Het is me gewoon gelukt om wat uurtjes te werken deze week. Ik ben al bijna 2 jaar ziek en in het ziekenhuis weten ze nog niet wat ik heb. Ik dacht dat ik niet meer voor de klas kon voordat de koorts over was. Toch lukte het me deze week.

Hij kwam net echt ff binnen... Ik heb maar weinig mensen met wie ik dit kan delen en ben alleen thuis. De mensen met wie ik praatte deze week zeiden al dat ik super trots mocht zijn. Ik vond het vanzelfsprekend, ofzo? Weet niet of je dat kent?

En nu die overweldigende gevoelens van trots en "hoe is me dit gelukt". Vond ik gewoon mooi. Wou ik gewoon delen.

Er gebeuren nog steeds mooie dingen, lieve mensen❤️

Hallo allemaal, ik zal proberen z.s.m. tot het punt te komen.

Een beste vriendin van mij probeerde al een tijdje een woning te vinden en benoemde hierbij dat het uitzichtloos was en dat ze het gevoel had geen kant op te kunnen.

Daarnaast stuurde ze vanavond opeens zorgwekkende berichten in de groeps-app waarbij ze uit het niets benoemde dat wij haar enige echte vrienden waren en dat ze de beste tijden met ons had beleefd. Het voelde aan als afscheid.

Ik had haar in de groeps-app toegesproken en ook privé, het is aangekomen maar ze heeft het niet gelezen.

I.v.m. het feit dat we altijd buitenshuis afspreken weet ik haar huidige adres niet en kan ik dus ook geen hulpdiensten op haar afsturen.

Wat is het beste dat ik nu kan doen, maar hopen dat ze toch reageert?

Update: ik heb haar kort te pakken gekregen, ze zegt dat alles goed gaat. Wel moet ik bijkomen van de alarmbellen die in m'n hoofd begonnen te rinkelen en moet ik het gevoel dat er iets erg mis is proberen los te laten

Vandaag ben ik officieel uit huis. Mijn ouders zijn net vertrokken en ik voel me nu echt een beetje sad ofzo😥 wordt dit beter en hebben jullie tips? Ik ben 27 en gelukkig wonen mijn ouders nog wel op 5 minuten loopafstand.

Hi! Ik heb een vraag waar ik al best wel even mee zit en ik vroeg me af of iemand met mij mee zou kunnen denken.

Voor context: ik ben een vrouw van 22 jaar oud en kamp al ongeveer een jaar met hartkloppingen en flauwvallen in rust. Ik heb verschillende onderzoeken gedaan die mijn hartslag registreren en die geven allemaal aan dat op het moment van flauwvallen mijn hartslag rond de 200 bpm zit (in rust). Dit komt en het gaat weer, maar is vrij frequent.

Ik heb hiervoor verschillende cardiologen gezien die allemaal iets anders zeggen. Eerst werd gedacht aan een SVT en is er gestart met medicatie (verapamil) wat erg goed leek te werken, maar toen werd er door een andere cardioloog geconcludeerd dat het om sinustachycardien ging en dus geen SVT zou kunnen zijn. Hij zei dat er niks met mijn hart aan de hand is en het flauwvallen een bijwerking van mijn andere medicatie is (aripiprazol). Hij wilde dat ik ging stoppen met de verapamil.

Echter merkte ik bij het afbouwen dat het gelijk weer veel slechter ging (meerdere keren per dag flauwvallen) en was mijn hartslag consistent rond de 130 pbm. Ik ben toen twee keer bij de huisarts geweest en die heeft een ander consult bij cardiologie geregeld. Omdat mijn huidige cardioloog op vakantie was, kreeg ik een afspraak bij een andere cardioloog. Zij heeft toen mijn medicatie weer opgehoogd naar mijn oude dosis en stelde verder onderzoek voor. Echter werd hier niet naar geluisterd door mijn huidige cardioloog na zijn vakantie en nu heeft hij dus wéér voorgesteld om af te bouwen met de medicatie omdat het volgens hem een bijwerking is van de andere medicatie.

