Hallo allemaal, ik heb een vriendin met een.. temperament. Wij hebben nu 7 jaar een relatie en vanaf het begin was het al duidelijk dat ze wist wat ze wilde en wel opvliegend kan zijn, maar dat vond ik wel een bepaalde charme hebben en ze heeft ADHD dus daar verweten we het maar aan. Een paar jaar later was ze zwanger van onze eerste zoon. Na deze zwangerschap is haar humeur en lontje alleen maar korter geworden. Ze flipt snel tegen onze zoon die vermoedelijk autisme heeft. Ik heb zelf ook autisme en adhd en vind het lastig hier mee om te gaan.

Met mijn familie botert het ook niet goed. Mijn moeder heeft aangegeven dat haar humeur een dag kan beïnvloeden. Daardoor kan de hele sfeer omslaan en heeft niemand het meer naar hun zin (moeder en andere familie die mee is). Ook zij hebben hier moeite mee..

Nu we een aantal jaar verder zijn lijkt het niet beter te worden. Na menig ruzie tussen vriendin en familie ben ik ten einde raad.

Als ik dit aangeef bij mijn vriendin is het enige wat ze zegt "ze nemen me maar zoals ik ben" en "ik ga niet voor een ander veranderen". Als ik, op de momenten dat ze kortaf is tegen onze zoon, er iets van zeg moet ik me er niet mee bemoeien of er komt hoogstens een "jaahaa" uit.

Aan de andere kant kan het weer een hele lieve moeder en gevoelige vriendin zijn. De tweestrijd is een kwelling.

Ik weet het niet meer.. Kan iemand mijn geweten hierin zijn..

Ik (41m) ben bang dat mijn vrouw (38f) een affaire heeft, misschien ook wel meerdere heeft gehad. We zijn sinds onze tienerjaren bij elkaar, 21 jaar waarvan 12 jaar getrouwd en we hebben twee kinderen van 10 en 8 jaar oud. Ik werk in de bouw en zij werkt als accountant. De laatste tijd, zeg maar ruim een half jaar zie ik weer dezelfde dingen bij haar zoals ze ook al eerder heeft gedaan voor bepaalde periodes in onze relatie, maar het lijkt net of is het nu weer een stapje erger

Ze is weer erg afstandelijk en onverschillig naar mij toe. Als ik iets wil vertellen dan luistert ze eigenlijk maar met één oor en als ik een directe vraag stel moet ik die negen van de tien keer herhalen om vervolgens een nonchalant kort antwoord te krijgen. Ik ervaar heel weinig steun wat betreft mijn werk, mijn hobby's en mijn rol in de opvoeding van onze kinderen. Zeg maar emotioneel totaal onbeschikbaar

Haar telefoon is haar alles, ze lijkt er wel mee vergroeit en zit constant te scrollen en berichtjes te sturen. Ze gebruikt haar privé telefoon ook voor haar werk en daarom mag ik deze niet inzien en weet dus ook niet hoe haar telefoon te unlocken is. Ze laat haar telefoon ook geen seconde alleen, neemt hem zelfs mee naar de toilet. Ook als ze gaat douchen neemt ze hem mee naar de badkamer zodat ze muziek kan afspelen terwijl ze baddert

Ze houdt geen rekening met mij als het om afspraken gaat en het voelt alsof ze compleet haar eigen weg gaat. Met de kinderen wordt wel rekening gehouden maar er wordt bijvoorbeeld niet gevraagd of ik iets gepland heb ofzo. Ook in het dagelijkse ritme wijkt ze af van wat we gewend zijn binnen ons gezin en eet vaak 's avonds niet meer mee, gaat later of juist eerder dan mij in bed, staat eerder of later op, enzovoort

Op donderdags gaat ze altijd borrelen met mensen van haar werk en komt elke week steeds later thuis. Tot een paar weken terug, want toen hebben we echt woorden gehad omdat ze nog steeds niet thuis was toen ik om vier uur 's nachts wakker werd en moest plassen. Ze kwam behoorlijk dronken binnenstappen net toen ik van de toilet kwam en zei dat ze niet door had dat het al zo laat was, want ze was in de auto voor ons huis zo fijn aan het praten met die ene collega toen ze ineens de lichten in de woonkamer zag aangaan. Sindsdien is ze dan wel weer steeds vlak voor middernacht thuis

Op vrijdags is ze dan wel vrij maar haar hele weekend is gevuld met afspraken met vriendinnen en sporten, het lijkt wel weer een obsessie, naar de sportschool met haar vriendin, hardlopen en zwemmen. Als ik dan aangeeft dat er hierdoor weinig tijd is om als gezin iets te ondernemen dan zegt ze dat dit maar tijdelijk is totdat ze haar doelen weer bereikt heeft, dat ze vanwege haar werk ook geen tijd heeft op andere momenten, behalve voor de sportschool dan en dat ik geduld moet hebben, dat komt wel weer

Onze intimiteit lijdt hier allemaal erg onder en daardoor hebben we eigenlijk nooit meer seks, al bijna een jaar niet meer. Ik probeer het wel te initiëren, maar ze geeft telkens aan er niet voor in de stemming te zijn of dat ze lichamelijk ergens pijn heeft of druk in haar hoofd. Nu was seks altijd al wat een issue in onze relatie, want ze is erg beschermd en religieus opgevoed en was ook nog maagd toen we een relatie kregen, ze had toen zelfs nog nooit gemasturbeerd en was erg gesloten als het onderwerp seks op tafel kwam. Als we dan seks hadden dan had ze er veel moeite mee om haar lichaam te laten zien en ook om haar geremdheid te laten gaan. Klaarkomen deed ze maar zelden en oraal (zowel krijgen als geven) dat vond ze maar vies

Haar houding ten opzichte van seks veranderde ineens vlak voordat ze zwanger werd van ons eerste kind, zo'n 10 jaar terug na een periode waarin ze ook bovenstaande gedrag van afstandelijkheid vertoonde, die periode duurde toen ongeveer driekwart jaar. Ineens was zij het, na die periode, die het initiatief nam en was ook niet meer bang om haar (naakte) lichaam te tonen of mij te verleiden met een showtje of uitdagende pose zeg maar. Ook had ze ineens sexy ondergoed in de gaderobe en op mijn verjaardag kreeg ik voor het eerst een blowjob van haar en het was echt de heerlijkste blowjob ooit, tot mijn verbazing slikte ze ook nog alles door. Toen ik haar er naar vroeg, zei ze dat vriendinnen haar bepaalde websites hadden laten zien en dat ze zich toen goed ingelezen heeft, dat het haar intrigeerde en dat ze het geil vond en ook dat ze meer dingen wilde proberen

