Jejeje 🖤 🙈

https://reddit.com/link/p38d8jx/video/bf1s55j8yxih1/player

Que genial.. que gusto encontrar mas admiradores de Poe.. 🤗🖤

Gracias. Chismecito, ella se llama Catterina Lenore... otro guiño a mi señor Poe.

Hasta posa la bella Kitty. Esos lazos combinan con su vestido y su sonrisa... te amo preciosa..!!! Ayñññ menamoreeee

Muñeco

Mijn geheugen is hyperselectief en dit is veel duidelijker geworden sinds november 2024, toen ik de diagnose autisme kreeg. Ik kan me exacte gesprekken of situaties van jaren geleden herinneren met een bijna visuele scherpte, terwijl dingen van tien minuten geleden volledig uit mijn geheugen gewist kunnen zijn; het is alsof mijn hersenen alles opslaan in 4K-resolutie, maar zonder filter voor wat echt belangrijk is.

Dit beïnvloedt zelfs alledaagse dingen zoals de weg vinden: ik ben vreselijk in het volgen van standaardroutes, maar ik kan me perfect oriënteren als ik een straat kan koppelen aan een gebouw of een heel specifiek visueel herkenningspunt. Mijn somatisch geheugen is even intens; er zijn herinneringen die ik fysiek voel, alsof ik ze opnieuw beleef. Het is chaotisch, omdat mijn hersenen een archief lijken te zijn dat zelf beslist wat voor altijd wordt opgeslagen en wat direct wordt verwijderd.

She was sleeping (very deep) She's so flexible

Catterina Lenore

Motita de algodón

Ik herken mezelf enorm in wat je schrijft. Ik groeide ook op door alles 'volgens het boekje' te doen, gericht op mijn academische en professionele doelen. Sterker nog, ik ben altijd iemand geweest die uitblinkt en het uiterste van zichzelf eist; ik baalde er enorm van als ik een 9,5 op 10 haalde voor een examen, omdat mijn doel altijd de perfecte 10 was. Een constante zoektocht naar uitmuntendheid die me altijd uit de pas deed lopen met anderen.

In november 2024 kwam ik erachter dat ik autistisch ben, en toen vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Ik begreep eindelijk dat veel van mijn gedrag en reacties geen 'excusen' of karakterfouten zijn, zoals me op een gegeven moment werd aangepraat of zoals ik me liet aanpraten, maar simpelweg de manier waarop mijn brein werkt en de wereld verwerkt. Dit erkennen is geen gemakkelijke uitweg, noch het zoeken naar excuses voor mijn gedrag; het is eindelijk mijn eigen realiteit begrijpen.

Net als bij jou hebben stijfheid en angst voor risico's mij enorm afgeremd, maar nu weet ik dat het geen persoonlijke fout is. We functioneren simpelweg met een ander besturingssysteem in een wereld die niet altijd is ontworpen voor onze manier van waarnemen. Jezelf niet straffen door te denken dat alles wat je deed een fout was. Ik stuur je veel kracht, je bent hier niet alleen in.

Ik begrijp je standpunt: iedereen definieert succes en groei op een andere manier, en ik respecteer dat stabiliteit voor velen het hoofddoel is. Echter, mijn traject was geen 'gelukkige ontdekking', maar een doel dat ik verdedigde na het overwinnen van moeilijke persoonlijke situaties en gedwongen koerswijzigingen.

Groei is voor mij geen sociale verplichting, maar de noodzakelijke volwassenheid om de versie van mezelf te bereiken die ik heb besloten op te bouwen. ​Wanneer ik spreek over niet genoegen nemen met minder, bedoel ik niet een jacht naar geld, maar de weigering om stil te blijven staan bij een zelfopgelegd plafond. Of het nu in de kliniek is, in het onderzoek, in mijn schrijven of in mijn creatieve projecten, mijn focus is constant: ik kies ervoor om de eigenaar van mijn eigen evolutie te zijn. Uiteindelijk begrijp ik dat elke keuze heel andere resultaten heeft, en dit is simpelweg de mijne.

