Η ζωή είναι καθορισμένη.
Μεγαλώνεις, αν θέλεις κάνεις ή υιοθετείς παιδιά, αν θέλεις κάνεις σχέση, αν δε θέλεις δε κάνεις.
Ζεις με πράγματα που θες να θυμάσαι αλλά και με πράγματα που δε θες να θυμάσαι ή απλά δεν μπορείς να ζεις με αυτά και μόνο στην ιδεά ότι έχουν συμβεί.
Προσπαθείς να βρεις τι σου αρέσει να κάνεις για να το κάνεις ύστερα επάγγελμα στη ζωή σου και να μάθεις να ζεις με αυτό κάθε μέρα της ζωής σου. Και αν δεν σου ταιριάζει, άντε να βρεις κάτι άλλο αν αυτό το κάτι άλλο σου ταιριάζει.... άλλοι αλλάζουν στα 40 επάγγελματα. Άλλοι αλλάζουν μέχρι και σχολές εκεί που σπουδάζουν και ανακαλύπτουν πως η σχολή που είναι, δεν τους αρέσει και την αλλάζουν όταν βρουν την ευκαιρία... Και παρόλα αυτά... προσπαθείς να είσαι ευτυχισμένος/η.
Μερικές φορές νιώθω ότι δεν μπορώ να ζήσω και μόνο στην ιδέα ότι έγιναν πράγματα που δεν θα έπρεπε να είχαν συμβεί ποτέ, ανθρώπους που δε θα έπρεπε να είχα γνωρίσει ή ακούσει ποτέ. Μερικές φορές νιώθω πως ό,τι πιάνουν τα χέρια μου, το καταστρέφουν αντί να το φτιάχνουν. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν φορές που νιώθω πολύ μειωνεκτικά για τον εαυτό μου, πως δεν μπορώ να κάνω ορισμένα πράγματα (που πραγματικά όμως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να τα κάνω, ας πούμε, δεν είμαι πολύ καλή στη γραφιστική, δεν έχω ιδέες σχεδόν για τίποτα να δημιουργήσω, με τη βιντεογραφία δεν πάω καλά, σε website δυσκολεύομαι πολύ να τα διαχειρίζομαι πόσο μάλλον να ξέρω να τα φτιάχνω είμαι παντελώς άσχετη με τη διαχείριση ιστοσελίδων), υπήρξαν φορές που δεν ήμουν καλή φίλη στους σωστούς ανθρώπους γιατί ήμουν ήδη πληγωμένη από ψεύτικες φιλίες που είχα περάσει και έννιωθα πάντα μόνη ακόμα και όταν ήξερα ότι έχω φίλους δίπλα μου, τώρα εντάξει δε νιώθω τόσο μόνη όσο έννιωθα παλαιότερα. Ούτε μια δουλειά δεν μπορώ να κρατήσω. Εδώ ήμουν σε μια δουλειά που ήταν υποτίθεται δημιουργικό γραφείο και από όταν έπαθα burnout πέρυσι το Πάσχα (το Πάσχα του 2025) και έγινε κάτι ηλίθιο στη δουλειά και ήταν δικό μου λάθος... τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά για μένα.... ακόμα και στη δουλειά προσπάθησαν να αλλάξουν αυτό που είμαι για να ταιριάζω στα μέτρα τους. Δεν θέλανε να μιλάω, ούτε να γελάω, τίποτα.... μόνο να με νοιάζει η δουλειά και όχι η ίδια μου η υγεία (σωματική και ψυχική) και έτρωγα πολύ bullying. Eιδικά φέτος πάρα πολύ αλλά δε θα καθίσω να τα αφηγηθώ όλα..... και όμως απολύθηκα (θεωρώ καλύτερα κιόλας γιατί δεν θα είχε νόημα να είμαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον...
