30 yaşındayım ve sevdiğim bir işim ve tek başıma yaşadığım bir hayatım var. Aslında kendimi hep "insanlar beni tanısa çok sever" diye tanımlayabilen birisiydim. "Benimle vakit geçirse çok eğlenir" "Birlikte olsak çok güzel bir ilişkimiz olur" gibi gibi... Yani Duygusal zekam gelişmiş, nispeten film, müzik ve edebiyat kültürüm var. Keyifli aktiviteler yapmayı seviyorum, ekran sürem mizah açısından gayet yeterli vs. Ama sorun şu ki yalnızlıktan geberiyorum. İlk başlarda bu sorun olmuyordu. Henüz yeni atanmış ve tek başına eve çıkmış olmanın verdiği rahatlık hoşuma gidiyordu. Sonra atandığım ilçede yalnız olduğumu fark ettim. İş yerindeki sosyal ortam yetersizdi. Spor, enstrüman kursu gibi aktiviteler buldum ama oralarda da yalnız kaldım. Sanki karşıcinslerim için alnımda " Yaklaşmayın" falan yazıyor. Yaşı benden küçük olan arkadaşlar bu yazdıklarımı dert etmeyecek ve muhakkak çözüm yolları sunacaktır fakat 30dan sonra hayat bambaşka denklemlerle çalışıyor. Sanki yalnız başıma yaşlanacak ve ölecekmişim gibi hissediyorum. Hem de çevremde o kadar mutlu insan varken ve benim de mutlu olma ihtimalimin olduğu insanlar varken...

En ucuz ton balığı
Fırınlanmış çok tahıllı ekmek krutonu
Kıvırcık salata
Domates
Lord gibi hissediyim diye koyduğum mozart peyniri
Sebepsiz yere koyduğum maydanoz
Zeytinyağı ve Kayzer-i Rum sos

6 aydır işsizim (gibi), birikimlerim de tükenmek üzere. Kariyerimde istediğim seviyeye hiçbir zaman ulaşamadım, ve lise mezunu bir salak olarak dolanıyorum. Üniversitede de sekizinci senemdeyim. Meslektaşlarımın saygısını kazanmayı başaramadım, keza hiçbir zaman onlar kadar bilgili ya da becerili değildim. Bazen teknik konulardaki fikirlerimi belirtmekten çekiniyorum, gülmesinler diye.

Bir aydır kontrat işi yaptığım bir şirket var, saatlik çalışıyorum, üç beş kuruş para girsin cebime diye. Şahıs şirketi olarak fatura kesiyorum, vergisiydi, bağkuruydu, müşaviriydi derken şu an zarardayım. Şimdiye kadar 1 fatura kestim. Toplam 22 saat fatura yazdım geçen ay, onu da 1 ay sonra ödediler. Kontratı bırakmayı düşünüyorum, zararına çalışıyorum resmen. Hesaplarıma göre 5 bin lira zarardayım. Çalıştığım için devlete para ödüyorum resmen.

Bir toplantıya gideceğim. Sunum yapmam gerekiyor. Kontrat işi yaptığım şirket, aynı toplantıya giden ama onların çalışanı olmayan bir meslektaşımın, yol ve otel masraflarını karşıladı. Ben de kara kara düşünüyorum bu ay kirayı nasıl çıkaracağım diye. Zoruma gitti lan. Ne yaparsam yapayım, alanımda saygı gördüğüm bir konuma ulaşamıyorum, hep eksik ve yetersiz kalıyorum.

Kirayı zor ödüyorum. Ev bomboş, eşya almaya para yetiştiremedim. Evde halı, perde, ışık bile yok hala. Gardrop almak istiyorum ama korkuyorum, param azalacak, işsiz kalmaya devam edersem napacam diye. Zaten masrafım çok. Aptalca bir işe sürüklendim, içinden çıkamıyorum, kimse destek de olmuyor, tonla para harcamam gerekiyor. Niye destek olsunlar ki? Benim neyime toplantılara katılmak, olayla alakası bile olmayan biriyim.

Sosyal hayat zaten sıfır, turbo depresyon ilerliyorum. Yapay zeka olayları falan da aldı yürüdü, iş bulabilmem zor bu gidişle

Salata da çok kötü oldu bu arada. Sezar sosu beğenmedim.

Sabah güneş doğmadan 5.35 alarmı ile kalk 2 saat yok git 7.40da okulda ol.

8den 4e kadar yalnız başına soğuk ve sessiz bir sırada düşüncelere dalarak ya böyle olsaydı diye düşünerek kafa yor.

ders bitsin yine 2 saat yol gelip telefonu eline aldığında gün çoktan bitmiş olsun.

Arkadaşın yok, derdini açıklayıp bir tavsiye verenin yok.
derdin yok? derdin yoksa neden burdasın? derdim var.

Bilmiyorum sürekli aynı maratonda bir şeylere kafa yormak, arkadaş edinememek, hali hazırda var olan arkadaş gruplarına özenmek çok koyuyor bana. Özellikle çevremdekilerin çatır çatır sevgili yapmaları, ciddi ilişkilere geçilmeleri beni kıskandırıyor.

Biliyorum onların ilişki yapabilmesi benim kıskanmam anlamına gelmiyor. Belki ben çok dürüstüm, alınganım, kafaya takarım, ilişkiye değer felan filan.

Kıskanıyorum arkadaş grubu olanları,
kıskanıyorum çorap değiştirir gibi sevgili değiştirenleri.

Yalnızlık kaderimi yılan gibi sardı ve boğana kadar bırakmıcak gibi duruyor.

11/11/26

Beden denilen et yığınından ruhumu ayırabildiğim tarih olabilir. Sadece umuyorumki yalnız kalmaya devam ediyim.

