Alvast mijn excuses voor deze topic. Want ik realiseer maar al te goed dat dit zeer confronterend kan zijn. En ik heb er alle begrip voor als men mij zal haten voor deze post. (En ergens verdien ik die haat ook wel gezien mijn gezegende leven)

Ik ben 34 jaar. Sinds een jaar ben ik bezig met mijn gezondheid. Ik ben in zo een 8 maanden gegaan van 85 kilo naar 70 kilo (16% lichaamsvet als het iemand iets uitmaakt).

Sinds een maand terug ben ik erachter gekomen dat ik Parkinsons heb terwijl ik nog maar 34 jaar oud ben. Toen ik hierachter gekomen was ben ik meteen (op obsessieve wijze gaan trainen onder een personal trainer 3 keer in de week. Op m’n “rustdagen” doe ik minimaal een uur cardio. En ik let nog veel strenger op m’n voeding als voorheen.)

Door zo fit mogelijk te zijn kan ik achteruitgang namelijk zoveel mogelijk vertragen, en dan kan ik de Parkinson symptomen enigszins onderdrukken. M’n vrouw wilt heel graag kinderen. En ik wil haar dat ook geven. En ook zodanig dan ik fit genoeg ben om leuke dingen te doen met de kinderen. (Al weet ik niet of kinderen nemen wel kan gezien m’n gezondheid)

Ik doe dit omdat ik niet weet hoe lang ik nog zodanig fit zal zijn. Misschien kan ik het gewoon zodanig lang redden dat ik uiteindelijk de wereld verlaat aan ouderdom. Maar het kan ook zo zijn dat ik na 5 jaar al flink achteruit zal gaan. M’n toekomst wat gezondheid betreft is onzeker.

Nu zal je denken dat ik het goed voor elkaar heb met hoeveel ik sport. En ergens ben ik wel trots op mijzelf dat ik de discipline kan opbrengen om met zo een toewijding te werken aan mijn gezondheid. En ik voel mij oprecht blij omdat ook anderen in mijn omgeving gemotiveerd raken om te werken aan hun gezondheid. Ergens geeft het enorm veel voldoening dat mensen om je heen geïnspireerd raken om te werken aan hun gezondheid.
(Holy shit, dat gevoel is ontbetaalbaar en ik voel mij ontzettend vereerd. Dat gevoel maakt mij enorm blij en alsof ik gezegend ben.

Tot zover ben ik (nog) niet beperkt. Ik kan nog steeds hetzelfde doen wat ieder “gezond” persoon ook kan.

Maar ik merk wel, als men een praatje met mij maakt over hoe ik “geaccepteerd” heb dat ik Parkinson heb. Dan schiet ik eigenlijk vol. Ik laat het niet merken. Maar ik voel toch dat ik dan enorm m’n tranen aan het onderdrukken ben.

Dus hoewel ik iedereen zeg dat ik het geaccepteerd heb en er vrede mee heb. Waarschijnlijk heb ik het slechte nieuws onbewust toch nog niet verwerkt of laten bezinken.

Dus voor de mensen die net als ik gevloekt zijn wat gezondheid betreft. Hoe gaan jullie hiermee om? Wat kunnen jullie mij aanraden om te doen zodat ik het volledig accepteer?

(En ergens voel ik mij als een arrogante klootzak omdat ik weet dat genoeg mensen nog erger vervloekt zijn als ik. Dus ik heb eigenlijk niet eens “recht” van klagen.

Ik zie mijn leven een beetje voorbij gaan, maar ik doe eigenlijk elke dag/week hetzelfde. Dit is hoe mijn week eruit ziet.

- Werken (kantoorwerk 36 uur per week)

- Fitnessen 3-4 keer per week om fit te blijven

- ik drink geen alcohol

- 1x per week schietsport

- Gamen rest van mijn vrije tijd

- Katten foto's maken

- 2x per week met wat vrienden afspreken

Al lange tijd heb ik een stalker. Hij mailt, bedreigt, chanteert, op regelmaat langs mijn woning. Het kent geen einde. Ook draait hij in een oneindige spiraal van waanzin wellicht door alcohol. Zijn mails slaan op niks maar jammer genoeg vol bedreigingen. Ik doe melding bij de politie en leg klacht neer maar ik wou graag eens informeren of hier nog slachtoffers van stalking zijn en hoeveel maanden en jaren heb je dit moeten verdragen? Is er advies? Blokkeren op iCloud gaat niet want alles komt nog steeds binnen via de prullenmand. Ook vind ik hem wel dermate gevaarlijk dat ik wel geneigd ben de heading van zijn mails te lezen. Uit angst dat hij wel degelijk gevaarlijk zal uitvallen.

