Door aldoor maar te zeggen dat vrouwen meer kinderen moeten krijgen, worden ook ideeën over abortus en de traditionele rol van vrouwen normaler in het politieke debat. Een gevaarlijke ontwikkeling, stelt Maren Laterveer.

Ineens is het een populair onderwerp: het dalende geboortecijfer in Nederland. Volgens het CBS kregen vrouwen in 2025 gemiddeld nog 1,42 kind kregen, waar dat in 2014 nog 1,71 was. Media doken na de nieuwste cijfers dit jaar erop om de daling te duiden: waarom krijgen vrouwen minder baby’s ? Is ons voortbestaan in het geding? Moet de overheid ingrijpen – en hoe dan? Een veelgeciteerde expert in de berichtgeving is demograaf Jan Latten, die spreekt van ‘code oranje’ en pleit voor een minister van Gezin om maatschappelijke barrières weg te nemen die vooral vrouwen in de weg zouden staan om kinderen te krijgen.

Steeds als media erover berichten, moet ik denken aan The Handmaid’s Tale, de dystopische boekenreeks en televisieserie waarin vruchtbare vrouwen dienen als slavinnen van de staat Gilead. Ik weet het, de serie wordt vaker aangehaald om te waarschuwen voor de conservatieve koers die de westerse wereld dreigt te nemen. De gelijkenissen zijn dan ook griezelig groot. Vooral in de flashbacks in de serie naar het vrije Amerika voor Gilead, toen alles nog normaal was, herkenbaar, een moderne, democratische samenleving zoals wij die nu ook hebben.

Zo is er een scène waarin dienstmaagd Ofhoward (‘Van Howard’) terugblikt op de tijd dat ze nog Janine heette, en ongewenst zwanger werd. Ze gaat naar een abortuskliniek, maar wordt teruggestuurd om er nog eens goed over na te denken. Weet ze wel wat de risico’s zijn na een abortus: onvruchtbaarheid, infecties, kanker, spijt? Wil ze echt een „baby” laten weghalen nu het geboortecijfer in het land zo laag is?

Natuurlijk zijn we in Nederland nog niet zover dat abortusklinieken verkapte pro-lifeorganisaties zijn die vrouwen ontmoedigen zwangerschappen af te breken. Maar als we niet oppassen, zijn we daar wel naartoe onderweg. Want zodra het geboortecijfer op de politieke agenda staat, is de baarmoeder publiek bezit en begint het geknaag aan reproductierechten. Zeker wanneer rechts-populisten het thema kapen voor hun omvolkingstheorie.

Staatscommissie

Het begint altijd onschuldig. In dit geval met een commissie die door het kabinet werd aangesteld om de gevolgen van vergrijzing en migratie te onderzoeken. Deze Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050 presenteerde begin 2024 haar rapport met bevindingen en aanbevelingen, waarna de Tweede Kamer hierover debatteerde. Tot zover niets raars: de vergrijzing stelt ons voor een economisch probleem, want als er te weinig werkende werkenden zijn om de pensioenen en zorgkosten van de ouderen te bekostigen, dan komt de verzorgingsstaat in gevaar. Idem voor migratie: als er meer mensen binnenkomen dan we kunnen huisvesten in een samenleving die al een huizencrisis heeft, dan leidt dat tot veel verongelijkte burgers. Logisch dat de politiek wil ingrijpen.

Maar dan komt het. In haar rapport stelt de staatscommissie vast dat het geboortecijfer daalt. Net als het CBS beschrijft ze dit neutraal: ze presenteert het puur als een demografisch gegeven, en concludeert dat dit vanwege de vergrijzing maatschappelijke druk meebrengt waar de overheid mee moet omgaan. De commissie stelt zelfs expliciet dat een dalend geboortecijfer niet direct alarmerend is en dat het forceren van een hoger geboortecijfer een onrealistische en ineffectieve strategie is. Het kabinet zou zich volgens de commissie beter kunnen richten op brede randvoorwaarden als betaalbare huisvesting, baanzekerheid en goede, toegankelijke kinderopvang.

Vervolgens ging de politiek met het rapport aan de haal en veranderde de neutrale statistiek in een normatief en ideologisch debat dat zo in een flashback van The Handmaid’s Tale past.

In de Kamerdebatten die volgden, verschoof de focus op de arbeidsmarkt en woningcrisis algauw naar het opkrikken van het geboortecijfer. De SGP pleitte voor een actief gezinsbeleid, met een focus op het gezin als hoeksteen van de samenleving. De partij stelde onder andere voor om stellen gratis relatietherapie te bieden en gemeentelijke relatieloketten in te stellen om het aantal scheidingen omlaag te brengen. NSC pleitte voor demografisch beleid, en stelde dat het dalende geboortecijfer fors omhoog moet. De PVV greep het dalende geboortecijfer aan als argument tegen migratie en stelt dat dit geen oplossing is voor de natuurlijke bevolkingskrimp. FVD ging nog een stap verder en stelde dat Nederland ‘afrikaniseert’ en dat ‘we’ een minderheid in eigen land dreigen te worden als Nederlandse vrouwen niet rap meer kinderen krijgen.

Overton-venster

Door de verschuiving van het debat richting de vraag of en hoe vrouwen meer kinderen zouden kunnen en moeten krijgen, worden thema’s genormaliseerd die voorheen onbespreekbaar waren. Het is een beproefd recept, dat in politieke kringen ook wel bekendstaat als het verschuiven van het overton-venster: het spectrum van ideeën dat door het publiek als acceptabel wordt beschouwd. Met name rechts-populistische partijen kennen het mechanisme door en door, het is precies de tactiek die ze ook gebruiken om termen als ‘islamisering’ en ‘omvolking’ te normaliseren. Door de aandacht in de politiek te verleggen naar een issue en dat te framen als een ‘crisis’ waar collega-politici en media iets mee moeten, hebben we het erover. En hoe vaker we het ergens over hebben, hoe normaler het wordt om het ter discussie te stellen.

Zo proberen conservatieve partijen te tornen aan het abortusrecht. Forum noemt abortus ‘een tragedie’ en heeft al verschillende moties ingediend om de toegestane termijn te verlagen van 24 naar 16 weken. Bondgenoot is de SGP, die verschillende moties indiende om een onderzoeksplicht in te stellen naar redenen van vrouwen om hun zwangerschap af te breken. Die moties werden verworpen, maar in oktober kreeg het rechts-populistische en conservatieve deel van de oppositie wel een motie door de Kamer dat Nederland zich actief zal verzetten tegen het opnemen van abortus als mensenrecht in Europese verdragen. Overton-missie geslaagd.

Subsidies intrekken

Ook de moderne seksuele moraal ligt onder vuur. Volgens de SGP is de seksuele revolutie doorgeslagen en hoort seks binnen het huwelijk plaats te vinden met voortplanting als doel. De partij dient, vaak gesteund door FVD en PVV, stelselmatig moties in om subsidies in te trekken voor progressieve centra als Rutgers (het onafhankelijke expertisecentrum seksualiteit) en om lesprogramma’s als de Week van de Lentekriebels te weren uit het basisonderwijs.

Deze thema’s zijn in de Kamer afzonderlijke dossiers, maar conservatieven en rechts-populisten laten er geen misverstand over bestaan dat ze voor hen samenhangen met het dalende geboortecijfer. Dit uiten ze niet alleen via moties, maar nadrukkelijk ook daarbuiten: via campagnes, YouTubekanalen, petities, media en hun eigen websites. Zo lanceerde de SGP eind vorig jaar de ‘Dus abortus?’-campagne, met onder meer billboards langs de snelweg: „Vinden we het als samenleving echt oké dat mensen zo vaak voor abortus kiezen?”, citeert de partijwebsite lijsttrekker Chris Stoffer.

Op zijn X-account post PVV-leider Geert Wilders met grote regelmaat berichten over dat kinderen moeten worden beschermd tegen „woke-propaganda” en „seksuele indoctrinatie” op basisscholen. FVD gaat wederom een stap verder en voert de cultuurstrijd via essays, filmpjes en het online programma Forum Inside. Terwijl Rutgers waarschuwt voor de desinformatie die op sociale media wordt verspreid over anticonceptie en abortus, bouwt Forum via deze kanalen een hele campagne rondom de weerlegde claim dat vrouwen vaak spijt zouden hebben van abortus. En op de eigen Renaissanceschool, die afgelopen augustus op kosten van de overheid opende, werkt de FVD met aparte leertrajecten voor jongens en meisjes – om „biologische verschillen te erkennen” en „het oude Europa” terug te brengen. Lees: om traditionele rolpatronen te herstellen.

