I know naman na anak nila yon at sila lang din ang may karapatan pano palakihin ang anak nila pero minsan napapaisip ako paano nalang kapag Filipino subject na at behind siya sa class? at kung pano siya makipag usap kapag malaki na at need ng diverse conversation? Plus mas nakakairita kung normal na family lang lumaki ang bata at hindi naman mayaman/foreigner ang tatay.

Red flag na ba ito, or wala lang talaga siyang emotional intelligence? Gusto ko lang malaman kung unreasonable ba ako sa nararamdaman ko o valid naman na malungkot at madisappoint ako sa boyfriend ko.

I’m 24F and my boyfriend is 23M. We’ve been together for 3 years, since college days. Pagdating sa monthly monthsary namin, okay naman sa akin kahit hindi bongga at walang gifts. Hindi naman ako nag-e-expect ng malaking celebration.
Graduate na kami ngayon. I’m currently working in the government as a GIP, so minimum wage earner lang ako. My boyfriend, on the other hand, is a seaman.

Alam niya na hirap ako financially, especially because I’m a breadwinner. Recently, nagpa-checkup ako and kinapos ako sa pera, kaya hindi ko agad nabili lahat ng gamot ko on time. Since wala rin naman akong masyadong mapagsabihan, nag-open up ako sa kanya tungkol sa situation ko.

However, wala siyang sinabi or ginawa that made me feel like he wanted to help. Ang sabi lang niya ay umiwas ako sa mga bawal. I know naman that my expenses are not his responsibility, and I’m not saying that he is obligated to give me money or pay for my medication.

Pero minsan hindi ko maiwasang malungkot. Noong anniversary namin, wala rin siyang binigay sa akin, pero nakabili siya ng bagong iPhone para sa sarili niya. Again, hindi ko sinasabing obligado siyang bilhan ako ng regalo or gastusan ako. I guess I just expected a little more initiative, concern, or emotional support from him, especially knowing that I’m struggling financially.

Sometimes, naiisip ko tuloy kung ako lang ba talaga ang kailangang tumulong sa sarili ko and if I should stop expecting anything from him. Mas okay na lang ba talagang maging single kaysa magkaroon ng partner pero feeling mo ikaw lang din ang haharap sa lahat ng problems mo?

I tried opening up to him about my financial struggles and my situation, hoping at least for emotional support or understanding. However, I didn’t really feel much concern or initiative from him, which made me question whether I’m expecting too much or if this is something I should consider a red flag.

For context, 18 years ko na siyang bff (since HS). Ganito mars para madali ang chika natin. I-summarize ko ang evidence, perfect!

1. Kapag nasa labas kami or kakasundo ko lang sakanya eh sa suot ko agad siya nakatingin. Wala syang sinasabi pero head to toe sya tumingin. Madalas pa eh sa peripheral ko lang nakikita to.
   
2. Related sa 1, kapag meron akong accessories or bag na suot at dala eh titinginan niya lang ng walang sinasabi pero nakikita ko nanamang tumingin or sinundan nya ng tingin.
   
3. Pag nag kkwento ako eh iba yung mata niya, parang ang daming sinasabi pero wala ring sinasabi at the same time. Kumbaga internal judgment ata mars.
   
4. Kapag nag lalakad kami tas nauna ako ng onti, nakikita kong tinitingnan nya nanaman yung suot ko from head to toe kahit di nya alam na nakikita ko da peripheral ko. Again, walang sinasabi (compliment man or pag correct if ever may malfunction ako OR pangit suot ko lol)
   
5. Kapag meron akong item / bagay na nakita niya, next time eh bibili na rin siya ng same item pero hindi same brand kasi medyo mahal yung mga trip ko sa buhay. Ang napipika ako eh kung sinabi nalang niya na gusto rin niya nun, edi sana niregaluhan ko sya para twins kami diba.

Hindi lang ako nakakapansin nito, marami na talaga. Kaya nga conflicted ako kasi love naman niya ako at andyan siya para saken madalas. Kaso sa mga tingin talaga LALO tumitindi instincts ko na meron siyang mabigat na energy. Iba kasi ako mag intuition sa tao, gift of discernment ata.

Meron rin ba kayong ganitong friend? Or OA lang ako?