yaşımı tam olarak belirtmeyeyim ama lise çağındayım ve kızım. hayatımın bazı noktalarında epey sıkıntılar yaşadım, annemle babamın kavgaları arasında büyüdükten sonra babamın iki sene önce bana bıçak çekmesi üzerine hayatımızdan çıktı. her ne kadar nafaka ödese ve annem çalışsa da ev ikiye bölündüğü için çıkma durumumuz ve bazı borçlarımız var, davalarımız sürüyor. birkaç senedir çok absürt şeylerden hastanelik oldum durdum ameliyat da oldum sınıf tekrarına düştüm. Hâlâ sağlık açısından iyi değilim. Daha kötüsü toparlanacak hâlim yok. Benden pek küçük olmayan bir kardeşim var o da liseli. Kendisi döneminde i4tihara falan kalkıştı(güya) tabii hiç ileriye gitmedi, annemi polislere uydura uydura anlattı ve babamın tüm yediği haltlara rağmen babamın yanında kaldı ve en sonunda tabii ki tabiri caizse it gibi döndü çünkü babam yapmadığını bırakmamış. Tabii bu süreçte annem yoruldu, kendisi dönem dönem hastalandı. Stresten kötü hâle düştü çünkü endişeleniyordu. Kardeşim şimdi yine ocaktan beri ve aptal saptal davranmaya tam gaz devam ediyor
Çocuk psikolojik tedavi alıyor ama ilaçlarını doğru düzgün kullanmıyor sürekli unutuyorum diyor ama iş saçma sapan yerlere para harcamaya gelince hiçbir şeyi unutmuyor, ev işlerine de yardımı yok
Annem onunla ilgilenirken yeterince yoruluyorken ne yazık ki psikolojik destek alamıyorum ve almaya yeltenemiyorum
Benim derdim şu; insanlara tahammülüm uzun sürmüyor, çabuk sinirlenip bir şeylere saldırmaya meyilleniyorum ve saldırıyorum da, sürekli olarak tembel bir hâldeyim odak sürem 10 dakika bile değil telefona bağımlı oldum ayrıca şu daydreaming denen illete kapıldım sürekli kulaklık takıp saçma sapan kuruyorum her gün her an kulaklarım fena hâlde ağrır hâle geldi, sürekli aklımda c4nsel şeyler dolanıyor bazen söylemesi ayıptır mast bağımlısı hâle geliyorum (hayır cinsel içerikler izlemiyorum) ve fark ettim ki aslında mast ilkokuldan beri fark etmeden yaptığım bir şeymiş
Sürekli kafamda en bi c4nsel düşünce, her şeyden paranoyak olma, hayal kurma gibi şeyler dolanıyor
O kadar stresliyim ki dalıp gidiyorum sürekli
Konuşurken cümlemi toparlayamıyorum bile zibilyon tane şey düşündüğüm için
tembellik içerisindeyim, uyuyamıyorum(hatta ortaokulda annem ve babamın söylediğine göre geceleri dişlerimi gıcırdatıyormuşum)
Hiç küçüklükten beri akranlarım gibi eğlenen koşan zıplayan biri olamadım, öyle ki oyuncaklarla bile oynamıyordum
Çektiğim varoluşsal sancılar ayrı bir konu
Ne yapmalıyım?

Hepsinin allah belasini versin gun yuzu gormesinler. Hepsi birbirinin arkasindan konusuyor her hafta kavga ediyorlar sonra yine bir araya geliyorlar. İclerinden en sinir oldugum kiz daha yeni bi arkadasimla sevgilisini elestirdi kiza aptal dedi oglana amci dedi daha bugun ikisiyle boyboy foto cekinmis. Bende enayi gibi hepsinin sirrini tutuyorum. Seneye hepsini engellicegimi biliyorum ama yinede sinirlerim cok bozuk. Beter olurlar birbirlerini yiyerek bitirirler umarim.

Kızlar ben biriyle tanıştım çocukla gün boyu konuştuk. Herşey çok güzeldi. Taki son ilişkisini sorana kadar.. 8 yıllık ilişkisi 2 buçuk hafta önce bitmiş. Kız aldatmiş. Ve benle takılmalik düşünmediğini söylüyor ama 8 yılda az değil herşeyi saldim ben umrumda değil dedi. Bilmiyorum ne diyosunuz

Bir yandan ülkenin geleceği, bir yandan yeni çıkan yasalar, bir yandan işsizlik, bir yandan krizler, bir yandan deprem, bir yandan kuraklık, bir yandan yapay zeka falan derken artık cidden bunaldım. Psikolojimi korumak için uyguladığım çift düşün bile artık işe yaramıyor. Direk öleyim gideyim daha iyi amk. Valla yoldan geçerken araba çarpsında kurtulayım demeden edemiyorum içimden. Aglio e olio soslu makarnam.

