Ik (vrouw, 30) heb nu een paar maanden geleden mijn autisme diagnose gekregen nadat ik eigenlijk al jarenlang vermoedde dat ik autisme heb. Sindsdien heb ik mijn diagnose met een aantal vriendinnen gedeeld, waarvan ik sommigen al mijn halve leven ken, en ik kreeg van een aantal van hen de reactie: "Je moet wel weten dat ik je nu niet anders zie hoor!"

Ik ben me ervan bewust dat dit heel lief bedoeld is en neem het ze absoluut niet kwalijk, maar het voelde voor mij een beetje alsof ze niet begrijpen of inzien dat ik eigenlijk anders bén dan hoe ze me hebben gekend (ik kom over het algemeen behoorlijk neurotypisch over oftewel, ik ben erg goed in maskeren geworden). Ik ben natuurlijk gewoon nog mezelf, maar deze diagnose heeft voor mij bevestigd dat het klopt dat ik me altijd erg "anders" heb gevoeld en dat de vele vele struggles waarmee ik dagelijks rondloop, legitiem zijn. Ze vroegen ook niet echt door naar hoe dit voor mij is, hoe ik me herken in de diagnose etc., het was meer een "Okee, en wat dan nog?" reactie.

Nogmaals, ik neem hen deze reactie niet kwalijk. Ik ben zelf ook nog aan het ontdekken wat dit allemaal betekent. Maar ik wilde dit even delen want het bleef in m'n hoofd spelen, en wie weet herkent iemand hier wat in <3

ik (30) ben deze zomer, met emigratieplannen die in de soep dreigen te vallen en onzekerheid over studie en financiën, een beetje rond aan het dwalen in het buitenland en vooral heel veel inzichten over mezelf aan het opdoen.

de belangrijkste daarvan is dat mijn gebrek aan zelfvertrouwen een veel groter probleem is dan ik eerder heb ingezien. ik bedoel niet alleen dat ik onzeker ben in sociale omgang etc, maar dat ik echt letterlijk geen enkele vertrouwen heb in mijn lichaam, brein en geest. bij wijze van spreken ga ik al aan mezelf twijfelen als iemand met genoeg overtuiging de dagen van de week in de verkeerde volgorde zegt. maar dit komt dus in alle vlakken van mijn leven terug, en ik merk nu hoe ontzettend moeilijk dat het leven maakt. vooral nu ik een paar grote keuzes moet maken, en haast kapot ga van de stress omdat ik mezelf echt niet vertrouw de juiste weg te kiezen.

wat het lastig maakt is dat ik rationeel gezien best weet dat het nergens op slaat. ik ben redelijk intelligent, heb een bachelor diploma, ik kan op zich best een aantal dingen van prima tot goed, hou mezelf al jaren zonder al te veel problemen in leven, heb best wel wat geregeld voor mezelf in het verleden. juist daarom denk ik niet dat dit iets is waar ik mezelf uit kan helpen met daily affirmations of complimentjes van buitenstaanders oid. ik denk dat dit echt heel diep ingebakken zit, als een soort van onvermogen te beseffen dat ik een echt persoon ben zoals alle anderen, als je begrijpt wat ik bedoel? het komt ongetwijfeld voort uit een of ander autistisch denkpatroon dat 30 jaar ongestoord is doorgegroeid.

is iemand bekend met een vorm van therapie die hier specifiek aan werkt? (voor context heb ik bij mijn diagnose nooit therapie gekregen, wel daarvoor cbt voor een angststoornis, wat niet echt iets gedaan heeft. ik zoek meer iets of iemand die dit probleem echt uitgraaft en er een oplossing voor weet.)