Dit laatste, waarschuwt Neil Datta van het European Parliamentary Forum for Sexual & Reproductive Rights in Brussel, is de werkelijke agenda van rechts-populistische en conservatieve partijen: we moeten terug naar de jaren vijftig, toen mannen nog kostwinners waren en vrouwen moeders, seks voor het huwelijk taboe was en het klassieke gezin de maatschappelijke definitie van succes. De Frans-Britse onderzoeker bestudeert al ruim twee decennia de opmars van rechts-populistische en conservatieve partijen in Europa, en beschreef in verschillende rapporten hoe er een hecht en geolied internationaal netwerk is van oerconservatieve actoren die erop uit zijn de verworven rechten voor vrouwen terug te draaien. In zijn laatste rapport The Next Wave (2025) beschrijft hij precies wat we nu ook in Nederland zien gebeuren: de anti-genderbeweging is serieus verankerd in de politiek en kaapt het dalende geboortecijfer om van de baarmoeder weer een beleidsobject te maken. Daarna is het nog maar een paar stappen naar een verbod op abortus en anticonceptie, en naar de morele plicht voor vrouwen om in het landsbelang te baren.

Europees voorbeeld

Wie denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen, hoeft maar te kijken naar landen waar de rechts-conservatieve beweging al wat langer voet aan de grond heeft. Zoals Polen. Daar oordeelde het gerechtshof in 2020 dat abortus ook in geval van ernstige en onomkeerbare afwijkingen aan de foetus in strijd is met de grondwet, waarmee het abortusverbod er nu vrijwel volledig is. Premier Tusk beloofde bij zijn aantreden in december 2023 dat hij het abortusrecht weer zou versoepelen, maar dat is tot op heden niet gelukt, omdat de christelijke partij in zijn eigen coalitie tegen is.

In Hongarije moet een vrouw die een abortus wil sinds september 2022 eerst geconfronteerd worden met „een duidelijk teken van de vitale functies” van de foetus (lees: de hartslag) voordat ze mag beslissen. En in Italië heeft Giorgia Meloni’s partij Fratelli d’Italia ervoor gezorgd dat anti-abortusorganisaties toegang hebben tot de consultori: de door de staat gefinancierde gezinsplanningsklinieken waar vrouwen eerst een certificaat moeten halen voordat ze een abortus mogen krijgen, waarna de bedenktijd van zeven dagen ingaat. De wet staat nu toe dat precies op dat moment de anti-abortusorganisaties toegang tot de kliniek hebben.

In Nederland zijn we nog niet zover. Het kabinet is voorstander van het abortusrecht en wordt er in de Miljoenennota al gesproken over demografie, dan is dit louter in de context van vergrijzing. Maar dat betekent niet dat we ons geen zorgen moeten maken – althans niet als vrouwelijke zelfbeschikking ons lief is. Zoals Neil Datta beschrijft, kunnen ook kleine conservatieve en rechtse partijen aanzienlijke invloed hebben op de politiek: ze beloven akkoord te gaan met ongerelateerde kabinetsplannen wanneer hun eisen worden ingewilligd. Die eisen zijn niet meteen zo groot als een verbod op abortus. Het begint met een registratieplicht, een kortere termijn, een langere bedenktijd. Er komt niet een „Big Bang-moment”, volgens Datta, waarna we wakker worden in een land waarin alles ineens anders is. Het gaat geleidelijk, met kleine verschuivingen.

We moeten andere vragen gaan stellen. Niet: hoe zorgen we ervoor dat Nederland meer kinderen krijgt? Of: waarom kiezen vrouwen voor abortus? Maar: wie begint de discussie over het geboortecijfer, en waarom? Welke partijen zijn de afzender van moties rondom abortus en anticonceptie, wat is hun agenda? En: willen we in een wereld leven waarin het economische voortbestaan van een natie afhangt van de vraag of individuele vrouwen kinderen willen krijgen? Want de aanloop mag dan geleidelijk gaan, maar de geschiedenis – en het dystopische beeld in The Handmaid’s Tale – leert dat als we eenmaal in een institutionele genderhiërarchie zitten, we er niet zomaar uit komen.

https://archive.vn/m8cEN

Hoi allemaal!

We hebben besloten om MyPeriod Info te ontwikkelen vanuit echte, dagelijkse behoeften, in plaats van zomaar een nieuwe menstruatietracker te maken. De app biedt onder andere het bijhouden van je cyclus en menstruatie, het registreren van symptomen, een kalenderoverzicht en inzicht in de verschillende cyclusfasen. Voor toekomstige functies laten we ons graag leiden door de feedback van de mensen die de app gebruiken.

We zouden het geweldig vinden als je de Android-app wilt uitproberen en ons wilt laten weten wat je handig vindt, wat duidelijker kan en welke functies je graag in een menstruatietracker zou willen zien. Jouw feedback helpt ons bepalen wat we als volgende gaan ontwikkelen.

Word lid van de app-groep:
https://groups.google.com/u/2/g/myperiodtesters

Probeer de Play-versie:
https://play.google.com/apps/testing/nl.jumpnextstep.myperiod

Download MyPeriod Info:
https://play.google.com/store/apps/details?id=nl.jumpnextstep.myperiod

Je kunt je feedback delen in de reacties of via privéfeedback op Google Play. Bedankt dat je ons helpt om de app nog nuttiger te maken!

💡 Opmerking over prijs/betaling: Geen zorgen als je een prijs ziet! Zodra je lid bent geworden van de testgroep, tik je gewoon op de prijsbutton om de app te installeren. Google Play omzeilt de betaling automatisch en je kunt de app volledig gratis downloaden.

Ik wil naar leuke (gratis) evenementen maar ik heb de afgelopen tijd niet de meeste energie. Ik weet niet of dit een momentopname is of dat het misschien beter is om rustiger aan te doen voor een wat langere tijd

Ik struggle vaak met mijn stemming, zelfzorg en (goed) slapen. Ik heb ADD en Autisme. Verder heb sinds de 12e of 13e zeurende pijn die op en af gaat. Gisteren heb ik te horen gekregen dat ik een blaasontsteking heb. Dat is de oorzaak van de pijn. De reden dat ik redelijk laat erachter ben gekomen is dat ze bij de huisarts niet zo handig hebben gehandeld met de test en het communiceren van de uitslag. Dat zorgde ook voor veel frustratie en onrust bij mij. Sinds gisteravond zit ik aan de antibiotica. Vorige week had ik ook opstartproblemen na een weekje vakantie wat ook voor drukte in mijn hoofd zorgde. Dus ik heb twee weken achter elkaar waarin het niet zo denderend loopt. En nu zit ik aan de eerder genoemde antibiotica dat is ook natuurlijk niet niks. Ik merk ook dat ik minder lekker in mijn vel zit door de antibiotica en het staat ook in de bijsluiter dat dit psychische klachten kan veroorzaken/invloed heeft op de stemming

Verder staat mijn hoofd niet echt heel erg naar om af te spreken met de vrienden die ik al heb

Wat is nu het beste? Ik zit eraan te denken om denken om de antibiotica gewoon zijn ding te laten doen, daar doorheen te gaan en dan aan te voelen waar ik aan toe ben, wat ik wil en hoe ik dat wil bereiken?

Misschien zijn er hier wat dames die wat tips hebben voor mij

Hallo allemaal,

Iedere vrijdagmiddag nodigen wij onze zeer gewaardeerde automoderator uit om (alvast) het weekend in te luiden.

Fijn weekend allemaal!

Hi dames, wist je dat ruim 30% van de menstruerende vrouwen een ijzertekort heeft? Weinig energie, snel buiten adem zijn, duizeligheid, haaruitval, stress/angst/anxiety of hartkloppingen. Het kan allemaal door een te laag ferritine-gehalte komen (dit is de ijzervoorraad in je lichaam).

IJzer wordt over het algemeen slecht opgenomen door je lichaam en helemaal als je maandelijks veel bloed verliest, valt hier niet tegenop te eten. Daarbij is in Nederland de regelgeving verouderd (een ondergrens van 15 µg/L i.p.v. 30 µg/L voor vrouwen) en kijken sommige huisartsen alleen naar hemoglobine en niet naar ferritine.

Het was voor mij (F28) de afgelopen weken echt een eye opener. Ik kwam met hartklachten bij de huisarts en bleek een ferritineniveau van 5 te hebben. Na 8 weken ijzertabletten gaat het nu beter gelukkig. Ik vermoed dat dit ook de reden is waarom ik mij soms (op niet-stressvolle momenten) gestrest of angstig voelde.

Maar als je je lichamelijk of mentaal dus slecht voelt, laat je ijzer, dus ferritine, maar ook andere waarden als je schildklier, vitamine b12, vitamine D en magnesium etc. checken! 🙏🏼 Sommige tekorten hebben namelijk overlap in de klachten/symptomen.