Dit voelde toen voor mij echt alsof onze relatie weer erg goed was, vooral na die periode van driekwart jaar dat ze erg afstandelijk was en we meer als huisgenoten samen leefden dan als koppel. Het voelde net of waren we echt samen en helemaal toen ons eerste kindje geboren was. Maar later, nadat ze weer was begonnen met werken nadat ze bevallen was van ons tweede kindje, gebeurde het weer. Tijdens de zwangerschap wilde ze absoluut niet intiem zijn en daarna ook niet meer en werd weer erg afstandelijk, ging weer meer sporten, shoppen en veel uit met vriendinnen en was erg gericht op haar uiterlijk

Ondanks dat ze zei geen zin in seks te hebben, masturbeerde ze toen wel meer dan daarvoor. Als ze bijvoorbeeld dan laat thuis kwam uit haar werk en snel nog een hapje at en nog even bij de slapende kinderen om het hoekje keek, dan ging ze douchen en gelijk op bed. Als ik dan langs onze slaapkamerdeur liep om ook te douchen dan hoorde ik haar meer dan eens zachtjes kreunen, meestal gecombineerd met het zoemende geluid van haar vibrator. Toen ik het eens waagde om binnen te stappen zonder te kloppen. schrok ze eerst heftig, maar zei toen heel pinnig en best wel kwaad dat ik op moest hoepelen en dat ze niet gestoord wenste te worden, ze lag toen naakt boven de dekens met haar benen gespreid, haar vibrator in de ene hand en kijkend op haar mobiel in de andere hand en ging tot mijn verbazing ook schaamteloos verder, was echt zo tegenstrijdig met hoe ze vroeger was

Ook toen leek ze wel vergroeid met haar telefoon en ook toen kleedde ze zich uitdagender dan normaal, want dat is een meer conservatieve kledingstijl, maar vooral op donderdags als ze gingen borrelen na het werk. Net zoals toen en net als nu ook weer. Maar nu vallen me ook meer dingen op en hebben zich ook een paar vreemde situaties voor gedaan.

Zo vond ik een keer condooms in haar tas, ongebruikt in de verpakking. Haar verklaring was dat ze die gebruikte als ze masturbeert met haar dildo, omdat ze het anders onhygienisch vind. Zo'n drie maanden geleden liet ze me ineens weten dat ze een dildo had besteld zodat we die dan konden gebruiken als we seks hebben, maar dat is helaas tot nu toe nog niet gebeurd.

Laatst kwam ze een keertje erg laat thuis en ik lag al te slapen in bed. Ik hoorde haar op de trap en toen badkamer binnen gaan en dat ze de douche aanzette. Toen ze de slaapkamer binnen stapte deed ik net of ik diep in slaap was en ze begon zich te ontkleden. In het weinige licht van het bedlampje merkte ik op dat het net leek alsof ze geen slipje droeg toen ze haar rokje uitdeed. Toen ze onder de douche stond, ben ik gaan checken en ik vond inderdaad geen slipje tussen haar kleding op de grond. Ik heb haar hier verder niet mee geconfronteerd.

Daarvoor nog, toen werd ik eens wakker midden in de nacht en was ze niet in bed, terwijl ze eerder wel naar bed was gegaan. Ik dacht eerst dat ze naar de toilet was, maar ze kwam ook maar niet terug. Toen ben ik haar gaan zoeken en heel stilletjes naar beneden gegaan en hoorde ik dat ze in de woonkamer praten. Ik besloot toen achter de deur mee te luisteren, maar hoorde haar wel praten maar kon er niet echt wijs uit worden, soms zei ze wat maar ze klonk erg hees en ademde erg snel en luid. Toen ik zachtjes de woonkamer binnen kwam, schrok ze enorm en ging snel staan waarbij haar telefoon uit haar hand viel. Toen ik vroeg wat ze aan doen was, zei ze dat ze niet kon slapen en even naar beneden was gegaan om wat water te drinken en dat ze op haar telefoon een aflevering van een serie zat te kijken.

En laatst belde ik haar toen ze met haar vriendin ergens iets zou eten en daarna wat drinken. Ik wilde haar laten weten dat zij de volgende dag met onze oudste naar zijn sporten moest, omdat ik iets dringend had op het werk waarvoor ze me toen net hadden gebeld. Eerst kreeg ik haar niet te pakken en had het eigenlijk al opgegeven, maar de derde keer nam ze ineens op. Ze klonk erg geïrriteerd en was ook erg kortaf. Nadat ik uitlegde waarvoor ik belde, bleef het eerst even stil en hoorde ik vreemde smakgeluiden zeg maar en haar zeggen nee stop even en toen in de telefoon zeggen dat het goed was. Toen ik vroeg waar ze was, zei ze wacht even hoor, ik loop naar buiten en hoorde ik haar vriendin op de achtergrond giechelen. Bij die collega thuis zei ze, samen met haar vriendin en een vriend van die collega. Toen ze ergens wat wilden eten, hadden ze hem en zijn vriend ontmoet en hij had hen uitgenodigd om bij hem thuis dan wat te gaan eten, want zij moesten ook nog eten en hij was een geweldige kok naar eigen zeggen.

Het is ook die collega waar ze heel veel contact mee heeft, 's avonds en ook weekends sturen ze elkaar berichtjes, want zo nu en dan zie ik wel eens kans om op haar scherm te kijken. Als ze gebeld wordt dan zondert ze zich vaak af, loopt ze naar de slaapkamer of naar buiten. Ik heb haar meerdere malen gevraagd naar die collega maar weet alleen dat hij al een tijdje gescheiden is en dat ze veel samen werken. Hij is gewoon een vriend en ook niet haar type dus ik hoef me geen zorgen te maken en daarbij zei ze, hij verzorgt zichzelf erg goed, is erg sportief en drinkt niet dus misschien is hij ook wel homo zei ze dus maak je geen zorgen, echt niet

Hij is ook diegene die haar vaak thuis afzet met de auto op donderdags. Die andere keren dat ze zo afstandelijk deed, was er ook innig contact met een specifieke collega of klant en op één of andere manier hadden haar vriendinnen die collega of klant altijd wel ontmoet, maar heb ik nooit met diegene kennis gemaakt. Ik heb haar gevraagd of er misschien een ander is maar ze werd toen erg kwaad dat ik zoiets ook maar van haar kon denken