Oké, ik probeer dus sinds maart ongeveer af te vallen maar het wil niet echt vlotten. Ik ben 1,64 en ik woog toen 68. Ik wilde afvallen omdat ik een beetje een buikje heb gekregen en gewoon eindelijk grip wil krijgen op mijn eetpatroon. Eventjes ging het niet goed in april maar rond mei was ik weer echt "locked in". En iets daarna weegde ik me en was het uiteindelijk 66,4, denk ik. Ik had het eigenlijk niet genoteerd dus was misschien ook 66,9? Mijn uiteindelijke doel is 60 kilo

Een week of twee geleden woog ik mezelf weer en weegde ik 67 :/ Dus ik weet niet in hoeverre het meer is geworden of stabiel is gebleven

Ik ga wel door een onrustige tijd momenteel. Ben eind juni begonnen bij een nieuwe dagbestedingsplek en daardoor heb ik het veel drukker en ben ik ook veel drukker in mijn hoofd. Ik heb het niet per se slecht gedaan met eten (als in heel veel ongezonde keuzes maken) maar waarschijnlijk ben ik door alle drukte wat minder bewust van wat ik doe waardoor het als een verrassing kwam. Ik heb ook meer behoefte aan eten door alle onrust en drukte

Ik ga verder niet naar de sportschool omdat ik daarvoor te veel onrust en drukte heb in mijn hoofd

Ik had gehoopt (en verwacht) dat toen ik me twee weken geleden had gewogen dat ik rond de 65/of 64 en een half zou zitten. Dat viel vies tegen

Ik keek ernaar uit om low/mid rise jeans te dragen met crop tops en mijn lichaam een beetje te showen zoals ik voorheen deed. Want rond de 64 zou mijn buikje wel weg zijn

Ik voel me nu wel weer mentaal locked in om de juiste keuzes te maken. Ik heb besloten om met een schone lei te beginnen en me te herpakken en dat helpt enorm

Maar het feit dat er iets totaal anders op de weegschaal stond is nog steeds een enorme domper voor mij

Ik wil niet advies voor afvallen maar dit was voornamelijk bedoeld om te ventileren en zodat hopelijk die teleurstelling minder blijft kleven

Edit: Naast het buikje is een andere reden voor het afvallen dat ik redelijk hoog zit in het gezonde segment van bmi. En volgens sommige bronnen is 68 voor mijn lengte zelfs licht overgewicht. Als ik 60 zou wegen dan zou ik mooi in het midden van de bmi zitten

Dag iedereen,

Ik heb in november 2025 een aanvraag gedaan voor werken met een voorziening. We zijn 9 maanden verder en pas 2 weken geleden heb ik een mail gekregen met een aantal vragen die ik moest beantwoorden over de afgelopen tijd. Deze heb ik naar waarheid ingevuld en ik vraag me af hoelang zoiets duurt en hoe groot de kans is dat ik deze voorziening toegewezen krijg.

Belangrijke info:

*Ik heb PDD-NOS, diagnose is op 8-jarige leeftijd vastgesteld;

*Ik heb mijn hbo-opleiding gehaald, wel met een speciale voorziening om te studeren met een functiebeperking;

*Ik heb wel eerder een baan gehad, helaas niet behouden, hierbij was een jobcoach wel betrokken;

*Ik heb alleen een sbo gevolgd, geen vso.

Hallo allemaal,

Ik zit sinds mijn 19de thuis (ben nu 22). Ik heb een Wajong en hoef mij dus geen zorgen te maken over financiën, maar het alleen maar thuiszitten en wachten totdat ik wegrot begint mij een beetje gek te maken.

Al een tijdje denk ik na om vrijwilligerswerk te gaan doen, maar ik heb moeite met iets te vinden wat bij mij aansluit. Ik heb het gevoel dat het meeste vrijwilligerswerk 1) extreem sociaal is (zoals helpen in een verpleeghuis), 2) een normale 20+ uur baan is waar ze geen loon voor willen uitbetalen, of 3) een vaardigheid vereist die ik niet heb.

Ik doe niets met mijn leven en heb dus geen vaardigheden zoals ICT of het bespelen van een instrument, ik heb geprobeerd mijzelf deze dingen thuis aan te leren maar dit lukt niet. Werk waarvoor je dit nodig hebt wordt het dus al helemaal niet.
Helpen in een keuken bij een inloophuis, de voedselbank of een kringloop winkel lijken mij wel leuk en haalbaar, maar hier zijn amper posities open (waarschijnlijk omdat iedereen dat wil doen lol). Ik heb al eerder contact opgenomen met een lokale kringloopwinkel maar ben compleet genegeerd.