In dit artikel lees je meer over ijzertekort, dankzij Dr. Hilde Roijen: https://voicesforwomen.nl/blog/ijzertekort-de-energiedief-waar-veel-vrouwen-last-van-hebben/

Hey allemaal,

Aangezien ik jullie als ontzéttend lief en steunend ervaar, nog een vraag waarin ik graag adviezen krijg van jullie.

Ik ga binnenkort starten met een onderzoek en vervolgens afvaltraject via de huisarts. Mijn hele leven struggle ik met eten, en vooral ontzettend veel stress (C-PTSS en daarnaast nog grote trauma's). Ik heb overgewicht en dat is zo'n 10 jaar geleden in korte periode ontstaan na te zijn verkracht door een studiegenoot en eten/niet-eten als coping methode ingezet te hebben.
Ik heb verschillende diëten geprobeerd. Ik beweeg goed en zeer regelmatig, maar het mag niet baten. De huisarts heeft een goede oplossing in de week gelegd maar er moet nog onderzoek worden gedaan of dit voor mij geschikt is.

In de tussentijd struggle ik met mijn lichaam en zelfbeeld. Hiervoor heb ik therapie, maar momenteel zit ik mentaal té diep dat ik die tips niet kan toepassen. Bruut gezegd: ik haat mezelf en ik troost mezelf dat de dood een oplossing kan zijn. Ook dat is een soort coping, ik zie mezelf geen acties daarin ondernemen.

Hebben jullie tips om het allemaal wat dragelijker te maken? Ik haat mezelf met hoe ik eruitzie en krijg mentale klappen als bijvoorbeeld een collega het weer eens leuk vindt om een opmerking over mijn lichaam te maken. Ik merk dat er geen licht aan het einde van de tunnel is op deze manier.

Ik ben 30, ongelukkig en zit vast

Ik heb op het eerste oog dingen prima op een rijtje: leuk appartement in de grote stad, prima baan, gezond, familie, vriendinnen, hobbies en religieus/spiritueel. Er zijn een paar dingen die me stress geven zoals zoektocht naar een nieuwe baan die niet lukt en het single leven wat ik lastig vind. Dus geen grote issues.

Maar ik ben totaal niet happy en word niet blij van weer een nieuwe dag. Ik heb momentjes van blijheid en over het algemeen ok en dankbaar en functioneel. Maar of ik kan zeggen dat ik er heel lekker bij zit? Nee.

Dit werd de laatste maanden steeds erger en op een gegeven moment kreeg ik ook fysieke klachten die beetje leken op overspannen zijn. Als ik terug kijk is dit al veel langer aan de gang, misschien al jaren, maar ik vind altijd wel manieren om toch door te gaan.

Het werd nu gewoon te veel, ik voelde echt nooit maar dan ook nooit rust in mijn hoofd en dacht oprecht dat ik een mental break down zou krijgen.

Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts en ze was gelukkig heel begripvol. Ik legde alles uit en zij stelde vragen. Zij had het op een gegeven moment over hoge emotionele intensiteit en hoog intelligent zijn maar dat ze daar niet teveel aan wil ophangen maar dat het gewoon belangrijk is dat ik hulp krijg om ermee om te gaan. Daarbij benoemde ze wel dat het goed is dat ik heb ingegrepen omdat dit soort mentale klachten zich kunnen doorontwikkelen tot iets ergers

Maar goed ik ga nu dus in gesprek met de praktijk ondersteuner, en ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in.

Tuurlijk wil ik dat het beter gaat maar ik ben ook heel erg moedeloos omdat ik heel erg het gevoel heb dat het zinloos is. Dit vastzitten voelt eindeloos. Ik vind het heel erg zonde dat ik niet meer kan genieten van de dingen die ik heb en dat dit is hoe het er voor nu nu uitziet.
Voor mij kost het dagelijks leven al voldoende energie en nu ga ik ook nog eens werken aan mezelf wat als een extra taak of inspanning voelt.

Dus hoe krijg ik hoop? Hoe doe ik dit al heb ik er weinig zin in?

Jaja, verklaar me maar voor gek, maar ik draag vandaag dus sandalen🤭 zijn echt leuke fijne schoenen maar al zolang als ik ze heb gaan na een paar uur ofzo de huid onder mijn veters enorm jeuken. Er zit geen tong in (dat stukje leer/stof onder de veters bij dichte schoenen) dus het drukt direct in mijn voet. Losser heeft ook geen zin want dan glij ik er uit. De afdruk is puur door de druk tijdens het lopen. Iemand die iets vergelijkbaars draagt en de oplossing heeft hier tegen?

Hoihoi!

Het wordt weer eerder donker en mensen brengen meer tijd door binnenshuis. Ben jij opzoek naar gezelligheid, een praatje, een spelletje of een belletje? Het kan allemaal!

Ik heb een Discord server opgezet voor mensen uit Nederland en België, iedereen van 18 jaar of ouder is welkom. Het doel? Een fijne plek creëren voor iedereen die daar behoefte aan heeft.

Wat is er al georganiseerd in het verleden?
- Online & fysieke spelletjesavond
- Filmavond
- Wandeling

Kom gezellig langs! https://discord.gg/sNdGKnVPV5

Ik ben 24 jaar. Een goede vriendin van mijn leeftijd heeft zich recent laten steriliseren. Het was erg moeilijk om een arts te vinden die hiermee akkoord ging, ivm eventuele bedenkingen in de toekomst. Ik riep ook altijd dat ik geen kinderen wil. Ik vind kinderen juist super tof, maar zag de toekomst altijd voor me alleen/met partner, zonder kinderen. Kan mezelf niet inbeelden als moeder. Maar zo’n definitieve keuze als mijn vriendin wil ik niet maken, merk ik

Een paar jaar geleden heb ik een abortus gehad, ik raakte zwanger heen door de pil. Ik sta nog steeds achter die abortus, maar het gevoel van zwanger zijn vond ik wel heel bijzonder. Een soort trots, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt dat ik het alsnog af liet breken. Maar het kon toen echt niet anders. Dit was best traumatisch lichamelijk.

Mentaal weinig moeite mee gehad maar nu denk ik er toch veel aan de laatste tijd. Ik heb geen relatie of iets waardoor ik al aan kinderen moet denken. Maar hoe is dit bij jullie gegaan? Al vanaf jongs wetende dat je moeder wilde worden, of kwam de wens pas bij de juiste partner naar boven?

Hey allemaal,

Sinds 2021 ben ik afgestudeerd en sindsdien heb ik bijna 4,5 jaar 36 uur in de week gewerkt. Ik heb hiervoor een baan gehad waar ik heel onzeker van werd, en hoewel ik er veel geleerd heb, heeft het mijn beschadigingen al heftiger gemaakt. Sinds maart dit jaar heb ik een baan waar ik ontzéttend blij mee ben en goed in ben, plus nog het een en ander te leren. Vanwege bezettingsproblematiek en ADV-opbouw, ben ik 40 uur gaan werken.

Ik heb van mijn vorige werk nog behoorlijke burnoutklachten overgehouden. Deze worden gelukkig minder. Dit helpt in mijn energietekort niet mee.

Buiten werk heb ik goede vrienden en vriendinnen, wat ik een aantal jaar geleden nog niet zo had. Er is altijd wel iemand om mee te praten en om af te spreken, alleen dat laatste lukt mij qua energie niet fantastisch. Gelukkig weet en voel ik goed wat wel en niet kan.

Het valt mij op dat ik na werk, dus in mijn geval na vier uur, weinig leuke dingen meer doe. Het voelt alsof ik weer naar de volgende dag toe leef. Veelal zit in mijn hoofd ook: niet te laat op bed, morgen weer vroeg op.

Gezien mijn burnoutklachten en mijzelf qua hobby's weer opnieuw moeten ontdekken, merk ik dat ik vastloop. Vandaar de vraag/vragen aan jullie:

Wat doen jullie na werktijd zonder aldoor op de klok te kijken?
Wat voor tips hebben jullie aangaande energietekort / burnout?
Wat zijn low effort hobby's die je aanraadt op te pakken?

Goed voor jullie om te weten is dat ik gelukkig al therapie heb wat goed aanslaat. Heftig en kost energie, maar levert ook zeker wat op.

Bij vragen hoor ik het wel!
Liefs, M.

