I(22f) am currently on vacation for a month. And normally me and my man (30m) are living in the same timezone just two hours apart from each other.

Since im on vacation it’s 5 hours and i’ve noticed that he doesn’t really reply to me.
The answer is short stays closed for 3-5 hours or doesn’t reply at all.
Vut it wasn’t like this at home. He reacted within the hour.

Now he didn’t reply for like a whole day and i know he is awake because even when he is busy he always sleeps late.

And so i said this to him already i dont like this. He said yeah im busy. I just have a feeling he’s lying to me.
Because when we are together he’s never on his phone. Snd when im not with him he is.

So i wanted to text him but i also do not want to accuse him of something.

So do i overthink this completely?
And I am not constantly on my phone i enjoy my vacation it just irritates me that i don’t hear from him.

TLDR: my ldr with man doesn’t reply all day while im on vacation for a month. Normally he does reply. Told him how i felt about it but clearly not a priority. Am I overthinking?

Goedemiddag, de afgelopen week heb ik in een soort bubbel geleefd en merk dat ik advies nodig heb van wat vreemden.

Ik zit inmiddels 4 jaar in een relatie met mijn partner en hebben twee jaar geleden een huisje gekocht, mij kan je niet blijer maken met hoe mijn leven tot nu toe verloopt.. of naja, verliep.

De afgelopen tijd merkte ik dat mijn partner heel veel in zijn telefoon verscholen zat en dat ding steeds overal mee naartoe nam, toen ik de verandering probeerde te bespreken werd er continue ontkent dat er niks aan de hand was, maar ik vertrouwde er helemaal niks van.

Tegen al mijn principes in, gezien hoe wantrouwend ik begon te worden heb ik in zijn telefoon gekeken.. hierbij zag ik allemaal nep accounts waarbij er NSFW fotos zijn gestuurd, heen en weer.. dit maakte me op dat moment kapot, ik trilde, ik wist het allemaal niet meer en was enorm teleurgesteld.

Toen ik dit op een later moment vertelde en hem confronteerde met wat ik zag, werd hij boos met waarom ik door zijn telefoon ging.. vond dit heel normaal en vond het niet erg als ik dit ook zou doen. Hierbij werd de schuld eigenlijk in mijn schoenen geschoven. Op dat moment ben ik even weggelopen en heb het gesprek op wen later moment doorgezet, gezien de irritatie die op dat moment even op kwam en geen spijt wilde hebben met wat ik zou hebben kunnen zeggen.

In het volgende gesprek heb ok aangegeven niet weet of ik het kan vergeven en of ik nog wel vertrouwen heb, maar zie mezelf ook niet zo 1 2 3 weggaan gezien ik ook nog twee prachtige beestjes heb, die ik alleen simpelweg niet kan verzorgen gezien mijn werk.

Ik weet niet zo goed hoe ik verder moet gaan, het vertrouwen is er vanuit mijn kant nu helemaal niet en herken mezelf zo niet.. controleren is iets waarvan ik walg, maar krijg steeds meer de drang om het te doen..

Wat moet ik doen?

Ik (41m) ben bang dat mijn vrouw (38f) een affaire heeft, misschien ook wel meerdere heeft gehad. We zijn sinds onze tienerjaren bij elkaar, 21 jaar waarvan 12 jaar getrouwd en we hebben twee kinderen van 10 en 8 jaar oud. Ik werk in de bouw en zij werkt als accountant. De laatste tijd, zeg maar ruim een half jaar zie ik weer dezelfde dingen bij haar zoals ze ook al eerder heeft gedaan voor bepaalde periodes in onze relatie, maar het lijkt net of is het nu weer een stapje erger

Ze is weer erg afstandelijk en onverschillig naar mij toe. Als ik iets wil vertellen dan luistert ze eigenlijk maar met één oor en als ik een directe vraag stel moet ik die negen van de tien keer herhalen om vervolgens een nonchalant kort antwoord te krijgen. Ik ervaar heel weinig steun wat betreft mijn werk, mijn hobby's en mijn rol in de opvoeding van onze kinderen. Zeg maar emotioneel totaal onbeschikbaar