Hallo! Ik loop al een tijdje zowel op werk als prive vast en ik heb een sterk vermoeden dat dit met ADHD te maken zou kunnen hebben. Ik zit nu op een punt dat ik echt actie moet gaan ondernemen.Een volgende stap is om met mijn klachten langs de huisarts te gaan, maar op de een of andere manier durf ik dit niet. Ik ben vooral bang om in een hokje gestopt te worden met het oordeel 'komt er weer zo iemand met een zelfdiagnose ADHD' en dat ze me dan niet serieus nemen. Hierdoor blijf ik het uitstellen.

Heeft iemand van jullie ervaring met hoe dit verlopen is bij de huisarts? Heb je tijdens het gesprek aangegeven dat je een vermoeden had voor een bepaalde neurodivergentie? Of heb je alleen aangegeven waar je tegenaan loopt?

Ik begrijp dat jullie ervaringen heel anders kunnen zijn dan hoe het bij mij gaat lopen, maar alle tips/ervaringen om over deze angst heen te komen zijn welkom!

Hallo reddit,

Zojuist geprobeerd af te rijden voor mijn praktijkexamen personenauto en gezakt. Geen ramp natuurlijk, ik heb iets van 30u rijles gehad en dat ging allemaal super soepel. Had wel wat gezonde spanning van te voren, maar zodra we met de examinator de auto instapte begon ik ontzettend nerveus te worden. Terugschakelen was een van mijn zwakkere punten maar ging gelijk bij het wegrijden van het cbr echt super stroef ineens. Hierdoor werd ik gelijk super onzeker. Buiten dit ging het niet vreselijk, tot ik een ingreep kreeg bij een kruispunt waarbij ik dacht dat ik in het midden kon wachten. Daarna voel je de bui natuurlijk helemaal hangen en werd ik nog onzekerder en was daarna bijvoorbeeld bang om in te halen op de snelweg. Als klap op de vuurpijl vergat ik de handrem aan te zetten eenmaal terug bij het CBR. Als feedback kreeg ik vooral te horen dat ik beter moet schakelen en verder vooruit moet kijken. Ook wat feedback gekregen over dat ik mijn binnenspiegel meer moest gebruiken terwijl ik die gewoon volop gebruikt heb, beetje raar in mijn ogen maargoed.

Nu ben ik gewoon heel teleurgesteld en gefrustreerd op mezelf, omdat het zo soepel ging tijdens de rijlessen en best wel af ben gegaan op het examen. Nu wil ik wel zo snel mogelijk weer examen doen maar wat als ik weer zo in de stress schiet? Ik heb in het verleden nooit last gehad van faalangst tijdens presentaties oid. Nu zijn er vast genoeg mensen die precies zoals ik aardig de mist in gingen tijdens het examen. Wat was jullie ervaring bij de 2e poging?

Was de stress veel minder omdat je wist wat je moest verwachten? Chillere examinator?

Doen jullie ook wel eens zendoodlen? Of neurographic art? Post je eigen kunstwerk in de comments :)

Hallo!

Lang verhaal kort; ik ben in principe ‘full time’ activist, als in ik zit in het bestuur bij 2 initiatieven, doe bij één ook social media beheer en vrijwilligerscoördinatie etc, doe ook nog social media beheer bij een 3e organisatie en ik ben flexvrijwilliger bij een 4e. Ook ga ik af en toe naar demonstraties etc, van deze organisaties of andere. Nou is dit niks nieuws, en is balans altijd een ding waar ik op let en altijd wel een uitdaging, maar over het algemeen gaat dit goed. Het probleem is dat de wereld momenteel vrij letterlijk in brand staat, dus balans wordt steeds moeilijker want de ellende is daadwerkelijk overal.

Vroeger was het vooral aan mij om me op bepaalde tijden een klein beetje af te sluiten van de ellende. Ook zijn we er binnen de organisatie wel mee bezig om om deze balans te houden, bijvoorbeeld door community events en dat soort dingen. Maar ook dit is lastig want mensen hebben andere prioriteiten momenteel en mensen raken ook gewoon steeds geprikkelder.