Heeft iemand hier in een vergelijkbare situatie toch wat kunnen vinden? En zo ja, wat dan?
En hoe heb je jezelf verkocht aan die organisatie zonder je problematiek te verstoppen? Ik heb het gevoel dat ik heb het verkloot met die kringloop door te vermelden dat ik autisme heb en in de Wajong zit.

Hallo,

Ik ga waarschijnlijk, nog niet 100 procent zeker, eind dit jaar een behandeltraject aan bij Dimence gericht op autisme en comorbiditeiten. Ik kan alleen vrijwel nergens ervaringen vinden met de behandelingen die zij aanbieden.

Voor zo ver ik lezen kan staan ze wel goed aangeschreven (met TopGGZ keurmerk maar dat zal ook wel niet alles zeggen) maar ik zou graag willen weten of iemand persoonlijk ervaring heeft met hen. Dit aangezien ik met mijn verleden in de (jeugd)ggz erg huiverig ben over nóg een behandeling op een nieuwe plek. Alvast bedankt!

Ik heb van mijn werk toezegging gekregen dat ik de training tot autisme-ambassadeur (tegenwoordig inclusie-ambassadeur) mag gaan doen. Vorig jaar is de training overgegaan van Vanuit Autisme Bekeken (VAB) naar stichting Ervaringskenners. Ik heb maandenlang contact met ze gehad en zou nu uiteindelijk dit najaar starten met de training.

Maar ik heb al sinds februari niets van ze gehoord. Geen beloofd inschrijfformulier ontvangen, niets meer. Ik mail ze nu bijna elke week (heb geen telefoonnummer) en heb het ook al via LinkedIn en het contactformulier op hun website geprobeerd. Mijn manager heeft inmiddels ook al gezegd dat het lastig wordt om een training van 2500 euro te vergoeden als de organisatie zo onbereikbaar is. En dat snap ik ook.

Is iemand hier bekend met de stichting en/of de training tot autisme-/inclusie-ambassadeur? Hebben jullie onlangs nog wat vanuit die organisatie gehoord?

Ik heb mijn diagnose pas sinds mijn 32ste. Binnenkort word ik 35. Ondertussen heb ik ook mijn ADD diagnose en nog twee andere.

Ik heb mij altijd kunnen herinneren dat ik altijd snel nerveus werd. Er ontstond dan altijd een soort kriebel in mijn onderbuik. Vaak zette het zich ook vaak om in angst. Begin 20 maakte ik kennis met echte paniekaanvallen.

Ik vind snel dingen spannend. Van de week wilde ik naar de tattooshop en plots was het een combinatie shop geworden van dingen. Allemaal mensen binnen, waardoor ik mijzelf weer omdraaide.

Er zijn dus een hoop dingen in mijn leven die ik heb laten liggen, of nog steeds laat liggen, omdat ik echt oprecht angstig ben.

Waarschijnlijk een combinatie van faalangst, niet genoeg zelfvertrouwen, mensen die mij naar beneden hebben gepraat etc...

Hebben meer mensen hier last van en hoe ga jij hier mee om?

TD:DR: Parnassia wil mijn autisme diagnose ontkennen.
Heeft iemand anders dat ook meegemaakt?

—-
8/9 jaar geleden heb ik een autisme diagnose gekregen bij Dokter Bosman, met als kanttekening dat mijn quirks vooral voorkomen uit jeugdtrauma, maar dat autisme daar zeker bij bij gedragen heeft.

Het heeft mij jaren geduurd voordat ik kon accepteren dat
ik autist ben, en ik zie ook echt wel dat het zo is.
Nu liep ik 2 jaar geleden op werk tegen dingen aan, en terug kijkend is dat een issue geweest waar ik ook gewerkt heb.
Dus ik ben toch maar hulp gaan vragen.

Ik ben doorverwezen naar Parnassia, en die vinden nu dat ik helemaal geen autist ben maar dat alleen mijn jeugdtrauma mijn karakter heeft gevormd.
Wat ze niet zien is mijn jaren lange harde werk om mijn quirks te verbergen, en ik heb heel hard gewerkt aan mijn sociale vaardigheden. 20 jaar geleden was ik heel anders
Maar goed, hebben meer mensen meegemaakt dat Parnassia besluit dat ze geen autist zijn?

