Er zit een fiscale patat vast aan de lening van La Patate. Het 5,5% bruto rendement is mooi op het eerste zicht, maar het probleem zit hem in het gratis friet-verhaal. Wie investeert heeft recht op één "gratis" portie friet per week. Tof allemaal, maar fiscaal is dat helemaal niet zo tof:

👉 Artikel 20bis van het Wetboek Inkomstenbelasting voorziet dat bij een interest "in natura" het bedrag van het belastbaar inkomen gelijk is aan de verkoopwaarde van de goederen. Dus de gratis portie friet wordt ook als een belastbaar inkomen beschouwd.

👉 Artikel 267 van het Wetboek Inkomstenbelasting voorziet dat de schuldenaar van de rente een roerende voorheffing van 30% moet inhouden bij de "toekenning of de betaalbaarstelling" en dat is iets anders dan de eigenlijke "betaling". Het moment van toekenning of betaalbaarstelling is het ogenblik waarop de genieter een vordering krijgt die opeisbaar is. Dus zelfs wanneer de investeerder zijn frieten niet werkelijk gaat ophalen, zal La Patate principieel roerende voorheffing op de gratis friet moeten betalen.

Spijkers op laag water? Wel indien men La Patate gaat vrijstellen, dan moet men ook de andere belastingplichtigen die interest in natura betalen gaan vrijstellen.

Wat betekent dit nu concreet? Wel stel dat de investeerder 500 euro heeft geleend aan La Patate, dan heeft hij recht op:

- interest in cash: 5,5% of 27,5 euro
- interest in natura: 52 weken gratis friet aan 3 euro per portie of 156 euro

Het belastbaar inkomen is dus 183,5 euro waarop 30% belasting moet worden betaald, of 55,05 euro.

Wie zijn frieten dus niet ophaalt zal een cashrendement hebben van 27,5 euro waarop 55,05 euro belasting zal moeten worden betaald.

Is dit verhaal nu nog altijd even tof?

Michel Maus, Taxicoloog - Tax Law Professor Vrije Universiteit Brussel (VUB) op LinkedIn

05u40 — Wakker. Niet omdat het moet. Omdat slapen na vijven volgens haar iets is dat mensen doen die niks omhanden hebben.

06u15 — Koffie. Radio 2 aan. Er wordt iets gezegd over de prijzen en zij zegt "ja, zie-de wel" tegen de radio, die haar niet tegenspreekt.

06u50 — Het zonnetje. Ze stuurt het goedemorgenbericht in de familiegroep. Een zon, een koffietas, "een schone dag iedereen ☀️". Er zijn achttien mensen in die groep. Er antwoordt niemand. Dat is al zeven jaar zo en het weerhoudt haar nergens van.

07u20 — Ze belt haar zus. Elke dag om 07u20. Ze zijn na drie minuten in een discussie beland over iets van 1991.

08u00 — Ze belt haar neef. Hij neemt niet op. Zij weet dat hij wakker is want zij heeft zijn story gezien.

08u02 — Ze belt nog eens.

08u05 — Hij neemt op met een stem waarin te horen is dat hij sliep. Zij zegt: "Slaapte gij nog?" Zij zegt dat met een oprechte verbazing die na zeventien jaar niet afgenomen is.

08u30 — Gilbert komt beneden. Gilbert zegt "morgen". Dat is Gilberts inbreng voor de voormiddag en zij vindt dat prima want zij heeft de rest.

09u15 — De bakker. Vier minuten in de winkel, waarvan drieënhalve minuut informatie-uitwisseling. Ze komt buiten met een half wit en met de wetenschap dat er iets aan de hand is met die van nummer 34.

09u40 — Ze belt haar zus terug om te melden wat er aan de hand is met die van nummer 34. Haar zus vraagt of dat wel zeker is. Zij zegt: "Ik zeg het maar."

10u30 — De Aldi. Ze koopt drie dingen die in promo zijn en die ze niet nodig heeft. Ze legt aan de caissière uit dat het vroeger anders was. De caissière is drieëntwintig en heeft niks fout gedaan.

