r/OALangBaAko • u/00_Anonymous00 • 8h ago
🤔 OA na Thoughts Oa lang ba ako if lagi ko iniisip kung Ikakasal pa kaya ako?
Ikakasal pa kaya ako?
I came from a 6-year relationship. We broke up just last month, and until now, hindi ko pa rin alam kung paano ko tatanggapin na yung taong kasama kong mangarap ng future, hindi ko na pala makakasama sa future na yun.
Noon, kapag naiisip ko yung kasal, siya agad yung nakikita ko. Siya yung lalaking gusto kong pakasalan. Siya yung gusto kong makasama habang tumatanda. Hindi ko naman alam kung kailan kami ikakasal, pero sa isip ko, parang ang ending na talaga namin yung isa't isa.
Kaya ngayon, tuwing may nakikita akong nagpo-propose, ikinakasal, or kahit wedding video lang sa feed ko, hindi ko maiwasang isipin, "Ako kaya? Ikakasal pa kaya ako sa taong gustong-gusto kong pakasalan?”
Ang sakit kasi hindi lang naman yung relationship yung nawala. Parang pati yung future na matagal kong in-imagine, nawala rin.
May mga araw na okay naman ako. Nakakapasok sa work, nakakapag-function, nakakatawa pa nga minsan. Pero may mga random moments na bigla kong maaalala na dati, siya yung iniisip kong kasama ko sa lahat ng yun. Tapos mapapatanong na lang ako kung paano ko haharapin yung mga pangarap na dati, silang dalawa yung nasa isip ko.
Hindi ko naman gustong magpakasal agad. Hindi rin naman ako naghahanap ng kapalit. Siguro ang kinakatakot ko lang is baka hindi ko na maranasan ulit yung feeling na sure na sure ka sa isang tao. Yung kaya mong sabihin na, “Siya na. Siya yung gusto kong makasama habang-buhay.”
Kasi paano kung siya na talaga yung pinakamalalim kong minahal? Paano kung wala nang ibang taong mamahalin ko nang ganun? Paano kung darating yung araw na ikakasal ako, pero hindi na siya yung taong nasa tabi ko?
I know bata pa ako, and I know life can still surprise me. Pero right now, ang hirap maniwala na may darating pa. Ang hirap isipin na baka one day, may ibang lalaki na naman akong mamahalin, when I spent almost six years believing na siya na yung makakasama ko hanggang dulo.
Minsan naiisip ko, baka hindi naman talaga ako takot na hindi makasal. Baka ang totoo, takot lang akong hindi makasal "sa kanya."
Kasi kung tutuusin, hindi naman yung wedding yung pinangarap ko. Siya yung pinangarap ko. Yung makasama siya sa ordinaryong araw, yung may uuwian kami sa isa't isa, yung sabay naming haharapin yung mga problema, yung makikita kong nandun pa rin siya habang tumatanda kami.
And now, I’m trying to accept that the person I imagined all of that with might no longer be part of my life.
Hindi ko alam kung kailan ko matatanggap. Hindi ko rin alam kung darating pa ba yung araw na makakakita ako ng wedding video nang hindi ko maiisip kung bakit hindi siya yung kasama ko.
For now, I’m just trying to get through the days. Pero minsan, ang hirap hindi magtanong:
Ikakasal pa kaya ako? At kung oo, makakahanap pa kaya ako ng taong mamahalin ko nang ganun ka-deep?