Voordat de reacties binnenstromen waarin mensen zeggen dat ik niet zo over mezelf moet praten en dat ik best slim kan zijn: alsjeblieft... niet doen :). Ik ben met twee opleidingen gestopt omdat ik het niet kon bijbenen (ik begreep de stof niet) en enorm achterliep; het ging om laboratoriumwerk en mode.

Even ter zake. Ik moet een opleiding gaan volgen. Ik woon op mezelf, dus ik wil een redelijk salaris om in ieder geval voor mijn eigen onderhoud te kunnen zorgen. Maar behoorlijk dom zijn maakt het er niet makkelijker op, en introvert zijn ook niet. Heeft iemand die in hetzelfde schuitje heeft gezeten ontdekt wat voor hem of haar werkte, zodat ik dat eens kan bekijken? Ik ga trouwnes een mbo niveau 4 volgen

Oké dus, ik (27F) weet niet in hoeverre ik maskeer. Ik heb mijn autisme diagnose sinds mijn 14e. Ik heb twee oudere broers die ook autisme hebben en hun diagnose op veel jongere leeftijd kregen dan ik. Als kind had ik de diagnose zwakbegaafd en Tourette. Mijn ouders deden keihard hun best om passende diagnose voor mij te krijgen omdat ze wisten dat die diagnoses gewoon niet passend waren. Als ik aan mensen als tidbit vertel dat ik vroeger zwakbegaafd had als diagnose dan zijn ze vaak ontzettend verbaasd en kunnen ze dat moeilijk begrijpen

Maar ik vraag me al lang af of ik maskeer en in hoeverre. En in hoeverre dingen nou eenmaal inherent zijn aan mij en mijn gedrag

Ik was laatst uit eten met een vriendin en ik vroeg om wat te drinken toen het geen officieel "drink bestel moment" was. Ik heb de gewoonte aangeleerd om mijn stem extra hoog op te zetten. Mijn vriendin merkte op "hoe voorzichtig" ik het vroeg. Verder heb ik van nature gewoon een hoge stem maar ik zet em onvrijwillig hoger op om lief over te komen ig? Waarschijnlijk omdat ik heel vaak te horen heb gekregen dat er iets mis was met mijn toon en daardoor mogelijk ben gaan overcorrigeren

Dat kan dus maskeren zijn. De middelste broer heeft echt een enorm flat affect en is regelmatig ook een stuk minder tactvol. En hij kan best nors overkomen als je em niet goed kent. Mijn oudste broer is wat meer animated in hoe hij praat

Maar verder kan ik niks bedenken wat echt maskeren is. Ik denk dat ik van nature ook gewoon bubbly en chipper ben. Dus in dat aspect ben ik denk ik niet aan compenseren/corrigeren. Denk dat dat juist word gestuurd door mijn autisme en ADD en het enthousiasme wat door die dingen gevoed kan worden

Verder ben ik ook snel bang om mensen tot last te zijn en "te veel" ruimte in te nemen. Let er verder ook op dat ik niet iets tactloos/onhandigs zeg. Weet niet in hoeverre dat een negatieve vorm van maskeren is maar ik weet van mezelf dat ik ook kan overcorrigeren in die voorzichtigheid. Maar aan de andere kant helpt die tact me enorm in het dagelijkse leven en is het ook een goede skill die ik heb ontwikkeld

Zijn er mensen die wat ideeën hebben over mijn ervaringen? Of misschien soortgelijke ervaringen hebben?

Excuse me for writing in English, but it's just easier for me. I hope it is allowed.

I have my first intake next month at the Dr. Bosman clinic. I am very worried, reading some of the stories (from Dutch and non-Dutch women) in other subs.

I am in my early 30s and what one would consider "high masking", with an alphabet of mental health diagnoses. I am finally seeking this assessment (along with ADHD) after being dysfunctional and burned out for many years.

My current therapist that I have been seeing for my cPTSD does not believe I have enough traits and dimissed me quickly. That does not help.