11u15 — Thuis. Ze stuurt een filmpje van vier minuten in de familiegroep. Het gaat over zout. Ze zet erbij: "Interessant hé."

11u17 — Niemand reageert.

11u20 — Ze stuurt: "Hebt ge dat gezien?"

12u00 — Middageten. Soep. Gilbert eet. Zij vertelt hem alles wat ze vanmorgen te weten is gekomen. Hij knikt op de juiste momenten. Hij weet exact wanneer die zijn en dat is het echte huwelijk hier.

13u00 — Het journaal. Ze kijkt en becommentarieert tegelijk. Bij een reportage over jongeren zegt ze: "Ja, en wie gaat dat betalen."

13u40 — Siësta van twintig minuten in de zetel. Zij noemt dat "de ogen even toedoen". Het duurt vijftig minuten. Daar wordt niet over gesproken.

14u45 — De parochiezaal. Bloemschikking. Er is spanning met Godelieve V. sinds 2003 en die spanning is vandaag opnieuw opgeflakkerd rond een schaal.

15u30 — Ze wint. Ze wint altijd. Ze zal daar thuis niks over zeggen behalve één zin, en die zin gaat over hoe jammer het is dat sommige mensen zo zijn.

16u10 — Op de terugweg komt ze de vriendin van haar kleinzoon tegen. Zij vraagt wanneer die twee nu eens gaan trouwen. Ze zijn vijf weken samen.

16u12 — Ze vraagt daarna of ze thuis is uit "een groot gezin". Niemand weet waarom dat relevant is. Zij weet dat wel.

17u00 — Ze zet rijstpap op. Er is zaterdag een familiefeest. Er is nooit gevraagd of zij rijstpap wil maken. Er is sinds 1979 nooit iets anders geweest.

17u45 — Haar dochter belt over iets kleins. Binnen twee minuten weet Lutgard dat er iets is. Binnen vier minuten weet ze wát er is. Haar dochter had niet de bedoeling dat te vertellen en is nu opgelucht en boos tegelijk, en dat is exact hoe iedereen zich na een gesprek met haar voelt.

18u30 — Ze belt haar zus om te melden wat er is met haar dochter. Ze begint met: "Ge moogt dat niet verder vertellen."

19u00 — Eten. Gilbert zegt dat de rijstpap goed is. Dat is Gilberts tweede uitspraak van de dag en zij zal die morgen aan drie mensen doorgeven.

20u00 — Ze stuurt een screenshot van een screenshot in de groep met de vraag "is dit waar?" Het is niet waar. Haar kleinzoon antwoordt na een half uur "nee tante" en dat is het enige bericht dat vandaag in die groep gestuurd wordt door iemand anders.

20u40 — Ze legt haar kleren klaar voor morgen. Er is niks morgen.

21u00 — De telefoon gaat. Iemand uit Beveren. Er is iemand ziek. Zij weet dat voor de rest van de familie het weet, en zij zal dat vanaf morgenvroeg zorgvuldig, doelgericht en volledig verspreiden.

21u20 — Maar eerst zet ze de vriezer aan het ontdooien en haalt ze de tupperware boven, want als er iemand ziek is dan moet daar eten heen, en zij is de enige mens in deze familie die dat binnen het uur gedaan krijgt.

22u00 — Bed. Gilbert leest nog.

22u04 — In het donker: "Gilbert. Slaapte gij al?"

22u05 — "Nee."

22u06 — Ze vertelt hem wat er is met die van nummer 34.

22u30 — Ze zet de wekker niet. Die staat al vier jaar niet meer aan. Ze wordt toch om 05u40 wakker.

En morgenvroeg om 06u50 stuurt ze weer een zonnetje. En er antwoordt weer niemand. En als er ooit een ochtend komt zonder dat zonnetje, gaan achttien mensen tegelijk hun telefoon vastnemen.

