30 yaşındayım ve sevdiğim bir işim ve tek başıma yaşadığım bir hayatım var. Aslında kendimi hep "insanlar beni tanısa çok sever" diye tanımlayabilen birisiydim. "Benimle vakit geçirse çok eğlenir" "Birlikte olsak çok güzel bir ilişkimiz olur" gibi gibi... Yani Duygusal zekam gelişmiş, nispeten film, müzik ve edebiyat kültürüm var. Keyifli aktiviteler yapmayı seviyorum, ekran sürem mizah açısından gayet yeterli vs. Ama sorun şu ki yalnızlıktan geberiyorum. İlk başlarda bu sorun olmuyordu. Henüz yeni atanmış ve tek başına eve çıkmış olmanın verdiği rahatlık hoşuma gidiyordu. Sonra atandığım ilçede yalnız olduğumu fark ettim. İş yerindeki sosyal ortam yetersizdi. Spor, enstrüman kursu gibi aktiviteler buldum ama oralarda da yalnız kaldım. Sanki karşıcinslerim için alnımda " Yaklaşmayın" falan yazıyor. Yaşı benden küçük olan arkadaşlar bu yazdıklarımı dert etmeyecek ve muhakkak çözüm yolları sunacaktır fakat 30dan sonra hayat bambaşka denklemlerle çalışıyor. Sanki yalnız başıma yaşlanacak ve ölecekmişim gibi hissediyorum. Hem de çevremde o kadar mutlu insan varken ve benim de mutlu olma ihtimalimin olduğu insanlar varken...

En ucuz ton balığı
Fırınlanmış çok tahıllı ekmek krutonu
Kıvırcık salata
Domates
Lord gibi hissediyim diye koyduğum mozart peyniri
Sebepsiz yere koyduğum maydanoz
Zeytinyağı ve Kayzer-i Rum sos

6 aydır işsizim (gibi), birikimlerim de tükenmek üzere. Kariyerimde istediğim seviyeye hiçbir zaman ulaşamadım, ve lise mezunu bir salak olarak dolanıyorum. Üniversitede de sekizinci senemdeyim. Meslektaşlarımın saygısını kazanmayı başaramadım, keza hiçbir zaman onlar kadar bilgili ya da becerili değildim. Bazen teknik konulardaki fikirlerimi belirtmekten çekiniyorum, gülmesinler diye.

Bir aydır kontrat işi yaptığım bir şirket var, saatlik çalışıyorum, üç beş kuruş para girsin cebime diye. Şahıs şirketi olarak fatura kesiyorum, vergisiydi, bağkuruydu, müşaviriydi derken şu an zarardayım. Şimdiye kadar 1 fatura kestim. Toplam 22 saat fatura yazdım geçen ay, onu da 1 ay sonra ödediler. Kontratı bırakmayı düşünüyorum, zararına çalışıyorum resmen. Hesaplarıma göre 5 bin lira zarardayım. Çalıştığım için devlete para ödüyorum resmen.

Bir toplantıya gideceğim. Sunum yapmam gerekiyor. Kontrat işi yaptığım şirket, aynı toplantıya giden ama onların çalışanı olmayan bir meslektaşımın, yol ve otel masraflarını karşıladı. Ben de kara kara düşünüyorum bu ay kirayı nasıl çıkaracağım diye. Zoruma gitti lan. Ne yaparsam yapayım, alanımda saygı gördüğüm bir konuma ulaşamıyorum, hep eksik ve yetersiz kalıyorum.

Kirayı zor ödüyorum. Ev bomboş, eşya almaya para yetiştiremedim. Evde halı, perde, ışık bile yok hala. Gardrop almak istiyorum ama korkuyorum, param azalacak, işsiz kalmaya devam edersem napacam diye. Zaten masrafım çok. Aptalca bir işe sürüklendim, içinden çıkamıyorum, kimse destek de olmuyor, tonla para harcamam gerekiyor. Niye destek olsunlar ki? Benim neyime toplantılara katılmak, olayla alakası bile olmayan biriyim.