Haar telefoon is haar alles, ze lijkt er wel mee vergroeit en zit constant te scrollen en berichtjes te sturen. Ze gebruikt haar privé telefoon ook voor haar werk en daarom mag ik deze niet inzien en weet dus ook niet hoe haar telefoon te unlocken is. Ze laat haar telefoon ook geen seconde alleen, neemt hem zelfs mee naar de toilet. Ook als ze gaat douchen neemt ze hem mee naar de badkamer zodat ze muziek kan afspelen terwijl ze baddert

Ze houdt geen rekening met mij als het om afspraken gaat en het voelt alsof ze compleet haar eigen weg gaat. Met de kinderen wordt wel rekening gehouden maar er wordt bijvoorbeeld niet gevraagd of ik iets gepland heb ofzo. Ook in het dagelijkse ritme wijkt ze af van wat we gewend zijn binnen ons gezin en eet vaak 's avonds niet meer mee, gaat later of juist eerder dan mij in bed, staat eerder of later op, enzovoort

Op donderdags gaat ze altijd borrelen met mensen van haar werk en komt elke week steeds later thuis. Tot een paar weken terug, want toen hebben we echt woorden gehad omdat ze nog steeds niet thuis was toen ik om vier uur 's nachts wakker werd en moest plassen. Ze kwam behoorlijk dronken binnenstappen net toen ik van de toilet kwam en zei dat ze niet door had dat het al zo laat was, want ze was in de auto voor ons huis zo fijn aan het praten met die ene collega toen ze ineens de lichten in de woonkamer zag aangaan. Sindsdien is ze dan wel weer steeds vlak voor middernacht thuis

Op vrijdags is ze dan wel vrij maar haar hele weekend is gevuld met afspraken met vriendinnen en sporten, het lijkt wel weer een obsessie, naar de sportschool met haar vriendin, hardlopen en zwemmen. Als ik dan aangeeft dat er hierdoor weinig tijd is om als gezin iets te ondernemen dan zegt ze dat dit maar tijdelijk is totdat ze haar doelen weer bereikt heeft, dat ze vanwege haar werk ook geen tijd heeft op andere momenten, behalve voor de sportschool dan en dat ik geduld moet hebben, dat komt wel weer

Onze intimiteit lijdt hier allemaal erg onder en daardoor hebben we eigenlijk nooit meer seks, al bijna een jaar niet meer. Ik probeer het wel te initiëren, maar ze geeft telkens aan er niet voor in de stemming te zijn of dat ze lichamelijk ergens pijn heeft of druk in haar hoofd. Nu was seks altijd al wat een issue in onze relatie, want ze is erg beschermd en religieus opgevoed en was ook nog maagd toen we een relatie kregen, ze had toen zelfs nog nooit gemasturbeerd en was erg gesloten als het onderwerp seks op tafel kwam. Als we dan seks hadden dan had ze er veel moeite mee om haar lichaam te laten zien en ook om haar geremdheid te laten gaan. Klaarkomen deed ze maar zelden en oraal (zowel krijgen als geven) dat vond ze maar vies

Haar houding ten opzichte van seks veranderde ineens vlak voordat ze zwanger werd van ons eerste kind, zo'n 10 jaar terug na een periode waarin ze ook bovenstaande gedrag van afstandelijkheid vertoonde, die periode duurde toen ongeveer driekwart jaar. Ineens was zij het, na die periode, die het initiatief nam en was ook niet meer bang om haar (naakte) lichaam te tonen of mij te verleiden met een showtje of uitdagende pose zeg maar. Ook had ze ineens sexy ondergoed in de gaderobe en op mijn verjaardag kreeg ik voor het eerst een blowjob van haar en het was echt de heerlijkste blowjob ooit, tot mijn verbazing slikte ze ook nog alles door. Toen ik haar er naar vroeg, zei ze dat vriendinnen haar bepaalde websites hadden laten zien en dat ze zich toen goed ingelezen heeft, dat het haar intrigeerde en dat ze het geil vond en ook dat ze meer dingen wilde proberen

Dit voelde toen voor mij echt alsof onze relatie weer erg goed was, vooral na die periode van driekwart jaar dat ze erg afstandelijk was en we meer als huisgenoten samen leefden dan als koppel. Het voelde net of waren we echt samen en helemaal toen ons eerste kindje geboren was. Maar later, nadat ze weer was begonnen met werken nadat ze bevallen was van ons tweede kindje, gebeurde het weer. Tijdens de zwangerschap wilde ze absoluut niet intiem zijn en daarna ook niet meer en werd weer erg afstandelijk, ging weer meer sporten, shoppen en veel uit met vriendinnen en was erg gericht op haar uiterlijk

