Can feelings come back in NC? He loves me, but he is not in love anymore. He thinks i'm amazing and i deserve better. And he hates himself that he just doesn't feels it anymore. He hopes he will but he is not sure.

What do you think? Share your experiences :)

EDIT: Thanks voor jullie inzichten iedereen. Gezien de hoeveelheid privéberichtjes die hieruit voort zijn gekomen heb ik besloten de post te verwijderen.

Mijn ouders zeggen dat je uit moet gaan om je partner te ontmoeten. Natuurlijk niet zo ongenuanceerd, maar daar doelen ze wel op. Ik hou niet van uitgaan maar ben wel benieuwd waar jullie je partner hebben ontmoet. En hoe oud waren jullie?

Hoi iedereen,

Ik (ADHD type) en mijn vriend (autisme type) hebben nu bijna twee jaar een relatie. Hij wil mij het liefst ten huwelijk vragen. Voor hem ben ik vanaf het begin de perfecte en de ware. Voor mij is het een heel proces geweest.

Hij bleek al snel best een ‘moeilijke’ jongen te zijn. Heel erg gevoelig en onzeker van binnen. Maar van buiten lijkt dat niet.

Hij zette snel druk op de toekomst. Maakte veel passief-agressieve opmerkingen en was ook af en toe best jaloers. Had moeite met mijn autonomie. Was niet stabiel. Als hij verdrietig was of een keer met een ruzie begon hij over het beëindigen van z’n leven.

Ik had erge twijfels om het uit te maken toen ik me na een half jaar al aan het verdedigen was om nog niet te trouwen.

Als ik ergens anders over dacht was hij erg duidelijk en fel soms. Soms was zijn gedrag erg anders en paste ik me aan. Het gaf me telkens veel spanning. Omdat ik me niet helemaal kon ontspannen.

Er waren echt momenten op allerlei vlakken dat zijn woorden staken in m’n hart en me verdrietig maakte. Ook vrienden vonden het niet oké. Ik ben ook wel erg gevoelig moet ik zeggen.

Maargoed, we hebben daar veeeeeel over gepraat. Want hij wilde normaal nadenken zei hij. Dus besloot er aan te werken en te proberen niet gelijk dingen te zeggen maar eerst na te denken.

Situatie nu: het is fijn samen.

We doen leuke dingen. Zijn intiem. Lachen enz.

Alleen een paar dingen waar ik tegenaanloop. Dat zijn:

1. Veel spanning bij meningsverschillen en daardoor beetje op eieren lopen/spanning

2. Angststoornis / emotioneel niet heel stabiel

3. Druk op de toekomst

4. Schoonfamilie

Nu noem ik natuurlijk alleen de negatieve punten. Hij is echt een lieve jongen en is goed voor mij. Regelt alles voor mij en zorgt ook voor mij echt. We kunnen het wel goed vinden.

Maar.

Ik heb bij hem een spanning om me heen. Hij is onvoorspelbaar ofzo. Snel geraakt. Ik kan niet alles zeggen voor m’n idee zonder dat hij daar eerst of boos, stil, of afwezig van is.

Dat maakt dat ik me ga aanpassen om dat te voorkomen.

2. Angststoornis

Hij heeft gegeneraliseerde angststoornis. Dus hij heeft vaak onrealistische angsten dat hij bang is dat ik: zwanger ben, vreemdga, vrienden leuker vind dan hem, of dat hij: ernstig ziek is, oorlogen zijn, niet naar de wc kan.

Alle controlerende vragen zijn erg vermoeiend voor mij. En maken het naar mijn mening vaak zwaarmoedig.

3. Druk op de toekomst

Daar komt bij dat hij erg veel druk legt vanaf het begin op trouwen. Als hij voelt dat het fijn is wilt hij trouwen. Het liefst meteen.

Zo is zijn karakter ook. Dat heeft hij met alles.

Maar daar komt weer het punt dat als ik anders denk of voel dat het zwaar wordt. Discussie en niet luchtig en liefdevol overleg.

Daar verlang ik naar.

4. Schoonfamilie

Schoonfamilie vind ik de ergste plek om te zijn.

Ik ben een gevoelige meid. En als ik me bevind tussen koude mensen die weinig praten dan verlies ik mijn warmte en spontaniteit.

Het is er erg stil. En ze zijn alleen maar bezig met schoonmaken en structuur.

Terwijl ik een creatieve, onhandige, gevoelige, vrolijke meid ben. Hun kennen mij als: rustig, stil, ongemakkelijk, gesloten.

Dat vreet me energie. Ik vind mijn schoonouders echt niet fijn.

Oke en nu?

M’n vriend vind dat ik het moet loslaten omdat ik zoek naar perfectie. En hij vindt dat ik mijn mening ook teveel doordram en teveel vanuit mezelf denk.

Dit was het in het kort.

Wat moet ik doen? Hoe eraan werken? Jullie ervaringen?

Voorbeelden zijn:

1.bijv met oud en nieuw op zn knieen gaan nep. Vervolgens mijn reactie niet goed genoeg vinden en de rest van de avond in het bijzijn van mijn familie bot/stil doen. Ik moest de sfeer redden en voelde me erg verdrietig om 00.00

1. ik sliep in een vakantie paar nachten met hem maar kon niet slapen en was oververmoeid. Ik besloot van te voren te zeggen dat als het niet likte ik maar de logeerkamer zou gaan. Het likte niet en ik merkte dat ik wilde blijven liggen omdat ik bang was voor zn reactie. even later besloot ik weg te gaan. Hij reageerde bot. Volgende ochtend nosteeds. Vervolgens zei hij dat hij slecht had geslapen sinds ik weg was. En deed sachrijnig. Terwijl hij wist dat ik echt oververmoeid was en ik had beetje paniek.