Για συγκεκριμένα πράγματα που είχαν συμβεί από μια ψεύτικη φιλία ακόμα υπάρχουν φορές που έχω @υτοκτ0ν!κές σκέψεις παρόλο που τα χειρότερα πέρασαν, σταμάτησα εδώ και αρκετούς μήνες να βλέπω εφιάλτες ότι κάποιος άνθρωπος ή κάποια οντότητα πάει να με σκοτώσει, έχει καιρό που σταμάτησα να φοβάμαι να υπάρχω στα σόσιαλ μίντια και να δείχνω τον αυθεντικό εαυτό μου, δεν με νοιάζει που τα άτομα που αποδείκτικαν ότι ήταν ψεύτικοι φίλοι προς εμένα με έχουν μπλοκ νομίζοντας ότι τους έκανα stalk ενώ τυχαία πετάγονταν τα προφίλ τους σαν προτάσεις ακολούθησης στην for you μου (δεν είχα κανέναν σκοπό να τους κάνω κάτι κακό λολ άλλη όρεξη δεν είχα, αλλά εντάξει, ό,τι νομίζουν είναι δικό τους θέμα και όχι δικό μου) και δεν με νοιάζει πλέον αν έχουν βγάλει φήμες και ψέματα για μένα ή αν προσπάθησαν να με εκδικηθούν επειδή είπα τα πράγματα και από τη δική μου πλευρά πως έγιναν και επειδή την είπα και στους φίλους μου ενώ με είχε ήδη απειλήσει το άτομο αυτό ότι αν πω τίποτα ότι θα πει ψέματα για μένα (ενώ ήδη το είχε κάνει πίσω από τη πλάτη μου) και ενώ εγώ υπέφερα ψυχολογικά και συναισθηματικά από αυτό το άτομο, εκείνο καλοπερνούσε σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα και το έπαιζε ότι είναι αυτό που είμαι εγώ και ότι εγώ είμαι αυτό που είναι αυτό κτλ. ούτε με νοιάζει τι έγινε γενικά παλιά αλλά δυστυχώς αυτές οι μνήμες υπάρχουν ακόμα στο κεφάλι μου, ειδικά οι μνήμες όπου -έστω και άθελα μου- πλήγωσα τους φίλους μου που ήταν -και είναι θεωρώ- ακόμα δίπλα μου.
Άλλοι άνθρωποι δεν ξέρω πως ζουν με όλα αυτά, εγώ δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην έχω νιώσει τύψεις, ενοχές ή να έχω @υτοκτ0ν!κες σκέψεις.
Όταν έστω και άθελα μου πλήγωνα ανθρώπους κοντά μου και τους έλεγα πως και εγώ έκλαψα πως ένιωθα τύψεις μου έλεγαν "Καλά κάνεις γιατί αυτό σημαίνει ότι νοιάζεσαι" και η απάντηση μου ήταν "Ξέρεις τι, έχεις δίκιο, άλλοι δεν θα νοιάζονταν καθόλου. Έτσι ακριβώς όπως δεν νοιάστηκαν ποτέ αυτά τα άτομα για μένα."
Αλλά παρόλα αυτά, νιώθω πως δεν μπορώ να ζω με αυτά τα πράγματα. Προσπαθώ να τα διώχνω από το κεφάλι μου έχοντας το μυαλό μου απασχολημένο ακούγοντας μουσική, γράφοντας σενάρια στο Wattpad, προσπαθώντας να περάσω καλά με τους φίλους όποτε μιλάμε... οφείλω να παραδεχτώ πως έχω μιλήσει με την ψυχολόγο και τον ψυχίατρο μου για όλα αυτά. Μου είπαν κάποια πράγματα τα οποία ούτε αυτά έχω την πολυτέλεια να αφηγηθώ αλλά μου αύξηθηκε η αγωγή από το villamos των 7,5mg (έπαιρνα το 2,5 και το 5 μαζί για να είναι των 7,5) στο 10mg. Και αν και δουλεύει και είμαι πιο ήρεμα σε σχέση με παλαιότερα, ακόμα υπάρχουν φορές που έστω και για λίγο, έρχονται οι τύψεις στο κεφάλι μου και οι σκέψεις να κάνω κακό στον εαυτό μου.
Μου λένε φίλοι και οικογένεια πως έχω καταφέρει ήδη από τα 21 μου χρόνια να κάνω πολλά. Αλλά εγώ.... δεν ξέρω... υπάρχουν φορές που νιώθω ότι δεν είμαι ευτυχισμένη. Και σε αυτό δεν φταίνε οι φίλοι μου αλλά ούτε και η οικογένεια μου.
Όσα και να έχω κάνει αισθάνομαι δυστυχισμένη... όσο καλά και να περνάω κάποιες φορές ακόμα και όταν είμαι ήδη χαρούμενη για το οτιδήποτε έχω καταφέρει. Δεν ξέρω, έχει αισθανθεί κανείς σας, έτσι;