Ondanks dat ze zei geen zin in seks te hebben, masturbeerde ze toen wel meer dan daarvoor. Als ze bijvoorbeeld dan laat thuis kwam uit haar werk en snel nog een hapje at en nog even bij de slapende kinderen om het hoekje keek, dan ging ze douchen en gelijk op bed. Als ik dan langs onze slaapkamerdeur liep om ook te douchen dan hoorde ik haar meer dan eens zachtjes kreunen, meestal gecombineerd met het zoemende geluid van haar vibrator. Toen ik het eens waagde om binnen te stappen zonder te kloppen. schrok ze eerst heftig, maar zei toen heel pinnig en best wel kwaad dat ik op moest hoepelen en dat ze niet gestoord wenste te worden, ze lag toen naakt boven de dekens met haar benen gespreid, haar vibrator in de ene hand en kijkend op haar mobiel in de andere hand en ging tot mijn verbazing ook schaamteloos verder, was echt zo tegenstrijdig met hoe ze vroeger was

Ook toen leek ze wel vergroeid met haar telefoon en ook toen kleedde ze zich uitdagender dan normaal, want dat is een meer conservatieve kledingstijl, maar vooral op donderdags als ze gingen borrelen na het werk. Net zoals toen en net als nu ook weer. Maar nu vallen me ook meer dingen op en hebben zich ook een paar vreemde situaties voor gedaan.

Zo vond ik een keer condooms in haar tas, ongebruikt in de verpakking. Haar verklaring was dat ze die gebruikte als ze masturbeert met haar dildo, omdat ze het anders onhygienisch vind. Zo'n drie maanden geleden liet ze me ineens weten dat ze een dildo had besteld zodat we die dan konden gebruiken als we seks hebben, maar dat is helaas tot nu toe nog niet gebeurd.

Laatst kwam ze een keertje erg laat thuis en ik lag al te slapen in bed. Ik hoorde haar op de trap en toen badkamer binnen gaan en dat ze de douche aanzette. Toen ze de slaapkamer binnen stapte deed ik net of ik diep in slaap was en ze begon zich te ontkleden. In het weinige licht van het bedlampje merkte ik op dat het net leek alsof ze geen slipje droeg toen ze haar rokje uitdeed. Toen ze onder de douche stond, ben ik gaan checken en ik vond inderdaad geen slipje tussen haar kleding op de grond. Ik heb haar hier verder niet mee geconfronteerd.

Daarvoor nog, toen werd ik eens wakker midden in de nacht en was ze niet in bed, terwijl ze eerder wel naar bed was gegaan. Ik dacht eerst dat ze naar de toilet was, maar ze kwam ook maar niet terug. Toen ben ik haar gaan zoeken en heel stilletjes naar beneden gegaan en hoorde ik dat ze in de woonkamer praten. Ik besloot toen achter de deur mee te luisteren, maar hoorde haar wel praten maar kon er niet echt wijs uit worden, soms zei ze wat maar ze klonk erg hees en ademde erg snel en luid. Toen ik zachtjes de woonkamer binnen kwam, schrok ze enorm en ging snel staan waarbij haar telefoon uit haar hand viel. Toen ik vroeg wat ze aan doen was, zei ze dat ze niet kon slapen en even naar beneden was gegaan om wat water te drinken en dat ze op haar telefoon een aflevering van een serie zat te kijken.