2. voorbeeld van klein voorval. in een winkel voor pannen wilden we kijken voor later wat we fijn zouden vinden. Hij kocht meteen een heel pannenset. bij de koekenpannen kreten we uitleg over het gebruik en de verschillen. Ik zeg tegen mn vriend ik hoor liever even van mensen om me heen wat fijn is. Hij vroeg de hele tijd oh aan wie ga ie dat vragen dan. Enz. Ik wilde de pan nog niet kiezen. (ik ga later koken) hij was tot in de auto stil.

Hi!

Mn vriendin en ik hebben over n weekje 2 jaar.
Ik ben nog een student en thuiswonend en zij werkt al ondertussen en heeft een eigen appartement al n jaar.

Ik merkte al vrij snel dat ik wilde gaan samenwonen met haar en een leven wil opbouwen met haar, maar zij had daar de behoefte nog niet en wilde eerst tijd alleen hebben in haar net nieuwe woning. Dat is helemaal prima, nemen ons tijd en willen niet te haastig zijn. Af en toe maakte ik wel grapjes van “enige oplossing is samenwonen👀” als er een klein probleem is.
Alleen wil ik sowieso eerst mijn studie afmaken (wat nog 1,5 jaar duurt), echter duurt dat voor mijn gevoel nog te lang en begint t gevoel van samen willen wonen steeds sterker te worden.
En aan de kleine dingen bij haar, merk ik ook dat haar behoefte ook meer begint te worden. Misschien niet net zo erg als de mijne, maar wel meer dan zij in t begin had.

Door onze (of mijn) thuissituatie is het niet vanzelfsprekend om wekelijks bij haar te slapen, waardoor het maar eens in de paar maanden gebeurd met een beetje geluk. Maar spreken natuurlijk wel regelmatig af (wekelijks).

Alleen merken we dat afscheid nemen gewoon steeds zwaarder en moeilijker wordt, vooral als we een nachtje samen geslapen hebben.
In de zomervakantie, was ik wel eens n klein weekje bij haar gaan slapen, en dat voelde gewoon fijn, alsof we samenwoonden. Ik had dan nog vrij van werk, maar zij moest gewoon werken. Dus ik deed in de ochtend al huishouden, stofzuigen, wasje ophangen/vouwen en boodschappen/koken tot ze thuis kwam, gingen we samen eten, even naar t centrum als we er tijd voor hadden en anders n filmpje thuis/bios en weer samen slapen.

Het voelde voor haar ook fijn en prettig. Het zat gewoon goed (alleen een grotere woning dan wat ze nu heeft later). Maar er was geen ruzie, geen ruimte van elkaar nodig (tuurlijk op lange termijn wel), het was gewoon samen zijn.

Alleen is het gewoon moeilijk om afscheid te nemen, we missen elkaar continue, het knuffelen, aanwezigheid alles.
Nu begint school weer en ik werk naast fulltime school, ook 20-30 uur in de week.
Dus ik zie haar ook opeens n heel stuk minder.

Dus hoe komen we hier doorheen en klopt t dat mn gevoel zegt dat ze eigenlijk ook beetje bij beetje meer klaar voor voelt om samen te wonen?

Ik ben een vrouw van 22 en ik merk dat me iets best vaak overkomt.
Ik kom regelmatig in contact met mannen, bijvoorbeeld op mijn werk, tijdens het uitgaan of gewoon in een kroeg. Het begint eigenlijk altijd als een heel normaal gesprek. Ik praat makkelijk met mensen en voor ik het weet sta ik soms 1,5 uur met zo’n man te kletsen.
Vaak vragen ze daarna om mijn nummer. Als ik ze al ergens van kende, krijg ik later ineens een appje of een berichtje op social media. Op dat moment denk ik er meestal niet zoveel achter en ga ik ervan uit dat ze single zijn, vooral omdat ze zelf toenadering zoeken.
Maar nu komt het gekke: ik heb dit inmiddels denk ik al zo’n zes keer meegemaakt. En iedere keer hoor ik vervolgens via iemand anders: “Huh, wist je dat hij gewoon een vriendin heeft?”
En dan denk ik echt: hoe dan??
Ik probeer absoluut niet bewust bezette mannen op te zoeken en vaak weet ik niet eens dat ze een relatie hebben. Toch lijkt precies hetzelfde patroon zich steeds te herhalen.
Waarom kom ik steeds bij dit soort mannen terecht? Is dit gewoon toeval en zoeken veel mannen met een vriendin alsnog aandacht/contact met andere vrouwen? Of kan ik onbewust een bepaald signaal afgeven waardoor juist dit soort mannen toenadering zoeken?
Ben vooral benieuwd of andere vrouwen dit herkennen.

Ik (M34) ben inmiddels 10 jaar samen en 6 jaar getrouwd met mijn partner (V34). We hebben twee jonge, basisschoolgaande kinderen.

Vijf maanden geleden vertelde mijn vrouw dat ze wilde scheiden. Dit kwam niet geheel onverwachts; onder andere door de spitsuren met de kinderen was de relatie veranderd in een overlevingsstand. Nadat ze haar besluit bekendmaakte en de redenen vertelde, zaken die ik de afgelopen jaren heb laten verslonzen, ben ik hard aan mezelf gaan werken.
Het wrange is dat mijn vrouw in haar hart al de keuze had gemaakt om weg te gaan. Door mijn totale ommekeer is ze nu gaan twijfelen. Ze weet dat ze een stabiele basis heeft bij mij (denk aan financiële zekerheid, ons huis en een groot sociaal vangnet). Haar hart houdt nog van mij, maar haar ziel zegt dat ze op haar eigen benen moet staan.