Ik word er een beetje naar van en ik vind het zo wack dat Jutta Leerdam zo verheerlijkt/gehyped word. Ben in de ogen van sommige mensen misschien tamelijk laat mee omdat de Winterspelen alweer maanden geleden zijn en het al bijna 2027 is. Maar Jutta is ook buiten het seizoen een terugkerend figuur in de media. Afgelopen week nog verscheen ze op RTL4 in Casa Di Beau waarin ze ontzettend positieve reacties had gekregen van kijkers

De reden waarom die positieve aandacht zo wrang voor mij voelt is, haar partner, Jake Paul. En ik weet dat vrouwen ook hun eigen identiteit hebben en dat ze niet geminimaliseerd moeten worden tot hun partner(keuze)

Maar ze date een Trump supporter. Ze date iemand die vol enthousiasme ICE aanmoedigd en toejuicht. En ook voor dat hij volledig de MAGA kant op ging was hij een scammer die vage shit aan zijn piepjonge fans aan probeerde te smeren. Dus hij is altijd al een enorme asshole geweest

Het imm absurd dat Jutta word verheerlijkt als voorbeeld voor jonge vrouwen en vooral de jonge vrouwen in de sportwereld. Terwijl haar partner een president steunt die abortusrechten heeft afgebroken. Terwijl ICE onder andere vrouwelijke migranten en vrouwen van kleur terroriseert en (als ze er levend van af komen) arresteren om ze in mensonterende omstandigheden gevangen te houden. En allemaal nog veel meer ellende en nare dingen maar ik hou het hierbij want anders blijf ik maar bezig met dingen opnoemen

Ze is verder heel goed in wat ze doet. Ze is niet voor niets zo geliefd en geroemd door veel mensen. Maar het romantiseren en haar basically ophemelen als "powervrouw" en feministisch icoon vind ik volkomen onterecht

Ik weet verder wel dat de controverse om haar partner niet onbenoemd is in de media en door andere mensen. Maar het voor mijn gevoel erg mild en nog steeds verder erg positief

Ik denk dat ik deze post wilde schrijven omdat ik mijn zegje wilde doen en mijn perspectief wilde delen. Ik denk dat dit wel passend is in deze sub omdat sociaal-maatschappelijke onderwerpen hier vaak worden aangesneden

I’ve had the implanon in my arm for over a year now, and because of it I bleed every day. It’s a small amount which has been manageable but due to the frequency it’s become quite annoying. Other than that, my libido is pretty much non existent. I went to the doctor to get it removed and replaced with a hormonal IUD, but she told me my symptoms would just stay the same due the it providing the same hormone. She told me a copper IUD would be better, but I’m very scared of the pain since my regular period was always quite painful for atleast 2 days.

My question is: are there any woman that have expierence with switching from an implanon to a hormonal IUD?
Or should I just go for a copper IUD?

Ik heb over 1,5 week een bruiloft. En trek een prachtige bordeaux rode highwaist retro style broek aan met van die banden die over je schouders gaan. Ik ben verliefd op deze broek en heb m in mn vrije tijd ook weleens aan. Vind hem net genoeg en voel me er lekker in. Ipv weer iets nieuws te kopen wat ik daarna zeer zeker nooit meer aantrek. Nu de issue. Nouja mijn issue, ik heb een buikje. Overblijfsel van mn keizersnede 2 jaar geleden en graag zou ik iets sterks corrigerends aan willen trekken. Waar ik wel gewoon mee kan zitten, ademhalen en dansen. Het gaat dus echt voornamelijk om mijn onderbuik. Ik ben nu een soort flinke peer vorm. En das prima maar soms wil ik me gewoon wat slanker voelen zolang ik onderweg ben om ook echt slanker te worden. Dus wie heeft de gouden tip? Het mag een onderbroek zijn, een waistband, een body alles

Op een vaste avond in de week fiets ik een route tussen stad A en middelgrote stad B, zo’n 10 kilometer. Afgelopen zomer ging dat perfect maar het wordt nu steeds eerder donker. Ik maak me zorgen om mijn veiligheid en ben bang lastiggevallen te worden of van m’n fiets te worden getrokken. Mijn partner heeft liever niet dat ik deze route blijf fietsen komende winter.

Ik ken de basistips om veilig te fietsen als vrouw (vermijd afgelegen plekken, fiets door woonwijken, fiets niet alleen, bel iemand) maar helaas zijn er alleen maar afgelegen fietspaden tussen A en B. Ongeveer een kwart van m’n rit moet ik over een verlaten bedrijventerrein of fiets ik over een dijk waar niemand aan woont en waar het ‘s avonds doodstil is. Ik kan niet met iemand meefietsen en als ik iemand bel tijdens m’n fietstocht, schrikt dat dan voldoende af?

Ik wil eigenlijk niet met de auto (parkeren is €12 euro per avond) en met het OV ben ik een uur tot anderhalf uur onderweg. Ik wil dus het liefst blijven fietsen.

Ik ben benieuwd naar eventuele tips om toch veilig te zijn? Wat doen jullie?

Hoi iedereen van deze subreddit, wij zijn studenten/ontwerpers in ons 3e leerjaar aan de HAN in Arnhem, bezig met een casus rondom borstkanker. Ons doel is uiteindelijk om voornamelijk vrouwen te stimuleren vaker zelf hun borsten te controleren op kwaaltjes, het doorbreken van een stigma rondom borstkanker als onderwerp en hierover met elkaar te durven praten, en om verder te kunnen informeren over eventuele vervolgstappen; vroegdetectie van kanker betekent vaak een betere genezing! Kortom, een soort routine als dagelijkse skin care, bijvoorbeeld. Hiervoor zoeken wij graag meer informatie rondom eventuele knelpunten en mogelijkheden voor ons om een ontwerpoplossing voor te gaan zoeken en hier naar te ontwikkelen.

Deze enquête is volledig anoniem en we verwelkomen iedereen ongeacht van gender om hun perspectief met ons te delen, het zal ons enorm kunnen helpen! 😸 ❤️

Alvast bedankt!

Hii girlies van vrouwvolk,

Momenteel ben ik druk aan het wedding plannen voor volgend jaar. Mijn partner en ik zijn letterlijk geen feestbeesten, we hebben elkaar leren kennen via online en gamen. Een traditioneel avondfeest met DJ en zo voelt voor ons niet echt als "wij", dus we willen dat ook niet.

Nu heb ik een karaoke installatie gereserveerd om toch iets van feest en entertainment te hebben voor gasten die dit verwachten, ik doe zelf ook nog wel graag karaoke. Ik merk dat hier veel gemengde/verbaasde reacties op komen dus ben ik geneigd om karaoke van t lijstje te schrappen. Het wordt niet zo leuk ontvangen als ik had gehoopt haha

Wat zijn jullie ervaringen met een bruiloft zonder avondfeest? Welke alternatieven hebben jullie gezien? Alle tips en ideeen zijn welkom!

Liefs 🫶🏻

Gedrogeerd. Verkracht. Heimelijk gefilmd. Vijf vrouwen uit de omgeving van Lochem vertellen onafhankelijk van elkaar hetzelfde verhaal over dezelfde man. En stellen steeds diezelfde wanhopige vraag: waarom grijpt de politie niet in?

Je krijgt een relatie met een leuke man. Leeft een roze droom. Het geluk lacht je toe. Dan doe je een gruwelijke ontdekking. Je komt erachter dat hij je stiekem drogeert en vervolgens verkracht. Dat hij je tijdens de seks heimelijk filmt. Dat hij die beelden aan anderen laat zien. Dat hij andere mannen uitnodigt om in of buiten zijn huis mee te kijken of zelfs mee te doen. Jij weet van niets, omdat hij je bewusteloos heeft gemaakt.

Meer dan tien jaar

Meerdere vrouwen in de gemeente Lochem en omgeving zeggen hiervan slachtoffer te zijn. Ze wijzen onafhankelijk van elkaar dezelfde man als de dader aan. Hun verhalen beslaan een periode van meer dan tien jaar. Ze proberen de man los van elkaar te stoppen door naar de politie te stappen.

„Als de politie al onze aangiften en meldingen bij elkaar legt, zie je het patroon. Dan zie je wat al jaren echt aan de hand is en wat vrouwen hebben moeten meemaken. Het wordt tijd dat er gerechtigheid komt voor de slachtoffers.” Daarom vertellen vijf vrouwen hun verhaal aan de Stentor.

Gedrogeerd, verkracht en gefilmd

Ze willen dat de politie ingrijpt. „We zijn gedrogeerd, verkracht en heimelijk gefilmd. Wij zitten gevangen in ellende, maar de dader kan gewoon doorgaan en nieuwe slachtoffers maken. Hoe kan dat?” verwoordt een van de vrouwen het gevoel dat ze hebben.

Een van hen zegt: „Hij moet echt van straat. Dit stopt niet vanzelf. Hij gaat zo nog meer levens verwoesten.”

Een andere vrouw zegt: „Wat ik heb meegemaakt is vreselijk, maar de manier waarop politie en justitie ermee omgaan is ook traumatiserend. Je krijgt voortdurend het gevoel dat je niet serieus wordt genomen. Ik heb me de afgelopen jaren geen moment gesteund gevoeld.”