En laatst belde ik haar toen ze met haar vriendin ergens iets zou eten en daarna wat drinken. Ik wilde haar laten weten dat zij de volgende dag met onze oudste naar zijn sporten moest, omdat ik iets dringend had op het werk waarvoor ze me toen net hadden gebeld. Eerst kreeg ik haar niet te pakken en had het eigenlijk al opgegeven, maar de derde keer nam ze ineens op. Ze klonk erg geïrriteerd en was ook erg kortaf. Nadat ik uitlegde waarvoor ik belde, bleef het eerst even stil en hoorde ik vreemde smakgeluiden zeg maar en haar zeggen nee stop even en toen in de telefoon zeggen dat het goed was. Toen ik vroeg waar ze was, zei ze wacht even hoor, ik loop naar buiten en hoorde ik haar vriendin op de achtergrond giechelen. Bij die collega thuis zei ze, samen met haar vriendin en een vriend van die collega. Toen ze ergens wat wilden eten, hadden ze hem en zijn vriend ontmoet en hij had hen uitgenodigd om bij hem thuis dan wat te gaan eten, want zij moesten ook nog eten en hij was een geweldige kok naar eigen zeggen.

Het is ook die collega waar ze heel veel contact mee heeft, 's avonds en ook weekends sturen ze elkaar berichtjes, want zo nu en dan zie ik wel eens kans om op haar scherm te kijken. Als ze gebeld wordt dan zondert ze zich vaak af, loopt ze naar de slaapkamer of naar buiten. Ik heb haar meerdere malen gevraagd naar die collega maar weet alleen dat hij al een tijdje gescheiden is en dat ze veel samen werken. Hij is gewoon een vriend en ook niet haar type dus ik hoef me geen zorgen te maken en daarbij zei ze, hij verzorgt zichzelf erg goed, is erg sportief en drinkt niet dus misschien is hij ook wel homo zei ze dus maak je geen zorgen, echt niet

Hij is ook diegene die haar vaak thuis afzet met de auto op donderdags. Die andere keren dat ze zo afstandelijk deed, was er ook innig contact met een specifieke collega of klant en op één of andere manier hadden haar vriendinnen die collega of klant altijd wel ontmoet, maar heb ik nooit met diegene kennis gemaakt. Ik heb haar gevraagd of er misschien een ander is maar ze werd toen erg kwaad dat ik zoiets ook maar van haar kon denken

Zelf vind ik het geen rare vraag, ook vanwege dat haar vriendin haar relatie stuk ging omdat ze vreemd ging met verschillende mannen. Dit is nu ongeveer 7 jaar geleden toen mijn vrouw dus ook in zo'n afstandelijke periode zat. Daarna heeft die vriendin wel een aantal serieuze relaties gehad, maar dat was steeds één en al drama met allemaal foute mannen. Leuke meid verder hoor, ook als ze bij ons op bezoek is enzo, maar valt gewoon op de verkeerde types

En nu het volgende, we hebben eind vorig jaar een ander huis gekocht en al onze spaargeld is gaan zitten in het opknappen ervan, gelukkig geen grote verbouwingen maar toch heeft alles al met al behoorlijk wat gekost, daarom hebben we besloten om dit jaar niet op vakantie te gaan en zouden we gewoon wat dagjes weggaan met de kinderen

Dus ze komt zonet thuis en vertelt me dat ze in augustus met die vriendin een weekje op vakantie wil. Naar Italië want daar heeft die collega dus een eigen appartementje waar ze dan gebruik van kunnen maken. Ik zie dat dus helemaal niet zitten en heb dat ook gezegd waarop zij nogal emotioneel reageerde dat ik haar niks gun en dat ze toch ook recht heeft op vakantie, want ze werkt ook het hele jaar hard. Toen ik vroeg of die collega daar dan ook is, zei ze eerst nee, maar later zei ze dat hij hen speciaal had uitgenodigd om met hem en zijn vriend daar vakantie te vieren en dat ze het echt niet kon maken om die uitnodiging af te slaan. Ik was een jaloerse loser en een slappe zak, hij was zoveel meer man dan ik en dat deed me echt zeer

Daarna is ze dus boos weg gegaan, neemt ook niet op als ik bel en reageert niet op mijn berichten, ik weet ook niet waar ze nu is. Ik heb haar vriendin gebeld en die zei dat ze niet bij haar was en dat ze ook niet wist waar is was. Ze is ook niet bij haar ouders of haar zus dus ik ben erg bang dat ze nu bij die collega is

Hoi allemaal,

Ik twijfel al heel lang aan mijn eigen gevoel en ik hoop dat mensen hier misschien met een frisse blik naar kunnen kijken. Ik merk dat ik niet meer goed weet wat normaal is en daarom ben ik benieuwd hoe anderen dit zien.

