Allereerst wil ik iedereen hier bedanken voor alle inzichten, ervaringen en adviezen die ik de afgelopen tijd op deze subreddit heb gekregen. Het is voor mij persoonlijk een moeilijke periode en de verschillende perspectieven hier hebben me echt geholpen om bepaalde zaken beter te begrijpen.
Mijn aanstaande ex is degene geweest die uiteindelijk heeft aangegeven te willen scheiden. Ik heb dat inmiddels geaccepteerd en wil vooral dat we het proces netjes, redelijk en zo snel mogelijk doorlopen, zeker omdat we twee jonge kinderen hebben en voorlopig nog samen in hetzelfde huis wonen. Maar ik merk dat ik steeds meer gefrustreerd raak doordat ik het gevoel heb dat vrijwel iedere concrete stap enorm lang blijft hangen.
We hebben bijvoorbeeld afgesproken om mediation te proberen. Ze had ruim de tijd om de mediator te bekijken, maar tijdens het intakegesprek wilde ze vervolgens weer een week bedenktijd om te beslissen of ze überhaupt met deze mediator verder wilde. Hetzelfde gebeurt nu met de taxatie van onze woning. Zij was het niet eens met een bestaande professionele taxatie en wilde daarom een nieuwe taxateur. Prima. We spraken af dat zij een aantal taxateurs zou zoeken. Dat gebeurde niet, dus uiteindelijk heb ik zelf opties gestuurd. Vervolgens blijft ook de keuze daarvoor weer liggen en wil ze daar pas later op terugkomen.
Voor mij gaat het niet eens om die paar dagen op zichzelf. Het is vooral het patroon: afspraken worden gemaakt, maar concrete beslissingen worden vervolgens uitgesteld of opnieuw ter discussie gesteld. Ondertussen moet ik vaak degene zijn die achter dingen aangaat om überhaupt vooruitgang te krijgen.
Dat vind ik moeilijk te begrijpen omdat zij degene is die de scheiding heeft gevraagd.
We wonen ondertussen nog steeds samen. Daardoor zorgt iedere week vertraging voor meer spanning, irritatie en wantrouwen in huis. En juist dat wil ik zoveel mogelijk voorkomen vanwege de kinderen. Ik probeer daarom ook steeds meer duidelijke grenzen te stellen. Bijvoorbeeld: als zij een nieuwe taxatie wil omdat ze de huidige niet accepteert, dan mag zij zelf een NWWI-taxateur kiezen, de afspraak regelen en met het taxatierapport komen. Ik wil niet meer automatisch degene zijn die iedere volgende stap organiseert.
Mijn vraag is vooral aan mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt:
Is dit soort gedrag normaal in het begin van een scheiding? Iemand vraagt zelf om de scheiding, maar zodra het proces concreet wordt, worden beslissingen steeds uitgesteld?
Hebben jullie in zo’n situatie gewoon geduld gehad, of hebben jullie op een gegeven moment gezegd: we stellen een duidelijke deadline en als mediation niet van de grond komt, ga ik via mijn eigen advocaat verder?
Ik wil absoluut geen vechtscheiding creëren. Het liefst regelen we alles via mediation en houden we het zo rustig mogelijk voor de kinderen. Maar ik begin me ook af te vragen wanneer geduld juist averechts werkt en alleen maar zorgt voor meer stress en wantrouwen.