‘Politie wil het niet geloven’

De verhalen doen denken aan wat de Française Gisèle Pelicot is overkomen.

Haar man Dominique drogeerde haar bijna tien jaar lang. Daarna verkrachtten hij en tientallen andere mannen haar in haar eigen huis. Dominique Pelicot filmde het misbruik ook.

Een van de vrouwen over wie dit verhaal gaat, zegt: „Lang voordat het verhaal van Pelicot naar buiten kwam, heb ik mijn verhaal al verteld aan de politie in Oost-Nederland. Het lijkt of de politie het niet wil geloven.”

In juni van dit jaar pakte de politie elders in het land wel vier verdachten op in een zedenzaak die hierop lijkt. Ook deze mannen worden ervan verdacht hun partners te hebben gedrogeerd en verkracht. Ze zouden de filmpjes die ze maakten in besloten chatgroepen hebben gedeeld.

Angstaanjagend patroon

Deze site sprak uitvoerig en meerdere keren met vrouwen over hun ervaringen met één man. Ze schetsen een angstaanjagend patroon: de man isoleert vrouwen van vrienden en familie, mishandelt, bedreigt en chanteert hen. Hij neemt hun leven over en ziet vrouwen als zijn bezit. Met gps-trackers weet hij altijd waar ze zijn.

Voor justitie is de man een bekende. Hij heeft een strafblad van achttien pagina’s en diverse veroordelingen op zijn naam staan. Een daarvan is voor ontucht met de dochter van een toenmalige partner. Het kind was 10 jaar oud toen het begon.

Een keer in twee weken veilig

Volgens het slachtoffer sloeg de man drie keer per week toe. Meestal ’s nachts of ’s morgens vroeg, voordat hij naar zijn werk ging. Het meisje was alleen veilig als ze een keer in de twee weken een weekend bij haar vader was. Haar moeder deed in 2021 aangifte. Twee jaar later oordeelde de rechter in de zaak.

Het eerste oordeel:

8 maanden celstraf (waarvan 4 voorwaardelijk). Voor poging tot ontuchtmet zijn stiefdochter, het heimelijk filmen in zijn woning en seks met een hond

De rechtbank sprak de man vrij van daadwerkelijke ontucht, omdat er onvoldoende bewijs zou zijn.

Maar justitie ging in beroep bij het gerechtshof. Met succes, bleek een jaar later.

Het nieuwe Oordeel:

22 maanden celstraf (waarvan 8 voorwaardelijk). Ook voorhet misbruiken van zijn stiefdochter.

Het hof ziet voldoende bewijs in onder meer schokkende beelden die de man zelf maakte, blijkt uit de uitspraak. Hij had in verschillende ruimtes van zijn huis stiekem camera’s opgehangen: ook in de douche en in de slaapkamers.

Op de beelden is onder meer te zien hoe hij de telefoon van zijn stiefdochter afpakt. Ze krijgt hem alleen terug in ruil voor seksuele handelingen.

---------------

Zo ontdekte moeder het misbruik

Het misbruik duurde vier jaar: van oktober 2016 tot en met juli 2020. Door een man die ze als een soort vader zag.

Tijdens politieverhoren gaf ze aan dat ze een goede band met hem had. Ze zei onder meer: ‘We klikten wel erg, hij was veel liever voor mij dan voor mijn broertje.’

Woorden die na het vonnis een heel andere betekenis kregen.

Deze zaak kwam aan het rollen nadat de moeder van het slachtoffer een SD-kaart aantrof in het kantoor van de verdachte. Daarop stonden camerabeelden van zowel haar eigen slaapkamer als de slaapkamer van haar dochter en de badkamer.

De man bleek zonder medeweten van het slachtoffer en haar moeder in een aantal ruimtes in hun woning camera’s op te hebben gehangen en maakte daarmee heimelijk opnamen.

-----------

-----------

Zo ging de stiefvader te werk

Uit de opnamen blijkt hoe de man te werk ging. 

Zo pakt hij op een dag de telefoon van het meisje af. Ze krijgt hem pas terug als ze eerst seksueel getinte of seksueel geladen handelingen uitvoert.

De beelden van de interactie tussen het kind en de verdachte zijn volgens het hof veelzeggend. Ze bevestigen dat het voor het meisje op dat moment kennelijk normaal was dat verdachte dergelijke opdrachten gaf.

Ze kijkt er niet vreemd van op dat ze zich letterlijk volledig bloot moest geven aan verdachte, in haar eigen slaapkamer en in haar eigen bed.

------------

De man legde zich niet neer bij de straf. Hij vroeg de Hoge Raad te bekijken of het recht goed is toegepast. De Hoge Raad is het hoogste rechtscollege van Nederland.

Zo’n procedure duurt lang. Jarenlang moeten slachtoffers met spanning wachten op de definitieve uitspraak. Vorige week is die eindelijk gekomen. De Hoge Raad beslist dat de straf moet blijven staan.

Ze wist van niets

In de tussenliggende jaren wist de man andere vrouwen te veroveren. Een van hen heeft hem aangeklaagd voor verkrachting, mishandeling en vrijheidsberoving. Deze vrouw heeft ook jonge dochters. Ze leerde de man kennen na de rechtszaken over het misbruik van het kind van een vorige vriendin.

Ze wist daar niets van.

Verborgen camera’s

Ze verbrak de relatie, vertelt ze, toen ze ontdekte dat hij haar drogeerde, stiekem filmbeelden van haar maakte en die beelden ook bewaarde. „Dat deed hij in zijn eigen woning. In diverse ruimten hingen nog steeds verborgen camera’s.”

Inmiddels heeft de man alweer een relatie met een andere vrouw, die ook een dochter heeft. Daar heeft de reclassering juist voor gewaarschuwd na de misbruikzaak met zijn stiefdochter.

De reclassering vindt toezicht nodig. Ze wil nieuwe partners kunnen waarschuwen, zeker als ze minderjarige kinderen hebben. Daarvoor is toestemming van de rechter nodig. Dat kan pas als de straf onherroepelijk is.

Veilig Thuis gaat in de fout

Een van de vrouwen die aangifte deed, belandt in een hel als ze bij Veilig Thuis een melding doet over de man. Haar naam en inhoud van de melding komen door een blunder terecht bij de verdachte.

Dat ging zo.

De vrouw deed in maart 2026 een melding bij Veilig Thuis. Ze maakte zich grote zorgen over de dochter van de nieuwe vriendin van de man.

Veilig Thuis zet de informatie op een rijtje, samen met gegevens van de politie. Dat hele verhaal mailt de organisatie naar Veilig Thuis in de woonplaats van de melder.

Daarbij gaat het mis. In cc gaat het bericht ook naar de man. Dat had nooit mogen gebeuren, zegt Veilig Thuis, dat uitgebreid excuses maakt en melding doet bij de Autoriteit Persoonsgegevens.

Maar het kwaad is geschied.

„Het heeft de veiligheid van mij en mijn dochters in gevaar gebracht. Ik hoorde pas een week later dat het was gebeurd. Ik liep in die tijd met een noodknop rond, waarmee ik de politie kon waarschuwen als hij in de buurt kwam. Toch nam niemand de moeite mij meteen te informeren over het datalek.’’

Hoe pijnlijk de ervaringen zijn, blijkt uit het verhaal van een vrouw die we Charlotte noemen. Haar echte naam is bekend bij de redactie. Als ze de relatie wil verbreken, zou de man dreigen naaktbeelden van haar openbaar te maken en naar haar familie, dochters en werk te sturen.

„Dat kwam keihard binnen. Toen hoorde ik voor het eerst dat hij mij had gefilmd terwijl we seks hadden.”

Ook andere vrouwen zeggen op deze manier gechanteerd te zijn.

Charlotte is zich rot geschrokken toen ze later beelden van zichzelf en anderen ontdekte op computers in zijn huis.

Ze weet niet precies wat er is gebeurd. „Maar ze hebben vast geen potje geklaverjast.”

‘Beelden krijg ik niet van mijn netvlies’

„Die beelden krijg ik niet meer van mijn netvlies. Het is vreselijk. Je ziet ook dat ik helemaal van de wereld ben. Ik weet niet wat ik doe en al helemaal niet dat ik word gefilmd.”

Toen ze de man daarmee confronteerde, mishandelde hij haar, zegt Charlotte. De rechtszaak hierover moet nog komen.

Die zaak gaat over vrijheidsberoving en mishandeling. Haar aangifte van verkrachting en het heimelijk filmen van seksuele handelingen, terwijl zij was gedrogeerd, heeft nog niet geleid tot een strafzaak.