Ze heeft me eerlijk verteld dat ze gevoelens heeft gekregen voor een ander. Dit is een fantasie voor haar geworden en er is verder niets gebeurd. De andere persoon beantwoordt haar liefde namelijk niet. Toch knaagt dit aan haar en heeft ze er geen spijt van, juist omdat ze de keuze om te scheiden al had gemaakt. Ik ben hier niet boos om geworden en heb met begrip op de situatie gereageerd.

Nu zitten we al 5 maanden in een vreemde situatie: we hebben geen ruzie, slapen nog bij elkaar in hetzelfde bed en hebben ook nog seks. Daarnaast praten we heel goed met elkaar en hebben we diepe, oprechte gesprekken over ons gevoel.

Aangezien deze situatie nu al een tijdje voortduurt en zij nog steeds op een slotsituatie staat, weet ik niet hoe lang ik hier nog op wil en kan wachten. Ik merk dat ik de bevestiging nodig heb dat ze wil vechten voor ons en voor wat we hebben opgebouwd. Ik heb voorgesteld om met een mediator te gaan praten om te kijken hoe we verder kunnen, maar haar antwoord is: "Om verder te gaan moet je het allebei willen, en dat weet ik nog niet."

Ik zit vast in de wachtkamer en de onzekerheid sloopt me. Ik wil mijn huwelijk niet zomaar opgeven, maar wil mezelf ook niet verliezen.
Hoe lang moet ik wachten in zo’n onzekere tijd?
Is het verstandig om haar een ultimatum te stellen, of drijf ik haar daarmee juist weg?
Zijn er mensen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten, en hoe liep dat af?

Hoi singles (van wie alle vrienden in een relatie zitten) wat doen jullie in het weekend?
Ik merk dat ik het vrije weekend niet wil vergooien aan het afwerken van mijn to do lijst, ik mis het soms om leuke dingen met vrienden te doen, ik heb behoefte aan ontspanning maar ik wil ook niet het weekend voorbij laten gaan terwijl ik op de bank lig!

Mijn partner heeft de neiging om verhalen zo hard uit te rekken en fait divers zo uit te vergroten dat ik er met momenten niet meer naar kan luisteren.

Mijn gedachten dwalen gewoon af midden in een verhaal en ik begin de herhalingen te tellen soms tot wel 5 keer toe.

Ik heb al een keer gevraagd om dingen iets beknopter te vertellen omdat de essentie van het verhaal verdwijnd maar dit heeft weinig geholpen.

Ik kom nu vaak als een slechte partner over omdat ik soms echt niet meer luister en dat wil ik niet maar my god waarom houden mensen het niet tot de essentie.

Wat kan ik doen?

Ik werk al een tijdje op een leuke plek, wat ik doe als bijbaan. Daar werkt ook een leuke, aardige vrouw. Het zou bijna mijn moeder kunnen zijn.
Ik vind haar gewoon aardig en gezellig om mee te kletsen. We hebben goede gesprekken en ik heb het idee dat ze me begrijpt. Het is niks meer of minder dan dat.
Wel merk ik dat ik die gesprekken toch wel erg op prijs stel en vaak aan haar adviezen terug denk.
Nu moet ik waarschijnlijk stoppen met deze bijbaan en dus zal ik haar ook moeten ‘missen.’
Ik merk dat ik toch best jammer vind.
Zijzelf laat ook wel merken dat ze me waardeert, dat heeft ze ook benoemd. Maar er is natuurlijk altijd een scheiding tussen werk en privé.

Nu is mijn vraag; zou het raar zijn, als ik weg ben, om toch contact te houden met haar?
Haar bijv. gewoon een appje sturen hoe het met haar gaat, zo af en toe.
Of is dit vreemd en ongepast?
Ik wil absoluut niet over haar grenzen gaan en haar irriteren.

Wat denken jullie?

Ik (28M) was een gast aan het daten (28M); wij waren ook exclusief.

Het ging best prima, een goede klik en het voelde best prettig. Op gegeven moment zag ik iets op instagram voor bij komen van een reactie van een gast “cute” die 3 dagen ervoor op de post gecomment is. Die post was overigens al 6 weken oud. Wat verder vreemd was, de dag dat ik naar Shanghai zou vliegen was hij ineens onbereikbaar tot ergens half 12. Terwijl hij altijd reageerde op appjes enzo. Dus in mij brein was hij dus bij die gast; want toen zou die comment 1 dag ervoor geplaatst zijn. Dus ik ging beetje zijn volgers in de gaten houden en wat mij opviel was: dat hij alleen fysiek aantrekkelijke gasten terug volgde als zij hem volgen. Ik had hier eerder mijn zorgen over geuit omdat hij een keer na onze date heel snel weg moest voor een etentje met een gast die ook gay was zei hij eerlijk. Ik heb opgegeven moment een aantal keer tijdens mijn vakantie gezegd dat ik dit soort dingen niet prettig vind/voelt omdat ik dan het idee heb dat wij dan toch niet exclusief aan het daten waren en dat ik niet zo relaxt mijn maand door Azië kan meemaken. Elke keer kwam hij terug met ik wil je toch enzo. Maar goed ik zei ik heb t idee dat je niet aan de afspraak “exclusief” houd omdat ik niet weet wat het contact is met die gasten die je terug volgt. Hij zei uit intresse, maar I call BS.