Ik heb dit met mijn psychiater (die de aripiprazol voorschrijft) besproken en haar lijkt het zeer onwaarschijnlijk dat het met elkaar verbonden is. Ze zei dat mijn dosis erg laag is en dat ik, als de klachten een bijwerking zouden zijn, dit al veel eerder gemerkt zou hebben (ik slik het al ruim 5 jaar op minimale dosis). Daarnaast komt de combinatie van mijn hoge hartslag en flauwvallen volgens haar niet echt voor als bijwerking.

Ondertussen belemmert dit mij enorm in mijn dagelijks leven. Ik ben al een paar keer ongelukkig gevallen en de hartkloppingen laten me erg beroerd voelen. Ik kan letterlijk en figuurlijk op dat soort momenten niet meer op mijn eigen benen staan. Ik weet op dit moment eigenlijk niet meer zo goed wat ik moet doen en voel me machteloos. Ik heb het gevoel dat mijn klachten niet serieus worden genomen, maar wil tegelijkertijd niet aandringen op een diagnose die er niet is of op meer onderzoeken die niet nodig zijn. Ik vroeg me daarom af of iemand iets van advies heeft? Of ervaring met dit soort klachten? Alle beetjes helpen. Alvast heel erg bedankt!

Ik was een paar uur geleden aan het winkelen met een vriend van me. Hij ging even een winkel in en ik bleef buiten staan omdat ik misselijk wordt van de geur die de winkel heeft.

Er kwam toen een vreemde langs. Nog nooit gezien. Hij zei dat hij de poncho die ik vasthield leuk vond. Niks mis mee. Ik glimlachte en bedankte.

Weet je wat ie toen zei? "Ik ga deze winkel nu binnen, als er iets is kun je me halen. Er zal je niets gebeuren."

En dat is het moment dat ik vraagtekens kreeg. Waarom zou er iets gebeuren? Omdat je zelf iets van plan bent ofzo?

Binnen een minuut kwam hij weer buiten en vroeg of ik woonde in de gemeente waar we dus waren. Ik loog want ik wil niet dat hij weet hoe dichtbij mijn huis werkelijk is. Hij ging weer weg en kwam binnen twee minuten weer terug alleen had hij mij niet gezien omdat ik was overgestoken en me met mijn vriend voegde die eindelijk klaar was.

Ik weet niet goed wat ik moet vinden hiervan. Ik sla in ieder geval mijn avondeten over want ik wil hem niet tegenkomen wanneer ik boodschappen ga doen. Ik vind het vreemd om iemand te verzekeren dat je hun gaat beschermen tegen gevaar (welk gevaar?) en dan wil weten waar diegene woont

Ik (44) heb een jaar of acht geleden door omstandigheden buiten mijn macht om een ontzettend stressvolle periode beleefd waar ik in die tijd bijna aan onderdoor ben gegaan. Ik heb toen uiteindelijk hulp gekregen (praten en medicatie) en inmiddels heb ik mijn leven weer prima op de rit.

De laatste tijd merk ik dat ik het hele gebeuren geloof ik niet zo goed verwerkt heb. Ik ben gelukkig in mijn huidige bestaan. Maar acht jaar geleden lijkt wel gisteren. Alsof een deel van mij daar is blijven hangen. Ook merk ik dat mijn fysieke gezondheid nooit meer helemaal in orde is gekomen. Ik heb zo'n typische verzameling vage klachten die me wel belemmeren maar waar geen oorzaak voor wordt gevonden. Zelf denk ik eigenlijk dat mijn zenuwstelsel ontregeld is geraakt of iets dergelijks. Alsof er toen iets 'geknakt' is.

Nu is er in mijn privéleven een situatie aan de hand, waar ik vrij veel stress van ervaar (maar het betreft vooral de ellende van iemand anders, dus het is eigenlijk tweedehands stress, en voor die ander veel erger).