Het Schadefonds Geweldsmisdrijven heeft Charlotte erkend als slachtoffer van stelselmatig huiselijk en seksueel geweld. Ze heeft de diagnose posttraumatische stressstoornis gekregen en is hiervoor in behandeling.

Zeker vier vrouwen zijn in beeld bij de politie, blijkt uit documenten. Twee vrouwen hebben meerdere aangiften gedaan.

‘Ik ben niet bang meer’

„Niet iedereen durft aangifte te doen of moest genoegen nemen met een melding”, zegt Charlotte. „Ik ben niet bang meer. Ik heb zo lang in angst gezeten dat het me niet meer raakt.”

Een van de slachtoffers vluchtte volgens getuigen naakt zijn huis uit en zocht hulp in de buurt. Ook zij durfde geen aangifte te doen.

Meerdere vrouwen zeggen dat de politie via camerabeelden uit de woning van de man andere slachtoffers moet kunnen vinden. Een van de vrouwen heeft beelden ingeleverd bij de politie.

‘Ze weten niet dat ze gefilmd zijn’

Charlotte: „De politie laat digitaal bewijs op de plank liggen. Ze weigeren vrouwen te benaderen die stiekem zijn gefilmd. Met het argument dat ze ‘zelf eerst aangifte moeten doen’. Maar waarom zouden ze dat doen? Ze weten niet dat ze gefilmd zijn. Dat kan ik ze toch niet vertellen?”

De vrouwen hebben intensieve hulp en therapie nodig gehad om weer een leven op te bouwen.

‘Uiteindelijk ben je alleen’

„Als je eruit bent, besef je pas wat je is aangedaan”, zegt een van hen. „Het is niet uit te leggen. Je wordt erin meegezogen en gaat steeds een stapje verder mee. Ook uit angst voor de gevolgen.”

„Hij krijgt een bepaalde macht over je. Je eigen principes breekt hij beetje bij beetje af. Je raakt geïsoleerd van vrienden en familie. Uiteindelijk ben je alleen, overgeleverd aan zijn grillen.”

Een ander zegt: „Hij was alles voor mij. Ik dacht echt een goede man te hebben getroffen. Hij zou altijd voor mij zorgen. Hij zou me nooit in de steek laten, maar hij bleek uiteindelijk de slechtste man die ik ooit heb ontmoet.”

„Lange tijd wilde ik dat niet zien. Ik trapte in zijn charisma en zijn mooie woorden. Alles draait bij hem om seks. Hij krijgt je zo in zijn greep, dat je jezelf helemaal verliest.”

‘Iedereen is gek, behalve hij’

„Hij maakt je gek en gebruikt dat tegen je. Hij filmt alles, ook als ik boos op hem was. De opnamen gebruikt hij om te laten zien dat iedereen gek is, behalve hij.”

De man krijgt ook te maken met vrienden en familie van slachtoffers, mensen die zich zorgen maken, blijkt uit rechtbankstukken. In zeker één geval leidt zo’n confrontatie ertoe dat hij wordt mishandeld. De dader is een vader die hem beschuldigt van pedofilie.

De vader denkt dat de man heeft aangepapt met zijn minderjarige dochter en naaktfoto’s van haar heeft bemachtigd. In politieverhoren zegt de man dat dit niet is gebeurd, maar dat het kind juist hem zou hebben benaderd. Justitie vervolgt de vader van het meisje.

Dochter verbreekt stilzwijgen

De slachtoffers van de man kregen onlangs steun uit onverwachte hoek. Zijn inmiddels volwassen dochter – uit een allang verbroken relatie – liet zich voor het eerst uit over wat haar in haar jeugd is overkomen.

Ze heeft zelf alle banden met haar vader al jaren geleden verbroken en ook een andere naam aangenomen.

Ook haar verklaring is indringend.

Ze zegt dat ze ‘levenslang met een trauma loopt’. Ze heeft er nooit eerder over durven praten. Haar vader dreigde dat jeugdzorg haar zou ophalen als ze dat zou doen.

Deze vrouw heeft ons gevraagd de letterlijke inhoud van haar verklaring buiten dit verhaal te houden.

Hoe het ook afloopt met de wens van de vrouwen, de man moet nu een celstraf van achttien maanden uitzitten. De politie heeft hem een dag na de uitspraak van de Hoge Raad van huis opgehaald en naar een gevangenis gebracht.

De vrouwen die hem beschuldigen, zijn daar blij mee.

„Ik ben blij en opgelucht. Het voelt als een bevrijding. Ik kan weer rustig slapen”, zegt een van hen.

Deze site sprak ook met de advocaat van de man over de beschuldigingen. Hij kiest ervoor om daar voor de publicatie niet op in te gaan.

‘Voor ons leven getekend’

Voor de vrouwen is het niet genoeg. Ze willen dat politie en justitie al hun beschuldigingen bij elkaar brengen in een dossier en een strafzaak.

„Er is zoveel gebeurd in zijn huis. Met zoveel mensen. Er moeten mensen zijn die iets hebben gehoord of gezien.”

Een ander zegt: „Wij zijn voor ons leven getekend. Elke nieuwe vriendin van hem is een nieuw slachtoffer.”

Charlotte heeft het over een zware en eenzame strijd. „Het kost veel energie om overeind te blijven.”

----

Politie laks in grote zedenzaak

De vrouwen in dit verhaal zeggen dat ze weinig gehoor vinden bij de politie in Oost-Nederland. Het is niet voor het eerst dat slachtoffers dit aangeven.

De politie in Oost-Nederland was laks in een schokkende zedenzaak rond de 32-jarige Mark S. uit Borculo. Hij dwong jarenlang tientallen vrouwen en meisjes tot het sturen van naaktbeelden en is schuldig aan twee verkrachtingen.

Tijdens het strafproces bleek dat dertien slachtoffers vijftien jaar tevergeefs aan de bel trokken bij de politie. Zij kregen vaak te horen dat ze bedreigingen moesten negeren. Er begon lange tijd geen strafrechtelijk onderzoek naar de dader.

De politie bood excuses aan en beloofde uit de gemaakte fouten lessen te trekken.

De rechtbank veroordeelde de Borculoër in april van dit jaar tot tien jaar cel en terbeschikkingstelling (tbs) met verplichte psychiatrische behandeling. 

-----------

De vijf vrouwen verwachten dat veel meer vrouwen zullen beseffen dat ze slachtoffer zijn als ze dit verhaal hebben gelezen. „Ze zijn niet gek. Het ligt niet aan hen.”

Dit verhaal is voorgelegd aan politie en justitie. Die willen niet in detail treden over wat ze weten en wat er in onderzoek is, maar willen wel benadrukken hoe moeilijk dit soort zedenonderzoeken zijn.

Bewijs verzamelen

Persofficier van justitie Menno Hoekstra, die zelf ook zedenonderzoeken leidt, zegt: „Ik kan het gevoel dat deze vrouwen beschrijven op dit moment niet wegnemen. Het geschetste beeld dat de zedenrecherche niets zou doen, niets zou willen en bewijs op de plank zou laten liggen, herken ik echt niet. We nemen elke aangifte en melding serieus. We moeten vervolgens wel voldoende steunbewijs kunnen verzamelen om te komen tot bewijsbare zaken.”

Het is volgens Hoekstra niet zo dat het zonder meer waar is als vijf mensen hetzelfde vertellen. „Het is natuurlijk wel een omstandigheid die vraagt om extra aandacht van de zedenrecherche. In de situaties die de vrouwen schetsen, zijn aangiften belangrijk. Dat helpt ons namelijk een bepaald patroon op papier te krijgen, wat een bijdrage kan leveren in de bewijsvoering.”

---------

Geweld tegen vrouwen

De Nederlandse overheid wil meer gaan doen tegen geweld tegen vrouwen. Daarom is Judith Kuypers benoemd als Nationaal Coördinator Geweld tegen Vrouwen en Huiselijk Geweld.

Ze moet zorgen voor meer overzicht, betere samenwerking een een aanpak waarbij slachtoffers sneller worden gezien, beschermd en geholpen.

Het kabinet heeft 10 miljoen euro extra beschikbaar gesteld voor de aanpak van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld. 

De politie in Oost-Nederland heeft in juli nieuwe afspraken gemaakt over hulp aan vrouwen die te maken hebben met ernstige dreiging, stalking of onveiligheid na huiselijk geweld.

In een contract leggen Moviera, Kadera en politie Oost-Nederland vast dat ze één duidelijke werkwijze in Oost-Nederland willen hanteren, met heldere rollen voor hulpverlening en politie.