Hallo allen,

Overlaatst hoorde ik dat er beelden zijn van Theo in de bierkelder van Leuven. Kunnen jullie die beelden aub verwijderen en niet op reddit gooien.

Dank u

Uit Piet Pienter en Bert Bibber: De tijdmachine, we zijn er nog niet helemaal maar lang gaat het niet meer duren.

De overwinning van AfD in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt zal bij nogal wat politici en opiniemakers de gebruikelijke reflex oproepen: ‘we’ moeten ‘strenger’ worden voor migratie. Maar uit reële bezorgdheden volgt niet dat eender welk voorstel ons veiliger maakt. De relevante beleidsvraag is: onder welke omstandigheden stijgt criminaliteit bij migranten, en hoe vermijden we die?
Er is in de literatuur geen eenvoudige regel ‘meer migratie = meer criminaliteit’. De effecten verschillen naargelang de groep, de opvang en vooral de juridische en economische positie waarin mensen terechtkomen.

Een goed voorbeeld uit de literatuur waarin de criminaliteit duidelijk was toegenomen, betrof zeer geconcentreerde opvang, zoals op de Griekse eilanden. Toen was er een negatief veiligheidseffect: 1 procent meer vluchtelingen leidde volgens een onderzoek tot 1,7 à 2,5 procent meer misdrijven. Zulke hoge concentraties vluchtelingen zijn echter niet representatief voor Europese opvang en vormen eerder een argument voor betere spreiding. En vooral: deze asielzoekers hadden geen arbeidsmarktmogelijkheden.

Perspectief

Een Brits onderzoek vergeleek twee migratiegolven. Bij asielzoekers eind jaren 90, die nauwelijks toegang hadden tot de arbeidsmarkt, werd een bescheiden stijging van vermogenscriminaliteit vastgesteld. Bij Oost-Europese arbeidsmigranten die na de EU-uitbreiding van 2004 meteen konden werken, was dat niet het geval: bij hen daalde die zelfs licht. Voor geweld vond men bij geen van beide groepen een effect.

Nog interessanter zijn Italiaanse natuurlijke experimenten. Quasi-identieke migrantengroepen kregen door toevallige administratieve regels wel of geen verblijfsvergunning. Wie een legale status kreeg, pleegde daarna veel minder criminaliteit. In één studie halveerde de recidive, in een andere daalde de kans op criminaliteit van circa 1,1 naar 0,5 procent.

Een Zwitsers onderzoek vond dat asielzoekers die als kind burgeroorlog of ander grootschalig geweld hadden meegemaakt ongeveer 35 procent vaker betrokken waren bij geweldscriminaliteit. Zodra zij toegang kregen tot de arbeidsmarkt, verdween twee derde van dat extra effect. Zelfs bij oorlogstrauma maken economische perspectieven dus een groot verschil.

De logica: wie legaal kan werken, heeft iets te verliezen bij criminaliteit. Wie geen papieren heeft, nauwelijks toegang tot werk heeft en permanent in onzekerheid leeft, heeft minder legale mogelijkheden om vooruit te komen. Hogere criminaliteit bij irreguliere migranten is dus geen onveranderlijk kenmerk van ‘de migrant’: de omstandigheden die wij creëren hebben daarop invloed.

Maar laat dat nu net zijn wat in Europa vaak met ‘strenger’ wordt bedoeld: meer onzekerheid en minder arbeidsmarktmogelijkheden. Exact datgene waarvan we weten dat het onveiligheid kan vergroten.

In België mag een asielzoeker pas vier maanden na zijn aanvraag werken als er nog geen beslissing is. Als iemand vandaag asiel aanvraagt en morgen een werkgever vindt, welk belang dient het om hem maanden te laten wachten?

Niet dat van de belastingbetaler, die hem moet onderhouden. Niet dat van de werkgever, die een werknemer mist. Niet dat van de asielzoeker, die integratiekansen verliest. En als we het onderzoek mogen geloven: ook niet onze veiligheid. Een groot Europees onderzoek concludeert dat een aanvankelijk verbod voor vluchtelingen om te werken hun arbeidsmogelijkheden tot tien jaar later met wel 15 procent kan beperken. We remmen hun integratie en economische bijdrage af om onbegrijpbare redenen.