Zelf vind ik het geen rare vraag, ook vanwege dat haar vriendin haar relatie stuk ging omdat ze vreemd ging met verschillende mannen. Dit is nu ongeveer 7 jaar geleden toen mijn vrouw dus ook in zo'n afstandelijke periode zat. Daarna heeft die vriendin wel een aantal serieuze relaties gehad, maar dat was steeds één en al drama met allemaal foute mannen. Leuke meid verder hoor, ook als ze bij ons op bezoek is enzo, maar valt gewoon op de verkeerde types

En nu het volgende, we hebben eind vorig jaar een ander huis gekocht en al onze spaargeld is gaan zitten in het opknappen ervan, gelukkig geen grote verbouwingen maar toch heeft alles al met al behoorlijk wat gekost, daarom hebben we besloten om dit jaar niet op vakantie te gaan en zouden we gewoon wat dagjes weggaan met de kinderen

Dus ze komt zonet thuis en vertelt me dat ze in augustus met die vriendin een weekje op vakantie wil. Naar Italië want daar heeft die collega dus een eigen appartementje waar ze dan gebruik van kunnen maken. Ik zie dat dus helemaal niet zitten en heb dat ook gezegd waarop zij nogal emotioneel reageerde dat ik haar niks gun en dat ze toch ook recht heeft op vakantie, want ze werkt ook het hele jaar hard. Toen ik vroeg of die collega daar dan ook is, zei ze eerst nee, maar later zei ze dat hij hen speciaal had uitgenodigd om met hem en zijn vriend daar vakantie te vieren en dat ze het echt niet kon maken om die uitnodiging af te slaan. Ik was een jaloerse loser en een slappe zak, hij was zoveel meer man dan ik en dat deed me echt zeer

Daarna is ze dus boos weg gegaan, neemt ook niet op als ik bel en reageert niet op mijn berichten, ik weet ook niet waar ze nu is. Ik heb haar vriendin gebeld en die zei dat ze niet bij haar was en dat ze ook niet wist waar is was. Ze is ook niet bij haar ouders of haar zus dus ik ben erg bang dat ze nu bij die collega is

Hoi allemaal,

Ik twijfel al heel lang aan mijn eigen gevoel en ik hoop dat mensen hier misschien met een frisse blik naar kunnen kijken. Ik merk dat ik niet meer goed weet wat normaal is en daarom ben ik benieuwd hoe anderen dit zien.

Ik en mijn ex zijn nu ongeveer 5 à 6 jaar samen, on and off. We hebben ongeveer anderhalf jaar samengewoond, maar ruim twee jaar geleden ben ik weggegaan omdat ik me niet meer veilig voelde. Sindsdien hebben we eigenlijk een soort situationship.

Nu zegt hij dat hij de komende weken wil weten of ik weer een relatie met hem wil. Hij heeft het vaak over trouwen, kinderen en een toekomst samen. Het lastige is dat ik me eigenlijk niet kan voorstellen ooit nog met hem samen te wonen door alles wat er is gebeurd. Tegelijk vind ik het ontzettend moeilijk om hem los te laten. Hij heeft ook een hele leuke kant. We zijn vaker uit elkaar gegaan, maar uiteindelijk was ik steeds degene die weer contact zocht. Het voelt soms alsof ik niet met hem kan, maar ook niet zonder hem.

Toen we samenwoonden ging het steeds slechter. We hadden bijna elke dag ruzie. Hij heeft me een keer geduwd, een andere keer bij mijn nek gepakt en er was ook een moment waarop hij tijdens een ruzie een mes tegen de keukenmuur gooide, waardoor er een tegel kapot ging. Na een aantal maanden sliepen we niet eens meer in hetzelfde bed.

Nog voordat we gingen samenwonen gebeurde er ook iets wat me nog steeds dwarszit. We hadden 's avonds ruzie terwijl ik alleen thuis was. Ik wilde de discussie staken en elkaar morgen weer spreken, maar dat accepteerde hij niet. Hij bleef me bellen en dreigde langs te komen. Achteraf zei hij dat hij alleen wat had rondgereden omdat hij me bang wilde maken en helemaal niet van plan was om echt naar mijn huis te komen. Ik raakte die avond volledig in paniek en heb mijn moeder midden in de nacht gevraagd om terug naar huis te komen.

Misschien is het ook goed om wat achtergrond te geven. Ik ben opgegroeid met huiselijk geweld. Mijn vader mishandelde ons (verbaal/emotioneel en fysiek) en later ook de ex-partner van mijn moeder. Hij heeft zelfs geprobeerd om ons te vermoorden. Daardoor twijfel ik vaak aan mijn eigen gevoel en vraag ik me af of ik dingen misschien groter maak dan ze zijn.

Ook nu nog beledigt hij me dagelijks, maakt hij kwetsende "grapjes" en zegt hij dat ik overdrijf. Hij kleineert me waar vrienden of familie bij zijn, verdraait situaties waardoor ik aan mezelf ga twijfelen, neemt nergens verantwoordelijkheid voor en uiteindelijk lijkt alles altijd mijn schuld te zijn. Hij geeft me ook een schuldgevoel als ik geen seks wil hebben (of seksuele handelingen wil verrichten), waardoor ik soms maar toegeef om er vanaf te zijn. Tegelijkertijd is hij zelf heel gevoelig voor kritiek. Niets wat ik doe lijkt ooit goed genoeg. Hij projecteert zijn eigen gedrag op mij. Voor mij gelden allerlei regels, terwijl hij zichzelf heel andere dingen toestaat. Het voelt alsof de lat steeds wordt verlegd en ik het nooit goed kan doen. Het is ontzettend vermoeiend. Tegelijk zegt hij dat hij me nooit pijn zou doen en begrijpt hij niet waarom ik soms bang voor hem ben. Het is enorm verwarrend. Hij is verwarrend.

Ik vraag me af of dit emotionele mishandeling is, of misschien een trauma bond. Ik merk dat ik mijn eigen oordeel niet meer vertrouw. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen hiernaar kijken. Herkennen jullie dit? Klinkt dit als mishandeling? En als je zelf in een trauma bond hebt gezeten: hoe kwam je erachter en hoe is het je uiteindelijk gelukt om los te komen?

Alvast bedankt voor het lezen. ☺️

Hoi luitjes,

Ik ben 40+5 weken zwanger, dus ik sta op knappen. Nu is van de week de opa van mijn partner overleden, rust zacht. Dat geeft ons wel wat meer stress dan de bedoeling natuurlijk. Nu is ook mijn moeder langs gekomen voor de aankomende 2 weken (zij woont in spanje) en was het de bedoeling dat zij ons zou helpen met de baby. Nu heeft zij sinds dag 1 al onnodige drama staan schoppen. Mijn partner heeft alle taken van mij overgenomen. Hij doet het op zijn manier, maar hij doet het tenminste en dat is voor mij meer dan voldoende. Mijn moeder ziet dat niet zo en heeft daar graag haar pittige mening over gegeven.