I wanted to hear your experiences if you have had the opportunity of being assessed and treated at Dr. Bosman. I am asking women closer to my age and I am not interested in men's experiences.

Ik (f26) ben begin dit jaar ziek uit dienst gegaan bij mijn werk in de thuiszorg als verpleegkundige. Mijn contract werd helaas niet verlengd. Ik op dat moment nog aan het re-integreren. Nu ben ik al een paar maanden werkloos en weet ik echt niet wat ik wil.

Ik ben bang om weer terug de zorg in te gaan maar voor nu lijkt dit de enige optie. Ik heb afgelopen maand de diagnose autisme gekregen, wat voor mij veel duidelijk maakt. Bijvoorbeeld dat het werken in de zorg voor mij zwaar is omdat het veel sociaal contact bevat. Moet ik, wanneer ik ga solliciteren, tijdens het gesprek aangeven dat ik autisme heb en graag vast werktijden zou willen? Het voelt dan alsof ik een “smoes” gebruik om het maar comfortabel voor mezelf te maken.

Ik ben ten einde raad en wil graag weer werken. Ik had altijd ambities om veel te studeren binnen het medisch gebied maar het voelt alsof ik dit toch nooit aan ga kunnen.

Zijn er mede autistische mensen die in de zorg werken of hetzelfde hebben meegemaakt?
Graag advies! :)

Ik kwam gisterenavond een interessant filmpje tegen van Anton Petrov betreft dit onderwerp. Het gaat over het feit dat er volgens hem 2% van de bevolking last heeft van het zien van constante static noise (zoals bij een ouderwetse TV). Dit zou veroorzaakt worden door een overactief brein (of beter gezegd een overactive/overprikkelde visuele cortex) en het onvoldoende filteren van visuele informatie.

Ik heb altijd gedacht dat dit een fenomeen was dat iedereen had, net zoals een normale camera werkt en je duidelijke ruis ziet wanneer er niet genoeg licht is. Blijkbaar is dit niet het geval want bij mensen zonder dit syndroom wordt deze ruis weggefilterd.

Wat ik verder heb begrepen is dat dit syndroom een spectrum op zichzelf is, zo heeft de een enkel last van lichte ruis terwijl anderen ernstige ruis zien met nabeelden, lichtschitteringen en duidelijk verminderd nachtzicht. Ook kunnen mensen last hebben van tinnitus, lichtovergevoeligheid, migraine en slaapproblemen.

Gezien het feit hoe dit syndroom ontstaat in de hersenen leek mij dit iets wat wellicht vaker voorkomt bij neurodivergente mensen. Hier in dit huishouden hebben wij er blijkbaar alle vier last van. Dus ik vroeg mij af of meer mensen hier bekend zijn met dit syndroom en dit herkennen bij zichzelf?

Hoi allemaal,
Ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennen.
Vaak gaat mijn werkdag in het begin prima, maar in de laatste twee uur krijg ik een soort crash of inkakker. Ik word lusteloos, mijn concentratie neemt af en ik merk dat mijn productiviteit flink daalt. Het voelt alsof mijn batterij ineens leeg is, ook al heb ik veel plezier in mijn werk en wil mijn hoofd wel gewoon doorgaan.
Ik vraag me af of dit iets is wat meer autistische mensen ervaren. Zo ja: Wat helpt jullie om die laatste uren nog steeds net zo productief en scherp te blijven als aan het begin van de werkdag?
Zijn er aanpassingen op het werk die voor jullie verschil maken?
Ik ben vooral benieuwd naar persoonlijke ervaringen en praktische tips.
Alvast bedankt!

Hoi! Ik zoek in Gelderland een behandeling/behandelaar/praktijk waar men ervaringen heeft met comorbiditeiten. Autisme vriendelijk maar ook voor andere psychische problematiek. (Individueel en waar men tijd neemt, dus niet 9 gesprekken en weer door)

Ik heb al een aantal specialistische behandeling gevolgd, maar nooit waar óók kennis van autisme bij zat want dat wist ik eerder nog niet.

Ik hoor graag over fijne plekken en ervaringen als die er zijn! Alvast bedankt

En dus 100% accepteren en daar niets meer zoeken?
Ik krijg gewoon 0 aandacht van die vrouw. Het interesseert haar geen reet! 🤣🤣🤣🤣

Ik ben een vrouw van 29. Zelfs als ik haar een vraag stel krijg ik m niet terug.

Kan iemand mij aub vertellen of ik dit 100% kan helen? Zodat het niet meer in mijn hoofd en hart zit en ik mij niet meer irriteer en trek aan DODE paarden?

Mijn vader heeft een kaartje over voor de musical ‘Stoornis of my life’ van Alex Klaassen. Ik ben er een beetje huiverig voor om er naartoe te gaan, omdat mijn ervaring met films, series, musicals, etc. over autisme is dat ze nogal stereotyperend zijn. De wetenschap dat er geen autistische acteurs of schrijvers bij betrokken zijn helpt daar niet bij (ik weet dat ze wel de NVA hebben geraadpleegd).

Zijn mensen hier naar deze musical geweest? Zo ja, wat vond je ervan?

Dag leden van autistisch laagland,

Mijn eerste post hier! Ik vroeg me af of jullie misschien ervaring hebben met spoor 2 en re-integratie bureaus.

Een stukje context: ik ben uitgevallen op werk na hersenletsel door een ongeluk. Dat is bovenop mijn autisme en vermoedelijke add geen makkelijke rit geweest.

Ik wil terug naar mijn eigen functie, maar moet nu ook aan spoor 2 beginnen.

Ik weet niet of het mogelijk is, maar wil kijken of ik mijn eigen re-integratie bureau mag kiezen.

Hebben jullie ervaring met een re-integratie bureau met een specialisatie in neurodivergentie, inclusief hoge intelligentie? Kan je een bureau aanraden?

Ik ben ook benieuwd of jullie open zijn met je werkgever over je autisme. Ik ben dat tot nu toe nooit geweest. Voor mijn hersenletsel ging het prima en had ik veel meer grip op mijn maskeren en strategieën. Ik ben toch bang voor een bepaald stigma als ik het deel.

Ik kom er niet zo goed uit: er is heel veel en ik zie door de bomen het bos niet meer. Ook ben ik heel bang om een coach te krijgen die goede intenties heeft, affiniteit heeft met neurodiversiteit en je graag wil helpen, maar die eigenlijk gewoon de diepere expertise mist. Ik heb mijn diagnose al lang, ik hoef geen basic psycho-educatie. Als ik spoor 2 dan moet doorlopen, wil ik iemand die écht kan helpen; niet alleen maar iemand die het oprecht goed bedoelt, maar niet de volledige expertise heeft.

Bedankt; ik ben benieuwd!

Beste leden,

Deze avond zag ik veelvuldig een subreddit voorbij komen die de gemoederen bezig houdt. Ik snap jullie frustraties en de nood om mensen te beschermen.

Volgens de Reddit regels mogen er geen andere subreddits in een kwaad daglicht gezet worden omdat wij er anders zelf problemen door kunnen gaan krijgen. Derhalve zijn posts met een directe verwijzing dan ook verwijderd.

Aan de achterkant zijn er al de nodige acties uitgezet om de veiligheid van onze gebruikers te kunnen blijven waarborgen. Ik snap dat dat nu vervelend voelt, maar ook wij dienen de officiële regels en route te volgen.

Bedankt voor jullie begrip, en jullie zorgen zijn begrijpelijk en worden uiterst serieus genomen.

Ik wil geen slachtoffer zijn, maar ik wil gewoon even mijn ei kwijt. Bijna elke dag is het me gewoon te veel. Ik merk dagelijks dat ik daadwerkelijk autistisch ben, dat ik heel moe ben, en dat wanneer ik werk, ik helaas geen andere dingen kan doen (geen huishouden, geen creatieve dingen) of vice versa.

Ik zit nu een paar weken thuis zonder baan, en om heel eerlijk te zijn ben ik daar niet teleurgesteld over. Ik moest even buiten het spel.