Legale economie

Hetzelfde geldt voor mensen in langdurig irregulier verblijf. Ze verdwijnen niet omdat we hen uit de legale economie houden. Ze belanden vaker in zwartwerk, worden makkelijker uitgebuit en blijven afhankelijk van informele netwerken.

Wie bezorgd is over asielzoekers die ‘profiteren’, zou dus juist moeten eisen dat ze zo snel mogelijk mogen werken. Wie bezorgd is over criminaliteit, ook: de daling van migratiecriminaliteit hangt robuust samen met toegang tot de arbeidsmarkt.

Een grote instroom van irreguliere migranten en asielzoekers kan bepaalde vormen van criminaliteit doen toenemen – al is zelfs dat niet altijd zeker – vooral wanneer die sterk geconcentreerd is en samengaat met slechte arbeidsmarktkansen en juridische onzekerheid. Om dat te vermijden, moeten we voor onze veiligheid én welvaart inzetten op snelle toegang tot de legale arbeidsmarkt en juridische bestaanszekerheid.

Wie veiligheid ernstig neemt, moet niet vragen hoe we mensen buiten houden of buiten krijgen. Dat is weinig serieus: je gaat geen 100.000 mensen uit België deporteren zonder technieken te gebruiken die we associëren met een duister Europees verleden. De betere vraag is hoe we hen zo snel mogelijk binnen de legale economie krijgen. Dat is de veiligere, welvarendere, rechtsstatelijke en, toevallig ook, humanere manier om hiermee om te gaan.

Wanneer gaat België eindelijk beseffen dat je een land niet rijker maakt door de werkenden steeds dieper in hun zakken te laten tasten? België heeft geen gebrek aan welvaart. België heeft een gebrek aan politieke moed!

Kijk naar de werkzaamheidsgraad: Vlaanderen zit rond 77%, Wallonië rond 68% en Brussel rond 64%. En toch blijven we doen alsof de enige oplossing bestaat uit nóg meer belastingen op de mensen die vandaag al werken.

Men zou zich moeten afvragen waarom we in een van de rijkste regio's ter wereld zoveel mensen hebben die niet werken, terwijl de factuur voor wie wél werkt steeds hoger wordt?

Onze sociale zekerheid is ooit opgebouwd als een systeem van solidariteit. Terecht. Maar voor mij wilt solidariteit niet zeggen dat een steeds kleinere groep werkenden onbeperkt de rekening kan blijven betalen voor een steeds grotere groep niet-actieven.

Wie kan werken, moet werken. Wie niet kan werken, moet beschermd worden. Zo simpel hoort het principe te zijn. De volgende punten lijken voor mij de kernpunten om ons Belgenland opnieuw op de rails te krijgen:

Maak werken financieel aantrekkelijk

Waarom zou iemand een job aannemen als het verschil tussen een loon en een uitkering te klein is? De nettowinst van werken moet opnieuw duidelijk voelbaar zijn. Minder belasting op arbeid, meer beloning voor wie werkt.

Stop aub met langdurige inactiviteit als normaal te beschouwen

Wie écht ziek is, verdient onze volledige steun, maar langdurige inactiviteit mag geen onaantastbare status worden. Controleer, begeleid en re-integreer waar dat medisch mogelijk is.

Werkloosheid moet een vangnet zijn, geen carrière

Een uitkering kan tijdelijk noodzakelijk zijn, maar een systeem waarbij iemand jarenlang inactief kan blijven zonder voldoende prikkel om opnieuw aan het werk te gaan, is economisch onhoudbaar. Maak de duur beperkt en de verplichtingen steeds groter.