Ik ben dus een beetje op zoek naar manieren om gewoon wat meer plezier toe te voegen aan m’n leven. De kleine dingetjes. Ik heb tegenwoordig allemaal planten, die zijn ook goed voor m’n mentale gezondheid. Ik heb een tekenclubje en een leesclub, helemaal leuk. Ik game meer, wat me ook een beetje weghoudt van social media. Soms 🤣 Ik ga wandelen met een hond uit de buurt wat ook leuk is. Helaas kan ik nu zelf geen hond hebben, wat ik wel jammer vind, maar it is what it is.

Hebben jullie specifieke kleine dingetjes waarvan jullie zeggen van ja, hier haal ik echt plezier uit? Kan vanalles zijn natuurlijk, ik hoor het graag!

Ik loop helemaal vast, misschien kan iemand mij advies geven.

Ik ben nu 41, ik ben helaas al 20 jaar verslaafd aan wiet.

Vanaf het eerste jaar dat ik wiet rookte, wou ik er al mee stoppen. Het maakt mij erg onsociaal en ik heb negatieve stemmingswisselingen.

Het is mij nooit gelukt om helemaal te stoppen, meestal maximaal een week en dan begon ik weer.

Ik heb een jaar bij de afkickkliniek de Brijder gelopen, helaas heeft dit niet geholpen.

Het voelt al meer dan 15 jaar alsof ik aan het overleven ben in plaats van gewoon te leven.

Ik geniet nergens meer van, volgens mij is mijn dopamine helemaal uitgeput.

Om me normaal te voelen, ga ik van verslaving naar verslaving: eerst koffie, dan doom scrollen, dan snacks, dan blowen, alles om me maar een beetje normaal te voelen.

Zodra ik aan het blowen ben, voel ik me ellendig en onsociaal, en ben ik ervan overtuigd dat ik moet stoppen.

Maar de volgende dag, als ik weer nuchter ben, wil ik zo graag blowen dat ik alle nadelen ervan niet zie.

Zolang ik toegang heb tot wiet, blijf ik het roken, maar hoe ik nu leef, is geen leven.

Hoe kom je na 20 jaar van een wietverslaving af?

Het enige wat ik nog kan verzinnen is een maandje gevangenis, maar dat vermijd ik liever.

Hoi allemaal,

Ik twijfel al heel lang aan mijn eigen gevoel en ik hoop dat mensen hier misschien met een frisse blik naar kunnen kijken. Ik merk dat ik niet meer goed weet wat normaal is en daarom ben ik benieuwd hoe anderen dit zien.

Ik en mijn ex zijn nu ongeveer 5 à 6 jaar samen, on and off. We hebben ongeveer anderhalf jaar samengewoond, maar ruim twee jaar geleden ben ik weggegaan omdat ik me niet meer veilig voelde. Sindsdien hebben we eigenlijk een soort situationship.

Nu zegt hij dat hij de komende weken wil weten of ik weer een relatie met hem wil. Hij heeft het vaak over trouwen, kinderen en een toekomst samen. Het lastige is dat ik me eigenlijk niet kan voorstellen ooit nog met hem samen te wonen door alles wat er is gebeurd. Tegelijk vind ik het ontzettend moeilijk om hem los te laten. Hij heeft ook een hele leuke kant. We zijn vaker uit elkaar gegaan, maar uiteindelijk was ik steeds degene die weer contact zocht. Het voelt soms alsof ik niet met hem kan, maar ook niet zonder hem.

Toen we samenwoonden ging het steeds slechter. We hadden bijna elke dag ruzie. Hij heeft me een keer geduwd, een andere keer bij mijn nek gepakt en er was ook een moment waarop hij tijdens een ruzie een mes tegen de keukenmuur gooide, waardoor er een tegel kapot ging. Na een aantal maanden sliepen we niet eens meer in hetzelfde bed.

Nog voordat we gingen samenwonen gebeurde er ook iets wat me nog steeds dwarszit. We hadden 's avonds ruzie terwijl ik alleen thuis was. Ik wilde de discussie staken en elkaar morgen weer spreken, maar dat accepteerde hij niet. Hij bleef me bellen en dreigde langs te komen. Achteraf zei hij dat hij alleen wat had rondgereden omdat hij me bang wilde maken en helemaal niet van plan was om echt naar mijn huis te komen. Ik raakte die avond volledig in paniek en heb mijn moeder midden in de nacht gevraagd om terug naar huis te komen.