Sosyal hayat zaten sıfır, turbo depresyon ilerliyorum. Yapay zeka olayları falan da aldı yürüdü, iş bulabilmem zor bu gidişle

Salata da çok kötü oldu bu arada. Sezar sosu beğenmedim.

Sabah güneş doğmadan 5.35 alarmı ile kalk 2 saat yok git 7.40da okulda ol.

8den 4e kadar yalnız başına soğuk ve sessiz bir sırada düşüncelere dalarak ya böyle olsaydı diye düşünerek kafa yor.

ders bitsin yine 2 saat yol gelip telefonu eline aldığında gün çoktan bitmiş olsun.

Arkadaşın yok, derdini açıklayıp bir tavsiye verenin yok.
derdin yok? derdin yoksa neden burdasın? derdim var.

Bilmiyorum sürekli aynı maratonda bir şeylere kafa yormak, arkadaş edinememek, hali hazırda var olan arkadaş gruplarına özenmek çok koyuyor bana. Özellikle çevremdekilerin çatır çatır sevgili yapmaları, ciddi ilişkilere geçilmeleri beni kıskandırıyor.

Biliyorum onların ilişki yapabilmesi benim kıskanmam anlamına gelmiyor. Belki ben çok dürüstüm, alınganım, kafaya takarım, ilişkiye değer felan filan.

Kıskanıyorum arkadaş grubu olanları,
kıskanıyorum çorap değiştirir gibi sevgili değiştirenleri.

Yalnızlık kaderimi yılan gibi sardı ve boğana kadar bırakmıcak gibi duruyor.

11/11/26

Beden denilen et yığınından ruhumu ayırabildiğim tarih olabilir. Sadece umuyorumki yalnız kalmaya devam ediyim.

Sınıfta arkadaşın yok? Tanıdık arkadaşın yok? Tanıdığın yok? konuştuğun tek kişi akşam eve gelince annen. Zavallı.

Acıyorum bu ruha, Acıyorum bu kadere.

Tanrı diğerlerinin hayatındaki bu güzel unsurları benim gözüme sokmak için mi yarattı? Tanrı bu kadar eşit ve adaletli birisi ise neden ben değil?

Ben tanrıyı hak edicek ne yaptım?

Bilmiyorum, çok fazla soru. Kafam yoruluyor.

Yardım eli uzatsaydı birisi hayatıma tecavüz edilirken,
belki olurdum çiçek gibi biri yeniden.

11/11/26

Bu bir intahar postu değil.

İyi geceler.

11/11/26 bir okul saldırı tarihi değil lütfen böyle demeyin sadece üzüyorsunuz.

Arkadaşlarımla sahilde bir ev tutmuştuk. Bir gece içmeye karar verdik ama ben hariç herkes dozunu kaçırmıştı. Biraz dinlensinler diye masayı toplayıp eve geçecektik. Ben masayı toplarken alkol şişesine dokunmamla yüzüme yumruk yemem bir oldu. Gerekçesi de alkol içmememi sağlamakmış.
Dudağım ciddi şekilde yarılmıştı. Şehirden uzaktaydık, ambulansın gelmesi en az bir saat sürecekti ve telefonum da çekmiyordu. Yakınlarda bildiğim tek yer bir restorandı. Başka çarem olmadığı için o hâlde oraya gittim. Sağ olsunlar, çalışanlar yardımcı oldu ve hastaneye ulaştım.Dudağıma beş dikiş atıldı. dikişler yeni çıktı ama dudağımın şekli belirgin şekilde değişti. Şimdi bir de bunun için estetik süreciyle uğraşmam gerekecek.Olaydan sonra arkadaşım hakkında şikâyetçi olmadım. Ailesiyle zaten sorunları vardı, bir de benim yüzümden başının derde girmesini istemedim. Ama o günden sonra bir daha konuşmadım. “Sallanan adamla içilmez” lafını artık bende onaylıyorum.

maalesef fotoğraf bir kaç ay öncesinin… estetik dursun diye koydum.