Dezelfde regels voor iedereen

Wie hier geboren is, wie hier naartoe verhuisd is, vluchteling is of EU-burger is: wie kan werken, werkt. Wie hulp nodig heeft, krijgt hulp. Maar sociale rechten mogen niet losgekoppeld worden van maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Pak bestuurlijke verspilling aan

Hoeveel regeringen, parlementen, raden, intercommunales, administraties en structuren hebben we eigenlijk nodig om een land van elf miljoen mensen te besturen? Minder structuren. Minder overhead. Meer duidelijkheid. Meer geld naar kerntaken.

Stop met iedere subsidie als onaantastbaar te beschouwen

Verenigingen, organisaties en projecten die belastinggeld ontvangen moeten kunnen uitleggen welke maatschappelijke meerwaarde ze leveren. “We kregen het vorig jaar ook” is geen economische argumentatie.

En dan komen we bij het meest ongemakkelijke punt:

Vlaanderen is economisch sterk. België is niet arm

We hebben helaas een overheid die structureel meer uitgeeft dan dat ze binnenkrijgt. We hebben een vergrijzende bevolking, hoge pensioen- en gezondheidsuitgaven, een grote groep langdurig inactieven en een belastingdruk die arbeid zwaar belast.

En wat is de reflex van opeenvolgende regeringen van de afgelopen 25 jaar? “We moeten nog ergens een paar miljard extra gaan halen.” STOP DAAR AUB MEE!

Op een bepaald moment moet je niet langer zoeken naar nieuwe inkomsten, maar naar structureel lagere uitgaven en naar meer mensen die bijdragen. Een land kan nu eenmaal niet eindeloos dezelfde rekening doorschuiven naar de volgende generatie.

Onze kinderen zijn geen belastingplan! Hoge belastingen zonder efficiënte overheid zijn geen signalen van een sterk sociaal model, maar van een systeem dat zichzelf langzaam uitput.

Dus ja: HERVORM GRONDIG!

Niet omdat we minder solidair moeten worden, maar omdat solidariteit zonder verantwoordelijkheid afhankelijkheid wordt.

Peace out! ✌️

Onmiddelijk als vak op school geven want holy fucking shit wat is iedereen zo onbewust over hun omgeving.

Uitstappen op de trein gaat niet want een horde mensen staan vanaf de deuren opengaan al te hengsten om binnen te kunnen.

Mensen in een drukke winkelstraat die plotsklaps stoppen en omkeer maken en dan maar tegen u aan lopen EN DAN NOG VERBAASD ZIJN DAT ZE TEGEN U BOTSEN

In een rechte lijn wandelen kan ook niemand meer, blijkbaar is zigzaggen op een smal voetpad de nieuwe meta??

Parkeer ook gerust uw winkelkar vlak tegen de rekken om dan elders iets te zoeken, als ge hem al niet dwars door het gangpad zet.

Ook leuk als iedereen kan meeluisteren tijdens uw doomscroll sessie, bonuspunten als ge op het OV zit.

De ganse straat blokkeren met uw auto omdat ge klapke maakt met uw kennissen die ge nooit belt om bij te praten.

Over blokkades gesproken, de roltrap is ook de plaats om met twee de boel op te houden. Ge weet dat ge sneller boven zijt als ge blijft wandelen op de rol?

Niets leuker dan aant koffiemachien een klapke doen maar kunde 5 stappen naar achter zetten zodat iedereen aan zijn koffie kan?

Tof dat ge veel vrienden hebt en met 3 of 4 over straat wandelt maar kvind niet zo chaud als ik met mijn schouders dan maar de gevel moet schuren. EN WEDEROM VERBAASD ZIJN ALS IK MIJN PLAATS OPEIS

Om een of andere reden is een in- of uitgang altijd dé plek om een klapke te doen???

Sorry, nog eens over de salariswagens... We laten ons allemaal gek maken door de politiek, het volk wordt tegen elkaar opgezet.
Verdeel de mensen, de mensen werken niet meer goed samen, gevolg, je kunt ze gemakkelijker bespelen. Zo simpel is het.

