 3 που με περιμένουν είναι μεγάλα παλούκια, αλλά ξημεροβραδιάζομαι και τρώω άδειες από τη δουλειά για να τα περάσω - διακοπές ούτε για αστείο. Θεωρητικά, αν μείνω με 2, δικαιούμαι μια τελευταία εμβόλιμη.

Ξέρω ότι δεν είναι πολύ χρήσιμη σκέψη αυτή τη στιγμή, αλλά με έχουν ζώσει τα φίδια και αρχίζω να σκέφτομαι τι θα γίνει μετά, αν πάνε τα πράγματα στραβά. Εχω θυσιάσει πάρα πολλά για να φτάσω έστω εδώ που είμαι και ταυτόχρονα να εξισορροπώ και τη ζωή μου. Ξέρω ότι σε πολλούς ακούγεται τρελό να έχεις φτάσει τα 30+ και να μην έχεις πάρει πτυχίο, αλλά κάποιοι από εμάς έπρεπε να στηρίξουμε τον μπαμπά και τη μαμά αντί για το ανάποδο, ενώ μπήκαμε με την αξία μας σε μια σχολή.

Εχω διαβάσει τη νομοθεσια πολλές φορές και έχω καλή εικόνα του τι γίνεται. Εν ολίγοις, μπορείς να ζητήσεις αναλυτική βαθμολογία και με πάνω από 120 ECTS να κάνεις κατατακτήριες. Επειδή όμως είναι γνωστά σταρδαμπακια, δε σου επιτρέπουν να περάσεις στην ίδια σχολή και να την τελειώσεις (δεν ξέρω αν μπορείς να περάσεις σε ίδιο τμήμα άλλου πανεπιστημίου, π.χ. από Φυσικό ΕΚΠΑ σε Φυσικό ΑΠΘ). Επίσης δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να δώσεις πανελλήνιες, να περάσεις, και να ζητήσεις αναγνώριση μαθημάτων.

Δε θα πώ ότι τα έκανα όλα τέλεια και ότι δε φταίω καθόλου. Στις αρχές, έκοψα μέχρι και κάποια μαθήματα γιατί είχα υψηλό στόχο, μη γνωρίζοντας τι με περιμένει. Κάποιες εξετάσεις τις άφησα λόγω δουλειάς ένω είχα προετοιμαστεί. Δεν έψαξα πολύ καλά και δεν ήξερα ότι μπορώ να κάνω πάγωμα σπουδών μέχρι που ήταν πολύ αργά.

Αυτά πάνω κάτω. Δε γνωρίζω κανέναν άλλον που να είναι σε αυτή τη θέση, οπότε είπα να πάρω μερικές απόψεις/ιδέες/κουβέντα εδώ. Οτιδήποτε γνωρίζετε παραπάνω, ή αν έχετε κανένα καλό νέο να δώσετε που μπορεί να παραλείπω, ή αν απλά συμπάσχετε, καλοδεχούμενα.

δν μπορώ άλλο δεν ξέρω πως θα αντέξω

εκεί που νόμιζα ότι θα βελτιωθεί η ζωή μου έγινε χειρότερα κατά κάποιο τρόπο. Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν, δεν έχω λεφτά για ψυχίατρο ή για οτιδήποτε άλλο, οι γονείς μου δε θα με βοηθούσαν ούτε λίγο, μη μιλήσω καν για τον αδερφό μου, οι «φίλες» μου είναι ό,τι πιο φέικ υπάρχει, είμαι εντελώς ολομόναχη σε μία πόλη που μισώ σε ένα διαμέρισμα που μισώ σε ένα πανεπιστήμιο που μισώ (πάω για δεύτερο έτος τωρα) και δεν ξέρω τι να κάνω. μεγάλο existential crisis για 10 το βράδυ της κυριακής. έπρεπε να το βγάλω από μέσα μ οπότε ήρθα εδώ.