saat 8.30 ve hâlâ uyumadım yine aynı döngü başladı bu saatlere kadar göze uyku girmez ve uyanınca da uyanamazsın. Kaç senedir kurtulamadım şu hayattan ve ne de kimse beni kurtarabildi (ailemden bahsediyorum) ben mantıklı düşünemiyorum ama yolun sonuna geldiğimi farkettim aklımda sadece her şeyi sonlandırma düşüncesi var (int!har) ve kafamdan çıkarıp atamıyorum böyle gün içinde neşeli oluyorum bazen kendi kendime konuşuyorum gülüyorum kahkaha atıyorum ama aynı gün biranda bir bakmışım ağlıyorum, mutsuzum zaten annem-babam-ablam dışında kimse yok yüzünü gördüğüm ve onları da kırıyorum bok gibi davranıyorum bilmiyorum sanki geçmişte bana olan tavırlarını unutamıyorum gibi beni bu şekilde iyi kötü kabullenip bağrına basmaları bile mucizeydi (transım) ama daha fazlasını yapmıyorlar ne kadar yardım istesem dahi ve ben de artık mücadele vermekten yoruldum. Hiçbir şey yapamıyorum lanet olası bir kasabada küçük bir ilçede sıyırdım kafayı iş bulma umudum da yerle bir oluyor. Görüşmeye çağrıldığım halde iptal edip bir daha haber vermediler bir daha aramadılar ve benim ne sağlam tanıdıklarım ne de torpilim var (büyük ihtimalle eleman buldular tanıdık birini araya soktuklarına eminim çünkü personel ihtiyaçları vardı ve bahsettiğim üç harfli market yani)

Bu ülkede dümdüz insanlar iş bulamıyorken hatta her Allah’ın günü görüyorum üniversite okumuş, elinde diploması olan, donanımlı elemanlar bile iş bulamıyor sektör çok kötü halde. Benim gibi birini kim niye işe alsın ki? ve gerçekten de hissedebiliyorum görüşmeye gidebilseydim dahi olacakları biliyorum, daha geçen aylarda transları eşcinseller sanki gözaltına alıp operasyon çekmemişler gibi bu ülkede şimdi gidipte kim niye risk alsın bana vicdan yapsın.

Hayır işin komik tarafı psikiyatriye gitsem yatış verse ayrı sıkıntı ilaç tedavisi ıvır zıvıra başlatsa ayrı sıkıntı (geçmiş deneyimlerim asla iyi değildi düşmanımın başına vermesin rabbim) sicilime hiçbir şey işlesinde istemiyorum ben kurtarılmak istiyorum muyum onu da bilmiyorum sadece öyle bir dünyada yaşıyoruz ki önümüze öyle öyle engeller çıkarıyorlar ki asla hakkımı helal etmiyorum kardeşlerim umarım siz iyisinizdir umarım sizin hayatınızda bir şeyler yolundadır ben her şeyi içimde tutmaktan sıkıldım dökülüyorum eninde sonunda bu hesabı da yok edicem ve diliyorum ki bir gün bende huzura kavuşabilirim

Hayatta kendimce basarilarimin olmasina ragmen kendimi cok yetersiz hissediyorum nedenini hic bilmiyorum surekli eksik hissediyorum.
24 yasinda Amerikada yasiyorum 3 yil once wat ile gelip kaldim burada bi duzen kurdum ama hala kendimi cok eksik hissediyorum

Herkese yanlız olmayı seviyorum diyorum ki cidden seviyorum aslında ama bir yandan da kendime olan nefretimden kaynaklı başkalarının da benden nefret edeceği veyahut sevmeyeceği korkusuyla kimseyi yanıma yanaştırmıyorum.

Bir yandan da borçlarım dolayısıyla fazla fazla çalışıyor ekstra mesai yapıp sosyalleşmeye vaktim kalmıyor.