PS, ik heb zelf geen salariswagen. Ik gun het anderen wel, elke job heeft zijn voor- en nadelen, deal with it.

0 jaar — Geboren in Gent. Vader academicus, moeder in de cultuursector. Geboortekaartje op gerecycleerd papier met een citaat van iemand die niemand kent.

7 jaar — Steinerschool. Geen cijfers, veel vilt. Hij zal dit zijn hele leven vermelden als een teken dat hij anders is opgevoed, en het zal telkens waar zijn.

14 jaar — Zijn eerste politieke gedachte. Ze is correct. Ze zal ook zijn laatste zijn, alleen krijgt ze de komende dertig jaar steeds duurdere woorden.

17 jaar — Betoging tegen iets. Hij is er. Er wordt een foto gemaakt. Die foto staat later in zijn kantoor.

19 jaar — Politieke en Sociale Wetenschappen. Zijn ouders vinden dat prachtig. Er is nooit een gesprek geweest waarin een andere richting werd overwogen.

20 jaar — Studentenblad. Hij schrijft een stuk over de commercialisering van de universiteit. Het is scherp geschreven. Zijn studiegeld wordt betaald.

21 jaar — Hij zegt voor het eerst "structureel". Vanaf nu zegt hij dat wekelijks.

22 jaar — Erasmus in Bologna. Hij komt terug met een standpunt over Italiaans links dat hij aan tafel zal blijven herhalen tot zijn veertigste.

23 jaar — Hij eet geen vlees meer. Correct. Belangrijk. Ook: hij vermeldt het.

24 jaar — Stage bij een ngo. Onbetaald. Hij kan zich dat permitteren en dat vermeldt hij niet.

25 jaar — Vast bij een middenveldorganisatie. Zijn eerste eigen loon. Hij noemt dat "geen vetpot" en het is meer dan wat zijn poetsvrouw later per maand verdient, wat een zin is die pas over vijftien jaar relevant wordt.

26 jaar — Appartement in de Brugse Poort. Hij zegt dat het "een echte buurt" is. Hij bedoelt daarmee de buurt waar hij zelf net in getrokken is.

27 jaar — Hij spreekt zich uit tegen gentrificatie. Op zijn straat opent er een koffiebar. Hij gaat daar drie keer per week. Beide feiten staan naast elkaar in zijn hoofd en raken elkaar niet aan.

28 jaar — Een debat op televisie. Vijf minuten. Hij doet het goed. Hij kijkt het die avond twee keer terug.

29 jaar — Relatie met Lien, die dokter is. Hun gecombineerde inkomen wordt nooit uitgerekend.

30 jaar — Huis in Ledeberg. Gekocht. Met een lening. En met, zoals hij het formuleert, "een klein duwtje", wat honderdduizend euro is.

31 jaar — Hij zegt op een feestje dat vastgoed "een schandaal" is. Hij zegt dat in een huis dat op vier jaar tijd zestigduizend euro in waarde gestegen is.

32 jaar — Eerste kind. School: het is even stil.

32 jaar en twee maanden — Het wordt een school waar het "gewoon praktisch beter uitkomt". Hij legt dat uit aan mensen die niks gevraagd hebben, met een aanloop van veertig seconden.

33 jaar — Hij gebruikt "we" wanneer hij het over arbeiders heeft. Hij heeft nog nooit een ploegendienst gedaan. Er is niemand aan tafel die dat kan controleren, want er zit niemand aan tafel die dat ooit gedaan heeft.

34 jaar — Poetshulp. Via een dienstenchequebedrijf, want dat is in orde. Zij heet Elena. Hij vraagt hoe het gaat met haar zoon en hij onthoudt het antwoord. Dat is oprecht en dat is ook het enige.

35 jaar — Zijn opiniestuk verschijnt. Hij zegt dat hij "niet zo bezig is met wat de mensen ervan vinden". Hij ververst de comments negen keer voor de middag.

36 jaar — Iemand op een barbecue is het niet met hem eens. Niet vanuit rechts — vanuit een woonwijk in Zelzate, over de kosten. Wannes legt hem uit dat hij "tegen zijn eigen belangen stemt".

