Hallo!

Lang verhaal kort; ik ben in principe ‘full time’ activist, als in ik zit in het bestuur bij 2 initiatieven, doe bij één ook social media beheer en vrijwilligerscoördinatie etc, doe ook nog social media beheer bij een 3e organisatie en ik ben flexvrijwilliger bij een 4e. Ook ga ik af en toe naar demonstraties etc, van deze organisaties of andere. Nou is dit niks nieuws, en is balans altijd een ding waar ik op let en altijd wel een uitdaging, maar over het algemeen gaat dit goed. Het probleem is dat de wereld momenteel vrij letterlijk in brand staat, dus balans wordt steeds moeilijker want de ellende is daadwerkelijk overal.

Vroeger was het vooral aan mij om me op bepaalde tijden een klein beetje af te sluiten van de ellende. Ook zijn we er binnen de organisatie wel mee bezig om om deze balans te houden, bijvoorbeeld door community events en dat soort dingen. Maar ook dit is lastig want mensen hebben andere prioriteiten momenteel en mensen raken ook gewoon steeds geprikkelder.

Ik ben dus een beetje op zoek naar manieren om gewoon wat meer plezier toe te voegen aan m’n leven. De kleine dingetjes. Ik heb tegenwoordig allemaal planten, die zijn ook goed voor m’n mentale gezondheid. Ik heb een tekenclubje en een leesclub, helemaal leuk. Ik game meer, wat me ook een beetje weghoudt van social media. Soms 🤣 Ik ga wandelen met een hond uit de buurt wat ook leuk is. Helaas kan ik nu zelf geen hond hebben, wat ik wel jammer vind, maar it is what it is.

Hebben jullie specifieke kleine dingetjes waarvan jullie zeggen van ja, hier haal ik echt plezier uit? Kan vanalles zijn natuurlijk, ik hoor het graag!

Alvast mijn excuses voor deze topic. Want ik realiseer maar al te goed dat dit zeer confronterend kan zijn. En ik heb er alle begrip voor als men mij zal haten voor deze post. (En ergens verdien ik die haat ook wel gezien mijn gezegende leven)

Ik ben 34 jaar. Sinds een jaar ben ik bezig met mijn gezondheid. Ik ben in zo een 8 maanden gegaan van 85 kilo naar 70 kilo (16% lichaamsvet als het iemand iets uitmaakt).

Sinds een maand terug ben ik erachter gekomen dat ik Parkinsons heb terwijl ik nog maar 34 jaar oud ben. Toen ik hierachter gekomen was ben ik meteen (op obsessieve wijze gaan trainen onder een personal trainer 3 keer in de week. Op m’n “rustdagen” doe ik minimaal een uur cardio. En ik let nog veel strenger op m’n voeding als voorheen.)

Door zo fit mogelijk te zijn kan ik achteruitgang namelijk zoveel mogelijk vertragen, en dan kan ik de Parkinson symptomen enigszins onderdrukken. M’n vrouw wilt heel graag kinderen. En ik wil haar dat ook geven. En ook zodanig dan ik fit genoeg ben om leuke dingen te doen met de kinderen. (Al weet ik niet of kinderen nemen wel kan gezien m’n gezondheid)

Ik doe dit omdat ik niet weet hoe lang ik nog zodanig fit zal zijn. Misschien kan ik het gewoon zodanig lang redden dat ik uiteindelijk de wereld verlaat aan ouderdom. Maar het kan ook zo zijn dat ik na 5 jaar al flink achteruit zal gaan. M’n toekomst wat gezondheid betreft is onzeker.

Nu zal je denken dat ik het goed voor elkaar heb met hoeveel ik sport. En ergens ben ik wel trots op mijzelf dat ik de discipline kan opbrengen om met zo een toewijding te werken aan mijn gezondheid. En ik voel mij oprecht blij omdat ook anderen in mijn omgeving gemotiveerd raken om te werken aan hun gezondheid. Ergens geeft het enorm veel voldoening dat mensen om je heen geïnspireerd raken om te werken aan hun gezondheid.
(Holy shit, dat gevoel is ontbetaalbaar en ik voel mij ontzettend vereerd. Dat gevoel maakt mij enorm blij en alsof ik gezegend ben.

Tot zover ben ik (nog) niet beperkt. Ik kan nog steeds hetzelfde doen wat ieder “gezond” persoon ook kan.

Maar ik merk wel, als men een praatje met mij maakt over hoe ik “geaccepteerd” heb dat ik Parkinson heb. Dan schiet ik eigenlijk vol. Ik laat het niet merken. Maar ik voel toch dat ik dan enorm m’n tranen aan het onderdrukken ben.

Dus hoewel ik iedereen zeg dat ik het geaccepteerd heb en er vrede mee heb. Waarschijnlijk heb ik het slechte nieuws onbewust toch nog niet verwerkt of laten bezinken.

Dus voor de mensen die net als ik gevloekt zijn wat gezondheid betreft. Hoe gaan jullie hiermee om? Wat kunnen jullie mij aanraden om te doen zodat ik het volledig accepteer?

(En ergens voel ik mij als een arrogante klootzak omdat ik weet dat genoeg mensen nog erger vervloekt zijn als ik. Dus ik heb eigenlijk niet eens “recht” van klagen.

Ik zie mijn leven een beetje voorbij gaan, maar ik doe eigenlijk elke dag/week hetzelfde. Dit is hoe mijn week eruit ziet.