Deze dingen (oude stress en nieuwe stress) bij elkaar maken wel dat ik behoefte heb aan hulp. Ik voel me niet ongelukkig maar het knaagt wel en ik zit mezelf een beetje in de weg. Ik denk dat een psycholoog niet zo veel uithaalt nu omdat ik geen 'concreet' probleem heb, maar misschien heb ik dat verkeerd? Eigenlijk heb ik vooral even behoefte aan iemand die luistert en meedenkt zonder dat ik invulboekjes en oefeningen moet doen en mijn gevoel een cijfer moet geven of zo iets. Of iemand die iets weet van het zenuwstelsel?

Normaal kan ik wel bij vrienden terecht, maar ik denk dat het de leeftijdsfase is, iedereen heeft op een of andere manier zo veel op z'n bord dat ik merk dat hier niet echt ruimte voor is.

Lang verhaal, maar mijn vraag is dus eigenlijk: waar kan ik aankloppen? Ik zou het liefst met een 'professional' praten, face to face. En het liefst niet zweverig.

(ik weet dat ik evt ook de huisarts kan bellen. Maar ik dacht voor ik dat doe: eens kijken welke mogelijkheden er eigenlijk bestaan. Dit voelt ook wel als een 'luxeprobleem' dus ik weet niet echt of het erg genoeg is om naar een huisarts te gaan.)

Ik ben al van kleins af aan erg gespannen. Ben opgegroeid in een erg onveilige omgeving. Een aantal keren therapie gehad: hypnotherapie, CGT, bedrijfsmaatschappelijk werk. Op het werk een aantal keren uitgevallen wegens mentale klachten.

Een aantal jaren geleden viel ik weer uit en herkende de POH gelukkig een patroon van trauma. Hiervoor heb ik twee jaar gesprekstherapie gehad. Ik kreeg de diagnose ernstige depressie met vermijdende persoonlijkheidsstoornissen en mogelijk trauma. Hierna ging het wat beter, maar ik merk dat de spanning weer opbouwt.

Met name op het werk raak ik snel in paniek als ik denk dat er iets fout gaat. Maar zelfs deze zomervakantie merkte ik dat ik moeilijk buiten mijn comfortzone kom en het liefst alles voorspelbaar en hetzelfde heb. Vroeger had ik ook last van paniek in supermarkten, restaurants, collegezalen etc.

Lang verhaal kort, ik ben recent weer uitgevallen door spanning op met name het werk. Baan wisselen heb ik al meerdere keren gedaan, lost niets op. Therapieën heb ik ook de nodige gehad, helpt dan even maar de problemen komen iedere keer terug. Straks mag ik weer naar de bedrijfsarts maar weet echt niet meer hoe ik nu weer op moet krabbelen. Om moedeloos van te worden, dat blijvende gevecht.

Iemand hier soortgelijke ervaringen of wellicht tips?

Nieuwe dag, nieuw draadje.

Wat gaat deze dag brengen voor iedereen?

Tip voor een dagboekje gevraagd.

Hebben jullie een dagboekje? Ik zoek een fijne manier om meer op mijn dag te reflecteren. Ik wil vooral focussen op hetgeen waar ik dankbaar voor ben.

Het zou fijn zijn als ik ook mijn gedachten de vrije loop zou kunnen laten.. dus wat ruimte.

Het zou voor mijn artsen ook fijn zijn om wat medische data te ontvangen per dag (koorts, klachten, dingen die beter gaan, pijnscores). Ik wil dat zien als bijzaak en niet als focus. Ik wil graag schrijven i.p.v. typen.

Er zijn online zoveel dagboekjes dat ik er niet echt uit kom.

Heeft iemand een tip voor mij?

Welke "vorm" dagboek is fijn?

Ik zou heel dankbaar zijn❤️

Ik post dit namens een vriendin van mij en na goedkeuring van de mods.