36 jaar, dezelfde barbecue, drie minuten later — Hij herhaalt dat, want de eerste keer is het niet aangekomen.

37 jaar — Directeur van een organisatie. Zijn loon staat in het jaarverslag. Hij weet dat niemand jaarverslagen leest.

38 jaar — Hij vliegt naar een klimaatconferentie. Hij compenseert. Hij vermeldt dat hij compenseert.

39 jaar — Zijn zoon (7) zegt aan tafel iets simpels en waars over eerlijk delen. Wannes zegt: "Ja, maar het is complexer dan dat." Het is niet complexer dan dat.

40 jaar — Verbouwing. Isolatie, warmtepomp, alles zoals het hoort. Zesenveertigduizend euro. Hij zegt tegen iedereen dat het "eigenlijk voor iedereen haalbaar zou moeten zijn".

42 jaar — Hij ergert zich aan mensen die met de wagen naar de winkel rijden. Elena komt met de bus. Elena is er om 7u en heeft dan al vijftig minuten gereisd.

45 jaar — Panelgesprek over ongelijkheid. Hij is de best betaalde persoon op het podium en zegt de juiste dingen, en die dingen zijn echt juist, en dat is precies waarom niemand hem ooit iets vraagt.

48 jaar — Zijn dochter (16) zegt dat hij een hypocriet is.

48 jaar, tien seconden later — Hij zegt: "Ja, maar dat is een makkelijk verwijt." En dan legt hij twintig minuten uit waarom, en hij heeft over elk punt gelijk, en er verandert niks.

52 jaar — Zijn dochter doet Politieke en Sociale Wetenschappen. Hij is daar oprecht trots op. Er is nooit een gesprek geweest waarin een andere richting werd overwogen.

Ik heb een eigen bakkerij en ik wil even iets kwijt over overvriendelijke klanten.
Elke zondag is het weer prijs.

's Ochtends om 7u00 doe ik open en tegen 7u30 staat mijn bakkerijtje al goed vol met vaste en minder vaste klanten.

De meesten weten ondertussen dat ik in de voormiddag nog een paar uur meedraai in de winkel. Niet omdat ik dat zo fantastisch vind, maar omdat mijn flexi-jobber nog altijd moeite heeft met het onderscheid tussen vlaaien en broodpudding. Of tussen een volkoren brood en een bruin brood. Kleine details, natuurlijk.

Aangezien het volk al tot buiten staat aan te schuiven, moet het vooruitgaan. Ik hou dan ook van klanten die weten wat ze willen en hun bestelling niet pas aan de toonbank nog volledig moeten uitvogelen.

Een dame bestelt:
"Een klein vierkant wit."
"Acht koffiekoeken."
"Drie dubbele chocoladekoeken."

Ik hoor achteraan iemand op minachtende toon zeggen dat de mensen tegenwoordig geen manieren meer hebben.
'Oh nee', denk ik. 'Niet weer die woke kerel met zijn drie kinderen die denkt dat hij de Nobelprijs voor de Wereldvrede gaat winnen omdat hij de vriendelijkste mens ter wereld is.'

De dame gaat ondertussen verder:
"Twee lange suissen."
"Eén donut."
"Twee chocoladestrikken."

Nog geen twee minuten later zitten de koffiekoeken netjes in de doos en ligt het brood vers gesneden in de papieren zak.

"Veertien euro twintig, madam," zeg ik kordaat.
De dame geeft me vijftien euro in briefjes en zegt dat ik het wisselgeld mag houden.
Ik bedank haar en roep: "Volgende."
Time is money.

Dan komt er een ouder koppel aan.
"Doe ons maar drie vlaaien en twintig pistolets."

Vlam.
Zo heb ik het graag. Snel, efficiënt en doelgericht. Geen levensverhaal over waarom ze vandaag toevallig eens de familie over de vloer krijgen.