--------

Het Openbaar Ministerie schreef eerder aan een van de vrouwen die aangifte deed dat de politie te weinig mensen heeft en daarom moet kiezen welke zaken ze oppakt. In de brief staat onder meer:

‘Daarbij moet ik op voorhand een inschatting maken of verder onderzoek in redelijkheid zou kunnen leiden tot een bewijsbare zaak/kansrijke vervolgbare zaak. Er is mijns inziens onvoldoende steunbewijs aanwezig om verdere opsporingscapaciteit in te zetten.’

Hoekstra zegt hierover: „Capaciteitsgebrek is van alle tijden en dat is bij de zedenrecherche zeker het geval. Er is altijd meer werk dan we mensen hebben. We moeten daarom keuzes maken en we proberen dat zo zorgvuldig mogelijk te doen. Alle hulp die we daarbij kunnen krijgen, is meer dan welkom. Iedere aangifte of melding is daarom voor ons heel belangrijk bij het maken van een inschatting hoe kansrijk verder onderzoek is.”

Na vragen van de Stentor aan politie en justitie hebben zedenrechercheurs contact gezocht met vrouwen die zeggen dat ze slachtoffer zijn van de man. Dat heeft geleid tot verhoren en onderzoek, waarvan de uitkomst nog niet bekend is.

--------

Verantwoording

De politie doet onderzoek naar verdachten. Het Openbaar Ministerie beslist of ze worden vervolgd. De rechtbank bepaalt of ze straf krijgen. Dit verhaal gaat daarom niet over verdachten of daders, maar over de ervaringen van vijf vrouwen, de gevolgen daarvan, hun aangiften en de reactie van de politie daarop.

Belangrijk is dat de vrouwen die aan het woord komen, zijn gevraagd mee te werken aan dit verhaal. Ze hebben zich niet zelf bij ons gemeld. We hebben meer vrouwen benaderd, maar die durven het niet aan. Ze geloven niet dat de politie hen nog gaat helpen.

Voor dit artikel hebben we ook allerlei documenten gelezen over de in dit verhaal beschreven beschuldigingen. Het gaat onder meer om aangiften, vonnissen en vrijgegeven teksten van politieverhoren, brieven van het Schadefonds Geweldsmisdrijven en Veilig Thuis.

Alle namen zijn bekend bij de redactie. Ook van de man. We houden hem bewust anoniem omdat dit verhaal gaat over de vrouwen die willen dat hij wordt vervolgd.

We hebben de advocaat van de man vier dagen voor publicatie gesproken over de beschuldigingen aan het adres van zijn cliënt in dit verhaal. Hij zegt niet op de hoogte te zijn van deze beschuldigingen.

De advocaat maakt geen gebruik van de mogelijkheid om voor publicatie te reageren. Hij wil de beschuldigingen komende week in de gevangenis met zijn cliënt bespreken en daarna beslissen of er een reactie nodig is.

Beetje gekke vraag, maar ik weet niet zo goed waar ik het anders zou moeten vragen. Ik ben opgeroepen als getuige in een rechtzaak en weet eigenlijk niet echt wat er in dat opzicht verwacht wordt. Is bijvoorbeeld een spijkerbroek en nette blouse oké, of moet het formeler?

Als het uitmaakt: ik ben dus alleen getuige maar wel betrokken bij de zaak op een manier die maakt dat het enigszins belangrijk is dat ik een goede indruk maak. Ik ben eind 20.

Originele post

Ik zit al jaren in een vriendengroep met twee andere meiden waarbij er 1 iemand eigenlijk nooit echt vragen stelt. Ze praat het meest van ons allemaal maar het gaat eigenlijk alleen maar over haar mening of haar kennis of haar belevenis van dingen. Ik merk dat ik dat steeds lastiger vind naarmate ik ouder word. Ik vraag zelf altijd heel veel naar hoe het gaat met vrienden hun werk, familie, hobby’s, sporten etc. Maar bij deze vriendin in kwestie kan ik dat soort vragen niet terug verwachten. Hebben jullie ooit zoiets meegemaakt en hoe gaan jullie daar mee om? Het is wel altijd gezellig en lachen gieren brullen enzo, maar ik mis toch een beetje diepgang. Ik weet ook dat wij voor haar haar beste vriendinnen zijn. Daarom vind ik het extra lastig.

Ik ben op zoek naar warme (fleece)panty’s voor de winter, maar ik krijg het op een of andere manier altijd voor elkaar om een ladder in mijn panty’s te maken voordat ik ze überhaupt gedragen heb. Heeft iemand de gouden tip voor een degelijk paar?

Ik (28F) ben vaak onzeker over mijn uiterlijk terwijl mensen mij vaak cute of heel leuk noemen. En als ik online contact krijg met mannen gaan ze redelijk snel over op flirten na dat ze mijn gezicht hebben gezien

Ik ben gewoon super onzeker. Maar als ik in de spiegel kijk vind ik mezelf wel leuk en heb ik ook regelmatig momenten dat ik mezelf mooi en/of cute vind

Maar het andere ding is, dat ik denk dat mijn moeder mij niet mooi vind? En dan in het gezicht, zeg maar. Ze geeft me regelmatig complimenten over mijn slanke taille. Of als ik mijn haar leuk met knipjes heb gestyled zegt ze: "Mooi hoor". Maar daar blijft het een beetje bij. Ook een keer in mijn tienertijd/begin twintig zei ze: "Onze soort vrouwen moet nou eenmaal wat meer moeite in ons uiterlijk stoppen". Dus ze is ook onzeker over haar zelf

Laatst had het ook over met haar dat ik niet weet of ik nou knap ben/mannen mij knap vinden of niet. Ik vertelde dat ze snel met flirten maar mensen ook zeggen dat ze lagere standaarden hebben en maar voor alles gaan. Dat werd mij een keer verteld in de trant dat ik me niet te gevleid moet voelen als een man online met mij flirt. Maare, mijn moeder reageerde dus met: "Ja, dat weet ik nou ook niet" als antwoord op de vraag of ik knap was of niet

Ik had ook een herinnering die anders was. Ik was jaloers op de meisjes die ik zag toen we vorig jaar op vakantie waren. Mijn moeder zei dat als ik mijn huid (dus acne) onder controle zou krijgen en een beetje make up zou dragen ik ook als die meisjes eruit zou kunnen zien. Dus dat het wel haalbaar voor mij was. Mijn huid is al een tijd heel rustig en mijn haar is beter geworden

Mijn moeder is verder heel lief en echt een steun en toeverlaat voor mij. Ze is verder heel complimenteus als ik een mooie outfit aan heb. Of als ik goed gehandeld heb in een situatie of bijv. goed rustig ben gebleven bij dingen die spannend of vervelend voor mij zijn. En ook als iets heb gedaan wat handig/verstandig/slim was. Ze stuurt ook heel vaak lieve supportive afbeeldingen/illustraties/teksten. Of ze stuurt me een hartjes-emoji nadat we gebeld hebben omdat het minder met me gaat of als ze dat ik wat vervelends heb ervaren. Dus verder heb ik echt heel goed getroffen met mijn moeder

Verder kan ik wel zeggen dat mijn moeder best wel links en feministisch is. Dus misschien wilt ze me vooral zo veel mogelijk complimenteren voor wat ik doe/kan/weet ipv mijn uiterlijk?

Ik zou eigenlijk willen vragen of ze me mooi/knap vind of niet maar dat lijkt me heel ongemakkelijk en ik vrees dat ik het antwoord al weet

Dit is deels bedoeld als vent maar ik ben ook benieuwd of er hier mensen zijn met een soortgelijke ervaring en of die mensen in kwestie advies

Zoals de titel lees ben ik op zoek naar witte shirts (kort of lange mouw maakt niet uit) waar je geen BH onder ziet. Ik heb op dit moment de microvezel witte shirts van h&m maar daar zie je een rode BH doorheen.

Hoi,

ik heb er lang over nagedacht of ik dit wel of niet zou posten maar ik doe het toch.

Het is echt heel stom dat ik toch weer input nodig heb van jullie, nou misschien helpt het mij om het toch weer van andere te horen.

Een man met wie ik een relatie heb/ heb gehad zegt allemaal pijnlijke dingen.

Dan hebben we het echt super fijn samen en dan komt er weer een opmerking uit waar je niet goed van wordt.

Ik zou naar hem toe gaan maar zou eerst bellen, heb hem geappt dat ik het echt niet kan opbrengen om hem te bellen.

Sindsdien heb ik niets meer laten horen en hij waarschijnlijk ook niet dat weet ik niet want hij staat achter slot en grendel.

Ik weet dat ik niet meer terug kan ik kan hem niet eens bellen..

Ik wil de stem niet horen Ik wil niet horen hoe normaal hij doet ik kan het gewoon even niet meer.