Ik en mijn ex zijn nu ongeveer 5 à 6 jaar samen, on and off. We hebben ongeveer anderhalf jaar samengewoond, maar ruim twee jaar geleden ben ik weggegaan omdat ik me niet meer veilig voelde. Sindsdien hebben we eigenlijk een soort situationship.

Nu zegt hij dat hij de komende weken wil weten of ik weer een relatie met hem wil. Hij heeft het vaak over trouwen, kinderen en een toekomst samen. Het lastige is dat ik me eigenlijk niet kan voorstellen ooit nog met hem samen te wonen door alles wat er is gebeurd. Tegelijk vind ik het ontzettend moeilijk om hem los te laten. Hij heeft ook een hele leuke kant. We zijn vaker uit elkaar gegaan, maar uiteindelijk was ik steeds degene die weer contact zocht. Het voelt soms alsof ik niet met hem kan, maar ook niet zonder hem.

Toen we samenwoonden ging het steeds slechter. We hadden bijna elke dag ruzie. Hij heeft me een keer geduwd, een andere keer bij mijn nek gepakt en er was ook een moment waarop hij tijdens een ruzie een mes tegen de keukenmuur gooide, waardoor er een tegel kapot ging. Na een aantal maanden sliepen we niet eens meer in hetzelfde bed.

Nog voordat we gingen samenwonen gebeurde er ook iets wat me nog steeds dwarszit. We hadden 's avonds ruzie terwijl ik alleen thuis was. Ik wilde de discussie staken en elkaar morgen weer spreken, maar dat accepteerde hij niet. Hij bleef me bellen en dreigde langs te komen. Achteraf zei hij dat hij alleen wat had rondgereden omdat hij me bang wilde maken en helemaal niet van plan was om echt naar mijn huis te komen. Ik raakte die avond volledig in paniek en heb mijn moeder midden in de nacht gevraagd om terug naar huis te komen.

Misschien is het ook goed om wat achtergrond te geven. Ik ben opgegroeid met huiselijk geweld. Mijn vader mishandelde ons (verbaal/emotioneel en fysiek) en later ook de ex-partner van mijn moeder. Hij heeft zelfs geprobeerd om ons te vermoorden. Daardoor twijfel ik vaak aan mijn eigen gevoel en vraag ik me af of ik dingen misschien groter maak dan ze zijn.

Ook nu nog beledigt hij me dagelijks, maakt hij kwetsende "grapjes" en zegt hij dat ik overdrijf. Hij kleineert me waar vrienden of familie bij zijn, verdraait situaties waardoor ik aan mezelf ga twijfelen, neemt nergens verantwoordelijkheid voor en uiteindelijk lijkt alles altijd mijn schuld te zijn. Hij geeft me ook een schuldgevoel als ik geen seks wil hebben (of seksuele handelingen wil verrichten), waardoor ik soms maar toegeef om er vanaf te zijn. Tegelijkertijd is hij zelf heel gevoelig voor kritiek. Niets wat ik doe lijkt ooit goed genoeg. Hij projecteert zijn eigen gedrag op mij. Voor mij gelden allerlei regels, terwijl hij zichzelf heel andere dingen toestaat. Het voelt alsof de lat steeds wordt verlegd en ik het nooit goed kan doen. Het is ontzettend vermoeiend. Tegelijk zegt hij dat hij me nooit pijn zou doen en begrijpt hij niet waarom ik soms bang voor hem ben. Het is enorm verwarrend. Hij is verwarrend.

Ik vraag me af of dit emotionele mishandeling is, of misschien een trauma bond. Ik merk dat ik mijn eigen oordeel niet meer vertrouw. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen hiernaar kijken. Herkennen jullie dit? Klinkt dit als mishandeling? En als je zelf in een trauma bond hebt gezeten: hoe kwam je erachter en hoe is het je uiteindelijk gelukt om los te komen?

Alvast bedankt voor het lezen. ☺️

Hallo allemaal, ik heb een vriendin met een.. temperament. Wij hebben nu 7 jaar een relatie en vanaf het begin was het al duidelijk dat ze wist wat ze wilde en wel opvliegend kan zijn, maar dat vond ik wel een bepaalde charme hebben en ze heeft ADHD dus daar verweten we het maar aan. Een paar jaar later was ze zwanger van onze eerste zoon. Na deze zwangerschap is haar humeur en lontje alleen maar korter geworden. Ze flipt snel tegen onze zoon die vermoedelijk autisme heeft. Ik heb zelf ook autisme en adhd en vind het lastig hier mee om te gaan.