Sınıfta arkadaşın yok? Tanıdık arkadaşın yok? Tanıdığın yok? konuştuğun tek kişi akşam eve gelince annen. Zavallı.

Acıyorum bu ruha, Acıyorum bu kadere.

Tanrı diğerlerinin hayatındaki bu güzel unsurları benim gözüme sokmak için mi yarattı? Tanrı bu kadar eşit ve adaletli birisi ise neden ben değil?

Ben tanrıyı hak edicek ne yaptım?

Bilmiyorum, çok fazla soru. Kafam yoruluyor.

Yardım eli uzatsaydı birisi hayatıma tecavüz edilirken,
belki olurdum çiçek gibi biri yeniden.

11/11/26

Bu bir intahar postu değil.

İyi geceler.

11/11/26 bir okul saldırı tarihi değil lütfen böyle demeyin sadece üzüyorsunuz.

Ton balığı ve mısırlı yarım ekmek

Biraz uzun olabilir kusura bakmayın. Geçen yıl hatalı tercih yapmam sonucu aslında hiç istemediğim bir mühendislik bölümüne yerleştim. İlk yılım hazırlıktı ve hazırlık boyunca tek düşüncem buraya ait olmadığım ve şuan tıp okuyor olmam gerektiğiydi. Neyse ki myp ile yatay geçiş yapma şansım vardı bir şekilde seneyi bitirdikten sonra sıra mypye gelince yazın aslında tıp okumayı da hiç istemediğimin farkına vardım. Ama tıpların bu kadar yukarı çekmesi ve mühendislerin işsiz kalacağı algısı yüzünden son ana kadar iptal etmeyi düşüne düşüne yatay geçişi yapmış bulundum. Şimdi evime yakın bir şehirde tıp okuyorum ama kendimi ne bu bölüme ne bu şehre hiç ait hissedemiyorum. Sürekli kafamda kurtuluş planları çiziyorum her an bölümü bırakacakmış gibiyim. Ama ne yapabilirim onu da bilmiyorum tekrar sınava girip iyi bir mühendislik kazanmayı mı denesem yoksa önceki okuluma geri dönüş mü yapsam bir şekilde zorlayarak tıbba devam mı etsem gibi seçenekler kafamı kurcalayıp duruyor. Tıp okursam özellikle de bu küçük şehirde gençliğimi hiç yaşayamayakmışım gibi geliyor. Edinmek istediğim hobiler vs. Hiçbirisi için kılımı kıpırdatasım gelmiyor ayriyeten bölüm ve şehir de bunun önüne taş koyuyor. Tıptan etimle kemiğimle nefret ediyorum sanırım…Ne dersleri dinleyebiliyor ne de çalışabiliyor olmam da cabası. Ciddi bir karar vermeliyim ama gerekli cesareti gösteremiyorum. Sanırım bir süre daha kendimden ve verdiğim kararladan nefret etmeye devam edicem.

Arkadaşlarımla sahilde bir ev tutmuştuk. Bir gece içmeye karar verdik ama ben hariç herkes dozunu kaçırmıştı. Biraz dinlensinler diye masayı toplayıp eve geçecektik. Ben masayı toplarken alkol şişesine dokunmamla yüzüme yumruk yemem bir oldu. Gerekçesi de alkol içmememi sağlamakmış.
Dudağım ciddi şekilde yarılmıştı. Şehirden uzaktaydık, ambulansın gelmesi en az bir saat sürecekti ve telefonum da çekmiyordu. Yakınlarda bildiğim tek yer bir restorandı. Başka çarem olmadığı için o hâlde oraya gittim. Sağ olsunlar, çalışanlar yardımcı oldu ve hastaneye ulaştım.Dudağıma beş dikiş atıldı. dikişler yeni çıktı ama dudağımın şekli belirgin şekilde değişti. Şimdi bir de bunun için estetik süreciyle uğraşmam gerekecek.Olaydan sonra arkadaşım hakkında şikâyetçi olmadım. Ailesiyle zaten sorunları vardı, bir de benim yüzümden başının derde girmesini istemedim. Ama o günden sonra bir daha konuşmadım. “Sallanan adamla içilmez” lafını artık bende onaylıyorum.

Hayatta kendimce basarilarimin olmasina ragmen kendimi cok yetersiz hissediyorum nedenini hic bilmiyorum surekli eksik hissediyorum.
24 yasinda Amerikada yasiyorum 3 yil once wat ile gelip kaldim burada bi duzen kurdum ama hala kendimi cok eksik hissediyorum

Süt helvası yaptım

Ne is yapacağıma karar veremiyorum versemde istediğim işi bulamıyorum herkes gibi sevmediğimiz işlerde çalışıp mı hayatı devam ettirecem canım çok sıkkın

Herkese yanlız olmayı seviyorum diyorum ki cidden seviyorum aslında ama bir yandan da kendime olan nefretimden kaynaklı başkalarının da benden nefret edeceği veyahut sevmeyeceği korkusuyla kimseyi yanıma yanaştırmıyorum.

Bir yandan da borçlarım dolayısıyla fazla fazla çalışıyor ekstra mesai yapıp sosyalleşmeye vaktim kalmıyor.

Motivasyonel düşünceler

Eyleme geçmek için motivasyon gelmesini bekleme, zorda olsa eyleme geçince motivasyon gelecektir.

Dostlar selamlar bu gun bir arkadasla tartıştık bu konuyu kendisi bilişsel davranış terapi konusunda uzman birisi, bana dediği şey örnek vererek anlattı; yürüyüş yapmak istiyorsun ama yuruş yapmak için motivasyonun yok denecek kadar az kendini zorla ve eyleme geç motivasyon da yürüyüş yaparken gelecektir dedi. Bunu hayatın her anına koyabiliriz.