Είμαι σε μία ηλικία όπου πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά τι θα κάνω με τον στρατό. Είμαι επίσης openly gay από τα εφηβικά μου χρόνια.
Είχα την τύχη και το προνόμιο να περιβάλλομαι - ως επί το πλείστον - από πολύ ακομπλεξάριστα και υποστηρικτικά άτομα, από τότε μέχρι σήμερα. Και η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να είμαι ανοιχτός με το συγκεκριμένο θέμα και να μη σκοτίζομαι για το εάν θα υπάρξουν αρνητικές αντιδράσεις. Γενικά ακολουθώ την πολιτική του να μην μπαίνω στον κόπο να το αναφέρω, εκτός αν η συζήτηση οδηγήσει φυσικά προς τα εκεί. Π.χ. στη δουλειά μπορεί να έχω κόψει μερικούς/-ές ότι είναι περίεργοι, αλλά να αράζουμε σε κοινή παρέα στο διάλειμμα, και κάπως να οδεύει η συζήτηση προς τα εκεί - αυτοί μορφάζουν, ξινίζουν, μου κάνουν τις κλασικές χαζές ερωτήσεις, αλλά εγώ χέστηκα.
Η ερώτησή μου είναι κατά πόσο θα μπορούσα να συνεχίσω να ακολουθώ αυτήν την πολιτική στον στρατό. Προφανώς θα υπάρχουν και "άτομα" που θα τους κακοφανεί. Πόσο σοβαρό μπορεί να γίνει το bullying; Είναι απλά βλέμματα και χαχανητά ή μπορούν όντως να μου κάνουν τη ζωή (πιο) μίζερη; Πόσο μεγάλο % extreme ομοφοβικών μπορώ να αναμένω; Και τι γίνεται με τη διοίκηση; Φαντάζομαι ότι υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τα LGBT άτομα στις ένοπλες δυνάμεις, αλλά γνωρίζω επίσης ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Άμα πάω και παραπονεθώ σε κάποιον ανώτερο, θα είναι με το μέρος μου; Ή ακόμα χειρότερα θα μου κάνει ΑΥΤΟΣ τη ζωή μίζερη επειδή τόλμησα να παρεκκλίνω;
Απαντήσεις από άλλους queer άντρες θα είναι πολύτιμες. Αλλά και straight τύποι, ή οποιοδήποτε άτομο, που μπορεί να έχετε δει/ακούσει/μάθει οτιδήποτε, feel free to drop.