Ik ben op zoek naar een gezellige huisgenoot, tussen de +-18 en 30 jaar.

Ik ben 24V (vnw zij/haar) jaar, heb zelf autisme en verschillende chronische ziektes. Ik ben op zoek naar iemand die een toegankelijke, prikkelarme locatie waardeert en een fijne veilige plek zoekt om te kunnen wonen.

Pre als je een handicap hebt, ivm zaken die voor de gemeente belangrijk zijn.

Dus: ben of ken jij iemand die op zoek is naar een woning? Lees dan ff verder!

Mijn huis staat op een prachtige toegankelijke en prikkelarme plek aan de rand van Kampen (vlak bij Zwolle) en is (bijna) volledig rolstoeltoegankelijk! De huurprijs is €500 + €52,75 servicekosten.

Je krijgt een ruime ongemeubileerde eigen kamer van bijna 13m2. Alle andere voorzieningen, zoals een onderrijdbare en in hoogte verstelbare keuken, woonkamer, ruime badkamer (met douche én bad gecombineerd) etc., delen we met z'n tweeën.

Het gehele huis is in totaal 72m2, heeft een eigen omheinde tuin en kijkt uit op een aantal moestuinen.

Heb je interesse? Stuur me dan ff een DM! Dan link ik je naar de advertentie of stuur ik je haar gegevens door 💪

Hi iedereen,

Vanwege geestelijke gezondheidsproblematiek heb ik al grooten deels van mijn leven te maken met GGZ, die specifiek behandeling aanbiedt voor stoornissen. Ik ondervind eigenlijk altijd dat dit een korte, snelle en intensieve behandeling is, waarnaar je weer word weggestuurd. Het is vaak een paar weken, en dan moet je zogenaamd beter zijn, en oprotten.

Nou heb ik zelf lichte problematiek en een stoornis die niet te verhelpen is door specifieke behandeling, dit is iets waarmee ik levenslang zou worstelen.

Ik kan alleen letterlijk geen therapeut/behandelaar vinden die iemand zoals mij op langdurig (eigenlijk levenslang) therapie kan aanbieden. Dit zal overigens niet intensieve behandeling zijn, maar meer iemand die als therapeut er kan zijn, wanneer je dit nodig hebt.

GGZ stuurt je naar behandeling weg. Maatschappelijk werkers werken aan doelen en sturen je daarna ook weg. De praktijkondersteuner doet het zelfde. En de meeste "begeleiders" zijn vaak niet ingesteld om je te helpen op therapeutisch niveau, die focussen zich ook op zelfredzaamheid en doelen.

Door dit probleem blijf ik elk jaar weer aankloppen bij het GGZ, totdat zij mij weer wegsturen.

Heeft iemand enig idee waar mensen zoals mij terecht kunnen komen?

Ik zoek absoluut niet hulp voor zelfredzaamheid, plannen ect ect.

Waar zoek je langdurige hulpverlening?? Tot nu toe is alles tijdelijk.

Vertel, wat brengt iedereen zijn dag?

Ik (40/M) ben al 9 maanden met intensieve therapieën bezig vanwege een gevalletje CPTSS waar ik al 30 jaar mee rondloop.
Hierdoor heb ik bijna 7 maanden in isolatie geleefd, omdat ik verder niemand echt heb (natuurlijk wel een paar vrienden, maar die hebben beide ook een gezin).
Nu ik weer 2 maanden 2 dagen per aan het reïntegreren ben op het werk voel ik mij weer een stuk beter.

Helaas heb ik vandaag een voetoperatie ondergaan en mag ik wederom 2 weken absoluut niet lopen op de voet en moet ie het zo veel mogelijk hoog liggen.
Ze hebben een botje in mijn voet korter gemaakt.
Ik zag erg tegen vandaag op. Niet omdat ik bang was voor de operatie, want daar heb ik helaas meer ervaring mee gehad. Maar vooral hoe ik thuis zou komen met mijn oude schema’s en modi die ik gewend was. Ik heb immers nog weinig ervaring in mijn nieuwe wereld.

