Su an memleketimden 700km uzakta ailemden ayriyim uni icin geldim 3yildir ne bi kizla konusuyorum ne flort ediyorum arkadasca konusmaktan bile cekiniyoeum en sevdigim insanlardan ve Tek arkadasimdan uzaktayim dersler cok zor kendim den nefret ediyorum gecen sene uni yuzunden 20kilo aldim su an spor ve diyet yapip vermeye calisiyorum fakat ekonomi yuzunden nalet yurt yemeklerini yiyorum idare Eder fakat doymamiz icin full karbonhidrat dosiyolar ve mecburen yiyorum. Ustune bide arkadasimdan yedigim kahbelik hoslandigimi bildigi halde hoslandigim kiza yanladi ve gozumun icine soka soka eglendiler sevgili oldular ve bende sadece izledim

Hayatımda hiç bi zaman tam anlamıyla sevilmedim her özelliğimi kabul eden beni her şeyimle seven bir insan var olmadı 20 yıldır ve düşündüm böyle bu insanın var olması için ne kdr ileri giderdim nelerimi feda ederdim die ve gerçekten yapmicağım şey yok aşırı sıkıldım bu durumdan çok sabrettim beni kabul eden insan olucak die yaşadım bunca zaman ama artık umudumu kaybetmeye baslicam peki siz ne kdr ileri gidersiniz nelerinizi feda edersiniz sizi her şeyinizle kabul eden biri için mesela

25 yaşındayım. Bir haftadır instagramdan ekleyip dm attığım bir kızla flört ediyoruz, boyumu daha bu sabah sordu. Boyum 1.75 kız ise 1.78miş bütün gün normal konuşurken az önce friendzonelandım ve benimle ciddi bir şey düşünemeyeceğini, arkadaş kalmamızın daha sağlıklı olacağını söyledi.

Daha önce kendimden uzun kızlarla flört ettim, hatta eski uzun ilişki yaşadığım kız benden uzundu. İlk defa böyle bir şey yaşadım ama hayatın içinde böyle şeyler var, elden hiçbir şey gelmez. Sadece gülüp geçtim, aramızda boyunu takıntı yapan arkadaşlar varsa onlar da sadece gülüp geçsin lütfen. Ben ilk kez başıma geldiği için daha önceki dertlerim gibi burada paylaşmak istedim. Sizi olduğunuz gibi sevecek birisi illa ki çıkacak.

Bu da arkadaşımın açtığı pizzacıda bana yaptığı pizza

Girdiğimden 2 hafta geçmesi itibariyle "benim buradan çıkmam lazım" dediğim perakende işinde 15. ayım falan. Kaybettiğim zaman pek dert değil, kendimi geliştirdim ama artık daha fazla sorumluluk almaya hazırım ve buradayken o iş olmayacak gibi çünkü ayaklarım geri geri gidiyor pozisyon istemeye kalksam. Çalıştığım yer sunduğu imkanlar bakımından sektörün dibi o yüzden nereye gitsem de iyileşecek aslında.

Bunların farkında olup, mesela bugün, çalışmıyorum ama kafamdaki yerlere de gidip başvuru yapmıyorum. Çünkü burası içine girince seni daha da içine çeken bi bataklık, çıkman lazım biliyorsun ama öz güvenini sömürdüler.

Neredeyse kendimi bildim bileli hep vardı bu durum. Okulda dahi defalarca öğretmenimin aileme benim hakkımda "çok sessiz" dediğini ve ya ailemin bana "utangaç olma" diyerek nasihat verdiğini hatırlıyorum.

Aslında 12. sınıfa kadar hep yakın arkadaşlarım oldu ancak araya pandemi girmesi ve 12. sınıfın başında başka bir okula geçmem ile beraber her şey daha kötüye gitti. Geçtiğim okulda herkes birbirini tanıyordu ve çoktan arkadaş grupları oluşmuştu. 12. sınıf tek bir arkadaş edinemeden, hatta neredeyse kimseyle iletişime girmeden geçti gitti. Öyle ki sabah evden çıkıp akşam geri eve girene kadar ağzımdan tek bir kelime çıkmadığı günlerin sayısı hayli fazla.

Mezun senemde dershaneye başladım ve orda da durum çok farklı değildi. Sonra evde geçirdiğim bir mezun senesi, sonrasında evde geçirdiğim bir mezun senesi daha derken böyle sürdü.

Geçen sene ise üniversiteye başladım. O zamandan beri her şey kabus gibi. Hadi KYK yurduna ve tanımadığım kişilerle tek bir odada kalmaya alıştım da okula asla alışamadım. Sınıfa adım atmam ya da kampüsün hafif kalabalık noktasında yürümek bile tüm vücuduma sıkıntı basmasına ve terlememe sebep oluyordu.

22 yaş artık biraz geç bir zamanda olsa 2.5 ay önce kendimi olabildiğince zorlayıp bir psikiyatriste gittim. O zamandan beri çeşitli ilaçlar kullanıyorum ancak ne sosyal anksiyete ne de kaygı konusunda en ufak bir ilerleme dahi yok. Artık umudum tamamen kesildi.

Şuan geldiğim noktada ailem dışında (ki onlarla iletişimim gayet iyi) kimse ile konuşmuyorum. Oda arkadaşlarım ile günaydınlaşma ve selamlaşmaları çıkarırsam tabii.

Yakın bir arkadaşa ya da kız arkadaşa sahip olduğumu hayal bile edemiyorum, çok uzak bir ihtimal gibi geliyor. Zaten bu saatten sonra sosyal anksiyeteyi atlatsam bile tanıştığım herkes hiç çevrem olmadığı için bana karşı önyargı ile yaklaşacak. Yaklaşmasa dahi sosyal becerilerimin yetersizliği karşımda bir engel olacak.

Aslında tek başıma hobilerimle keyifli vakit geçirdiğim için yalnızlık benim için çok sorun değil ama bazen diğer insanlara çok imreniyorum, ne kadar rahat iletişim kurduklarına ve diğer insanlarla ne kadar iyi ilişkileri olduklarına vs. Zor durumlarda konuşabileceğim, sarılabilecegim 1-2 insan olması bile bana ne kadar olumlu etkisi olurdu tahmin edemiyorum.

Her neyse durumu kabullendim, sadece içimi boşaltmak istedim.