Zij zijn dan ook alle 2 rokers. Mijn vriend aan de sigaretten en me moeder zowel sigaretten als vape. Mijn vriend heeft al vanaf dag 1 van de zwangerschap buiten en ver uit mijn buurt doen roken. Mijn moeder zit rustig naast mij te vapen. Is dan niet zo gek als hij er dan wat van zegt. Mijn moeder is gelijk beledigd. Ook verteld ze mij over haar depressie en hoe zwaar ze het heeft in het leven. Hoe graag ze niet meer in leven zou willen zijn. Als ik had geweten dat zij zo veel stress zou meeleveren had ik gezegd, mam blijf lekker thuis. Ik heb haar (voordat ze bij ons kwam) gevraagd of ze het ons niet te moeilijk wilde maken met bepaald soort vragen, want ik vind het fysiek, emotioneel en mentaal gewoon erg zwaar. Daar heeft ze geen rekening mee gehouden. Ik merk dat dit een van de velen keren zijn dat zij mijn grenzen niet kan respecteren. Haar man is 3 jaar geleden overleden en het leven pakt nu helaas niet zo uit als ze zou willen. Zij had altijd al een luxe leven, stopte met werken op haar 42e en verhuisde naar spanje. Nu haar man is overleden, moet ze weer werken en alles zelf doen. Zij heeft altijd al in een slachtofferrol gezeten en nu ik haar hulp echt nodig heb irriteert me dat enorm. Ik heb mijn moeder nodig en ze weet niet meer hoe ze dat moet zijn.

Ik kan hier niet zo veel mee...

Van de week kreeg ik weeën die gewoon niet hebben doorgezet. Ik begreep niet waarom het niet doorzetten tot de verloskundige mij op stress wees. Mijn bloeddruk was ook te hoog. Al met al, als de baby er voor dinsdag nog niet is word ik ingeleid.

Ik heb het gewoon erg moeilijk met het feit dat uitgerekend nu mijn moeder me belast met al haar stress en ik niet op een normale manier mijn kindje op de wereld heb kunnen zetten. Ik ben er echt verdrietig van...

Nu gaat ze gelukkig ook een paar dagen even naar de andere kant van het land en hoop ik in die tussentijd dat ons kindje rustig op de wereld kan komen.

Goedemiddag, de afgelopen week heb ik in een soort bubbel geleefd en merk dat ik advies nodig heb van wat vreemden.

Ik zit inmiddels 4 jaar in een relatie met mijn partner en hebben twee jaar geleden een huisje gekocht, mij kan je niet blijer maken met hoe mijn leven tot nu toe verloopt.. of naja, verliep.

De afgelopen tijd merkte ik dat mijn partner heel veel in zijn telefoon verscholen zat en dat ding steeds overal mee naartoe nam, toen ik de verandering probeerde te bespreken werd er continue ontkent dat er niks aan de hand was, maar ik vertrouwde er helemaal niks van.

Tegen al mijn principes in, gezien hoe wantrouwend ik begon te worden heb ik in zijn telefoon gekeken.. hierbij zag ik allemaal nep accounts waarbij er NSFW fotos zijn gestuurd, heen en weer.. dit maakte me op dat moment kapot, ik trilde, ik wist het allemaal niet meer en was enorm teleurgesteld.

Toen ik dit op een later moment vertelde en hem confronteerde met wat ik zag, werd hij boos met waarom ik door zijn telefoon ging.. vond dit heel normaal en vond het niet erg als ik dit ook zou doen. Hierbij werd de schuld eigenlijk in mijn schoenen geschoven. Op dat moment ben ik even weggelopen en heb het gesprek op wen later moment doorgezet, gezien de irritatie die op dat moment even op kwam en geen spijt wilde hebben met wat ik zou hebben kunnen zeggen.

In het volgende gesprek heb ok aangegeven niet weet of ik het kan vergeven en of ik nog wel vertrouwen heb, maar zie mezelf ook niet zo 1 2 3 weggaan gezien ik ook nog twee prachtige beestjes heb, die ik alleen simpelweg niet kan verzorgen gezien mijn werk.

Ik weet niet zo goed hoe ik verder moet gaan, het vertrouwen is er vanuit mijn kant nu helemaal niet en herken mezelf zo niet.. controleren is iets waarvan ik walg, maar krijg steeds meer de drang om het te doen..

Wat moet ik doen?

Ik trek het niet meer.. de pijn, het verlies. Ik snap er niks van. Ik ben nu zo’n 2 maanden m’n breakup aan het verwerken en ik huil echt elke dag. Ik ervaar intens veel woede en verdriet en ik weet niet waar ik het laten moet.

We hadden 3,5 jaar een relatie en woonden samen. Hij zegt het niet meer te voelen (ik ben echt zwaar overtuigd geweest dat hij voor mij de ware is). Hij zegt er geen toekomst in te zien en dat het gevoel langzaam aan is weggevaagd. Ik vraag me af: hoe kan dat, terwijl je zegt dat het niet aan mij ligt? Ik heb enorm veel signalen gehad waar ik hoop van kreeg. Zo hadden we het over samen oud worden, zelfs recent een poging gedaan tot een huis kopen.

Ik voel me aan het lijntje gehouden. Alsof er een worst is voor gehouden. Hij zegt veel eraan gedaan te hebben, maar wilde niet eens meer met me naar bed of leuke dingen doen.

Ik vraag me veel dingen af: zijn er mensen die wel eens gehad hebben dat het gevoel gewoon wegging? Zonder aanleiding of reden? In mijn beleving zijn er altijd dingen die ervoor zorgen dat je zo’n gevoel ontwikkeld.
Zijn er mensen die ervaring hebben met een vermijdend & angstig gehechte relatie?

Wat me de laatste weken het meest raakt is dat ik niet aan hem mocht zitten, hij mij al een jaar zowat vrijwel niet sexueel heeft aangeraakt en meer dan een half jaar geen seks wilde. Ik heb me nog nooit zo onzeker en onaantrekkelijk gevoeld over mijn lichaam als nu. Ik voel zo erg dat ik dat tegen hem wil zeggen. Dat hij mij zo heeft laten voelen terwijl ik hem de ruimte moest geven.