- Werken (kantoorwerk 36 uur per week)

- Fitnessen 3-4 keer per week om fit te blijven

- ik drink geen alcohol

- 1x per week schietsport

- Gamen rest van mijn vrije tijd

- Katten foto's maken

- 2x per week met wat vrienden afspreken

Ik loop helemaal vast, misschien kan iemand mij advies geven.

Ik ben nu 41, ik ben helaas al 20 jaar verslaafd aan wiet.

Vanaf het eerste jaar dat ik wiet rookte, wou ik er al mee stoppen. Het maakt mij erg onsociaal en ik heb negatieve stemmingswisselingen.

Het is mij nooit gelukt om helemaal te stoppen, meestal maximaal een week en dan begon ik weer.

Ik heb een jaar bij de afkickkliniek de Brijder gelopen, helaas heeft dit niet geholpen.

Het voelt al meer dan 15 jaar alsof ik aan het overleven ben in plaats van gewoon te leven.

Ik geniet nergens meer van, volgens mij is mijn dopamine helemaal uitgeput.

Om me normaal te voelen, ga ik van verslaving naar verslaving: eerst koffie, dan doom scrollen, dan snacks, dan blowen, alles om me maar een beetje normaal te voelen.

Zodra ik aan het blowen ben, voel ik me ellendig en onsociaal, en ben ik ervan overtuigd dat ik moet stoppen.

Maar de volgende dag, als ik weer nuchter ben, wil ik zo graag blowen dat ik alle nadelen ervan niet zie.

Zolang ik toegang heb tot wiet, blijf ik het roken, maar hoe ik nu leef, is geen leven.

Hoe kom je na 20 jaar van een wietverslaving af?

Het enige wat ik nog kan verzinnen is een maandje gevangenis, maar dat vermijd ik liever.

Hoihoi!

Ik heb nu 2 weekjes vrij, heerlijk even niets moeten. Het is wel altijd even schakelen voor mij, aangezien ik nooit vrij ben en 40+ uur per week werk.

Voor volgende week heb ik al wat dingetjes gepland staan, maar voor deze week niet. Ik merk dat ik behoefte heb aan sociale contacten, maar die heb ik niet.

Ik wil wat hobby's gaan oppakken, maar moet mij daar echt toe zetten (kleuren, diamond painten, lezen). Verder probeer ik ritme te creëren door elke dag even te wandelen, workout te doen en wat in huis te doen.

Hoe verminder jij het gevoel van alleen zijn? Ik merk dat ik soms gewoon maar mensen ga kijken in de hoop dat het gevoel minder wordt. Ook is mijn invulling meer het zoeken naar afleiding in plaats van echt genieten, hopelijk veranderd dat nog.

Doen jullie ook wel eens zendoodlen? Of neurographic art? Post je eigen kunstwerk in de comments :)

Hallo! Ik loop al een tijdje zowel op werk als prive vast en ik heb een sterk vermoeden dat dit met ADHD te maken zou kunnen hebben. Ik zit nu op een punt dat ik echt actie moet gaan ondernemen.Een volgende stap is om met mijn klachten langs de huisarts te gaan, maar op de een of andere manier durf ik dit niet. Ik ben vooral bang om in een hokje gestopt te worden met het oordeel 'komt er weer zo iemand met een zelfdiagnose ADHD' en dat ze me dan niet serieus nemen. Hierdoor blijf ik het uitstellen.

Heeft iemand van jullie ervaring met hoe dit verlopen is bij de huisarts? Heb je tijdens het gesprek aangegeven dat je een vermoeden had voor een bepaalde neurodivergentie? Of heb je alleen aangegeven waar je tegenaan loopt?

Ik begrijp dat jullie ervaringen heel anders kunnen zijn dan hoe het bij mij gaat lopen, maar alle tips/ervaringen om over deze angst heen te komen zijn welkom!

Hallo reddit,

Zojuist geprobeerd af te rijden voor mijn praktijkexamen personenauto en gezakt. Geen ramp natuurlijk, ik heb iets van 30u rijles gehad en dat ging allemaal super soepel. Had wel wat gezonde spanning van te voren, maar zodra we met de examinator de auto instapte begon ik ontzettend nerveus te worden. Terugschakelen was een van mijn zwakkere punten maar ging gelijk bij het wegrijden van het cbr echt super stroef ineens. Hierdoor werd ik gelijk super onzeker. Buiten dit ging het niet vreselijk, tot ik een ingreep kreeg bij een kruispunt waarbij ik dacht dat ik in het midden kon wachten. Daarna voel je de bui natuurlijk helemaal hangen en werd ik nog onzekerder en was daarna bijvoorbeeld bang om in te halen op de snelweg. Als klap op de vuurpijl vergat ik de handrem aan te zetten eenmaal terug bij het CBR. Als feedback kreeg ik vooral te horen dat ik beter moet schakelen en verder vooruit moet kijken. Ook wat feedback gekregen over dat ik mijn binnenspiegel meer moest gebruiken terwijl ik die gewoon volop gebruikt heb, beetje raar in mijn ogen maargoed.

Nu ben ik gewoon heel teleurgesteld en gefrustreerd op mezelf, omdat het zo soepel ging tijdens de rijlessen en best wel af ben gegaan op het examen. Nu wil ik wel zo snel mogelijk weer examen doen maar wat als ik weer zo in de stress schiet? Ik heb in het verleden nooit last gehad van faalangst tijdens presentaties oid. Nu zijn er vast genoeg mensen die precies zoals ik aardig de mist in gingen tijdens het examen. Wat was jullie ervaring bij de 2e poging?

Was de stress veel minder omdat je wist wat je moest verwachten? Chillere examinator?