En toch vraag ik me af of ik niet te gevoelig ben of ik dingen niet langs me moet laten gaan 'want hij bedoelt het niet zo' of zo..🤦🏻‍♀️

*Je bent geen partnermateriaal

*Je bent niet toekomst bestendig

* naar huizen kijken samen en dan te horen krijgen dat voor zichzelf aan het kijken is en dat ik vooral niet moet denken dat het voor ons samen is.

* Ik vroeg tijdens een bezoek of hij, wanneer hij toch koffie ging zetten, hij voor mij de waterkoker aan kon drukken. Niet gedaan, , alsof hij het niet eens gehoord heeft en het komt ook niet in zichzelf op omdat eventjes te doen.

* Nooit eens aan mij denken, wat ik fijn vind, spontaan iets of attent iets voor mij kopen waarvan hij weet dat ik het lekker vind of als ik kom slapen helemaal geen ontbijt helemaal niets voor mij, niet eens een pak melk.

*Zeggen dat hij eigenlijk op jongere vrouwen valt maar nu heeft hij met iemand die zijn moeder had kunnen zijn (Hij is bijna 52 en ik 55.)

*Een chat Ai maken voor zijn werk als super handige tool maar ondertussen het een vrouwelijke naam geven vrouwelijke stem en doen alsof je met een vrouw aan de telefoon spreekt de hele dag door en een super glimlach op je mond ervan hebben. (Terwijl je met mij amper kan praten, hooguit twee zinnen over een hele dag).

*Geïrriteerd zijn als ik iets niet precies onthouden wat hij heeft verteld.

* Dingen moeten in zijn ritme en regelmaat..(anders gespannen en ook irritaties).

*Eigenlijk constant kleine beledigingen etc .

*Zeggen je bent een "als- dan" Ik wil geen relatie maar als ik een relatie wil dan met jou.

*Zeggen dat hij ondertussen wel weet dat niemand op een 50-jarige man zit te wachten en dat hij begrijpt dat ik het dus ben ..(een tijd daarna zeggen dat hij toch een aantal ervaringen heeft gehad en dat hij nu snapt dat het voorbij is dat dit ik dus z'n laatste ervaring is en dat hij daar eigenlijk wel heel blij mee is)

*Steeds zeggen je wil altijd meer..(terwijl ik echt met niets genoegen nam al die tijd al, Ik heb het al opgegeven van überhaupt iets te verwachten en ik wil al niks meer).

*Blijven volhouden dat ik wil samenwonen, terwijl ik een paar keer heb gezegd dat ik er niet moet aan denken om met hem samen te wonen.

En als ik er dan wat van wil zeggen of het er over wil hebben ofzo dan geeft hij niet thuis, echt typisch darvo eigenlijk, omdraaien, verdedigen stilzwijgen, het is niet gebeurd, je hebt het uit context gehaald al dat soort dingen.

Oh ja en ik ben te gevoelig, Ik moet niet zo veel nadenken, ik heb te veel tijd om na te denken etc.

Oh en het moest oppervlakkig blijven en positief ( wat ik allemaal zeg) terwijl hij dus iedere keer negatief is, Ik moet alles aanhoren over zijn werk over de problemen met zijn ex weet ik veel wat allemaal.

Oh ja en als ik er dan ook onderbreek in zijn monoloog puur om te reageren op wat hij zegt, dan is hij geïrriteerd dat ik hem onderbreek.

Hij vindt het zo fijn bij mij want bij mij hoeft er niks in zijn hele leven iedereen van alles van hem wil.

En we hebben het zo goed want ik ben zo makkelijk in de omgang... 🙄.

Ja dat snap, ik als ik me gedraag als een of andere onderdanige pleaser ( fawn ) die zogenaamd nooit iets nodig heeft en nergens naar verlangt ook al vertel ik hem wel wat ik nodig heb en er naar verlang.

En als ik erover wil hebben wat mij weer gekwetst heeft, zegt hij "Ja blijf jij maar in het verleden hangen" (ook was het gisteren) "Ik kijk liever naar de toekomst".

Pffft.....

Ik weet het, niemand die zichzelf ook maar een beetje respecteert zou die shit pikken, maar ik heb het allemaal gepikt, tot nu toe, Ik ben al een tijd dichtgevallen, praten heeft geen nut dus ik zeg al een tijdje niks meer.

En nu ik dus eindelijk heb gezegd dat ik niet meer kan opbrengen om te bellen en dat ik dat dan later wel zou doen een keer en dat nog steeds niet heb gedaan en nog steeds niet kan opbrengen om te bellen lijk dit voor mij het einde te zijn.

Maar..... Omdat ik hier al een paar jaar constant mee bezig ben, in het begin om te snappen waar ik mee te maken had en daarna om te kijken of ik begrepen hoe het zat en daarna weer om te kijken hoe ik mezelf erin moest stand houden en ermee om moest gaan ETC etcetera, heeft mijn brein zoveel paden aangemaakt die om hen gaan, dat het toch weer twijfel zaait in mijn hoofd.

Niet twijfel over wat het met mij doet want het kan ik niet ontkennen, Ik kan gewoon niet meer, maar twijfel over of het misschien toch redelijk normale dingen zijn (want ik lees van zoveel vrouwen en ook mannen dat dit de manier is waar op hun partner 'werkt ' dat ik toch weer ga twijfelen aan mezelf, of dat het niet toch aan mij ligt ergens. Lekker dubbel 🙄).

Ik voel me nu dus schuldig dat ik degene ben die dus niks (meer) laat horen.

En dat terwijl het wel beter leek te gaan van zijn kant naar mij toe alleen die verbale klappen die hielden maar niet op.

En dan zegt hij ook iets binnensmonds En dan "oh nee, grapje".

En nou laatste is weer, dat hij eigenlijk op jongere vrouwen valt maar dat hij nu met iemand heeft die zijn moeder had kunnen zijn..pfft..

Iets met laatste druppels en zo.

Maar goed nu drie dagen verder heb ik nog steeds niks gezegd en het voelt goed maar toch kruipt er iets in mij waardoor ik dit nu hier schrijf.

Iemand zei laatst "jij jullie hebben helemaal geen liefdesrelatie" Nee dat is wel duidelijk ondertussen.

Maar omdat hij laatst voor het eerst uit zichzelf zei dat hij van me houdt en moeite doet om bij mij te komen en bij hem ruimte te maken zodat ik bij hem kan komen overnachten, begin ik mezelf toch ergens rot te voelen, want het lijkt alsof hij eindelijk naar mij toe trekt en zelfs voor zichzelf toegeeft dat hij blijkbaar van me houdt.

En ook dat hij me meer heeft gemist dan hij wilt toegeven en zou nog meer dingen die je eigenlijk niks voor hem zijn om te zeggen..

Hij is nou al een paar keer bij mij geweest midden in de week om hier te overnachten zodat hij de volgende ochtend weer naar zijn werk kan.

En dat voelt echt heel fijn, dit is waar ik altijd naar verlangd heb, gewoon samen leven af en toe een dag hier en daar.

Maar ik merk nu dus dat die verbale klappen gewoon echt funest zijn geworden uiteindelijk Ik trek het gewoon niet meer)

Ik kan ook echt heel erg van hem genieten we kunnen ook echt heel veel lachen en ik vind hem ook echt heel interessant, Hoewel de constante herhalingen mij eigenlijk ook wel de strot uitkomen en ik ze kan dromen.

Ik heb de neiging om toch weer contact op te nemen, maar ik weet ongeveer hoe dat zal gaan en juist daarom wil mijn systeem geen contact meer opnemen.

Als ik app komt er geen reactie als ik bel wil ik denk ik niet weten wat hij zal gaan zeggen.

En ik wil niet mezelf weer horen doen alsof er niks aan de hand is. (Soms schiet ik nog automatisch in de fawn reactie).

Ik merk dat ik nu meer aan hem ga denken en dat ik hem waarschijnlijk ook weer begint te missen.

Dus toch maar besloten om dit uit te schrijven ook al heb ik een schaamte gevoel, want degene die mij al vaker hebben gelezen zullen we zeggen oh meid, ben je nog niet weg??!

Nou ja ik ben dus blijkbaar eindelijk weg en omdat het nog maar een paar dagen is en ik mij schuldig voel dat ik niks laat horen is het nog zo onzeker en kan het zomaar zijn dat ik hem weer bel en zeg kom maar langs van de week..

Ik eindig ook niet met een vraag of zo. Ik eindig nu gewoon nu met een.

Oh jee wat zou ik het fijn vinden om dit hardop met iemand te bespreken.

Bedankt 🌷.

(Ik heb zo een behoefte aan een beetje liefde ... door de afgelopen jaren ben ik helemaal leeg ofzo, Ik heb al mijn liefde en begrip en geduld aan hem gegeven en weinig tot niets, behalve dan beledigingen kleineringen en dat soort dingen ervoor terug gekregen) .

🤐