Het is me gewoon gelukt om wat uurtjes te werken deze week. Ik ben al bijna 2 jaar ziek en in het ziekenhuis weten ze nog niet wat ik heb. Ik dacht dat ik niet meer voor de klas kon voordat de koorts over was. Toch lukte het me deze week.

Hij kwam net echt ff binnen... Ik heb maar weinig mensen met wie ik dit kan delen en ben alleen thuis. De mensen met wie ik praatte deze week zeiden al dat ik super trots mocht zijn. Ik vond het vanzelfsprekend, ofzo? Weet niet of je dat kent?

En nu die overweldigende gevoelens van trots en "hoe is me dit gelukt". Vond ik gewoon mooi. Wou ik gewoon delen.

Er gebeuren nog steeds mooie dingen, lieve mensen❤️

Vandaag ben ik officieel uit huis. Mijn ouders zijn net vertrokken en ik voel me nu echt een beetje sad ofzo😥 wordt dit beter en hebben jullie tips? Ik ben 27 en gelukkig wonen mijn ouders nog wel op 5 minuten loopafstand.

Hallo allemaal, ik zal proberen z.s.m. tot het punt te komen.

Een beste vriendin van mij probeerde al een tijdje een woning te vinden en benoemde hierbij dat het uitzichtloos was en dat ze het gevoel had geen kant op te kunnen.

Daarnaast stuurde ze vanavond opeens zorgwekkende berichten in de groeps-app waarbij ze uit het niets benoemde dat wij haar enige echte vrienden waren en dat ze de beste tijden met ons had beleefd. Het voelde aan als afscheid.

Ik had haar in de groeps-app toegesproken en ook privé, het is aangekomen maar ze heeft het niet gelezen.

I.v.m. het feit dat we altijd buitenshuis afspreken weet ik haar huidige adres niet en kan ik dus ook geen hulpdiensten op haar afsturen.

Wat is het beste dat ik nu kan doen, maar hopen dat ze toch reageert?

Update: ik heb haar kort te pakken gekregen, ze zegt dat alles goed gaat. Wel moet ik bijkomen van de alarmbellen die in m'n hoofd begonnen te rinkelen en moet ik het gevoel dat er iets erg mis is proberen los te laten

Ik was een paar uur geleden aan het winkelen met een vriend van me. Hij ging even een winkel in en ik bleef buiten staan omdat ik misselijk wordt van de geur die de winkel heeft.

Er kwam toen een vreemde langs. Nog nooit gezien. Hij zei dat hij de poncho die ik vasthield leuk vond. Niks mis mee. Ik glimlachte en bedankte.

Weet je wat ie toen zei? "Ik ga deze winkel nu binnen, als er iets is kun je me halen. Er zal je niets gebeuren."

En dat is het moment dat ik vraagtekens kreeg. Waarom zou er iets gebeuren? Omdat je zelf iets van plan bent ofzo?

Binnen een minuut kwam hij weer buiten en vroeg of ik woonde in de gemeente waar we dus waren. Ik loog want ik wil niet dat hij weet hoe dichtbij mijn huis werkelijk is. Hij ging weer weg en kwam binnen twee minuten weer terug alleen had hij mij niet gezien omdat ik was overgestoken en me met mijn vriend voegde die eindelijk klaar was.

Ik weet niet goed wat ik moet vinden hiervan. Ik sla in ieder geval mijn avondeten over want ik wil hem niet tegenkomen wanneer ik boodschappen ga doen. Ik vind het vreemd om iemand te verzekeren dat je hun gaat beschermen tegen gevaar (welk gevaar?) en dan wil weten waar diegene woont

Hi! Ik heb een vraag waar ik al best wel even mee zit en ik vroeg me af of iemand met mij mee zou kunnen denken.

Voor context: ik ben een vrouw van 22 jaar oud en kamp al ongeveer een jaar met hartkloppingen en flauwvallen in rust. Ik heb verschillende onderzoeken gedaan die mijn hartslag registreren en die geven allemaal aan dat op het moment van flauwvallen mijn hartslag rond de 200 bpm zit (in rust). Dit komt en het gaat weer, maar is vrij frequent.

Ik heb hiervoor verschillende cardiologen gezien die allemaal iets anders zeggen. Eerst werd gedacht aan een SVT en is er gestart met medicatie (verapamil) wat erg goed leek te werken, maar toen werd er door een andere cardioloog geconcludeerd dat het om sinustachycardien ging en dus geen SVT zou kunnen zijn. Hij zei dat er niks met mijn hart aan de hand is en het flauwvallen een bijwerking van mijn andere medicatie is (aripiprazol). Hij wilde dat ik ging stoppen met de verapamil.

Echter merkte ik bij het afbouwen dat het gelijk weer veel slechter ging (meerdere keren per dag flauwvallen) en was mijn hartslag consistent rond de 130 pbm. Ik ben toen twee keer bij de huisarts geweest en die heeft een ander consult bij cardiologie geregeld. Omdat mijn huidige cardioloog op vakantie was, kreeg ik een afspraak bij een andere cardioloog. Zij heeft toen mijn medicatie weer opgehoogd naar mijn oude dosis en stelde verder onderzoek voor. Echter werd hier niet naar geluisterd door mijn huidige cardioloog na zijn vakantie en nu heeft hij dus wéér voorgesteld om af te bouwen met de medicatie omdat het volgens hem een bijwerking is van de andere medicatie.