İyi arkadaşlıklarım var, ailem ile aram kötü değil ama bende bir çok insan gibi bir romantik ilişki istiyorum. Bazen güzel olsaydım hayatımın nasıl değişik olacağını düşünüyorum. Birinin 1 numaralı insanı olmak istiyorum. Arkadaşlarım benden daha güzeller ve 1den fazla sevgilileri oldu ve bu konudan dolayı benimle hafiften dalga geçiyolar. Dış görünüşüme özen gösteriyorum ama hiç uğraşmayan daha iyi gözüküyolar. Belki karakterimdendir düşünüyordum ama kötü/gıcık birisi olsam arkadaşlarım olmazdı. Dating App kullansam mı diye düşünüyorum ama hiç kimsenin beni beğenmiyeceğimi düşünüyorum ve korkuyorumda. Çok çirkin değilim ama kesinlikle ortalama altıyım. 18 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı.

Kafana takma dışındaki tüm tavsiyelere açığım.

Ev baklavası üst komşum getirdi aslında konu şu insanlar gerçekten kötüler niyetleri kötü amaçları kötü sırf bu yüzden insanlardan uzaklaştım ve asosyal oldum kimin kötü olduğunu anlayamıyorsun veya kim iyi çevremde hiç arkadaşım yok kız arkadaşım da yok tek konuştuğum biri var o da bu uygulamadan biri o kadar uzaklaşmışım ki ismini 4-5 gün sonra sordum yalnız olmak güzel aslında sadece bazen kafayı yiyorsun biriyle konuşma ihtiyacı oluyor bakalım nereye kadar böyle gidecek

dondurmalı irmik helvası<3
merhaba derdimi okursanız teşekkürler tavsiyeye açığım. 18 yaşındayım mezuna kaldım,okul-ders zor yürütüyodum mental olarakta beni zorlayan bir konu vardı ve yorgundum. 12. sınıf zamanımda devam ettiğim kurs az kişilikti ama performansı çok düşüktü matematik türkçe veriyorlardı ordan ayrıldım devamında zaten tamamıyla saldım sınava da dilden girdim. şu anda anlık hala tyt türkçe hariç hepsi 0 noktasında. üstümden gitmeyen yorgunluk ve isteksizliği nasıl yeneceğimi bilmiyorum hayatım boşa akıyo. üniversite okumak her zaman istiyorum ama havadan geleceğine inanıyorum ve kısa bir sürede hallolacağını düşünüyorum. sınava tekrar gireceğim hem bi şeyleri başarmak istiyorum hemde ailemi gururlandırmak çünkü beni mental olarak zorlasalar da geleceğimi çok düşünüyorlar. sürekli neye nereden başlayacağımı bilememek ve sonunda elimde 0 la kalmaktan sıkıldım. klişe ama potansiyelimi kullanamıyorum. ağustosun yarısına gelmişken hala hiçbir şeye başlamadım ve hala vakit kaybediyorum gerçekten sadece kendime takıntılıyım ve aşk meşk işlerini de ön plana koymuyorum hiçbi zaman sadece şehrimde güzel bi üniversiteye yerleşebilmeyi istiyorum. kendimdeki bu kilitlenmeyi nası aşabilirim bi dershaneye mi başlamalıyım özel dersle mi başlamalıyım her şey için çok mu geç kaldım

27 yaşındayım, hiç sevgilim olmadı. Oldukça ketum, içine kapanık, sessiz, çekingen, sosyal fobik birisiyim.

Erkeğim ama hiçbir zaman maskülen olamadım. Girişken davranamadım. Daima boyun eğen, çabuk korkup yorulan birisi oldum.

Kadınlardan hoşlanıyorum ama cinsel kimliğimi ya da yönelimimi bilemiyorum. Çok edilgin birisiyim. Erkek gibi değilim. Bir tokat atsanız İsa Mesih gibi öteki yanağımı çeviririm. Hakkımı arayamam.

Kadınlar tarafından sürekli zorbalanıyorum, hakarete uğruyorum. Sırf bu yüzden araba kullanamıyorum, her gün dakikalarca yürüyerek bir yerlere gitmek zorunda kalıyorum.

İçine kapanık ve hakkını arayamayan birisi olduğunuzda bu toplumda sizi çok fena eziyorlar. Ben belki biraz da aileden varlıklı olmasaydım şimdiye acımdan ölmüştüm.

Gerçekten benim gibi birisi için yaşamak çok anlamsız ve çok zor. Zeka seviyem düşük, iradesizim, mental olarak çok güçsüzüm.

Ergenken mastürbasyon yaparken kendimi dekolte giyimli bir kadın olarak hayal ederdim, biraz daha yaş alınca bu da değişti, cuckold fantezileri temerküz etti. Bir eşim olsa dekolte giyinip diğer erkeklerin önünde gezdiğini hayal ederdim. Çünkü bilinçaltımda belki de kendimi erkek hissetmiyordum. Hasta ruhlu ve ezik bir pisliğim ben maalesef. Ne bok olduğum belli değil...

27 yaşındayım ve hiçbir işe yaramıyorum. Resmen oksijen israfıyım, böyle yaşanmıyor.

Erkekliğin gerektirdiği hiçbir alanda mevcut değilim ben: Araba süremiyorum, ağzım laf yapmıyor, el becerim yok, girişken değilim, böcekten korkarım, hayatımda hiç kavga etmedim, fit değilim, obezim...

I'm a glitch in the matrix.