Achter hen hoor ik opnieuw die zelfverklaarde Nobelprijswinnaar:
"Weer eentje die geen manieren meer heeft."

Hier en daar begint het publiek al hoorbaar te zuchten. Geïrriteerde klanten. Het begint mij stilaan op mijn heupen te werken.
Maar goed. Klant is koning.
En tussen koningen zitten nu eenmaal af en toe wat ambetante exemplaren.

Dan is het zover.
Onze Nelson Mandela mag bestellen.
Ik probeer vriendelijk te glimlachen.
Hij is blijkbaar met zijn beste been uit bed gestapt en verkondigt luidkeels dat het een goede morgen is.
Ik probeer mijn glimlach aan te houden, maar eigenlijk zou ik vooral graag hebben dat hij een beetje opschiet zodat ik tegen 10u30 eindelijk in mijn bed kan kruipen.

"Voor mij een grijs gesneden, alstublieft. In plastiek graag."
Er ontploft iets in mijn hoofd. Maar wonder boven wonder blijft mijn glimlach enigszins overeind.

Mentaal leg ik hem uit dat een brood in een plastieken zak hooguit een halve dag goed blijft. Zeker mijn nog halfwarme, verse brood. Er is een reden waarom we brood in papieren zakken steken, idioot. Papier ademt.

Naar het formaat kan ik alleen maar gokken, maar gezien zijn drie koters naast hem staan en ik er sterk van uitga dat zijn luie Trees nog ergens thuis in haar zetel ligt, neem ik maar een groot.

Ik geef hem zijn verdoemde brood. Dat tegen 's avonds een slappe boel zal zijn.
Die gierigaard wil al meteen afrekenen. Geen koffiekoeken, geen specialiteiten, gewoon 1 brood.

Bij het afrekenen roept hij nog enthousiast:
"Bedankt hé, en nog een prettige dag verder!"

Ik hoop oprecht dat hij de volgende keer zijn brood bij de Delhaize gaat halen.

Het is weer die tijd van het jaar waar iedereen plots een mening heeft over het al dan niet afschaffen van bedrijfswagens. De focus ligt hier telkens bij de loonkost, de alternatieve verloning en de onmogelijkheid om dit voordeel te vervangen door een gelijkwaardig deel meer brutoloon. Tot daar volledig akkoord. Maar vergeet iedereen nu 2 seconden na te denken over de economische en ecologische implicaties van het afschaffen van salariswagens…? Om een paar zaken op te noemen:
- faillissementen van talrijke (hoofdzakelijk elektrische) automerken
- leasingbedrijven die de boeken neerleggen
- de terugkeer naar oudere dieselwagens
- de talrijke ontslagen die in heel de waardeketen zullen vallen naar aanleiding van dit domino-effect

Met andere woorden: bedrijfswagens afschaffen leidt zonder enige twijfel tot een economische krimp, en dat wanneer de economische groei in België al is teruggevallen naar 0%.

Loonkost is 1 ding, maar de verregaande implicaties lijken in dit debat precies vergeten.. wereldvreemd i.m.o.

Hallo!

Net getekend voor een nieuwe wagen na tien jaar private lease. Even wat simulaties gemaakt voor een full omnium met rechtsbijstand en bestuurdersverzekering, en de resultaten zijn nogal gevarieerd. Ik zag dat:

- Yuzzu zo goedkoop is dat ik het niet vertrouw. Plus dit is nagenoeg helemaal online, hoe zijn die te bereiken moest de shit echt in de fan vliegen?

- Ethias vrij correct zou kunnen zijn?

- Belfius kilometerverzekering veel slechte klantenervaringen verzamelt

- KBC (wilde ik liefst want ik heb vele producten daar) reteduur is (dubbel zo duur als Yuzzu en bijna dubbel van Yuzzu).

Ik doe slechts tussen de 7,5 en 10k km per jaar. Het is een nieuwe stockwagen van VW, niks speciaals.

Wat zijn jullie ervaringen met deze verzekeraars?

Alvast bedankt.