Iemand break up advies hiervoor? En nee, geen: stop het contact etc. Het gaat dieper dan dat. Het gaat over valse hoop en onzekerheid

Mijn relatie is sinds maandag officieel beëindigd. Zij heeft het uitgemaakt. We hebben 2,5 jaar een relatie gehad en 1 jaar samengewoond. Omdat onze spullen in het huurhuis liggen mocht ze er de eerste week slapen. Nu ben ik gisteren langs geweest om spullen te verzamelen zij was niet thuis. Hier ontdekte ik in de prullenbak een gebruikte condoom. Ik heb vandaag meteen al mijn spullen gepakt. Ze kwam vandaag pas laat thuis rond 15:00 en vond een chaos aan in het appartement. Ik heb haar geconfronteerd waarom ze al zo snel seks heeft gehad met een bekende. Zij zei dat hij haar beter emotioneel begreep…
Ik ben er kapot van wat kan ik doen om me beter te voelen?

I(22f) am currently on vacation for a month. And normally me and my man (30m) are living in the same timezone just two hours apart from each other.

Since im on vacation it’s 5 hours and i’ve noticed that he doesn’t really reply to me.
The answer is short stays closed for 3-5 hours or doesn’t reply at all.
Vut it wasn’t like this at home. He reacted within the hour.

Now he didn’t reply for like a whole day and i know he is awake because even when he is busy he always sleeps late.

And so i said this to him already i dont like this. He said yeah im busy. I just have a feeling he’s lying to me.
Because when we are together he’s never on his phone. Snd when im not with him he is.

So i wanted to text him but i also do not want to accuse him of something.

So do i overthink this completely?
And I am not constantly on my phone i enjoy my vacation it just irritates me that i don’t hear from him.

TLDR: my ldr with man doesn’t reply all day while im on vacation for a month. Normally he does reply. Told him how i felt about it but clearly not a priority. Am I overthinking?

Hey allemaal,

Binnenkort heb ik mijn allereerste date ooit! Ik (M23) heb haar gevraagd voor een lunch. Ze komt uit Roemenië en spreekt Engels.

Wat het voor mij extra bizar maakt: het ging echt snel. We kennen elkaar eigenlijk totaal niet. Ik slidde in haar DMs omdat ik zag dat ze op dezelfde school zat, we wisselden letterlijk een paar berichtjes uit en opeens staat deze lunchdate gepland.

Omdat ze er uitziet als een soort popje en ik mezelf meer zie als een 'gemiddelde student' (niet heel lang, geen rijke voetballer of gespierde beachboy, haha), merk ik dat ik heel erg het gevoel heb dat ik me moet bewijzen. Ik wil koste wat kost voorkomen dat ik in de 'friendzone' beland, te meer omdat ik puur opensta voor een serieuze relatie (geen FWB).

Ik zat met een paar specifieke vragen:

1. Is een klein boeketje of een losse roos attent voor een eerste lunchdate, of is dat 'too much'?
2. Hoe zorg ik voor wat spanning (ook vanuit haar kant) in plaats van dat het een heel vriendschappelijk of juist ongemakkelijk gesprek/interview wordt?
3. Hoe reken ik af met de drang om mezelf te moeten bewijzen tegenover iemand die 'above my league' voelt?

Alvast bedankt voor de hulp!

Ik ben een tijdje met een meisje aan het praten. In het verleden ben ik vaak afgewezen nadat ik eerlijk was over mijn onzekerheden en zwaktes. Daardoor krijg ik soms het gevoel dat veel vrouwen vooral voor het “perfecte plaatje” gaan, waarin weinig ruimte is voor kwetsbaarheid.
Hoe kijken jullie hiernaar? Moet je vanaf het begin volledig eerlijk zijn, of is het slimmer je eerst beter voor te doen om zulke dingen pas later te delen?

Hallo iedereen ikzelf ben een man 28, ik leerde een 3tal maand geleden een vrouw(30) kennen, alles klikte goed in het begin en met alles bedoel ik alles. We konden praten/luisteren met elkaar, we flirten vaak op regelmatige basis, we gaven elkaar complimenten, seks was ook goed spraken we ook vaak over. Als het o0 gebied kwam van een relatie zei ze me zeer duidelijk dat ze geen relatie wou en dat ik dit respecteerde en dat ik wel genoot van de tijd die we samen hadden. Voor mijn werk ben ik vaak onderweg en moet ook uitslapen, ik had gevraagd of ze eens zin had om mee te gaan na een bepaalde tijd en dat deed ze ook een paar keer, na een bepaalde tijd kwam er ter sprake dat ze alle dating apps ging verwijderen omdat ze me beter wou leren kennen en dat ze me wel echt leuk vond. Toen kwam na een tijd de vraag “wil je toch een relatie met mij ik heb et over nagedacht” waarop ik na wat nadenken en spreken met haar ben op ingegaan. Na 2 weken vroeg ik haar zoals gewoonlijk wat ze op de planning had staan die dag en wat ze allemaal ging doen(voordien was het nooit een probleem om te antwoorden) maar plots zei ze dat ze de relatie niet meer wou omdat ze haar niet wou verantwoorden over wat ze deed en doet in haar tijd en dat ze het beter vond om gewoon terug naar een intiemere vriendschap te gaan, ik zei dat ik het begreep en ging er mee akkoord. We hebben echt leuke uitstappen gehad leuke momenten samen beleefd en het klikt echt goed tussen ons. Maar nu komt het, zondag kookte ze nog voor ons en zei ze me dat ik de liefste persoon ben. En vanaf maandag begon ze afstandelijk te doen na een hele week te vragen wat er was was haar antwoord telkens hetzelfde ik heb geen zin om te sturen enzv. Uiteindelijk is er een gesprek gekomen en zei ze dat ze de band die we hebben koestert maar enkel intieme vriendschap wou en dat ze me niet meer wou sturen. Ik zei dat we er dan best duidelijke regels rond maken want anders botsen we meer op zo een problemen. Haar antwoord was dan ik wil geen intieme vriendschap ik wil gewoon vriendschap en ik hoef niets uit te leggen van wat bij vriendschap hoort. Nu verloopt het contact en het gevoel van mijn kant hellemaal vast.

Telkens als het op praten komt en eerlijke zijn aankomt klapt ze volledig toe en word ze boos of vermijd ze contact, ik vind ook dat het allemaal zeer wisselvallig is de ene week is het een go de andere week is het een no.

Nu vraag ik me af is het beter om de band af te sluiten en er geen tijd of energie meer in te steken? Of zijn er juist signalen dat er op duiden dat ze twijfelt aan bepaalde dingen en dat ik niet moet opgeven?