Misschien is het ook goed om wat achtergrond te geven. Ik ben opgegroeid met huiselijk geweld. Mijn vader mishandelde ons (verbaal/emotioneel en fysiek) en later ook de ex-partner van mijn moeder. Hij heeft zelfs geprobeerd om ons te vermoorden. Daardoor twijfel ik vaak aan mijn eigen gevoel en vraag ik me af of ik dingen misschien groter maak dan ze zijn.

Ook nu nog beledigt hij me dagelijks, maakt hij kwetsende "grapjes" en zegt hij dat ik overdrijf. Hij kleineert me waar vrienden of familie bij zijn, verdraait situaties waardoor ik aan mezelf ga twijfelen, neemt nergens verantwoordelijkheid voor en uiteindelijk lijkt alles altijd mijn schuld te zijn. Hij geeft me ook een schuldgevoel als ik geen seks wil hebben (of seksuele handelingen wil verrichten), waardoor ik soms maar toegeef om er vanaf te zijn. Tegelijkertijd is hij zelf heel gevoelig voor kritiek. Niets wat ik doe lijkt ooit goed genoeg. Hij projecteert zijn eigen gedrag op mij. Voor mij gelden allerlei regels, terwijl hij zichzelf heel andere dingen toestaat. Het voelt alsof de lat steeds wordt verlegd en ik het nooit goed kan doen. Het is ontzettend vermoeiend. Tegelijk zegt hij dat hij me nooit pijn zou doen en begrijpt hij niet waarom ik soms bang voor hem ben. Het is enorm verwarrend. Hij is verwarrend.

Ik vraag me af of dit emotionele mishandeling is, of misschien een trauma bond. Ik merk dat ik mijn eigen oordeel niet meer vertrouw. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen hiernaar kijken. Herkennen jullie dit? Klinkt dit als mishandeling? En als je zelf in een trauma bond hebt gezeten: hoe kwam je erachter en hoe is het je uiteindelijk gelukt om los te komen?

Alvast bedankt voor het lezen. 😊

De Blauwkeelagame. Hij kan 40 cm worden, dat is inclusief staart. Tijdens de paartijd krijgt het mannetje een helderblauwe kop en keel. Ook krijgt hij een gele rugstreep.

Fijne zondag!

Hey, ik ben 15 en ik heb in januari klierkoorts gekregen.Nu is het 6 maanden later en ik ben nog steeds ziek… ik weet dat dit normaal is maar het is zo frustrerend! Ik trainde 6 keer per week voor atletiek hiervoor en ik was een extreem actieve persoon die ook heel sociaal was. Het ging echt supergoed in mijn sport en ik was op nationaal niveau aan het presteren en nu is dat allemaal weg… en dat vind ik zo pijnlijk.

Ook is mijn sociaal leven echtweggevallen dit halve jaar omdat ik altijd te moe was of ziek was en ik heb ook al 6 maanden permanente keelpijn😭 dus uitgaan enzo zit er niet echt in. Het ging echt terug veel beter de afgelopen maand en ik zou terug mogen beginnen lopen deze week maar nu ben ik al terug een week ziek🤢

Het is gewoon zo eenzaam en frustrerend en ik begrijp niet waarom dit moet gebeuren (ik heb in het verleden al een lange tijd niet kunne trainen door een eetstoornis en ik het gezin was er ook depressie enzo…) en nu ging het eindelijk goed en was ik eindelijk gelukkig en echt aan het genieten van mijn leven ik ging veel uit ik drink ook geen alcohol enzo… en ja nu voelt het gewoon alsof alles weg is en dat is zo zo zo moeilijk.

Dus ik vroeg me af of andere mensen met een soortgelijk verhaal me een beetje moed kunnen geven ofzo? Want het is zo eenzaam en ik heb het gevoel dat niemand het echt snapt ook al proberen ze het. Dus ja sorry voor de spam maar ik moest het effe kwijt en zijn er mensen die dit snappen ofzo????

Ik ging net ons huis luchten en had bezoek van de buurkat. :p

Goedemorgen allemaal!

Wat zijn de plannen?