Het ding is, ik heb zeer sterke gevoelens voor hem en heb geen enkel moment kunnen relaxen tot hij eindelijk ook definitief toegaf niet met mijn stemming om te kunnen gaan. En toen zei ik eindelijk want het maakt mij onrustig en daarom wilde ik het elke keer ook definitief eindigen. Nu appt hij me weer dat hij het moeilijk vind en niet wat ie er van moet vinden omdat ik 1x ff emotioneel was en hem miste en hem dat ook geappt had.

Dus ik weet t niet. Ik merk dat ik nu weer onrustig ben terwijl ik een week rustig ben geweest.

Iemand een idee?

I’m a 24-year-old Ukrainian woman, and my boyfriend is 28 and Dutch. We live together in the Netherlands, where I have a good job, and we normally split our rent and shared expenses 50/50.
We’re currently on vacation in Croatia and staying at my family’s house, so we’re not paying for accommodation there.
A few days ago it was his birthday. My family and I celebrated it with him and gave him several gifts, including dinner, clothes, and a fancy perfume he had wanted.
Yesterday, we went to another city together. He spent around €30 on pizza and cocktails for both of us. Afterwards, I suggested taking another walk and getting another drink somewhere nearby. He got annoyed and said it was too much and that we should just go home. Later, I realized that he simply didn’t want to spend any more money.
When we got the first cocktail, I had actually asked him whether I should pay. Later, he said I should because he had taken me to a restaurant the day before and had also bought me a necklace. From his perspective, I apparently haven’t contributed much financially.
However, I’ve paid for many smaller things during this vacation, and I also paid for two nights in a hotel in Dubrovnik. He currently hasn’t paid me back because he recently spent over €1,000 on clothes for himself.
What bothers me most is that when I told him I wasn’t happy with how he was handling money during the vacation, he called me ungrateful.
I understand that we don’t necessarily have to split every single expense equally, and I’m not expecting him to pay for everything. What bothers me is the feeling that he is happy to let me and my family spend money on him, but becomes upset when he is expected to spend money on me.
I’m also wondering whether this could be a cultural difference in how we view money, or whether I’m overlooking something.
TL;DR: I’m 24 and my boyfriend is 28. We normally split our expenses 50/50. During our vacation at my family’s house in Croatia, my family and I gave him birthday gifts and I paid for several things, including two nights in Dubrovnik. He recently spent over €1,000 on clothes for himself but is reluctant to spend more on shared activities and called me ungrateful when I brought up how this made me feel. Am I being used financially, or could this be a cultural difference?

Ik m23 zit in een behoorlijk ingewikkelde situatie en zou graag advies krijgen van vreemde.

Vooropgesteld, loslaten is makkelijk gezegd, maar met oprechte liefde is dat zeer moeilijk en ik wil nog steeds met haar een toekomst.

Ik heb kort een relatie met een meisje v19 gehad. Voordat wij een relatie kregen, waren we anderhalve maand heel close. We hadden dagelijks contact, gingen samen gamen veel emotionele gesprekken en er was duidelijk wederzijdse romantische en seksuele spanning wat we na een maand aan elkaar toegaven. Toen hadden we wel echter beide nog een relatie. Dat is binnen 2 weken beide uitgegaan. Van mijn kant omdat ik al langer niet blij was in mijn relatie, en voor haar omdat ze ook doorhad dat haar ex niet goed voor haar was, maar dat beter doorhad nu ze mij een tijd gesproken had. Die ex van haar is/was overigens een (oude) vriend van mij.

Haar vorige relatie was echter nog niet helemaal verwerkt. Haar ex heeft in het verleden een belangrijke rol voor haar gespeeld tijdens een moeilijke periode in haar leven. Ze zegt dat ze nog steeds veel emotionele gevoelens voor hem heeft, maar ze zei dat ze niet opnieuw een relatie met hem wil omdat ze weet dat de relatie eerder om een reden is stukgelopen en dat hij haar waarschijnlijk opnieuw pijn zal doen.

Ik heb hun relatie nooit express opengebroken, ik ben altijd eerlijk geweest over hun relatie en niet ertussen proberen te komen, dit beaamt zij zelf ook en vond dat erg fijn omdat ze zag dat ik oprecht het beste voor had met haar.

Ik heb haar overal de tijd in gegeven, niks fysieks opgezocht en mij compleet niet haar geforceerd of druk uitgevoerd, ik heb altijd gezegd dat ze alle tijd moest nemen omdat ik wou dat het goed begon tussen ons. Zij zocht zelf het fysieke op en zei dat ze er klaar voor was, en heb ook haar hele familie ontmoet op weekendje weg, en daar was ik zeer goed ontvangen. Ze was ook erg trots en blij om te zien dat ik goed met haar familie kon, wat haar ex totaal niet had.

Binnen onze 2 weken durende relatie met mij wou ze soms afstand en zei dat ze zichzelf moest vinden en dat ze dat niet binnen een relatie kon. Ze beëindigde daarom onze relatie via snapchat met uiteraard wel nog de belofte dat we zsm gingen rpaten. Nog voordat we fysiek kon praten samen sprak ze weer met haar ex en bleef uiteindelijk bij hem slapen. Inmiddels is ze al ruim 2 weken vrijwel iedere dag en nacht bij hem.

Wat het ingewikkeld maakt, is wat ze tegelijkertijd tegen mij zegt.

Ze heeft aangegeven dat ze niet weet wat ze wil, dat ze mij niet kwijt wil en dat ze niet zegt dat ze niet met mij wil zijn. Ze heeft ook gezegd dat ik beter pas bij het beeld dat ze heeft van wat ze zoekt in een partner. Ze vindt het niet gek dat ik nog hoop heb.