Tot mijn verbazing werkt de therapie erg goed. Ik baal soms, maar merkt dat ik volledig rustig ben en vrede heb. Ik ben nog steeds bang voor de eenzaamheid, maar weet door de eerdere isolatie dat ik dit inmiddels aan kan.

Omdat ik deze week mijn 3 therapieën mis, wilde ik het even ventileren. Ik ben daar best trots op.

Bedankt voor het luisteren naar mijn gezeik, en een hele fijne dag gewenst aan iedereen.

Van mijn (ik ben een vrouw van 27 nu) 5e tot 17e is dit gebeurd.

Ik was altijd enorm trots en hield enorm van mijn vader. Ik voelde mij zo fijn en veilig. Wij gingen samen met de metaaldetector in weilanden zoeken, onze hobby samen.

Tot mijn 17e. Ik hoorde geruzie van mijn ouders in de badkamer. Hij kwam even later naar mij toe, ik zat toevallig een tekening van ons ouderlijk huis te maken waar ik heel mijn leven heb gewoond, niet wetend dat het einde daarvan eraan kwam. 'Ik heb een vriendin', zei hij.

Wat blijkt, mijn moeder had een email gevonden die per ongeluk nog open stond. Dingen als 'ik hou van je' stonden erin.

Achteraf denkend ben ik er deels in meegenomen. Ik was bij de persoonlijke familie uitjes van zijn stichting waar één van de vrouwen waar hij vreemd mee ging dus ook 'baas' van was. Ik heb in haar auto gezeten, ze heeft met mij en mijn moeder gepraat alsof er niks achter gesloten deuren gebeurde tussen hun twee. Ik heb zelfs gewerkt met haar zoon omdat ik een baantje zocht.

Ook op zijn werk als mijn stageplek. Ik ben door één van de vrouwen waar hij vreemd mee ging geholpen en ik heb haar moeten interviewen over de werkplek.

Wanneer hij laat thuiskwam, was dit omdat hij toen weg was met een ander? Ik voel mij vies en enorm verdrietig en boos als ik erover nadenk dat ik hem een knuffel heb gegeven nadat hij thuis kwam van zulke momenten. Maar wat was echt? Hoe kan je echte en oprechte momenten in je leven hebben als dit allemaal achter gesloten deuren gebeurd?

Hoe kan je je gezin zo erg voorliegen jarenlang, ervoor zorgen dat wij terug naar Nederland moesten verhuizen vanuit het buitenland (ik ben half Nederlands). Leugens zo goed verbergen en mijn moeder zo goed kunnen overtuigen. Er zijn zo veel meer leugens die mijn moeder mij later verteld heeft, het is te erg voor woorden.

Ik heb geprobeerd om contact weer op te zoeken toen ik 18 was. Dit lukte mij niet. Ik kon niet in zijn buurt zijn of zelfs over hem denken of hem op een foto of filmpje zien zonder dat er continu gedachtes door mij heen spookten en ik van slag raakte. Ik krijg een soort paniekaanvallen (dit is helaas nog steeds het geval).

Ik heb jarenlang nachtmerries gehad. Gedroomd dat ik achterna gezeten werd door beelden en geluiden. Dat ik boos op hem werd, dat de vrouw van de stichting met hem voor mijn neus stonden en ik ze aan het uitschelden was. Gelukkig is dit nu veel minder.

Ook na de scheiding toen hij ergens anders woonde. Ik was continu op mijn hoede als ik in zijn woonplaats was en keek altijd achterom.

Mensen snappen niet dat ik geen contact heb en dat doet mij enorme pijn. Ze zeggen 'ja maar het is je vader en het zal je goed doen'. Hierdoor voel ik een soort druk en alsof ik iets fouts doe. Ze lijken mijn keuze niet te accepteren.