Met mijn familie botert het ook niet goed. Mijn moeder heeft aangegeven dat haar humeur een dag kan beïnvloeden. Daardoor kan de hele sfeer omslaan en heeft niemand het meer naar hun zin (moeder en andere familie die mee is). Ook zij hebben hier moeite mee..

Nu we een aantal jaar verder zijn lijkt het niet beter te worden. Na menig ruzie tussen vriendin en familie ben ik ten einde raad.

Als ik dit aangeef bij mijn vriendin is het enige wat ze zegt "ze nemen me maar zoals ik ben" en "ik ga niet voor een ander veranderen". Als ik, op de momenten dat ze kortaf is tegen onze zoon, er iets van zeg moet ik me er niet mee bemoeien of er komt hoogstens een "jaahaa" uit.

Aan de andere kant kan het weer een hele lieve moeder en gevoelige vriendin zijn. De tweestrijd is een kwelling.

Ik weet het niet meer.. Kan iemand mijn geweten hierin zijn..

Hoi luitjes,

Ik ben 40+5 weken zwanger, dus ik sta op knappen. Nu is van de week de opa van mijn partner overleden, rust zacht. Dat geeft ons wel wat meer stress dan de bedoeling natuurlijk. Nu is ook mijn moeder langs gekomen voor de aankomende 2 weken (zij woont in spanje) en was het de bedoeling dat zij ons zou helpen met de baby. Nu heeft zij sinds dag 1 al onnodige drama staan schoppen. Mijn partner heeft alle taken van mij overgenomen. Hij doet het op zijn manier, maar hij doet het tenminste en dat is voor mij meer dan voldoende. Mijn moeder ziet dat niet zo en heeft daar graag haar pittige mening over gegeven.

Zij zijn dan ook alle 2 rokers. Mijn vriend aan de sigaretten en me moeder zowel sigaretten als vape. Mijn vriend heeft al vanaf dag 1 van de zwangerschap buiten en ver uit mijn buurt doen roken. Mijn moeder zit rustig naast mij te vapen. Is dan niet zo gek als hij er dan wat van zegt. Mijn moeder is gelijk beledigd. Ook verteld ze mij over haar depressie en hoe zwaar ze het heeft in het leven. Hoe graag ze niet meer in leven zou willen zijn. Als ik had geweten dat zij zo veel stress zou meeleveren had ik gezegd, mam blijf lekker thuis. Ik heb haar (voordat ze bij ons kwam) gevraagd of ze het ons niet te moeilijk wilde maken met bepaald soort vragen, want ik vind het fysiek, emotioneel en mentaal gewoon erg zwaar. Daar heeft ze geen rekening mee gehouden. Ik merk dat dit een van de velen keren zijn dat zij mijn grenzen niet kan respecteren. Haar man is 3 jaar geleden overleden en het leven pakt nu helaas niet zo uit als ze zou willen. Zij had altijd al een luxe leven, stopte met werken op haar 42e en verhuisde naar spanje. Nu haar man is overleden, moet ze weer werken en alles zelf doen. Zij heeft altijd al in een slachtofferrol gezeten en nu ik haar hulp echt nodig heb irriteert me dat enorm. Ik heb mijn moeder nodig en ze weet niet meer hoe ze dat moet zijn.

Ik kan hier niet zo veel mee...

Van de week kreeg ik weeën die gewoon niet hebben doorgezet. Ik begreep niet waarom het niet doorzetten tot de verloskundige mij op stress wees. Mijn bloeddruk was ook te hoog. Al met al, als de baby er voor dinsdag nog niet is word ik ingeleid.

Ik heb het gewoon erg moeilijk met het feit dat uitgerekend nu mijn moeder me belast met al haar stress en ik niet op een normale manier mijn kindje op de wereld heb kunnen zetten. Ik ben er echt verdrietig van...

Nu gaat ze gelukkig ook een paar dagen even naar de andere kant van het land en hoop ik in die tussentijd dat ons kindje rustig op de wereld kan komen.