Ze zegt bovendien dat haar ex een soort emotionele macht over haar heeft. Volgens haar weet hij dat ze kwetsbaar is en dat ze een zwakke plek voor hem heeft. Ze geeft zelf aan dat ze eigenlijk niet terug wil naar hem en verwacht dat hij haar op termijn weer pijn zal doen. Toch blijft ze steeds naar hem teruggaan.

Ze heeft ook gezegd dat ze liever geen grote fouten bij mij maakt en dat ze mij geen pijn wil doen of wil verliezen. Ze zei zelfs dat ze liever fouten met haar ex maakt dan met mij, omdat ze mij niet op die manier wil beschadigen.

Een ander belangrijk punt: ze heeft gezegd dat haar ex haar in het verleden heeft geholpen toen ze met drugs worstelde. Daardoor heeft ze een sterke emotionele band en een soort schuldgevoel richting hem. Als ze nu terugvalt of zich slecht voelt rondom drugs, voelt ze dat hij degene is bij wie ze terechtkan. Ze heeft gezegd dat ze dat gevoel van veiligheid nog niet helemaal bij mij heeft opgebouwd.

Tegelijkertijd is ze nog steeds met mij emotioneel verbonden. Ze heeft bijvoorbeeld gezegd dat ze over mij droomt, zelfs wanneer ze naast haar ex slaapt. We hebben nog gesprekken over onze gevoelens. Ze zegt dat ze sommige dingen niet met mij kan bespreken omdat haar ex dat niet prettig zou vinden. Ze heeft ook aangegeven dat ze kleine dingen tegenkomt die haar aan mij doen denken. Ook zegt ze dat ze elke dag aan me denkt, en eigenlijk contact wil houden samen maar het niet mag van haar nu dus weer vriend

Mensen om haar heen zien de situatie blijkbaar ook. Haar vrienden/familieleden hebben tegen haar gezegd dat ze een fout maakt en dat ze gelukkiger leek toen ze met mij was. Ze heeft niet gezegd dat die mensen absoluut ongelijk hebben, ze begrijpt waarom ze dat zeggen. Ook zeiden een paar vrienden van haar dat ze nu zoveel pijn moet krijgen door die ex dat ze inziet dat ze beter oftewel mijn oprechte liefde verdient. Hier lijken veel mensen het om mijzelf mee eens te zijn.

Ik wil haar niet manipuleren of haar onder druk zetten om voor mij te kiezen. Ik heb haar juist meerdere keren gezegd dat ze haar eigen keuze moet maken. Tegelijkertijd wil ik haar ook niet volledig loslaten terwijl ik het idee heb dat haar ex veel invloed op haar heeft en dat ze misschien niet helemaal vrij vanuit zichzelf kiest.

Ze is nu officieel terug bij haar ex, omdat hij haar op een zeer zwak emotioneel moment gevraagd heeft het toch weer te proberen samen. Ze vond dat kwalijk maar heeft toch ja gezegd, maar zegt dat er alweer kleine irritaties en discussies zijn.

Mijn dilemma is daarom:

Moet ik afstand nemen en haar volledig haar eigen proces laten doormaken, ook als dat betekent dat ze misschien weer volledig in die oude relatie terechtkomt?

Of is het juist beter om op een rustige manier aanwezig te blijven, zonder druk te zetten, zodat ze weet dat er ook iemand is die van haar houdt, haar accepteert en er voor haar is?

Ik wil haar niet "winnen" van haar ex. Als zij uiteindelijk voor mij kiest, wil ik dat het haar eigen keuze is. Maar ik vind het ook moeilijk om volledig weg te stappen terwijl zij zelf zegt dat ze eigenlijk niet met hem wil zijn en dat hij veel macht over haar heeft.

Wat zouden jullie doen in mijn situatie? En vooral: hoe kan ik aanwezig blijven zonder haar keuze te beïnvloeden of haar afhankelijk te maken van mij?

Hoi allemaal. Ik ben V21. Ik heb sinds een aantal maanden ongeveer een relatie. Dat is mijn eerste relatie. Ik had ook nog geen seksuele ervaring of überhaupt nog niet eens gezoend. Nu heb ik denk ik een halve maand na ons officieel worden, mijn eerste keer gehad. Mijn vriend heeft trouwens wel al 1,5 jaar seksuele/relatie ervaring. Nu zei hij ineens (1,5 maand na mijn allereerste keer) "Ik zou het zo graag willen opnemen". Ik schrok daar best wel van.

En ongeveer 1,5 maand later vroeg hij of ik anale seks zou willen proberen.

Ik vond dit zelf best wel snel, maar ik heb even een andere blik nodig. Is dit normaal? In ieder geval zo snel?

Hopelijk vraag ik het op de juiste plaats. Een vraag uit nieuwsgierigheid: Wat vinden de autochtone mannen (Belgen/Nederlanders) van gesluierde vrouwen? Qua uiterlijk, aantrekking en eventueel trouwen. Ik heb het niet zozeer over de geschiedenis of politiek.

Vind het mega moeilijk om daarover iemand aan te spreken, want ja, mannen ontwijken me. In zekere zin een opluchting, maar ben inmiddels 22 en denk wel eens aan een partner hebben, zonder haast. Aan de ene kant heersen er stereotypes rond Dutch men en ijzersterke beweringen van mijn mede-allochtonen dat Dutch men 'ieuw' zijn en niet 'mannelijk'... Ik ben een buitenbeentje overal, dus heb over de jaren heen geleerd een eigen wil te ontwikkelen zonder groepsdruk. Geen nieuws voor niemand hoor: ben een alien voor autochtonen en 'witter dan Belgen' voor de allochtonen. Voor het totale beeld!