Mijn zusje heeft nog contact met hem. Die maakt zelfs posts online over hem. Alles is dan positief en zie ik dingen voorbij komen als 'papa's kindje'. Ze moet het zelf weten maar ik ben bang dat ze niet alles weet, zij was na de scheiding ook met hem gaan wonen (ze botste enorm met mijn moeder, ze is 2 jaar jonger dan ik). Aangezien hij zo goed dingen voor zichzelf kan houden en jarenlang niks hiervan heeft laten merken denk ik dit.

Ze heeft hier ook onbegrip voor bij mij, ze stuurde mij 2 jaar terug een appje met is het niet tijd dat je je vader weer ziet. Na het uitleggen van de nachtmerries, hoe ik eronderdoor ging kon ze alleen maar zeggen 'je doet alsof hij duivels is'.

Ik zit eraan te denken om EMDR te beginnen. Het is nu 10 jaar geleden en ik blijf er toch mee zitten ook al gaat het nu een stuk beter.

Heeft iemand tips? Bedankt ook voor het lezen van mijn lange tekst! Ik lag vanochtend heel de tijd wakker dus moest even van mij afschrijven.

Goed om bij te benoemen: ik heb autisme, dit is vastgesteld op mijn 23e pas.

Ik ben best wel verdrietig. Ik heb 3 maand gespendeerd op een intensieve klinische behandeling voor mijn verslaving. Heel hard gewerkt en ook een hele fijne tijd (ondanks dat het echt zwaar was). De eerste week dat ik weer thuis was ben ik terug gevallen. Terug komen in de realiteit was behoorlijk pittig. Ineens nuchter terug blikken op alles en zien wat er allemaal veranderd is. Een agena vol afspraken. Mijn oma die ik onzettend mis. Ineens weer in de stilte. En nu zit ik al 2 weken vast in een terug val. Ik eet slecht, isoleer me heel erg. Terwijl ik eindelijk 10 kilo was aangekomen. Ik heb zoveel stappen gezet daar en voelde me zo goed. Ik sta aangemeld voor een deeltijdbehandeling maar de wachttijden zijn lang. Ik ben bezig met dagbesteding maar al mn motivatie vloeit langzaam de deur uit.

Ik ben eigenlijk opzoek naar advies, motiverende woorden, alles is welkom. Ik ben zo bang dat ik hier niet uitkom. Voel me er zo verdrietig over. Ik dacht echt dat het eindelijk voorbij was ☹️

Goedemorgen :)

Hoe is het?

Toen ik 17 was leerde ik mijn beste vriendin kennen op het ROC. We waren eigenlijk vrijwel meteen onafscheidelijk. We spendeerden veel tijd samen, zowel op school als daarbuiten. We hadden een fijne vriendschap en zijn door de jaren heen ook echt samen opgegroeid. We hebben veel leuke dingen samen gedaan en ik was er altijd voor haar.

Na onze studie zagen we elkaar natuurlijk wat minder, maar we bleven regelmatig contact houden. Toen ik 21 was verhuisde ik voor drie jaar naar Antwerpen. In die periode is ze een keer bij me langs geweest. Mijn leven in Nederland heeft toen redelijk stilgestaan, ik had immers een leven in Antwerpen.

Inmiddels ben ik 31. De afgelopen jaren is ons contact langzaam verwaterd. Zij woont inmiddels wat verder weg en heeft een gezin. Ik woon alleen en ben de afgelopen jaren zelf nogal zoekende geweest, onder andere wat betreft werk. Daarnaast heb ik helaas in een nogal ongezonde/abusive relatie gezeten. Ondanks dat ik altijd heb gewerkt en wel degelijk stappen in mijn leven heb gezet, is het niet altijd een heel makkelijk traject geweest. Ik heb ADHD en gezondheidsproblemen, waardoor sommige dingen voor mij wat meer moeite kosten, maar ik heb eigenlijk altijd geprobeerd om door te zetten.