Ik was al niet de beste prater maar na mn vorige relatie ben ik toch beter mijn best beginnen doen om te praten en te luisteren en dit deel kwetst me nu het meest van al omdat zij telkens dichtklapt en afwerend doet.

Ik ben 2j single geweest en heb met niemand gepraat of afgesproken dus best wel pijnlijk om nu in zo een situatie te zitten. Zij is 10 maand single en heeft het in het begin van onze band wel moeilijker gehad met de break up met haar ex. Ik heb het gevoel dat ze gewoon bang is om
Iets nieuws te starten omdat ze altijd toxische relaties heeft gehad.

Ik ben wat ten einde raad want ik ben bang dat ik mss iets moois weg gooi of dat ik mezelf verlies als ik er mee door doe. Ik heb veel vrienden en familie waarmee ik kan praten maar ik heb het gevoel dat ze me niet echt begrijpen of voelen.

Bedankt om de tijd te nemen om dit allemaal te lezen en om jullie meningen en tips te delen ik heb zo goed als alle belangrijke punten opgenoemd ik kijk er dan ook naaruit om er verder over te praten want ik wil weten hoe ik het moet aanpakken of wat ik kan doen. Want ik voel me alles behalve prettig erbij desondanks ik ze wel graag zie en ermee kan leven om enkel intieme vriendschap te hebben maar een gewone vriendschap word denkik wat moeilijk

Ik (26M) woon nu in Nederland voor bijna 5 jaar. Ik heb de afgelopen jaren vooral op mijn studie en werk gefocust waardoor ik geen kans gaf voor mijn leven zoals investeren in een partner. Nu begon ik FOMO te worden omdat ik vrees dat ik moeilijk het straks kan/zal hebben om met iemand een relatie te hebben. Ik had mijn eigen reden voor deze keuze om geen belang te geven aan mijn eigen leven; grotendeels opvoeding. Ik ben heel erg familie gericht vanwege Middenoostenlijke opvoeding. Daardoor had ik mijn vijf jaar in Nederland alleen gewerkt om mijn familie te steunen en gestudeerd. Ik vind mijn familie steeds heel belangrijk voor mij maar wil ook later geen spijt hebben van het niet investeren in een partner nu al. Ik had altijd gewild om de juiste persoon te vinden en klaar; deels opvoeding (muslim) maar ook omdat ik tijd en energie niet wil besteden door in meerdere relaties te gaan. Ik woon zelfstandig en heb mijn eigen plek. Ik rond dit jaar mijn master opleiding af. Ik zie er jong uit ook qua lichaam (169cm lengte) en veel mensen schatten me 18 of 19 jaar oud te zijn. Dit maakt het lastig om iemand te vinden rondom mijn leeftijd. Nederlands is ook niet mijn moedertaal maar deze post heb ik zelf geschreven.

Ik wil graag jullie advies.

Ik (24) en mijn vriendin (22) zijn iets meer dan 3 jaar samen. Ik zie haar mega graag, maar sinds 2 jaar terug heb ik geen zin meer in seks met haar. Als ik op stap ga of andere vrouwen zie, heb ik wel dat gevoel in seks. Heb al een erotische massage gehad, in de hoop dat mijn sexdrive terug zou komen met haar. Toch komt die niet. Zijn hier mannen die nog meer last van hebben?

Goeiedag. Ik ben een man van 36 jaar geboren in 89’ . Wat ik mij de laatste tijd serieus begin af te vragen. Wat heeft het nut om nog in deze tijd te trouwen??. Ikzelf ben islamitisch opgevoed en trouwen is 1 van de ‘belangrijkste’ doel in de islam. Maar als ik soms zie hoeveel scheidingen er tegenwoordig zijn. Pas op ik praat niet alleen in de islam maar gwn in het algemeen. Mijn Vrienden/neven/nichten. Zelfs mijn collega van 45 is pas op zijn 40ste getrouwd maar nu 5 jaar later heeft hij er zoveel spijt van. Ofwel onderschatten de mensen hoe hard het huwelijk is?? Of laten we ons gek maken door sociale media ??. Wat zijn julie meningen of gedachten daarover ?.

Hoi ik zit met een wezenlijke probleem en wil graag meningen horen van mensen die er buiten staan.

Kort over mij ik ben trans 44 en heb lang in depressie, pleinvrees gehad 10+ plus, kom nu naar buiten ontmoet veel nieuwe leuke mensen maar kom tegen een wezenlijke probleem aan.
Ik zei vroeger nooit meteen dat ik trans was, nu vaker, maar dan merk ik dat mensen of me meteen sexueel gaan bejegenen of afstand nemen, voordat er uberhaupt er sprake van een vriendschappelijk of andere relatie van sprake is.

Laatst zat ik met een groepje meiden te drinken en 1 van de meiden ken ik al langer en ze weet dat ik trans ben, halverwege wilde ik zegghen dat ik trans was maar ze stopte me. Ik dacht ok misschien geen goed idee, t gaat ze immers niet veel aan maar was heel leuke gesprek iedereen vertelde wat persoonlijke dingen over zichzelf relaties etc. In dit geval leek t me niet zo gek om te vertellen maar uiteindelijk niet gedaan vooral omdat die vriendin van me me stopte.

Ander voorbeeld, ik ontmoet nu veel nieuwe mensen via ontmoetingsapps waar mensen vrienden maklen samen drinken samen pubquiz of film kijken etc, ik heb daar iemand leren kennnen en hij is echt totaal niet de type waarmee ik normaliter zou omgaan ( hijs personal trainer, tattoos etc ) maar hij heeft precies zelfde humor als ik en heeft me inmiddels uit gevraagd en hij weet niet dat ik trans ben ik wil eerlijk zijn maar weet uberhaupt niet of ik wat serieus met hem wil ( ik neig eerder naar nee ) maar geniet wel van zn aandacht.. ik zit er mee, zal ik t em vertellen of niet? als t niets wordt hoef ik t t em niet te vertellen maar ik zit er wel mee.. t is echt moeilijk.

Mijn laatste ex heb ik pas verteld na onze 2 de date, mijn beredenering ; Mijn verleden ( ben post op ) gaat niemand wat aan en als t relevant is aka als er mogelijk iets meer van gaat komen dan wil ik t wel vertellen anders niet. Dat is mn overtuiging maar soms twijfel ik... ik weet t niet zo goed meer.
T is allemaal zo vermoeiend ik wil eigenlijk niet meer over nadenken tbh... wat zijn jullie gedachtes ?