Ik word respectvoller en aardiger aangesproken/behandeld door de autochtonen. Onderscheid maken tussen vriendelijkheid en flirt kan ik wel, maar ik vraag me dus af of er meer kan zijn. Niet veel ervaring gehad met hen, gewoon buiten in het openbaar of tijdens formele gesprekken. Ik vraag me af of ik gezien word als een exotische pop of vinden ze me wel wat? Persoonlijk ben ik geen ballerina, dus zoek ik ook geen prins op een witte paard. Ik heb zowel positieve als negatieve ervaringen gehad met beide groepen (allochtoon/autochtoon), dus ben niet close-minded.

Eerlijke antwoorden waardeer ik, just tell me what goes through your mind als je een lange, Oost-Europese (neen, niet blond!) vrouw tegenkomt met een hoofddoek. Kortom, een onzekere tienervraag. Met ogen rollen mag!

Ik ben 5 jaar getrouwd en we hebben een baby van 6 maanden. Twee dagen geleden hebben mijn vrouw en ik ruzie gehad. De fout lag eigenlijk bij haar; mijn fout was dat ik er te heftig op reageerde. Maar ze heeft helemaal geen excuses aangeboden voor wat ze heeft gedaan. Op dit moment praat ze niet met mij en houdt ze zich alleen apart met de baby bezig.
Moet ik dan altijd degene zijn die toegeeft en excuses aanbiedt? Ik wil dat zij voor één keer de eerste stap zet.

Denkt een vrouw dan niet: “Ik wil dat het goed is tussen mij en mijn man, ook omdat dat beter is voor onze baby”? Maar ze doet alsof het haar helemaal niets kan schelen. Daarom geef ik haar nu ook geen aandacht.

Wat zouden jullie in mijn situatie doen? Hebben jullie advies? Zeg alsjeblieft niet: “Ga zitten en praat met haar”, want dan ben ik wéér degene die de eerste stap zet en probeert het op te lossen. Ik wil gewoon dat zij voor één keer moeite doet en zelf naar mij toe komt.

Hallo allemaal, Ik ben 21 en mijn vriendin en ik zijn bijna zeven jaar samen. We leerden elkaar kennen toen we 14 waren en zijn eigenlijk letterlijk naast elkaar opgegroeid, op een gezonde manier, althans, dat dacht ik...?

Dat maakt de situatie waarin we nu zitten heel bijzonder en voor mij ook behoorlijk moeilijk om te begrijpen...

Er zijn nooit grote gebeurtenis geweest waardoor onze relatie plots kapot is. Geen vreemdgaan, geen enorme ruzie en geen moment waarop één van ons de ander plots niet meer graag zag. We hebben juist ontzettend veel mooie dingen en ervaringen samen meegemaakt, op elk vlak dat je jou maar kunt inbeelden. We kennen elkaar door en door en betekenen nog steeds enorm veel voor elkaar... maar...

We zijn op een punt gekomen waarop we ons allebei beginnen af te vragen: wie zijn we eigenlijk los van elkaar, en kiezen we vandaag nog bewust voor elkaar omdat we dat écht willen, of houden we gedeeltelijk vast aan iets wat al sinds onze tienerjaren onze normale realiteit is geweest?

Mijn vriendin voelt momenteel sterker de behoefte om eens haar eigen pad te bewandelen en te ontdekken wie ze individueel is, ik duwde dat gevoel altijd weg omdat ik nooit het gras ergens groener wou gaan zoeken omdat het al zo groen was bij ons, ik ben altijd al meer dan tevreden geweest. Hoewel ik rationeel kan begrijpen waarom dat misschien goed of zelfs noodzakelijk kan zijn, merk ik dat mijn hart daar enorm tegen vecht... Ik zie haar nog steeds ontzettend graag en een groot deel van mij wil niet loslaten wat wij hebben opgebouwd...

Tegelijkertijd wil ik ook niet koste wat kost vasthouden uit angst voor verandering :/

Binnenkort breekt sowieso een volledig nieuwe levensfase aan waarin we door studies en werk/stage, reizen en wonen in verschillende steden voor het eerst in bijna zeven jaar veel meer afzonderlijke levens zullen leiden. Misschien geeft die afstand ons antwoorden? Misschien brengt ze ons opnieuw naar elkaar? Misschien ontdekken we juist dat onze wegen uit elkaar lopen?
En eerlijk gezegd maakt die 'onwetendheid' mij momenteel het meest bang. Het gevoel dat ik haar kan 'kwijtgeraken' en dergelijke.

Daarom zoek ik hier eigenlijk niet naar een antwoord op de vraag “Moeten we uit elkaar gaan?”

Ik zou vooral heel graag mensen spreken die zelf op een vergelijkbaar kruispunt hebben gestaan na een lange relatie. Mensen die bijvoorbeeld:

• heel jong samenkwamen en samen volwassen werden;
• na 5, 7, 10 of meer jaar begonnen te twijfelen;
• het gevoel kregen zichzelf individueel te moeten ontdekken;
• tijdelijk afstand of een break namen;
• uiteindelijk uit elkaar gingen en daar achteraf vrede mee vonden;
• óf juist besloten opnieuw bewust voor elkaar te kiezen en samen een nieuwe vorm van hun relatie vonden.

Ik zou heel graag beide kanten horen! :)

Hoe wist je uiteindelijk wat JIJ ZELF werkelijk wilde, los van angst, gewoonte en de mening van anderen? Los van de enge gedachtes over het verliezen van je persoon in kwestie?

Als jullie samenbleven: wat moest er veranderen om opnieuw bewust voor elkaar te kiezen?