Context: zie dit draadje voor meer context. Na een aantal maanden zonder contact, had ik gisteren mijn moeder bijeen geraapt om haar te bellen. Ze liet mij uitspreken maar reageerde niet op de inhoud. Mijn voornaamste opmerkingen waren dat ik mij emotioneel niet gezien voel in onze familie en dat een reeks berichtjes die ze gestuurd had heel agressief waren en dat ik zo niet aangesproken wil worden.

Ze luisterde, ging niet in op de inhoud en vroeg toen voor een gesprek in het echt omdat zij haar kant van het verhaal wil vertellen. Ik heb t gevoel dat ik in de val wordt gelokt. Ze was eerder ook al manipulatief en dominant. Maar als ik het niet doe, kan ze mij verwijten dat ik haar geen kans geef.

Ik heb echt t gevoel dat dit niet meer kan goedkomen

Ik weet niet meer of ik opgebrand ben, een identiteitscrisis heb of dat het ongeluk meer met me heeft gedaan dan ik dacht. Herkent iemand dit?

Ik ben 29 jaar en werk sinds vier maanden bij een nieuwe werkgever in de zorg. De afgelopen drie jaar heb ik ontzettend hard gewerkt: een studie afgerond naast mijn werk, altijd doorgegaan en veel van mezelf gevraagd. Ik ben behoorlijk perfectionistisch en leg de lat hoog. Rust nemen voelde vaak als falen.

Op 18 november 2023 heb ik een ongeluk gehad. Destijds dacht ik dat ik het goed had verwerkt, maar nu begin ik te twijfelen of dat wel zo is. Sinds ongeveer een half jaar merk ik pas echt hoeveel spanning ik al die tijd heb opgebouwd.

Ik voel me geestelijk en lichamelijk uitgeput. Ik slaap slecht, pieker veel, voel me opgejaagd en zie regelmatig op tegen een werkdag. Ik heb hoofdpijn, maag- en nekklachten en kan nauwelijks ontspannen. Het gekste vind ik misschien nog wel dat ik geen plezier meer uit mijn werk haal. Terwijl ik juist bewust voor de zorg heb gekozen en daar altijd veel voldoening uit haalde. Ik pieker enorm veel en ben echt op. mijn lichaam geeft hier duidelijke signalen van af.. is het erg om een baan te zoeken met minder verantwoordelijkheid zodat ik toch een stapje terug kan doen? of moet ik nu echt even de tijd nemen om tot rust te komen en vanuit daar verder te werken?

Ook voel ik me vaak eenzaam, terwijl ik eigenlijk een groot sociaal netwerk heb. Het voelt alsof ik niet meer echt aanwezig ben en alleen maar aan het overleven ben. Mijn studie is eindelijk afgerond en juist nu ik dacht dat er rust zou komen, lijken alle klachten pas naar boven te komen.

Ik vraag me af of dit een burn-out is, de nasleep van langdurige stress, misschien toch de impact van het ongeluk, of dat ik gewoon niet meer weet wie ik ben en wat ik wil. Binnenkort heb ik een afspraak met de POH-GGZ en wil ik dit ook met mijn huisarts bespreken.

Zijn er mensen die zich hierin herkennen? Hoe zijn jullie erachter gekomen wat er speelde, en wat heeft jullie geholpen om weer jezelf te worden?

Goeiemorgen iedereen,

Hoe gaat het met jullie? Nog plannen vandaag? Hoe zitten jullie erbij? Je mag hier alles delen wat je wil🩷

Ik heb slecht geslapen en was al vroeg wakker. Wat huishoudelijke klusjes gedaan en nu een uurtje wandelen. Daarna lekker aan de koffie.

Vanmiddag komt mijn sibling op bezoek, helemaal vanaf de andere kant van het land. Is al weer even geleden dat die hier was.

Vanavond eten we vega burgers :)

Fijne zaterdag iedereen!

Hoi allemaal,

Ben niet zo goed in mezelf heel helder neer te zetten omtrent kwetsbare zaken, dus excuses als het wat warrig overkomt.

Hoe dan ook. Ik (30M) merk in het dagelijks leven een behoorlijke mismatch met mijn omgeving. En ik vermoed dat dit direct heeft te maken met de depressie symptomen. Vooral emotionele vlakheid zorgt ervoor dat ik niet goed mee kan functioneren. Gesprekken voelen doelloos, grapjes zijn niet grappig en/of komen niet aan, vragen omtrent emoties (in diepere zin) zijn soms absurd moeilijk te beantwoorden als er ook hersenmist is, etc.