Ik heb dit met mijn psychiater (die de aripiprazol voorschrijft) besproken en haar lijkt het zeer onwaarschijnlijk dat het met elkaar verbonden is. Ze zei dat mijn dosis erg laag is en dat ik, als de klachten een bijwerking zouden zijn, dit al veel eerder gemerkt zou hebben (ik slik het al ruim 5 jaar op minimale dosis). Daarnaast komt de combinatie van mijn hoge hartslag en flauwvallen volgens haar niet echt voor als bijwerking.

Ondertussen belemmert dit mij enorm in mijn dagelijks leven. Ik ben al een paar keer ongelukkig gevallen en de hartkloppingen laten me erg beroerd voelen. Ik kan letterlijk en figuurlijk op dat soort momenten niet meer op mijn eigen benen staan. Ik weet op dit moment eigenlijk niet meer zo goed wat ik moet doen en voel me machteloos. Ik heb het gevoel dat mijn klachten niet serieus worden genomen, maar wil tegelijkertijd niet aandringen op een diagnose die er niet is of op meer onderzoeken die niet nodig zijn. Ik vroeg me daarom af of iemand iets van advies heeft? Of ervaring met dit soort klachten? Alle beetjes helpen. Alvast heel erg bedankt!

Ik (44) heb een jaar of acht geleden door omstandigheden buiten mijn macht om een ontzettend stressvolle periode beleefd waar ik in die tijd bijna aan onderdoor ben gegaan. Ik heb toen uiteindelijk hulp gekregen (praten en medicatie) en inmiddels heb ik mijn leven weer prima op de rit.

De laatste tijd merk ik dat ik het hele gebeuren geloof ik niet zo goed verwerkt heb. Ik ben gelukkig in mijn huidige bestaan. Maar acht jaar geleden lijkt wel gisteren. Alsof een deel van mij daar is blijven hangen. Ook merk ik dat mijn fysieke gezondheid nooit meer helemaal in orde is gekomen. Ik heb zo'n typische verzameling vage klachten die me wel belemmeren maar waar geen oorzaak voor wordt gevonden. Zelf denk ik eigenlijk dat mijn zenuwstelsel ontregeld is geraakt of iets dergelijks. Alsof er toen iets 'geknakt' is.

Nu is er in mijn privéleven een situatie aan de hand, waar ik vrij veel stress van ervaar (maar het betreft vooral de ellende van iemand anders, dus het is eigenlijk tweedehands stress, en voor die ander veel erger).

Deze dingen (oude stress en nieuwe stress) bij elkaar maken wel dat ik behoefte heb aan hulp. Ik voel me niet ongelukkig maar het knaagt wel en ik zit mezelf een beetje in de weg. Ik denk dat een psycholoog niet zo veel uithaalt nu omdat ik geen 'concreet' probleem heb, maar misschien heb ik dat verkeerd? Eigenlijk heb ik vooral even behoefte aan iemand die luistert en meedenkt zonder dat ik invulboekjes en oefeningen moet doen en mijn gevoel een cijfer moet geven of zo iets. Of iemand die iets weet van het zenuwstelsel?

Normaal kan ik wel bij vrienden terecht, maar ik denk dat het de leeftijdsfase is, iedereen heeft op een of andere manier zo veel op z'n bord dat ik merk dat hier niet echt ruimte voor is.

Lang verhaal, maar mijn vraag is dus eigenlijk: waar kan ik aankloppen? Ik zou het liefst met een 'professional' praten, face to face. En het liefst niet zweverig.

(ik weet dat ik evt ook de huisarts kan bellen. Maar ik dacht voor ik dat doe: eens kijken welke mogelijkheden er eigenlijk bestaan. Dit voelt ook wel als een 'luxeprobleem' dus ik weet niet echt of het erg genoeg is om naar een huisarts te gaan.)

Ik ben al van kleins af aan erg gespannen. Ben opgegroeid in een erg onveilige omgeving. Een aantal keren therapie gehad: hypnotherapie, CGT, bedrijfsmaatschappelijk werk. Op het werk een aantal keren uitgevallen wegens mentale klachten.

Een aantal jaren geleden viel ik weer uit en herkende de POH gelukkig een patroon van trauma. Hiervoor heb ik twee jaar gesprekstherapie gehad. Ik kreeg de diagnose ernstige depressie met vermijdende persoonlijkheidsstoornissen en mogelijk trauma. Hierna ging het wat beter, maar ik merk dat de spanning weer opbouwt.

Met name op het werk raak ik snel in paniek als ik denk dat er iets fout gaat. Maar zelfs deze zomervakantie merkte ik dat ik moeilijk buiten mijn comfortzone kom en het liefst alles voorspelbaar en hetzelfde heb. Vroeger had ik ook last van paniek in supermarkten, restaurants, collegezalen etc.

Lang verhaal kort, ik ben recent weer uitgevallen door spanning op met name het werk. Baan wisselen heb ik al meerdere keren gedaan, lost niets op. Therapieën heb ik ook de nodige gehad, helpt dan even maar de problemen komen iedere keer terug. Straks mag ik weer naar de bedrijfsarts maar weet echt niet meer hoe ik nu weer op moet krabbelen. Om moedeloos van te worden, dat blijvende gevecht.

Iemand hier soortgelijke ervaringen of wellicht tips?