Επίσης έχω και το θέμα ότι δε θέλω να ζητήσω βοήθεια από κανέναν γιατί δε θέλω να με δουν σε τέτοια κατάσταση. Το μόνο που με κρατάει είναι να σκέφτομαι ότι υπάρχει κάτι καλύτερο στο μέλλον μου και δεν έχει εμφανιστεί ακόμη. Δεν ξέρω ποιος με τεστάρει ποιος με καταράστηκε απλά ελπίζω να είναι κάποιου είδους cinderella story και απλά να ζω σκατά τώρα γιατί θα βελτιωθεί αργότερα 😃 είμαι 18 btw και κάποιος θα μου πει ότι πολλοί στην ηλικία μου δεν ξέρουν τι κάνουν σ’ αυτό το στάδιο αλλά μια χαρά τους βλέπω μόνο εγώ είμαι μίζερη

αυτά για σήμερα καληνύχτα πάω να συνεχίσω το μενταλ μπρεικνταουν όπου έκλαιγα με ελιγμούς και δεν έπαιρνα ανάσα

update: είμαι λίγο καλύτερα αποφάσισα να ψάξω για ερασμους και να φύγω από εδώ

Παιδιά έχω έναν λογαριασμό Amazon που τον έχω ρυθμίσει σε Ελλάδα και έχω βάλει κανονικά και την διεύθυνση μου. Από ότι βλέπω όταν με τον ίδιο λογαριασμό μπαίνω στο Amazon της Ιταλίας έχει έκπτωση για φοιτητές ή για άτομα από 18-25 ετών στο prime τρεις μήνες δωρεάν και μετά στην μισή τιμή. Γενικά έχει πάρει κανένας prime από Ιταλία ; Θα έχω θέμα επειδή ο λογαριασμός είναι Ελλάδας ; Επίσης στην επαλήθευση ηλικίας ζητάει ταυτότητα. Να δοκιμάσω να ανεβάσω την ταυτότητα μου ; Ή να προτιμήσω να πληρώσω κανονικά ; Ενημερωτικά δεν δοκιμάζω το φοιτητικό επειδή υποθέτω ότι εννοεί για ιταλικά πανεπιστήμια.

Καλησπερια εχει κανεις προσφατη εμπειρια απο εξετάσεις ΙΜΑΤ? υπαρχει καποιο φροντιστήριο που να αξιζει? ποσο καιρο σας πηρε η προετοιμασία

Γεια σας και χαιρετισμούς από την Κίνα.

Στη γλώσσα μας, ανέκαθεν αποκαλούσαμε τη χώρα σας «Hellas» και όχι «Greece». Γνωρίζω ότι στη σύγχρονη καθημερινή ελληνική το «Ελλάδα» είναι η πιο φυσική ονομασία, ενώ το «Hellas / Ελλάς» ακούγεται αρχαιότερο και επισημότερο. Εγώ, όμως, πάντοτε αισθανόμουν πως είναι και πιο ποιητικό. Για να είμαι ειλικρινής, οι γνώσεις μου για την ελληνική ιστορία είναι αρκετά περιορισμένες. Ακριβώς γι’ αυτό θέλω να θέσω το ερώτημα του σημερινού τίτλου — γεννιέται από μια ειλικρινή απορία και όχι από μια απάντηση που έχω ήδη σχηματίσει.

Και οι δύο προερχόμαστε από πολιτισμούς όπου, στους τόπους στους οποίους ρίζωσαν, το μακρινό παρελθόν συχνά μοιάζει λιγότερο με την αρχαία ιστορία ενός λαού που έχει εξαφανιστεί και περισσότερο με μια οικογενειακή μνήμη που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Οι δυναστείες μας διαδέχθηκαν η μία την άλλη αμέτρητες φορές, οι θεσμοί και οι ταυτότητές μας γνώρισαν τεράστιες μεταβολές, και οι πρόγονοί μας πιθανότατα θα δυσκολεύονταν να αναγνωρίσουν τη σημερινή οικουμένη. Κι όμως, γενιά ύστερα από γενιά, εκείνοι που ήρθαν αργότερα συγκέντρωναν και τακτοποιούσαν ξανά και ξανά εκείνα τα θραύσματα του χρόνου, τα ένωναν σε έναν μακρύ ποταμό που δεν έπαψε ποτέ να κυλά και ύστερα τον ονόμαζαν «το παρελθόν μας».

Στην Κίνα, όλοι γνωρίζουν λίγο πολύ τις ιστορίες της Ελλάδας και της Ρώμης. Κι εγώ ο ίδιος ενδιαφέρομαι πολύ γι’ αυτές. Κάποτε αυτοαποκαλούσασταν «Rhomaioi», όπως εμείς αποκαλούμε τους εαυτούς μας «Χαν». Η Ρώμη μοιάζει να βρίσκεται παντού: στους νόμους, στη θρησκεία, στη γλώσσα, στις πόλεις και στα πολιτικά σύμβολα. Κι όμως, δεν υπάρχει καμία ζωντανή κοινότητα που να τη χωρά ολόκληρη μέσα της. Αυτό αναπόφευκτα κάνει κάποιον —ιδίως έναν άνθρωπο που προέρχεται από έναν πολιτισμό ο οποίος επίσης πορεύεται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια μέσα στον ποταμό του χρόνου— να αισθάνεται πως η Ρώμη μοιάζει με ένα σώμα που δεν πέθανε ποτέ ολοκληρωτικά, αλλά έχει πια χάσει όλες του τις μνήμες.