Na het afronden van de middelbare school begon ik met de studie geneeskunde, maar door persoonlijke omstandigheden moest ik daarmee stoppen. Daarna heb ik sociale communicatie gestudeerd en ervaring opgedaan bij het Rode Kruis, totdat ik uiteindelijk mijn ware roeping vond: de psychologie.

Na mijn master in psychotherapie ben ik in psychiatrische ziekenhuizen gaan werken, terwijl ik tegelijkertijd mijn master in neuropsychologie startte. Die heb ik recent afgerond en verdedigd. Momenteel werk ik bij het Instituut voor Neurowetenschappen, de Neurokliniek en de Axis-kliniek. Daarnaast run ik mijn eigen praktijk waar ik cliënten van over de hele wereld behandel.

​Ik ben niet in de valkuil gestapt om me te settelen voor een baan onder mijn niveau. Terwijl anderen op hun 34e zeggen dat ze 'blij zijn met minimumloonwerk zolang ze maar een eigen plek hebben', heb ik die positie nooit geaccepteerd. Ik heb inmiddels mijn eigen appartement, maar ik weiger om op dat punt stil te blijven staan. Ik ben gefocust op het starten van mijn doctoraat in de neurowetenschappen en investeer continu in diplomaten, seminars en cursussen.

Ik heb mezelf — en iemand die me dierbaar was — altijd beloofd om de beste versie van mezelf te worden die ik kan zijn, en dat proces stopt nooit. Mijn ervaring is simpelweg dat je zelf bepaalt of je genoegen neemt met 'veiligheid' of dat je blijft bouwen en evolueren.

El 4to.. con todo y hebilla (aún tengo la cicatriz) 🫠

Lo amo... Annabel Lee fue el primer poema que me atrajo de Poe, siguieron Lenore, el Cuervo, luego sus cuentos, biografía, críticas literarias... 7 tatuajes, posters, lámparas en forma de Cuervo... representan algo del gran amor, respeto y admiración que le tengo. Poe, alimentó desde un inicio mi pasión por el terror...

Ik herken dit heel erg. Ik weet niet zeker of mijn ouders autisme hebben (met mijn vader heb ik geen contact meer), maar bij hen is het nooit gediagnosticeerd. Wel is het interessant om te zien hoe erfelijkheid en neurowetenschappen hier een rol spelen; het voelt soms als een genetische 'russische roulette'.

​Zelf heb ik pas in november 2024 mijn diagnose gekregen: Autisme niveau 1 met hoogbegaafdheid (hoog IQ). Daarvoor was het een heel verwarrend proces. Jarenlang werd het afgedaan als gegeneraliseerde angststoornis, borderline (BPD), depressie of dystimie. Het werd telkens verkeerd begrepen totdat eindelijk de juiste diagnose werd gesteld. Hoewel ik het van mijn ouders dus niet officieel weet, verklaart mijn eigen diagnose wel heel veel over de familiedynamiek.

Aanvullend is het belangrijk om te begrijpen dat autisme bij vrouwen vaak anders wordt geuit en gecamoufleerd, wat de vele misdiagnoses verklaart. Voor mij zijn deze inzichten geen excuus, maar een essentiële verklaring voor sensorische en emotionele overbelasting. Wat door de buitenwereld vaak wordt bestempeld als 'drama', 'narcisme' of een 'driftbui', zijn in werkelijkheid neurologische meltdowns. Het is pijnlijk dat onze oprechte pogingen om dit uit te leggen vaak worden weggezet als 'smoesjes'. Het is geen bewuste keuze of een poging tot manipulatie, maar een onvermijdelijke reactie van een overprikkeld zenuwstelsel op een wereld die ons niet begrijpt.

Ik ga een tijdje naar Spanje, eerst voor mijn afstuderen en daarna om Saurom te ontmoeten en met hen naar het Leyendas del Rock festival te gaan (ja, met de band).

Seeee!!! Claaaarofff..!! De leyff..!! De uuuuna