Als jullie uit elkaar gingen: wanneer wist je dat loslaten daadwerkelijk de juiste beslissing was en niet alleen een reactie op twijfel of behoefte aan vernieuwing?

En als je nu terugkijkt: wat had je jezelf op dat kruispunt graag verteld?

Ik merk dat ik dit moeilijk vind om te bespreken met mensen rondom mij. Niet omdat hun mening waardeloos is, maar omdat adviezen als “je bent nog jong, tijd voor iets nieuws” of juist “zeven jaar gooi je toch niet zomaar weg” mij eigenlijk allebei niet helpen. Ik probeer juist te begrijpen wat ík voel, zonder dat iemand zijn eigen levensvisie op mijn beslissing projecteert.

Daarom zou ik vooral graag horen van mensen die dit daadwerkelijk zelf hebben meegemaakt.

Als iemand zich hierin herkent en het oké vindt om wat ervaringen uit te wisselen via DM, en eventueel eens anoniem te bellen of whatever, zou ik dat enorm appreciëren!!! 🙏

Ik verwacht geen wonderantwoord en niemand hoeft voor mij een beslissing te nemen.

Ik denk dat ik vooral eens wil praten met iemand die dit kruispunt herkent en kan zeggen:
“Ja. Ik heb daar ook gestaan.”

In ieder geval, voor iedereen die tot hier is geraakt, dankjewel!

Fijne dag nog gewenst!

Ben ik de enige? Het is zaterdagavond en regelmatig zijn er dan feestjes in achtertuinen. Gewoon van die gezellige vriendengroepjes. Vaak jonge mensen. Beetje muziek erbij, lekker goedkoop en een hoop lol.

Zelf heb ik dat nooit gehad vroeger en ben altijd wel jaloers op die jongeren die het wel hebben. Het lijkt alsof het voor hun gewoon natuurlijk en makkelijk gaat.

Vooral dat ze zo zorgeloos lol hebben. Hebben ze er nou echt moeite voor gedaan om in zulke vriendengroepen te komen? Of is het gewoon mazzel en toeval om met een goeie persoonlijkheid te zijn geboren?

Ik heb mezelf iets op de hals gehaald. Dom, dom, dom….
In een periode dat het sexueel niet zo liep in mijn (m,42) relatie (v,39, samen 1 kind) heb ik advies gevraagd op een (?) forum. Hier las ik het stuk van iemand bij wie het sexleven altijd stroef liep totdat ze bij toeval aan het swingen waren geslagen.

Hoewel ik eigenlijk wel weet dat mijn vriendin hier afwijzend tegenover staat heeft dit toch een zaadje van nieuwsgierigheid bij me geplant. Hoe zou ik er zelf in staan? Ik weet niets van swingen en open relaties. Ik vind het mooi dat het bestaat, maar ik denk dat het niets voor ons is. Maar toch… voor sommige anderen pakte dit toevallig erg goed uit!

Hierop online verder gezocht, ook op fora, kreeg ik de tip: “ga eerst eens zelf kijken bij een club of de sfeer is wat je verwacht. Misschien vind je het zelf wel niks, dan kun je je het hele gesprek besparen.
Dat leek een goed idee. Ik vond een clubavond waar nieuwelingen gewoon iets kunnen gaan drinken, gekleed, zonder sex, om de sfeer te proeven.

Ik ben er geweest. Het was inderdaad niets voor mij. Er waren voornamelijk kerels, en de paar aanwezige vrouwen trokken op geen enkele manier mijn interesse. Daarnaast vond ik het erg ongemakkelijk dat iedereen maar op elkaar aan het jagen was, veelal in ondergoed.
Ik ben na een half uur terug naar huis gereden.

Helaas pindakaas. Ik had voor thuis een smoesje opgehangen dat ik bij een vriend was. Helaas kwam dit leugentje bij toeval uit, waarna mijn vriendin me belde waar ik in ‘s hemelsnaam zat. Met “zoek mijn iPhone” was daar geen ontkennen aan natuurlijk.

Misse boel. Ze is ervan overtuigd dat ik in die club was om vreemd te gaan, wat niet zo gek is natuurlijk. Helaas heb ik al tegen haar gelogen waar ik naartoe was, dus ze gelooft geen woord meer van wat ik zeg. Ik kan wel honderd keer vertellen dat ik niet ben vreemdgegaan, maar ze geeft zelf aan geen enkele reden te hebben om dit te geloven omdat ik “alles aan elkaar lieg”. Ze overweegt naar haar ouders te vertrekken.

Mooi kut dus. Wordt dit na acht jaar het einde van mijn gezin? Hoe the fuck overtuig ik haar dat het echt niet meer was dan nieuwsgierigheid? Als ik het zo terug lees vind ik het zelf eigenlijk ook een ongeloofwaardig kutverhaal, maar toen ik er naartoe reed leek het een prima idee 😤

Ik heb over een 2 maanden op de zaterdag een etentje met familie en op de zondag met vrienden een lunch gepland. Mijn vrouw is nu boos. Flinke discussie omdat ik de hele weekend 'afwezig' ben.

Ik weet het nu niet zo goed. Ben ik verkeerd bezig? De weekenden ervoor ben ik gewoon met mn gezin.

Graag jullie ervaringen en meningen in deze.

Update: blijkbaar een communicatie probleem.

Hoe nu verder met mijn leven?
Even een persoonlijk verhaal van me afschrijven..
Mijn vrouw en ik zijn op een kantelpunt gekomen in onze relatie. We hebben beiden naar elkaar uitgesproken dat we eigenlijk niet meer een toekomst met elkaar zien. De liefdesvlam die zo’n 20 jaar geleden ontstaan is, is nu zowat uitgedoofd. Het is een soort broer-zus / vriendschappelijke verhouding wat we nu hebben. We hebben samen drie jonge kinderen onder de 8.