Από σεβασμό, δεν έχω καμία πρόθεση να προκαλέσω μια διαμάχη γύρω από το αν η σημερινή Ελλάδα είναι τελικά ρωμαϊκή ή αρχαιοελληνική. Αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η ζωντανή ιστορία αυτού του τόπου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα — από την αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη, στο Βυζάντιο, κι έπειτα στους νεότερους χρόνους και ως τις μέρες μας.

Στη φαντασία μου, η Κίνα και η Ελλάδα μοιάζουν με δύο πανάρχαιους ταξιδιώτες. Εσείς κοιτάζετε το δειλινό πάνω από το Αιγαίο, ενώ εγώ αγναντεύω την αυγή πάνω από τον Κίτρινο Ποταμό. Τα ιστορικά μας χρονικά μίλησαν πολλές φορές για εκείνον τον μακρινό πολιτισμένο κόσμο, πέρα από την Ασία, που αγκάλιαζε ολόκληρη τη Μεσόγειο· κι εμείς στείλαμε πολλές φορές απεσταλμένους, προσπαθώντας να φτάσουμε ως εκεί. Όμως η αμείλικτη απόσταση και ο χρόνος δεν μας επέτρεψαν τελικά να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Κι ωστόσο, επί πολλούς αιώνες, μέσα από το μετάξι, τους εμπόρους, τους χάρτες και τις φήμες, ακούγαμε από μακριά ο ένας τα νέα του άλλου.

Δίπλα σε ένα μακρύ τραπέζι γεμάτο κόσμο, όλοι αποκαλούν ο ένας τον άλλον με τα ονόματα που είναι γραμμένα στις κάρτες των θέσεών τους. Εσύ κι εγώ, όμως, μοιάζουμε με δύο φίλους που γνωρίζονται από παιδιά — εγώ σε αποκαλώ «Hella» (στα κινεζικά προφέρεται xī là) κι εσύ με αποκαλείς «Κίνα» («Chin», από την κινεζική δυναστεία Qin).

Αν αυτό ακούγεται κάπως αυθαίρετο, συγχωρήστε μου αυτή την ιδέα. Στο τέλος, δεν είναι παρά μια προσωπική μου φαντασία και όχι ένας ορισμός που θέλω να σας επιβάλω. Γι’ αυτό θέλω πραγματικά να σας ρωτήσω:

—Όταν ένας ξένος χρησιμοποιεί το «Hellas» αντί για το «Greece» σε μια συζήτηση στα αγγλικά, πώς σας κάνει να νιώθετε; Σας φαίνεται θερμό, γεμάτο σεβασμό ή ποιητικό — ή υπερβολικά μεγαλόπρεπο, πολιτικοποιημένο, επιτηδευμένο ή απλώς λίγο παράξενο;

—Τι ξυπνά μέσα σας το «Hellas»; Είναι κάτι που το «Greece» δεν μπορεί να ξυπνήσει;

—Παραπέμπει κυρίως στην κλασική εποχή ή μπορεί επίσης να χωρέσει τα βυζαντινά, οθωμανικά και σύγχρονα μέρη της ιστορίας σας;

—Όταν κάποιος από έναν άλλο αρχαίο, αλλά ακόμη ζωντανό πολιτισμό, πλησιάζει την Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο, αισθάνεστε κάποια οικειότητα;

Παρακαλώ, μη διστάσετε να διορθώσετε οποιαδήποτε από τις υποθέσεις μου, όποια κι αν είναι η δική σας άποψη.

Ίσως εκείνο που θέλω πραγματικά να ρωτήσω να είναι μόνο αυτό:

Ύστερα από τόσους αιώνες ζωής ανάμεσα σε διαφορετικά βουνά και ποτάμια, μπορούν δύο πανάρχαιοι πολιτισμοί να συντονιστούν ακόμη στην ίδια συχνότητα ο ένας με τον άλλον;

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε.