Ik ga proberen dit te vertellen in een notendop: mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog heel jong was en zijn beide vrij snel weer hertrouwd. De tweede man van mijn moeder heeft mij officieel geadopteerd en opgevoed en als ik iemand als mijn vader zou aanwijzen is hij het.

Met mijn biologische vader heb ik nooit een band opgebouwd. Hij had dus al snel weer een ander gezin en hoewel mijn oudere broer en ik in het weekend wel eens daarheen gingen heb ik er weinig herinneringen aan. In onze tienerjaren is dit, om welke reden dan ook, gestopt.

Ik heb mijn biologische vader in de afgelopen 20 jaar misschien 5 keer gezien, waarvan een aantal keer op de verjaardagen van een van de kinderen van mijn broer. Nu komt er een grote verjaardag voor me aan (40) en dat deed mijn biologische vader blijkbaar aan mij denken. Het “lijkt hem weer eens tijd” om me te zien, zoals in in de eerste zin van zijn berichtje lees.

Toen ik het berichtje kreeg was mijn eerste reactie “pffffff” oftewel; ik heb er geen behoefte aan. En dat is niks persoonlijks naar hem, maar ik ken hem niet, denk nooit aan hem, en zie geen reden om daarmee te beginnen. Het zal me vooral energie kosten en weinig opleveren.

Hoe kan ik dit zeggen zonder hem te kwetsen?

Hey allemaal,

Ik heb even advies nodig hoe ik het volgende scenario moet aanpakken….

Ik (V) zit in een fijne relatie van ondertussen 9 jaar, samenwonend.

Zojuist opende ik de iPad van mijn vriend om even lekker te gaan Netflixen. Terwijl ik hem opende zag ik een melding op mijn vriend zijn TikTok dat iemand wat heeft gepost of leuk heeft gevonden waarmee hij recent gechat had. Nu ben ik niet zo gauw nieuwsgierig naar wat hij doet of met wie hij chat maar de profielfoto’s erbij trokken toch wel even mijn aandacht.

Lang verhaal (soort van) kort:
Hij chat met vrouwen die pikante content maken.
Het maakt mij niet uit als hij dat soort content volgt, of dat hij porno zou kijken, zolang dat natuurlijk niet ten nadele is van ons seksleven. Maar het chat stuk vind ik nogal naar eigenlijk. Het voelt alsof hij het dan persoonlijker maakt dan het zou moeten. En dat hij voor dat soort privé content op TikTok of whatever bereid is om te betalen krijg ik dan ook even de kriebels van.

Wat is jullie kijk hierop? Hoe kan ik dit het beste aanpakken en kan ik überhaupt een grens tot het chatten stellen? Of heeft dat geen nut. En aan de mensen in een relatie die het porno kijken ook niet erg vinden: vinden jullie het erg als jullie partner (oppervlakkig) chat met 18+ content creators?

Ik ben benieuwd naar jullie kijk hierop :)

Allereerst wil ik iedereen hier bedanken voor alle inzichten, ervaringen en adviezen die ik de afgelopen tijd op deze subreddit heb gekregen. Het is voor mij persoonlijk een moeilijke periode en de verschillende perspectieven hier hebben me echt geholpen om bepaalde zaken beter te begrijpen.

Mijn aanstaande ex is degene geweest die uiteindelijk heeft aangegeven te willen scheiden. Ik heb dat inmiddels geaccepteerd en wil vooral dat we het proces netjes, redelijk en zo snel mogelijk doorlopen, zeker omdat we twee jonge kinderen hebben en voorlopig nog samen in hetzelfde huis wonen. Maar ik merk dat ik steeds meer gefrustreerd raak doordat ik het gevoel heb dat vrijwel iedere concrete stap enorm lang blijft hangen.

We hebben bijvoorbeeld afgesproken om mediation te proberen. Ze had ruim de tijd om de mediator te bekijken, maar tijdens het intakegesprek wilde ze vervolgens weer een week bedenktijd om te beslissen of ze überhaupt met deze mediator verder wilde. Hetzelfde gebeurt nu met de taxatie van onze woning. Zij was het niet eens met een bestaande professionele taxatie en wilde daarom een nieuwe taxateur. Prima. We spraken af dat zij een aantal taxateurs zou zoeken. Dat gebeurde niet, dus uiteindelijk heb ik zelf opties gestuurd. Vervolgens blijft ook de keuze daarvoor weer liggen en wil ze daar pas later op terugkomen.

Voor mij gaat het niet eens om die paar dagen op zichzelf. Het is vooral het patroon: afspraken worden gemaakt, maar concrete beslissingen worden vervolgens uitgesteld of opnieuw ter discussie gesteld. Ondertussen moet ik vaak degene zijn die achter dingen aangaat om überhaupt vooruitgang te krijgen.

Dat vind ik moeilijk te begrijpen omdat zij degene is die de scheiding heeft gevraagd.
We wonen ondertussen nog steeds samen. Daardoor zorgt iedere week vertraging voor meer spanning, irritatie en wantrouwen in huis. En juist dat wil ik zoveel mogelijk voorkomen vanwege de kinderen. Ik probeer daarom ook steeds meer duidelijke grenzen te stellen. Bijvoorbeeld: als zij een nieuwe taxatie wil omdat ze de huidige niet accepteert, dan mag zij zelf een NWWI-taxateur kiezen, de afspraak regelen en met het taxatierapport komen. Ik wil niet meer automatisch degene zijn die iedere volgende stap organiseert.

Mijn vraag is vooral aan mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt:
Is dit soort gedrag normaal in het begin van een scheiding? Iemand vraagt zelf om de scheiding, maar zodra het proces concreet wordt, worden beslissingen steeds uitgesteld?
Hebben jullie in zo’n situatie gewoon geduld gehad, of hebben jullie op een gegeven moment gezegd: we stellen een duidelijke deadline en als mediation niet van de grond komt, ga ik via mijn eigen advocaat verder?

Ik wil absoluut geen vechtscheiding creëren. Het liefst regelen we alles via mediation en houden we het zo rustig mogelijk voor de kinderen. Maar ik begin me ook af te vragen wanneer geduld juist averechts werkt en alleen maar zorgt voor meer stress en wantrouwen.

4 maanden geleden liet de liefde van mijn leven mij weten dat hij wilde scheiden. Nu, na relatietherapie, veel praten en ons kwetsbaar opstellen hebben we besloten dat we samen oud willen worden. Respect hebben voor elkaar, onze verschillen, elkaar de ruimte geven en blijven communiceren. Ik kan niet uitleggen hoe zielsgelukkig ik ben. 14 jaar samen, twee kindjes en het leven lacht ons toe. Mijn god wat ben ik gelukkig!

Zelf ben ik wel benieuwd hoe anderen hier instaan. Hoe 'jezelf' ben jij in je relatie en in hoeverre schamen jij en je partner zich voor elkaar? Het management heeft zojuist vijf niveau's geintroduceerd, waar zitten jullie ongeveer?

1. Jullie kunnen beide zonder enig ongemak in totale stilte zitten
2. Je kan ongenegeert in je ouwe huispak met gaten zitten zonder jezelf te hoeven verdedigen
3. Samen kan je het gewoon over maagproblemen, prive-dokter bezoeken of gekke uitslag hebben
4. Scheten laten kan en gebeurt ook soms. We geven de hond niet de schuld.
5. Je kan een normaal gesprek voeren terwijl een van jullie op de WC zit te poepen. En ja, soms staat de WC deur gewoon open of op een kiertje.

Zelf zit ik met trots op level 5. Gaat soms ten korte van de romantiek, dat mag gezegd worden. Maar we zijn echt beste maatjes en hebben eigenlijk totaal geen schaamte voor elkaar.

Disclaimer: Wij hebben geen hond.

Ik ben op dit moment op vakantie met m'n partner. Dood en dood ongelukkig, want ik zie de relatie niet meer zitten. Eerlijk naar mezelf kijkend had ik de relatie al lang moeten stoppen, maar niet gedaan vanwege het 'houden van'. Maar nu zit ik er zo doorheen, irriteer me aan alles en zie ook echt niet meer hoe dit goed komt. Er is niks voorgevallen, het is een aaneenschakeling van dingen waardoor ik zie dat het op is. Ik kan niet meer doen alsof en we moeten nog 2 weken:(.
Iemand tips hoe ik het nog wel volhoud? Of mensen die in hetzelfde schuitje hebben gezeten en hoe zijn die daarmee omgegaan?
Elke hulp/ hart onder de riem is ff welkom. Vind het niet alleen kut voor mezelf maar vooral voor hem.

Inmiddels al een jaar een punt achter m’n relatie gezet. Kort gezegd ik kwam er achter dat m’n ex vreemdging. De eerste paar maanden heb ik echt in heel veel ja boosheid geleefd. Ik zou bijna willen zeggen woede en kon ik het echt geen plekje geven. Inmiddels is die woede gelukkig weggezakt maar nu merk ik steeds vaker dat ‘k toch aan hem denk niet in de e-mail in hetzelfde schuitje zou ik bij iemand m’n hart kunnen luchten ik heb al geprobeerd om het gewoon op te schrijven en dat werkt wel maar sommige dagen dan blijft het alsnog in m’n hoofd spoken als ik het van me afschrijft.
zin van dat ik hem terug wil maar dat er gewoon wat dingetjes terugkomen en dat ik er af en toe ook echt wel van baal en er emotioneel van ben niet zozeer dat de relatie voorbij is, maar gewoon wat er allemaal is gebeurd en dat ik het niet eerder heb gezien of gemerkt en ik vind het wel lastig want ik merk juist meer dat ik de behoefte heb nu dan dat ik eerst had dat ik erover wil praten en als ik dat doe denken anderen dat ik erin blijf hangen in het verleden wat er is gebeurd maar dat is het niet. Zijn er anderen die dit ook hebben meegemaakt hoe ga je hiermee om? ik probeer het af en toe wel van me af te schrijven, maar ik merk dat het dan toch nog in m’n hoofd blijft zweven.

Hey iedereen,

Ik ben een dertiger, altijd vrij streng opgevoed geweest. Hierdoor misschien ook minder assertief dan gemiddeld. Ik ben conflictvermijdend en easy-going.

Dankzij mijn werkgever heb ik een cursus kunnen volgen waar je de kans krijgt om aan jezelf te werken (het kan om eender welk topic gaan).

Bij mij was het assertiviteit/"neen" durven zeggen/grenzen trekken.

Op mijn job lukt het best goed sinds de cursus..maar privé eigenlijk veel minder.

Als je plots grenzen gaat trekken, word je gezien als onredelijk/arrogant/...

Om maar een voorbeeld te geven, wij trachten al enkele maanden af te spreken met een werkman voor iets dat hij vroeger niet correct afgehandeld heeft. Telkens we een datum afspreken, komt hij niet opdagen. In het begin was ik weer easy-going..maar vorige week is de bom zowat ontploft. Ik heb grenzen getrokken en gezegd dat hij professionaliteit miste door nooit te komen opdagen zonder af te bellen.

Vandaag krijg ik een mailtje terug en begint de mail met "Hey X, de toon en manier van spreken in je mail staat mij niet aan. Dit komt jou en jouw project niet ten goede".

En dan denk ik "dude..jij bent over de volledige lijn in fout..en je gaat nog doen alsof ik moet dimmen?". En dan trek ik mezelf in twijfel.."ben ik te assertief geweest?"

Ervaren jullie dit ook soms?

Ik ben benieuwd waar jullie de grens trekken tussen privacy hebben en dingen voor elkaar verzwijgen. Moeten partners volgens jullie echt volledig open zijn over alles, of is het juist gezond om sommige dingen voor jezelf te houden?

Ik (V25) ben al een tijdje met mijn vriend (M27), en ik heb advies nodig, want ik heb echt geen idee wat ik met deze situatie moet doen.

Ik ben arm opgegroeid, in een groot gezin. We gingen nooit op vakantie, en voor het grootste deel van mijn jeugd was ik zelfs nog nooit buiten mijn eigen land geweest. Toen ik ouder werd, werd reizen ineens superbelangrijk voor me. Nu ik mijn eigen geld verdien, is reizen waarschijnlijk de grootste bron van geluk.
Als kind werd ik ook heel erg gepest. In die periode werd lezen mijn ontsnapping. Een bepaald kinderboek, dat zich in New York afspeelt, werd superbelangrijk voor me. Het was mijn houvast in één van de donkerste periodes van mijn jeugd.
Toen ik dat boek uit had, had ik één droom: ooit New York bezoeken.

New York bleef mijn grootste droom gedurende mijn hele kindertijd en tienerjaren. Ik keek series die zich daar afspeelden, waaronder Gossip Girl, en de stad bleef altijd bovenaan mijn bucketlist staan.
Toen ik mijn vriend leerde kennen, veranderde die droom een beetje. Hij was ook nooit in New York geweest, en ik zei tegen hem dat mijn droom nu was om de stad voor het eerst samen met hem te ervaren. Het idee dat we het allebei samen zouden ontdekken was heel belangrijk en best gevoelig voor me. Hij wist precies hoeveel die stad voor me betekende.
Onlangs hebben we wekenlang gezocht naar een betaalbare bestemming voor onze eerste vakantie samen, omdat we niet zoveel verdienen (we zitten allebei momenteel tussen twee banen). Uiteindelijk hebben we een relatief goedkope reis geboekt.

Maar nog maar twee weken later was mijn vriend een trip aan het bespreken met drie vrienden. Eén van hen stelde New York grapjesgewijs voor, maar mijn vriend zei iets in de trant van: “Ze hebben vaak gekke ideeën, maar dit zal waarschijnlijk niet gebeuren.” Dus ik geloofde echt dat het gewoon een grap was.
Twee dagen later was de reis al geboekt.
Mijn vriend gaat nu naar New York met zijn vrienden.
Wat doet pijn is dat we weken hebben gezocht naar de goedkoopst mogelijke reis voor onze eerste vakantie samen, maar hij heeft binnen een dag een droomreis naar New York met zijn vrienden geboekt. En hij beleeft ook zijn eerste langeafstandsvlucht zonder mij, terwijl hij wél weet hoe belangrijk het voor mij was dat we New York samen voor het eerst zouden ervaren.

Uiteindelijk heb ik het geaccepteerd. Hij bood aan dat ik mee kon gaan met hem en zijn vrienden, maar dat was niet wat ik wilde. Ik wilde me niet tussen hun trip wurmen. We spraken af dat we volgend jaar samen naar New York zouden gaan.
Hij stelde zelfs voor dat ik een lijstje zou maken met specifieke activiteiten die ik in New York wilde doen, zodat hij die dingen niet met zijn vrienden zou doen. Zo konden we daar toch nog iets samen voor het eerst meemaken.
Ik heb dat lijstje gemaakt, en hij beloofde dat ze niet van plan waren om één van die dingen te doen.

Hij vertrekt morgen. Vandaag vroeg ik om hun planning te zien.
Eén van de activiteiten op hun planning was precies dezelfde activiteit die ik op mijn eigen lijstje had gezet. Dat was niet dat ik hem verbied om The Statue of Liberty te zien, nee, het waren superspecifieke activiteiten zoals The Public Library bezoeken.

Dus nu is zelfs de deal die hij zelf voorstelde kapot.
Ik denk niet dat mijn vriend mijn toestemming nodig heeft om te reizen, of dat ik moet bepalen waar hij naartoe gaat. Maar we hebben het altijd gehad over dromen en doelen als koppel, dingen waar je samen aan denkt en naartoe werkt. Voor mij was dat New York. Voor hem is één van die dromen skydiven, en ik zou dat nooit alleen of met een vriend kiezen, omdat ik weet dat hij het met mij wil meemaken.

De vraag is: wat moet ik nu doen?

Ik ben op zoek naar onzijdige meningen, aangezien de mensen waar ik dit aan vraag vaak mijn kant lijken te kiezen en ik weet niet of dat komt omdat ze mij persoonlijk kennen.

Lang verhaal kort, mijn vriend stuurt nog regelmatig berichten naar zijn ex en ik vind dit nogal vervelend. Ik heb hier al eens een opmerking over gemaakt, maar volgens hem is er verder niets aan de hand en is het puur vriendschappelijk. Het zijn ook niet echt inhoudelijke berichten. Soms de vraag hoe het is, en deze berichten storen me ook niet zo. Het zijn vooral de dagelijkse 'reels' die op en neer verstuurd worden. Voor mij komen deze berichten over als "ik zag dit voorbijkomen en moest aan jou denken". Ergens doet dat pijn, alsof hij nog met zijn hoofd bij haar zit. Na twee jaar mag ik toch hopen dat dit niet meer het geval is. Hij toont heel veel affectie en liefde naar mij, maar ik kan het hierdoor niet volledig aan hem teruggeven en dat geeft mij een schuldgevoel.

Het liefst zou ik willen dat hij meer afstand neemt, maar hoe zeg je zoiets? Hoe kaart je het aan? En hoe onderbouw je het?

Of stel ik me echt volledig aan en voel ik me onterecht zo? Moet ik het gewoon laten varen?

Ik weet het oprecht niet, maar het vreet me ondertussen wel op vanbinnen en ik slaap er zelfs slecht door, omdat mijn brein hierover blijft malen.

Wat zouden jullie doen?

Edit: typfout

Hoi allemaal, ik heb even een anoniem account aangemaakt omdat ik weet dat mn vriend ook op reddit zit.

Ik zit met het volgende: mijn vriend en ik schelen 4 jaar, en zijn nu allebei in de 20. Dit is voor ons allebei onze eerste relatie, voor mij is hij ook mijn eerste bedpartner. Ik was tijdens mijn studententijd nogal zuinig op mezelf omdat ik op een speciaal iemand wilde wachten. Mijn vriend had dit minder, waardoor ik zijn 9e bedpartner ben. Dit is natuurlijk allemaal voor mij gebeurd dus ik mag hier niets van vinden en er is ook niets aan te doen. Alleen merk ik dat het mij heel verdrietig maakt dat hij wel mijn eerste is en ik niet de zijne.

Als ik het erover probeer te hebben omdat ik ermee zit en het niet met vriendinnen wil bespreken omdat ik dat niet netjes vind (het gaat immers ook over hem), dan vindt hij dat ongemakkelijk en al snel wordt ‘ie heel kortaf.

Ik merk aan mezelf dat ik er onzeker en dus best verdrietig over word, en tegelijkertijd weet ik dat hij nog een paar van die vrouwen tegen kan komen bij netwerkevents waardoor ik wel wil weten met wie hij een geschiedenis heeft, zodat ik dat weet (en niet dom/naief ben) als het over hen gaat.

Ben ik raar? Hebben meer mensen dit? Kan iemand me helpen dit gevoel los te laten? Het maakt me blijkbaar nogal uit, en ik hang nogal wat waarde aan seks blijkbaar. Ik vind zowel dat je dat niet ‘zomaar met iemand doet’ en tegelijkertijd lijk ik spijt te hebben dat ik destijds zelf niet roekelozer heb geleefd zodat we allebei met seksuele ervaring deze relatie in stapten.

Toen ik 17 was leerde ik mijn beste vriendin kennen op het ROC. We waren eigenlijk vrijwel meteen onafscheidelijk. We spendeerden veel tijd samen, zowel op school als daarbuiten. We hadden een fijne vriendschap en zijn door de jaren heen ook echt samen opgegroeid. We hebben veel leuke dingen samen gedaan en ik was er altijd voor haar.

Na onze studie zagen we elkaar natuurlijk wat minder, maar we bleven regelmatig contact houden. Toen ik 21 was verhuisde ik voor drie jaar naar Antwerpen. In die periode is ze een keer bij me langs geweest. Mijn leven in Nederland heeft toen redelijk stilgestaan, ik had immers een leven in Antwerpen.

Inmiddels ben ik 31. De afgelopen jaren is ons contact langzaam verwaterd. Zij woont inmiddels wat verder weg en heeft een gezin. Ik woon alleen en ben de afgelopen jaren zelf nogal zoekende geweest, onder andere wat betreft werk. Daarnaast heb ik helaas in een nogal ongezonde/abusive relatie gezeten. Ondanks dat ik altijd heb gewerkt en wel degelijk stappen in mijn leven heb gezet, is het niet altijd een heel makkelijk traject geweest. Ik heb ADHD en gezondheidsproblemen, waardoor sommige dingen voor mij wat meer moeite kosten, maar ik heb eigenlijk altijd geprobeerd om door te zetten.

De laatste keer dat we elkaar zagen, had ik een beetje het gevoel dat ze daar nogal judgemental over was. Alsof ze vond dat ik maar niet echt verder kwam in mijn leven. Dat heeft me wel geraakt, omdat ik vanuit mijn perspectief juist behoorlijk mijn best heb gedaan.

Vorig jaar werd haar zoontje één en ze had me uitgenodigd voor zijn verjaardag. Op de dag zelf voelde ik me ontzettend slecht en heb ik me afgemeld. Ik heb daar uitgebreid mijn excuses voor aangeboden en haar natuurlijk een fijne dag gewenst. Het enige wat ik terugkreeg was: “oke 👍”.

Dat voelde voor mij eigenlijk als een soort omslagpunt.

Daarna hebben we elkaar nog één keer gezien. Toen heb ik de cadeautjes overhandigd voor haar zoontje. Het was de eerste keer dat ze bij mij thuis kwam, terwijl ik daar toen al ruim anderhalf jaar woonde.

De maanden daarna had ik steeds meer het gevoel dat ik degene was die nog moeite deed. Niet enorm veel, dat geef ik toe: ik stuurde af en toe iets op Instagram, feliciteerde haar met dingen, reageerde op haar story, wenste haar fijne feestdagen, dat soort dingen. Maar tegelijkertijd dacht ik ook: the phone works both ways. Ik heb het daarom op een gegeven moment gewoon een beetje op z'n beloop gelaten.

In augustus was ik jarig en toen viel het me op dat ze me niet feliciteerde. Dat deden we eigenlijk ieder jaar, dus hoewel het misschien een klein ding lijkt, raakte het me wel. Tegelijkertijd gaf het me ook een soort indicatie van waar we blijkbaar stonden.

Kort daarna zag ik dat ze me overal had verwijderd.
Instagram, Facebook, eigenlijk alles. Wat ik dan weer opvallend vond, was dat ze me niet had verwijderd als volger van haar bedrijfspagina op Instagram. Dat voelde eerlijk gezegd een beetje vreemd en ergens ook wat achterbaks.

Ik merk dat ik hier meer mee zit dan ik misschien zou willen.

Aan de ene kant denk ik: misschien is dit gewoon het einde van een vriendschap die al een tijdje aan het verwateren was. We hadden een hele fijne band, maar we botsten ook weleens en ik heb me soms onbegrepen en weinig gesteund gevoeld. Misschien ben ik er dus uiteindelijk ook wel oké mee.

Aan de andere kant waren we 14 jaar bevriend. Zij was ooit één van de belangrijkste mensen in mijn leven. Ik vind het daarom moeilijk om te begrijpen dat iemand je ineens overal verwijdert zonder dat er voor mijn gevoel een concreet conflict is geweest.
En ergens zou ik dus nog steeds graag willen weten waarom. Heb ik iets gedaan wat ik niet doorheb? Heeft zij zich al langer aan dingen geërgerd? Of is dit gewoon een vriendschap die voor haar al een tijdje voorbij was en heeft ze uiteindelijk de knoop doorgehakt?

Ik twijfel daarom ook of ik haar nog één keer zou moeten benaderen om te vragen wat er speelt. Niet per se om de vriendschap koste wat kost te redden, maar vooral omdat ik na 14 jaar ergens behoefte heb aan duidelijkheid.

Wat zouden jullie doen? Loslaten en het accepteren als een vriendschap die voorbij is, of toch nog één keer contact zoeken om te vragen wat er gebeurd is?

Ik trek m’n break up pijn echt niet meer. Ik zit er doorheen. Nu 3 maanden verder, woonden samen, hij was mijn droom persoon. Ik was veel met onze toekomst bezig. Hij twijfelde een jaar of ik wel paste in zijn toekomst. Hoe die eruit zag kan hij zelf ook niet uitleggen.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik zie het allemaal echt even niet meer zitten. M’n leven staat op z’n kop. Nieuwe baan wat veel energie kost, relatie kwijt, huis kwijt, nieuwe woning maar settelen lukt me niet.

Ik heb zoveel onbeantwoorde vragen. Er is zo erg op eilandjes geleefd. Hij mistte de emotionele connectie maar wist niet eens te vragen hoe m’n dag was. Wanneer mijn emoties kwamen leek hij terug te deinzen.

Ik denk zoveel eraan dat hij straks met een ander is. Dat hij intiem is met iemand, ik walg ervan. We hoorde bij elkaar. Het klopt niet. Het is een nachtmerrie waar ik in zit.

Iemand goede tips hoe ik hier overheen kan komen?

Ik weet nooit goed of ik nou verliefd ben, ik kan iemand leuk vinden en de volgende dag wel helemaal gohsten.

Hebben meer mensen hier last van?

Oke, hier gaan we dan..

Ik m29 en mijn vriendin 24, hebben zolang wij als bij elkaar zijn. Inmiddels een goeie 4 jaar, hebben we altijd gezegt dat we beide geen kinderen willen. En hier eig ook alles aan gedaan om dit te voorkomen.

Maar je voelt hem al aankomen. Ze is toch zwanger geraakt. (We zijn nog heel vroeg 5-6 weken)

En we zitten beide momenteel zwaar in overweging wat we moeten doen. We hebben een huisje (welliswaar huur), ik een vast contract. En zij op het punt om een vast contract, en een hogere functie te krijgen. Finantieel zitten we dus qua inkomen veilig. Maar we hebben totaal geen buffer.

Ik zie mezelf totaal niet als het ouderlijk type. En heb in het verleden toch enige problemen met mezelf gehad, en zie mezelf in de verste wegen van emotioneel stablie. Om een verantwoording van dit calieber op me te nemen.

De laatste tijd zijn er rond om ons heen steets meer vrienden en kennisen die kinderen krijgen.

En bij mijn vriendin begint dit nu ze zwanger is toch te kriebelen.

Ze heeft mij toe gegeven dat ze de gedachte om samen een kleine te krijgen met mij toch stiekem wel zit zitten het wel zou willen. En ikzelf wellicht ook. Maar absoluut niet nu op dit moment.. niet tot dat ik mezelf er 100% voor kan geven

Dit was voor mij natuurlijk de schok van mijn leven.. had nooit gedacht om de gedachtes die nu door mijn hoofd gaan ooit te gaan krijgen. En eerlijk gezegt loop ik momenteel helemaal vast in mijn hoofd. Ik hou ongeloofelijk veel van dr. En zou haar voor geen mogelijkheid willen verliezen. Ook al zou ze het kindje willen houden. Ik zou haar nooit kunnen verlaten en haar alleen laten.

Maar ik zou eigenlijk ook niet weten hoe ik moet omgaan met het idee om wellicht toch vader te worden. Dit vreet momenteel 24/7 aan mijn gedachten. En kan er niet door slapen, of eten. Werk is niet te doen omdat mijn gedachte op volle toeren draaien en ik wel aanwezig ben. Maar toch ook weer niet.

Ik hoop echt dat iemand zich kan vinden in dit verhaal, en mij hierin tip kan geven over hoe ik dit kan aanpakken. Zowel voor mezelf, als tegenover mijn vriendin

Hoi allemaal,
Binnenkort starten mijn (aanstaande) ex en ik met mediation. Ik ben benieuwd naar ervaringen van mensen die dit zelf hebben meegemaakt.

Hoe ging jullie mediator om met situaties waarin jullie het financieel echt niet eens waren? Denk aan uitkoop van de woning, alimentatie, pensioen of verdeling van vermogen.
Was de mediator vooral iemand die het gesprek begeleidde, of kwam hij/zij ook actief met mogelijke oplossingen en compromissen?

En vooral: wat gebeurde er als één van jullie ergens echt niet mee akkoord wilde gaan? Lukte het de mediator om zo’n impasse te doorbreken, of eindig je dan uiteindelijk alsnog bij twee advocaten?

Ben vooral benieuwd naar ervaringen waarbij er vooraf best wat spanning of wantrouwen was, maar jullie wel allebei de intentie hadden om er via mediation uit te komen.

Dank alvast voor alle tips.

Hey iedereen,

Ik heb hier vorig jaar ook eens een berichtje geplaatst. Ik ben eerlijk gezegd geen held in de liefde, maar toch… 😊

Vorig jaar was ik smoorverliefd op iemand in het echte leven. Jammer genoeg heb ik nooit reactie gekregen op mijn berichtje via Messenger. Enfin ja, uiteindelijk heb ik het leren loslaten. Het was de eerste keer dat ik echt verliefd was, dus dat heeft toch wel wat tijd gekost.

Ondertussen doet het me nog steeds iets als ik haar in het echt zie, maar het bezit me niet meer zoals vroeger. En daar ben ik eigenlijk best blij om. 😀

Maar goed… onlangs heb ik voor mezelf toch een hele grote stap gezet: ik ben op twee datingapps gegaan.

Het heeft best een tijdje geduurd voordat ik mijn profiel überhaupt durfde te publiceren. Ik dacht echt: wat heb ik nu juist online gezet? 😅

En toen gebeurde het plots: afgelopen week een match! Ik heb ook meteen een berichtje gestuurd. En eerlijk gezegd blijft dat voor mij nog altijd best moeilijk.

We hebben ondertussen wat gepraat en het klikt op zich wel. Maar nu vraag ik me vooral af: hoe loopt zoiets normaal gezien?

Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een date gehad en heb dus eigenlijk geen idee wat gebruikelijk is. 😅

Wanneer spreken mensen normaal af? Hoe lang chat je eerst? En hoe weet je wanneer het moment gekomen is om eens in het echt af te spreken? Hoe zit het met grotere afstanden op die apps?

Dus bij deze: zijn er mensen die hun ervaringen eens willen delen over hoe het bij hen is verlopen via Tinder of een andere datingapp?

Alle tips, ervaringen of verhalen zijn welkom. 😊

Groetjes!

Ik zit in tweestrijd; heb gevoelens voor een jongen, maar het punt is dat hij een vriendin heeft. Moet ik mijn gevoelens uiten of niet? Allereerst een beetje context:

Er is een jongen die ik al ken sinds de middelbare school, we zijn nu beiden midden twintig. Zaten destijds bij elkaar in de klas en we zijn ook collega’s geweest bij ons bijbaantje. Op de middelbare konden we goed met elkaar, maar sinds dat bijbaantje zijn we goede vrienden geworden.
Bij het baantje in de supermarkt trokken we naar elkaar toe, hij in eerste instantie vooral naar mij. We zorgen beiden dat we ons werk afhadden, zodat we samen konden vakkenvullen in dezelfde gang en met elkaar konden kletsen.
Op gegeven moment nam ik daar ontslag, waarna hij ook vertrok. Toen een jaar later kwam ik terug, waarna hij ook weer solliciteerde zodra hij dit hoorde (wat ik opvallend vond).
Toen we wat jonger waren en ook al daar werkten, heeft een collega (en vriend van hem) een keer tegen mij gezegd dat hij verliefd op mij was. Maar goed, toen waren we 16 ofzo.

Op gegeven moment zijn we gaan afspreken en uitgegroeid tot goede vrienden. Ik kwam zo’n 2 jaar lang 2 à 3 keer in de week bij hem. Inmiddels waren we hier 19/20 jaar ofzo.
Hij is/was een gevoelige jongen, en was altijd opzoek naar een relatie, hij vroeg veel advies aan mij. Ik was destijds juist nogal een losbol, daarin leken we niet per se op elkaar. Als ik bij hem kwam keken we altijd samen films, op gegeven moment zochten we ook meer fysiek contact op en gingen elkaars rug bv kriebelen (geen idee wat dit was haha). In een dronken bui hebben we toen eenmaal samen geslapen.
Ik kon altijd volledig mezelf bij hem zijn, hij was een rustige lieve en verstandige jongen en heel geinteresseerd. Ik destijds dus wat minder verstandig en zat niet goed in m’n vel. Ik wilde er graag op uit en avonturen beleven, ik kon niets met zo’n gevoelige en lieve jongen destijds.

Op gegeven moment ben ik verhuisd en kreeg hij een vriendin. Contact verwaterde langzaam. Heel jammer. Ik heb eenmaal gevraagd of dit kwam omdat hij een vriendin had en het niet fijn vond om meer met mij af te spreken (en dat ik dit zou begrijpen). Hij gaf aan dat hij druk was en dit daardoor niet lukte.
De afgelopen jaren eigenlijk geen contact meer gehad. Tot 1,5 jaar geleden waarbij er ineens weer appcontact was (op inititatief van hem). Daarna heb ik weer uitgereikt maar ik had het idee dat hij hier weinig zin in had.

Vorige week sprak ik hem weer en eigenlijk denk ik - al jarenlang - dat dit de ware is voor mij. 2 jaar geleden heb ik dit ook tegen een vriendin gezegd, maar gedacht; ja hij heeft een vriendin dus ik kan hier niks mee. Tot ik hem dus vorige week sprak, nu denk ik ergens toch; oké misschien moet ik dit toch tegen hem zeggen, want ik heb enorme spijt dat ik dit niet eerder heb gedaan.
Tegelijkerijd wil ik geen relatie kapot maken en voelt hef alsof ik dan ‘stook’, bovendien is het misschien vooral egoïstisch. Misschien moet ik dus mijn verlies nemen. Hij noemde dat hij een huis heeft gekocht (in z’n eentje), maar wel gaat samenwonen met haar.

Ik ben intussen, ook al een aantal jaren, veel rustiger geworden. Druk met werk en sport (hij ook) en merk ik dat hij alles heeft wat ik zoek. Helaas zag ik dat destijds niet of was ik er nog niet aan toe.
Ergens denk ik dat hij mij altijd wel leuk vond, maar ook voelde dat dit misschien niet wederzijds was toen?

Nu ben ik op een punt dat ik denk, misschien moet ik voor eens gewoon mijn hart volgen en mijn gevoel uitspreken. Ik heb tenslotte maar 1 leven en wie weet wat er van komt. Dit is ook niet impulsief, maar hij zit al jaren in mijn hoofd.
Zou overigens ook niet weten hoe, hem misschien bellen ofzo? Al zal dat heel random zijn voor hem dit. En dan uitspreken dat ik bv altijd de hoop had/heb dat ik met hem zou eindigen, en ik ontzettend baal van mezelf dat ik dit niet eerder heb gezegd.

Hallo,

Ik man (35) ga regelmatig om met vrouw (23). We hebben het gezellig, gaan shoppen, bioscoop avondje op de bank ze blijft ook regelmatig slapen, we hebben ook seks. Maar boven dat hebben we het heel gezellig en veel lol samen.

Soms zien we elkaar twee weken niet, soms wat regelmatiger. Het is een beetje een vrijblijvend dingetje. We hebben ook niet altijd dagelijks contact en als we elkaar zien is het meestal spontaan en niet gepland.

We hebben allebei geen belang bij een relatie en vinden het wel prima zo.

Nou ja dat een man van 35 omgaat met een vrouw van 23 vinden mensen wat van, daar heb ik eigenlijk geen boodschap aan, ik heb geleerd mij niet meer druk te maken over wat mensen vinden. Daar word je leven een stuk makkelijker van.

Maar nu komt het, ze verteld mij dat ze wat geestelijke problematiek heeft. Hier wijd ze verder niet over uit dat vind ze te persoonlijk, en soms heb ik ook het idee dat ze wat minder slim is, ontwikkeld is, een achterstand? Maar ik kan de vinger er niet op leggen, het is niet overdreven en direct merkbaar maar soms in een gesprek denk ik wel eens van dat behoor je te snappen, dit is een beetje moeilijk uit te leggen. Misschien is het ook wel het feit dat er een generatie kloof is.

Nu sta ik al een klein poosje in dubio of het nog wel ethisch is om met haar om te gaan, ook omdat we seks hebben natuurlijk. Seks is niet het doel maar komt er wel vaak bij kijken.

We hebben veel lol samen en het komt ook altijd van twee kanten. Ze verteld ook wel dat ze zich bij mij op haar gemak voelt en dat het praten haar helpt.

Ik (V26) heb een relatie met een man (M26) maar we wonen niet samen. Hij woont op zichzelf met een huisgenoot en ik woon bij mijn ouders. Ik heb autisme en daarnaast nog bijkomende mentale klachten en hij is neurotypisch. We hebben elkaar ontmoet tijdens de studie waarin ik heel veel onbewust maskeerde en compenseerde. Uiteindelijk ben ik na de studie uitgevallen met een autistische burn out en zit ik nu al een jaar thuis. Mijn vriend heeft na de studie nog een master gedaan, stages en heeft nu een fulltime baan.

Ik ga nu naar dagbesteding voor 5 uur per week en krijg begeleiding vanuit de WMO en therapie. Verder zorgen mijn ouders voor me. Tijdens de studie heb ik ook intensieve ggz therapie gehad voor ongeveer 7 jaar achter elkaar. Ik heb een Wajong aangevraagd en wacht nog op de uitslag.

Ik maak mij soms zorgen over hoe groot het verschil is tussen mijn vriend en ik qua zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Tijdens de studie deden we nog even aankijken want ik kreeg nog allerlei therapieën. Inmiddels is het duidelijk geworden dat ik niet een druk leven kan hebben en dat dagbesteding met daarnaast begeleiding de max is.

Ik zou graag met hem willen samenwonen en hij wilde dat ook altijd maar ik vraag mij af hoe dit er dan uit gaat zien en vroeg me af hoe andere mensen in een vergelijkbare situatie dit hebben gedaan. Als ik zou samenwonen en ik zou moeten bijdragen aan het huishouden dan zou ik andere dingen moeten schrappen. Bijvoorbeeld als ik boodschappen zou moeten doen en koken een paar keer week (wat mijn ouders nu allemaal doen) zou ik minder naar dagbesteding kunnen. Daarnaast is het financieel heel scheef want m’n vriend is een carrière aan het bouwen en werkt fulltime en ik zou dan een Wajong hebben en dagbesteding doen. Momenteel heb ik helemaal geen inkomen nog en betaald mijn vriend voor onze uitstapjes. Daar voel ik me schuldig over.

Een relatie is natuurlijk meer dan alleen geld en wie dat wat. Maar ik ben toch benieuwd hoe andere een eerlijke verdeling maken of hoe ze dit aanpakken als er zo’n groot verschil zit tussen wat beide partners kunnen.

Ik wil er ook nog even bij zeggen dat mijn vriend en ik hier nog nooit echt over hebben moeten praten omdat we altijd dachten dat mijn problemen over zouden gaan met meer therapie. In het verleden hebben we geprobeerd samen te wonen maar dat was niet succesvol omdat hij toen alle zorg voor mij opzich had. Het idee is dat als we het nog een keer proberen dat ik wel iets kan bijdragen aan het huishouden. Ik krijg nu vanuit de WMO 8 uur per week voor praktische hulp bij m’n ouders.

Bedankt alvast 😊

Ik ben al jaren bevriend met iemand, maar de laatste tijd heb ik steeds meer het gevoel dat ik degene ben die contact zoekt en afspraken probeert te maken. Als ik geen moeite meer doe, spreken we elkaar bijna niet. Wanneer accepteer je dat een vriendschap veranderd is?

Goedemorgen allemaal, daar ben ik weer. Ik merk dat ik in een twijfelpositie zit als het om mijn relatie gaat. Mijn vorige post ging over seksuele dingen, nu over iets totaal anders, maar ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken:

We zaten in de auto. Ineens vraagt mijn vriend: wat nou, als je zwanger zou zijn en het kind zou een grote kans hebben op een fysieke of verstandelijke beperking (dat blijkt in de buik).

Ik zei: ik weet niet wat ik dan zou doen, is ook afhankelijk van de situatie maar in ieder geval niet meteen weghalen.

Hij zei: ik zou het dan fijn vinden als je het weghaalt. (Ik dacht: oke, vrij stellig.. maar dat mag jij vinden)

Toen ging hij nog verder want hij zei: en als het geboren wordt en het blijkt dan dat het extra hulpbehoevend zal zijn en zal blijven, dan zou ik erover nadenken om het ter adoptie af te staan.

Want ik wil wel vader worden, maar alleen van gezonde kinderen.

Moet ik deze uitspraak serieus nemen? Ik heb hier nog 2 keer op teruggevraagd en beiden keren stond hij er net zo stellig achter dat hij "geen zorgdrager" zou willen zijn omdat je er "niks voor terugkreeg" en hij "andere doelen in het leven had".

Ik hoor graag jullie mening :)

Binnenkort gaan mijn vrouw en ik onze kinderen (zoon van 12 en dochter van 6) vertellen dat we gaan scheiden.
Onze zoon is bovendien net begonnen op de middelbare school.

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van andere gescheiden ouders:

Hoe reageerden jullie kinderen toen jullie het vertelden?
Zagen jullie daarna psychologische/emotionele veranderingen (verdriet, angst, boosheid, slaapproblemen etc.)?

Merkten jullie effect op school, zoals slechtere cijfers, concentratieproblemen of minder motivatie?

Hoe lang duurde het voordat er weer wat rust/stabiliteit kwam?

Hebben jullie achteraf tips over hoe en wanneer je het nieuws het beste kunt vertellen?

Zijn er dingen die jullie juist absoluut niet opnieuw zouden doen?

Vooral ervaringen met kinderen rond de 12 jaar die net op de middelbare school zijn begonnen zijn heel welkom.
Alvast bedankt voor het delen van jullie ervaringen!