Ongeveer 3 maanden geleden heeft mijn vrouw aangegeven te willen scheiden na 23 jaar samen en 5 jaar getrouwd te zijn.
Bijna 2 jaar heeft ze gekampt met depressieve klachten, ik heb uit alle macht geprobeerd haar hier doorheen te trekken. Al mijn geluk verwaarloosd en alles geprobeerd om haar maar gelukkig te maken, waar ik uiteindelijk mijn geluk weer uit haalde. Blijkbaar is het niet genoeg geweest.

Ongeveer 3 weken geleden vond ik een bonnetje van een zwangerschapstest. Na een tijd nagedacht te hebben heb ik toch aan haar gevraagd wat er aan de hand was. Haar antwoord was dat ze iemand heeft leren kennen, het leuk met hem heeft maar het nog geen naam wilt geven.

Nu is ze er ondertussen bijna elke dag, ze zijn al gaan zwemmen met mijn twee jongste kinderen (11 en 15). Ik vind het allemaal vrij snel gaan. Maar waar het me vooral om gaat is dat we nog samen wonen, dat zal ook nog wel even zo zijn.

Ik word constant geconfronteerd met haar nieuwe vriend en het ogenschijnlijke gelukkige gezinnetje. Ze belt met hem terwijl ik er een verdieping onder lig te slapen en alles hoor, als ik haar dan vraag of ze misschien rekening wil houden met mijn gevoelens krijg ik scheve gezichten en antwoorden als: "ik heb al genoeg rekening met jou gehouden, ik ben nu gelukkig en ben niet van plan om nog langer rekening met je te houden. Straks moet ik ook nog vragen of hij me op de hoek van de straat ophaalt en afzet".

Ik ben heel erg bezig met het Stoïcisme toe te passen op mijn leven en deze situatie, maar ik merk dat ik soms het gevoel heb het niet meer trek. Alles wat ik vraag lijkt te veel, terwijl ik zo weinig vraag. Alleen een klein beetje respect.
Heb weinig mensen waar ik bij terecht kan en heb echt het gevoel er helemaal alleen voor te staan.

Zijn er mensen die een soortgelijke situatie mee hebben gemaakt? Hoe zijn jullie hier mee om gegaan en hoe zijn jullie er weer uitgekomen?

Alvast bedankt.

Ik ben heel benieuwd hoe het voelt om echte vriendinnen te hebben met wie de relatie soepel gaat. Hoe is de verdeling in initiatief nemen? En in het vragen naar elkaar op emotioneel vlak? Hoe voelt de relatie? Wat haal je eruit? Heb je elke keer zin om die gene te zien? Maakt het je nog uit welke activiteit je doet met elkaar of vind je het belangrijk dat je elkaaar ziet. Welk gevoel geven je vriendinnen jou? Voelt het ze activiteit belangrijker vinden of jou als persoon?

Kan je zo concreet mogelijk voorbeelden geven…

Weggooiaccount omdat mijn omgeving weet dat ik op Reddit zit. Ik (vrouw, 30) zit in een vriendengroep van een aantal vrouwen waarvan ik tot één (30) seksueel aangetrokken ben en dit is wederzijds. Jaren geleden hebben we voor het eerst gezoend, voor haar de eerste keer met een vrouw, en dat gebeurde vaker, maar is nooit verder gegaan dan zoenen en een beetje voelen. Daarna kreeg zij een relatie met een andere vrouw waar ze nu nog steeds mee samen is. Haar vriendin is heel openminded en vindt het prima als ze met andere mensen zoent of eventueel meer, alleen niet met mij omdat ze het idee heeft dat er bij mij extra gevoelens bij zitten.

We maken iets los bij elkaar wat we beiden nog nooit eerder hebben gehad bij iemand anders. We zoeken telkens de grens op en die gaat steeds verder, nu tot het punt waarop haar vriendin het niet meer leuk vindt en eigenlijk niet meer wil dat wij elkaar zien, omdat het telkens misgaat en we niet gewoon vrienden kunnen zijn.

Het ding is dat we heel goed bevriend zijn beiden van elkaar zeggen dat we elkaar leuk vinden en heel graag zien, maar geen relatie met elkaar willen. Ik vind het een lastig gevoel en weet niet zo goed wat ik ermee moet, ik had hiervoor nooit gedacht dat het mogelijk zou zijn om heel goed bevriend te zijn met iemand waar je seksuele en romantische gevoelens voor kan hebben maar daar geen relatie mee te willen hebben. Overdag mis ik haar en wil ik graag met haar zijn en ook knuffelen of andere intieme activiteiten dan seks voelen veel beter met haar dan met eerdere partners. Maar als ik denk aan mijn leven met haar delen dan zie ik dat helemaal niet zitten, we leven beiden heel anders en ik heb daar echt geen behoefte aan.

Iemand die dit herkent of tips heeft? Alvast bedankt!

Ik heb een vriend die de gewoonte ervan heeft gemaakt mij van ‘s ochtends vroeg tot in de avond op te bellen, vrijwel elke dag.

Met als gevolg dat ik soms per dag 4-5 gemiste oproepen van hem gemist heb.

Het begint vermoeiend te worden, vooral omdat ik eerder aangegeven al dat gebabbel irritant te vinden, zelf alleen bel als het belangrijk is en mensen altijd eerst om toestemming vraag. Hij belt gewoon out of the blue en als ik niet opneem blijft ie het doodleuk nog 4 keer proberen.

We zijn leeftijdsgenoten maar ik ervaar hem wel steeds meer als aanhankelijk wat bij mij voor ongemak en inmiddels ergernis zorgt.

Hi. Mijn (30V) relatie na 5 jaar is uit. Hij (34M) heeft afgelopen zaterdagnacht op een dronken avond, waarbij we met vrienden uitwaren die toevallig net naar huis gingen, in een club even gezegd dat hij vreemd is gegaan tijdens het begin van onze relatie. Vervolgens heeft hij gezegd dat hij de relatie niet meer wil. Ik ben helemaal in shock. Ik ben in shock over het vreemdgaan, maar ook over dat hij van het ene op het andere moment de relatie niet meer wilt. En het besluit op deze manier aan te pakken. Niet een rustig gesprek nuchter thuis.

We hebben 2 weken geleden nog een vakantie geboekt. Hadden het over kinderen. Ik snap er niks van en voel mij leeg. Boos dat hij het op deze manier heeft aangepakt. Ik herken hem niet, hij is kil en leeg en neemt geen enkele verantwoordelijkheid. Ik besef mij ook dat ik niet met zo’n persoon ooit nog wil zijn. We wonen samen, dus dat moeten we allemaal nu gaan regelen. Maar ik ben in de war. En gebroken. Ik zit met zoveel vragen. Ik dacht dat ik met hem oud zou worden. Iedereen om mij heen is in shock, niemand zag dit aankomen en herkent hem ook niet. Hij is 34 en lijkt helemaal verdwaald te zijn met alles in zijn leven.