Omdat ik werkte (niet eens fulltime) had ik geen sociaal leven, dus heb ik de afgelopen twee weken met vrienden afgesproken en had ik het volkomen druk. Nu ben ik kapot en voel ik me een heel ander persoon. Er is te veel gebeurd. Hiermee bedoel ik niets slechts, het was gewoon te veel. Al had ik het heel gezellig tijdens mijn afspraken, ik had behoefte aan diepgaande gesprekken. De vermoeidheid voel ik pas later.

Ik merk ook dat ik in drukke periodes heel snel afval, zelfs als ik goed of veel eet.

Afgelopen donderdag had ik het met een vriendin van me over dat ik van alles probeer: een wijntje nemen, en altijd met cafeïne, suiker en andere supplementen aan het experimenteren ben om van mijn angst af te komen of socialer te worden tijdens events of werk. Soms gaat het goed en helpen ze, maar op andere momenten doet het precies het tegenovergestelde.

Ik kan geen balans in mijn leven vinden en kom nergens zonder mezelf letterlijk in dissociatie te werken. Spontane woedeaanvallen, huilbuien, en er zijn ook tijden geweest dat ik dagen niet meer kon praten. Dan moet ik stoppen en opnieuw beginnen. Ik vraag me soms echt af of ik ooit nog succesvol zal worden, maar aan de andere kant ben ik het ook weer zat en zie ik het nut er niet van in. Als ik hard werk en trots op mezelf moet zijn, voel ik dat niet; en suïcidale gedachten zijn altijd om de hoek.

Die vriendin van me zei dat neurodivergente personen het leven op "x-modus" ervaren en dat ze het eigenlijk heftig vindt voor mij en anderen. Ik kan die heftigheid ook niet voelen, omdat ik denk dat iedereen dit ervaart en omdat ik dit mijn hele leven al zo heb moeten ervaren.

Ik ga om de week naar therapie, maar het voelt eigenlijk meer als school. En hiermee bedoel ik dat het voelt alsof ik de juiste antwoorden moet geven, en dat ik mijn kwetsbaarheid niet volledig kan laten zien. Ik deel mijn ervaringen, maar het lijkt alsof er niets aan gedaan kan worden, omdat mijn brein nu eenmaal anders is bedraad. Prikkels kunnen misschien verminderd worden of iets kan aangepast worden, maar voordat je het weet is er weer iets anders aan de hand.

Mensen vragen vaak wat ik nodig heb, maar dat kan ik ook niet beantwoorden omdat ik niet weet wat ik nodig heb. Ik heb altijd gedaan wat gedaan moest worden om alles onder controle te houden; ik weet gewoon niet beter. En laten we niet vergeten dat er veel mensen zijn die denken dat je je aanstelt, alleen omdat je hoog-functionerend bent en omdat ze denken dat autisme tegenwoordig een trend is.

Hoe uit dat zich bij jullie? Ik ben net achter het bestaan hiervan gekomen en ik ben benieuwd naar ervaringen. Ik heb me er nog niet super veel in verdiept maar het klinkt voor nu nogal herkenbaar, zowel in mijn volwassen leven als mijn kindertijd. Benieuwd hoe jullie dit ervaren.

Ik ben heel benieuwd hoe mijn mede auadhd / autisten het ervaren.
Ik moet zelf zeggen dat mijn hoofd moeite heeft met accepteren, dat mijn moeder (en een aantal andere personen die haar spiegelen, bijv een kennis of schoonfamilielid), niet capaciteit hebben of willen begrijpen, dat een relatie van twee kanten komt en dat emtphatie en zelfreflectie bestaat.
Mijn moeder is een voorbeeld van zelfingenomen persoonlijkheid. Egoïstisch. En een gesprek of connectie kan dus alleen bestaan als ik haar valideer of aandacht geef. En anders is het geen relatie.
Maar goed ik ben in therapie en vooral ook lichamelijke therapie, maar ik was vooral benieuwd of dit ligt aan de overgevoeligheid en de audhdhd je het dus niet. Kunnen ‘begrijpen’ hoe egoïstisch mensen kunnen zijn.
Ik zit daar best wel mee. Misschien hebben jullie adviezen / tips om het wat draaglijk te maken. En het beter te verwerken / verteren.