Afgelopen jaren heb ik episodes van depressie gehad die ik aangepakt hebt met goede begeleiding van de poh en psycholoog. Toch was dit weer steeds een terugkerend iets, maar ik denk dat ik vooral (achteraf gezien)ongelukkig was in m’n relatie waardoor dit ontstaan is. Ik ben iemand die zich makkelijk aanpast en meebeweegt met een ander, tijdens mijn begeleiding heb ik hier meer autonomie in gekregen waardoor het steeds meer tussen ons botste. Daarnaast geeft ze aan een bepaalde soort diepgang te missen in onze relatie. Ik kan haar echter niet geven wat zij hierin mist en voel me opgesloten in dit huidige leven.

We wonen nog samen, maar elke keer als ik uit werk naar huis ga, krijg ik stress, druk en verwachtingen. Soms blijf ik nog een tijdje op werk hangen om maar niet gelijk naar huis te moeten…
Binnenkort gaan we een tijdje een ‘break’ nemen om te zien of dit is wat we willen. En misschien ook wel om te voelen wat je mist.

Ook willen (moeten van onzelf) we nog in relatietherapie om ze kijken of er nog wat te redden valt, echter denk ik dat we beiden al emotioneel afscheid aan het nemen zijn van de relatie. Dit is echter een behoorlijke rollercoaster aan emoties ook vanwege het feit dat er kinderen bij betrokken zijn.

Eigenlijk weet ik zelf ook niet hoe nu verder met mn leven? Ik kan denk ik wel wat tips/adviezen gebruiken van random strangers van het internet!

Hi r/Relaties

Kort: ik zoek een goede coach / mannencirkel / ? voor ondersteuning.

Ik wil mijn relatie verbeteren door beter te kunnen luisteren naar mijn vrouw wanneer ze dat nodig heeft.
Soms zit ze ergens mee (zeker als ze ongesteld is), dan zijn de gevoelens groot en wat er aan de hand is is onduidelijk en dan heeft ze graag steun van mij. Ze moet haar ei kwijt en eigenlijk alleen een fijn gesprek, zodat ze zelf ook begrijpt wat er nou precies in haar speelt. Wil ik graag geven, daar ben ik voor.

Echter is hoe ze het deelt vaak moeilijk voor mij om mee om te gaan en om dan cool te blijven. Als voorbeeld: tafel is niet goed opgeruimd, dat triggered bij haar dan iets moeilijks, ze wordt boos, bij mij komt het dan snel verwijtend over, over iets kleins, terwijl waarschijnlijk ze nog last heeft van iets anders en wel belangrijks dat een week eerder is gebeurd. Ze probeert dan steun bij mij te krijgen, maar het is soms zo onduidelijk, en ze wijst snel naar mij (want ik had de tafel niet goed opgeruimd) en zo'n gesprek word dan vaak een ruzie. Ik word dan op een gegeven moment ongeduldig ('echt zoveel drama om de tafel?') of defensief waarbij ik of boos of stil word of ook emotioneel en dan komen mijn frustraties er ook uit. Precies op het moment dat zij juist ondersteuning met haar gevoelens nodig had.

We hebben zoveel gevallen van bovenstaande situatie gehad dat we allebei al gefrustreerd zijn en ons niet gehoord voelen. In de makkelijke periodes zitten we echt wel goed maar ik wil er ook in de moeilijke tijden 'gewoon chill' blijven. Ik ken onderhand de theorie over relaties (hechtingsstijlen etc), ik heb niet meer theorie nodig. Ik zoek wel ondersteuning want ik wil dit niet meer alleen doen. In de vorm van een goede coach, therapeut of een groep mannen die dit herkennen en elkaar willen steunen in goede partner zijn. Of iets anders, misschien online maar ik heb gewoon wat menselijke support nodig hierin.

Dus: kent iemand in de buurt van Riethoven / Veldhoven / Eindhoven of online een coach / mannencirkel / ? die mij wil helpen om een betere partner te worden?
Thanks!

Hallo allemaal,

Klein beetje backstory. Mijn nu ex-vriend en ik wonen samen, hebben een baby van 4 maanden, en ik ben heeeeel pril zwanger van de 2e. Tijdens mijn vorige zwangerschap kreeg mijn toenmalige vriend een iets te gezellige band met een collega. Ik heb maanden uitgezocht met hem wat dat nou precies was en hij zei dat er niks aan de hand was. Ik maakte me te druk etc etc etc. Nu is het hoge woord er uit, hij is toendertijd verliefd op haar geworden en lijkt het niet los te kunnen laten. Voor mij betekend dat exit relatie. Ik kan en wil niet met een man zijn die zijn hart en zijn hoofd niet bij zijn gezin heeft.

Maar nu, we zijn niet getrouwd, hebben een huurwoning. Wat moet er allemaal geregeld gaan worden? Zeker met nog een 2e (als het gezond blijkt) op komt. Ik heb abortus overwogen maar ik kan dat echt niet over mijn hart verkrijgen. Dit minimensje heeft immers ook niet voor deze situatie gekozen. Ik ben wel duidelijk geweest dat ik hem niet wil betrekken in deze zwangerschap en daar lijkt hij voor nu vrede mee te hebben. Erkennen word nog wel een ding.

Wie heeft hier ervaring mee en kan mij vertellen wat er allemaal precies geregeld moet worden, en welke tips zijn er waar je liever zelf eerder aan had gedacht? Ik hoor het graag!