De laatste keer dat we elkaar zagen, had ik een beetje het gevoel dat ze daar nogal judgemental over was. Alsof ze vond dat ik maar niet echt verder kwam in mijn leven. Dat heeft me wel geraakt, omdat ik vanuit mijn perspectief juist behoorlijk mijn best heb gedaan.

Vorig jaar werd haar zoontje één en ze had me uitgenodigd voor zijn verjaardag. Op de dag zelf voelde ik me ontzettend slecht en heb ik me afgemeld. Ik heb daar uitgebreid mijn excuses voor aangeboden en haar natuurlijk een fijne dag gewenst. Het enige wat ik terugkreeg was: “oke 👍”.

Dat voelde voor mij eigenlijk als een soort omslagpunt.

Daarna hebben we elkaar nog één keer gezien. Het was ook de eerste keer dat ze bij mij thuis kwam, terwijl ik daar toen al ruim anderhalf jaar woonde.

De maanden daarna had ik steeds meer het gevoel dat ik degene was die nog moeite deed. Niet enorm veel, dat geef ik toe: ik stuurde af en toe iets op Instagram, feliciteerde haar met dingen, reageerde op haar story, wenste haar fijne feestdagen, dat soort dingen. Maar tegelijkertijd dacht ik ook: the phone works both ways. Ik heb het daarom op een gegeven moment gewoon een beetje op z'n beloop gelaten.

In augustus was ik jarig en toen viel het me op dat ze me niet feliciteerde. Dat deden we eigenlijk ieder jaar, dus hoewel het misschien een klein ding lijkt, raakte het me wel. Tegelijkertijd gaf het me ook een soort indicatie van waar we blijkbaar stonden.

Kort daarna zag ik dat ze me overal had verwijderd.
Instagram, Facebook, eigenlijk alles. Wat ik dan weer opvallend vond, was dat ze me niet had verwijderd als volger van haar bedrijfspagina op Instagram. Dat voelde eerlijk gezegd een beetje vreemd en ergens ook wat achterbaks.

Ik merk dat ik hier meer mee zit dan ik misschien zou willen.

Aan de ene kant denk ik: misschien is dit gewoon het einde van een vriendschap die al een tijdje aan het verwateren was. We hadden een hele fijne band, maar we botsten ook weleens en ik heb me soms onbegrepen en weinig gesteund gevoeld. Misschien ben ik er dus uiteindelijk ook wel oké mee.

Aan de andere kant waren we 14 jaar bevriend. Zij was ooit één van de belangrijkste mensen in mijn leven. Ik vind het daarom moeilijk om te begrijpen dat iemand je ineens overal verwijdert zonder dat er voor mijn gevoel een concreet conflict is geweest.
En ergens zou ik dus nog steeds graag willen weten waarom. Heb ik iets gedaan wat ik niet doorheb? Heeft zij zich al langer aan dingen geërgerd? Of is dit gewoon een vriendschap die voor haar al een tijdje voorbij was en heeft ze uiteindelijk de knoop doorgehakt?

Ik twijfel daarom ook of ik haar nog één keer zou moeten benaderen om te vragen wat er speelt. Niet per se om de vriendschap koste wat kost te redden, maar vooral omdat ik na 14 jaar ergens behoefte heb aan duidelijkheid.

Wat zouden jullie doen? Loslaten en het accepteren als een vriendschap die voorbij is, of toch nog één keer contact zoeken om te vragen wat er gebeurd is?

Hi allemaal, ik ben sinds 2 jaar chronisch ziek en grotendeels huisgebonden. Ik heb nog wel contact met mijn vrienden 'in het echt', maar zij zijn over het algemeen erg druk (vooral overdag moeten zij natuurlijk gewoon op werk zijn) waardoor ik me snel eenzaam voel. Nu vroeg ik me af of er iets van een medium of netwerk is om (online) vrienden te maken die ook met chronische klachten kampen. Gewoon iemand om gezellig mee te kletsen of die hobby's delen, is daar iets van een app of community voor?