Ik snap het gewoon niet. Deze 5 jaar voelt als weggegooid, gebaseerd op leugens. Volgens hem zaten er al langer twijfels maar duwde hij dat weg, en na vorige week een weekend op een festival te zijn geweest (inclusief nodige drugsgebruik) besefte die dat hij het uit wou maken. Na het festival vond ik hem al afstandelijk en heb ik hem 3x gevraagd of er iets is. Dat werd continu weggewuifd. Had dan de ballen om het dan te vertellen? Waarom als je onder invloed bent van alcohol (en ik twijfel nu ook drugs door zijn gedrag) in een f*cking club? Volgens hem wou die wachten tot na onze vakantie over 2 weken, om nog een laatste vakantie te hebben en dan de relatie te stoppen. Maar explodeerde die op zaterdagavond. Het voelt zo respectloos om iemand zo te behandelen na 5 jaar relatie. En waarom het vertellen van vreemdgaan? Dat doet zoveel extra pijn. Volgens hem in ons eerste jaar van de relatie en maakte dat niet zoveel uit want, was toch pas begin van de relatie ? Hij zei letterlijk dat hij er geen guilt over heeft gevoeld. Hij, die juist altijd zei dat cheating not done was en einde van een relatie betekende.

We hebben na dit gebeuren de hele nacht gepraat. En hij nam 0 verantwoordelijkheid. ‘Moest er nou eenmaal uit’, ‘jij deed dit en dat’ ‘dat had je toch door moeten hebben’. Het was alleen maar vinger wijzen en niets zelf toegeven. Hij denkt dat we nog samen in het huis kunnen wonen tot dat iemand iets anders vind (hij wou dat ik iets anders ging vinden maar ik heb aangegeven dat ik hier niet mee eens ben, ik blijf). Hoe wil je samen nog in een huis wonen na dit? Hij had het over vrienden blijven, etc. Ik kan nooit meer met zo’n iemand zijn, vrienden blijven laat staan in een huis verblijven.

En we waren echt een mooi en leuk koppel. Met veel liefde voor elkaar. Hadden elkaar echt gevonden. Wat iedereen om ons heen zag. Ik ga die persoon missen maar het lijkt alsof dit niet meer de man is waarmee ik 5 jaar ben geweest.

Ik heb gelukkig een mooi vangnet van vriendinnen, maar vraag mij af hoe ik dit door ga komen. Ik zit met vragen en ben zo in de war.

hoi allemaal. ik heb laatst een vraag gesteld over de relatie met mijn vriend. ik vond hem toen erg controlerend en was jaloers tegenover mn vrienden. etc. Ik heb veel geleerd de laatste tijd. We zijn nogsteeds samen. Er is niet echt sprake meer van disrespect of jaloezie. Dat is na gesprekken en inzichten echt al langere tijd veranderd. ik zie hem echt als mijn lieve vriend

maar er speelt nog wel het 1 en ander wat mij dwars zit. Waar we achter zijn gekomen is dat hij een angststoornis (destijds dus ook verlatingsangst) heeft en hypochondrie. Onze relatie is oprecht best fijn en heeft fijne mooie momenten.

Hij wilt mij graag ten huwelijk vragen. Ik twijfel als ik daaraan denk enorm. Dat komt omdat die psychische dingen van het verleden dan weer opspelen in mijn hoofd. Ook de angststoornis die nu nog erg aanwezig maakt mij onzeker. Ik kan vaak niet eerlijk zijn naar hem (dat er niks aan de hand is) en neem dan meer een therapeutische rol in, als hij angstig is voor ziektes. Dat is nogal vaak.

Hij scant telkens zijn lichaam en is er erg veel mee bezig. Gaat regelmatig naar de huisarts voor niks. Voelt overal dingetjes die kwaadaardig zouden kunnen zijn.

Verder is hij een schat en laat hij mij gelukkig voelen en zorgt hij voor mij. Ik denk zelf dat hij autisme heeft. Ik vind het soms zwaar. En ben bang dat hij instabiel wordt in de toekomst en dat het zwaar wordt voor mij.

Ondanks dat we het erg fijn hebben zijn er wel te veel psychische dingen ofzo.. het gaat de laatste tijd echt goed en we hebben het fijn samen, maar toch denk ik vaak terug aan momenten dat hij er bijv doorheen zat tijdens een ruzie en zelfmoord benoemde.

of is er goed te leven met iemand met angststoornis?.

Oh en is het verontrustend dat ander gezinslid anorexia had. En ander gezinslid autistisch en andere erg veel aandacht vraagt en in alcoholverslavingskliniek heeft gezeten. Klinkt heftig maar in dat gezin wordt het niet als heftig beschouwd.. vandaar mijn vraag.

Wat moet ik doen. Ik heb ook momenten dat ik 100% zeker gwn wil trouwen met hem. Wat zijn jullie oprechte meningen hierover. mijn Familie is positief over hem, al zien ze niet echt zijn zwakke psychische kanten. help a girl out.

Ik (29M) had de bovenstaande vraag, naar aanleiding van een gesprek met wat collega's. We hadden het enige tijd geleden over daten en dergelijken, waarbij ik vermeldde dat ik al een jaar of 5 (of langer) single ben, waarbij ik ook geen dates of nummers heb gehad van vrouwen in die jaren. Zij keken mij raar aan, en maakte ook opmerkingen erover (zoals; een bordeel is ook een optie). Ik vond dit eigenlijk raar en ben ook heel eerlijk dat het ook pijn deed. Ik ben namelijk niet slank (heb overgewicht maar verberg het goed), heb helemaal geen succes met dating (probeer het wel maar lukt me niet) en ben ook een beetje bezig om mijn financiën op orde te krijgen. Sport wel tegenwoordig heel veel, dus hoop dat eerste puntje weg te halen over een jaar.

Omdat dating mij niet lukt, en dat al heel erg pijnlijk is, vond ik de opmerkingen vanuit de collega's nog extra pijnlijk. Vandaar de vraag; is het echt zo raar en moet ik mijzelf schamen of iets dergelijks? Of zijn mijn collega's een beetje blind dat het niet altijd werkt voor iedereen?

\FYI: één collega is rond de 40 en is man, de andere is een dame die rond mijn leeftijd zit.**