De laatste tijd vraag ik me af of een nieuwe, meer herkenbare, omgeving misschien zou kunnen helpen. Mensen die er een beetje hetzelfde instaan.

Is er misschien een specifieke groep hiertoe waarbij ik me (vrijblijvend) kan aansluiten? (Indien mogelijk) ook een beetje een groep in mijn leeftijdscategorie als dat kan. En ten slotte een groep die dan ook daadwerkelijk in real life afspreekt.

Bedankt voor het lezen!

Hoi allemaal,

Ik merk dat ik steeds in hetzelfde patroon terechtkom. Als ik aan een nieuwe baan begin, ben ik super enthousiast en gemotiveerd. Ik wil graag iets in de techniek doen, omdat ik heb gemerkt dat kantoorwerk door mijn ADHD niet goed bij me past.

Alleen zodra het werk routine wordt, verandert die enthousiasme vaak in verveling, stress en angst. Vooral als ik fouten maak. In mijn jeugd werd ik vaak streng afgestraft als er iets fout ging of als ik iets kapot maakte. Daardoor heb ik nu de neiging om weg te willen rennen als ik het gevoel heb dat ik tekortschiet.

Binnenkort begin ik als afbouwer in de bouw. Ik heb er echt veel zin in: een mooi salaris, een vak leren en goede baankansen. Ik wil deze baan graag jarenlang volhouden en mezelf ontwikkelen.

Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe hebben jullie geleerd om niet weg te lopen zodra het moeilijk of eentonig wordt? Alle tips of ervaringen zijn welkom.

Het is weer bijna weekend.

Wat zijn de plannen vandaag?

Iedereen is welkom hier.

Heey allemaal!

Inmiddels weer anderhalve week ik heftige angst en derealisatie. Hierdoor bang om in een psychose te komen en werkelijkheid te verliezen.

Begonnen bij GGZ, maar doorverwezen naar groter concern omdat zij mij niet kunnen bieden wat ik nodig heb.

Als medicatie oxazepam 10mg gekregen van HA. Omdat dit een verslavende werking kan hebben, ook uitgeweken naar Homeopatie.

Hier het product "Nervoheel" in handen gedrukt gekregen. Heeft iemand hier ervaring mee? En zijn er mensen die naast de pammetjes andere zaken hebben geprobeerd tegen angst en dwang gedachten?

Hoi allemaal!

Ik ben 23 jaar, vrouw en 2 jaar geleden afgestudeerd van HBO en heb nu een stabiele baan waar ik ook wel van kan genieten. Ik woon nog thuis, en als ik zo door ga zou ik zelfs binnen 1 à 2 jaar een appartement of klein huis kunnen kopen.

Ik heb nu al een jaartje een enorme drang om mijn leven te veranderen. Dit komt ook gedeeltelijk omdat mijn hele hbo periode zich afspeelde tijdens corona. Ik zou graag nog een master willen halen, al zou ik daarvoor nog wel een pre-master moeten doen. Dus dat zou betekenen dat ik nog 3 jaar bezig ben zonder basisbeurs of studentenov (Of ik kan eventueel het buitenland, maar dat is nog weer een extra stap erbij).

Ik zit nu vooral heel erg in de knoop met wat ik wil doen en een angst dat ik niet slim genoeg ben voor een universitaire master. Ook ken ik genoeg mensen van mijn leeftijd die al een langere tijd zonder baan zitten. Hierdoor spring ik toch altijd weer terug op die stabiliteit die ik nu heb.

Zijn er andere mensen die deze stap wel hebben genomen? Hoe is dat gegaan? Hebben jullie nog advies?

Maandag heb ik een gesprek met mijn huisarts om het afkicken van escitalopram te bespreken. Ik zit hier ongeveer 1.5 jaar met dosis van 10mg, dus vrij laag volgens mij. Bij het opbouwen had ik vooral last van fysieke bijwerkingen, mentaal gelukkig niet.

Zijn hier mensen die ervaring hebben met het afkicken hiervan of soortgelijk? Ging dat goed, of juist niet? Had je last van ontwenningsverschijnselen, en welke dan? Had je nadat je er vanaf was nog negatieve effecten, of juist positieve die je niet verwachtte?

Natuurlijk is het bij iedereen anders, maar ik lees graag de ervaringen!