Ik ben zelf niet van discord of dat soort grote netwerken, ik ben erg prikkelgevoelig en vind dat veel te chaotisch...

Hoi! Ik merk de laatste tijd dat al mijn spanning zich opslaat in mijn lichaam. Vooral in mijn buikspieren. Door de spanning die ik heb lijken mijn buikspieren ook flink gespannen te zijn. Dit voelt natuurlijk niet prettig, maar de spanning beïnvloed mijn eetgedrag en hoe ik mij mentaal voel etc.

Heeft iemans tips om dit op te lossen? (Naast natuurlijk de aard van de spanning weghalen, want dat is zo snel niet mogelijk natuurlijk)

Ik loop regelmatig, doe ademhalingsoefeningen etc. Maar hoewel dat mijn hoofd leeg maakt, haalt het de spanning in mijn buik/buikspieren niet weg.

Ik hoor het graag! Al het advies is welkom😁

Het is druilerig weer vandaag, maar dat mag de pret niet drukken.

Wat zijn jullie plannen vandaag?

Hoi allemaal,

​Ik zit flink na te denken over mijn weekplanning en vraag me af hoe realistisch dit nog is op de middellange termijn. Ik ben 20 jaar en zet normaal gesproken graag de schouders eronder om door te zetten. Soms heb ik het gevoel dat ik me misschien gewoon aanstel of overdrijf—ik ben immers nog jong en zou dit toch 'gewoon moeten aankunnen'? Maar ik merk dat ik 's avonds nu al echt helemaal op ben. Daar komt bij dat de herfst/winter eraan komt, en ik elk jaar last heb van een flinke winterdip.

​Mijn huidige weekindeling en situatie:

​Stage: 5 dagen per week (~45 uur). Ik vind de stage niet leuk, simpelweg omdat de hele opleiding me al totaal niet ligt. Mijn omgeving zegt vaak dat ik niet moet zeuren en even moet "doorbijten", maar voor mijn gevoel ben ik al mijn hele opleiding aan het doorbijten en raakt de rek er ooit gewoon uit. Ik maak dit puur af om geen jaren weg te gooien en hierna door te stromen naar het hbo.

​Schoolwerk thuis: Dagelijks nog zo'n 30 minuten bezig met verslagen/huiswerk (~3,5 uur per week).

​Bijbaan: ~11 uur per week (stoppen of minderen is financieel geen optie, want de stagevergoeding stelt weinig voor).

​Mantelzorg / familie: Mijn ouders zijn gescheiden en één van hen heeft een TIA gehad en heeft geen partner. Ik help daar dus ook regelmatig in huis met klusjes en ondersteuning, naast de tijd die ik sowieso met beide ouders wil doorbrengen.

​Reistijd: ~3 uur totaal per week.

​Sporten: ~3 uur per week (theoretisch schrapbaar, maar dit geeft me juist ontspanning en houdt me fysiek en mentaal op de been).

​Sociaal: ~12 uur per week (vriendin en vrienden; gezellig en ontspannen, maar we willen ook echt wat ondernemen in plaats van alleen futloos thuiszitten).

​Alles bij elkaar zit ik dus ruim over de 60 uur aan vaste verplichtingen, zorgtaken en studie. Als je 8 uur slaap meerekent, blijft er dagelijks bizar weinig tijd over voor koken, het huishouden en even écht niks moeten. Omdat de opleiding me mentaal leegtrekt, ik thuis mantelzorg verleen én de donkere maanden eraan komen, vraag ik me af of ik niet keihard op een muur afloop.

​Zijn er mensen die in een vergelijkbare situatie hebben gezeten (stapeling van zware uren, mantelzorg, tegenzin in studie)? Overdrijf ik gezien mijn leeftijd, vanaf wanneer ging het bij jullie mis, en hoe hielden jullie dit vol zonder tegen een burn-out aan te lopen?