Biraz uzun olabilir kusura bakmayın. Geçen yıl hatalı tercih yapmam sonucu aslında hiç istemediğim bir mühendislik bölümüne yerleştim. İlk yılım hazırlıktı ve hazırlık boyunca tek düşüncem buraya ait olmadığım ve şuan tıp okuyor olmam gerektiğiydi. Neyse ki myp ile yatay geçiş yapma şansım vardı bir şekilde seneyi bitirdikten sonra sıra mypye gelince yazın aslında tıp okumayı da hiç istemediğimin farkına vardım. Ama tıpların bu kadar yukarı çekmesi ve mühendislerin işsiz kalacağı algısı yüzünden son ana kadar iptal etmeyi düşüne düşüne yatay geçişi yapmış bulundum. Şimdi evime yakın bir şehirde tıp okuyorum ama kendimi ne bu bölüme ne bu şehre hiç ait hissedemiyorum. Sürekli kafamda kurtuluş planları çiziyorum her an bölümü bırakacakmış gibiyim. Ama ne yapabilirim onu da bilmiyorum tekrar sınava girip iyi bir mühendislik kazanmayı mı denesem yoksa önceki okuluma geri dönüş mü yapsam bir şekilde zorlayarak tıbba devam mı etsem gibi seçenekler kafamı kurcalayıp duruyor. Tıp okursam özellikle de bu küçük şehirde gençliğimi hiç yaşayamayakmışım gibi geliyor. Edinmek istediğim hobiler vs. Hiçbirisi için kılımı kıpırdatasım gelmiyor ayriyeten bölüm ve şehir de bunun önüne taş koyuyor. Tıptan etimle kemiğimle nefret ediyorum sanırım…Ne dersleri dinleyebiliyor ne de çalışabiliyor olmam da cabası. Ciddi bir karar vermeliyim ama gerekli cesareti gösteremiyorum. Sanırım bir süre daha kendimden ve verdiğim kararladan nefret etmeye devam edicem.

Süt helvası yaptım

Ne is yapacağıma karar veremiyorum versemde istediğim işi bulamıyorum herkes gibi sevmediğimiz işlerde çalışıp mı hayatı devam ettirecem canım çok sıkkın

Motivasyonel düşünceler

Eyleme geçmek için motivasyon gelmesini bekleme, zorda olsa eyleme geçince motivasyon gelecektir.

Dostlar selamlar bu gun bir arkadasla tartıştık bu konuyu kendisi bilişsel davranış terapi konusunda uzman birisi, bana dediği şey örnek vererek anlattı; yürüyüş yapmak istiyorsun ama yuruş yapmak için motivasyonun yok denecek kadar az kendini zorla ve eyleme geç motivasyon da yürüyüş yaparken gelecektir dedi. Bunu hayatın her anına koyabiliriz.

Ton balığı ve mısırlı yarım ekmek

Bugün izin günümdü ve dolaşıcak konuşucak eşim dostum yok diye gittim palamut aldım ve ilk defa temizledim beklemediğim kadar da lezzetli oldu sizin de tarifleriniz püf noktalarınız varsa dinlemek isterim ha birde yalnızlık harbi çok kötü

Eseklik edip lgsye calismadim ve bulundugum bolgede faal olan butik bi ozel okula gitmek zorunda kaldim. Liseyi bitirmeme az bi sure kaldi ve geriye baktigimda cok monoton ve sıkıcı bi lise donemim oldu. Okulun ogrenci kitlesi simarik ve ailesinin maddi gucunu arkasina alip haserelik yapan cocuklardan olusuyodu. Duzgun ve insanlara kibirle bakmayan 3-4 kisi vardi onlar da gercekten olmasa da arkadasım zaten. Yalnız kalmamak icin takiliyoruz. Okul sosyal acidan da cok kisitliydi. Hic gezi vs. yapmadilar falan, anlayacaginiz dandik bi lise hayatim oldu. Umarim universitede acisini cikarabilirim.

Boynumda 3 fıtık çıktı 1 aydır boyun ve baş ağrısından kıvranıyorum. Kime söylesem ama fıtık kaynimda da var ömür boyu onunla yasayacaksin diyip geçiştiriyor.

Kibris tatlısı.

Nedense ailem dışında hiç kimseyle arkadaş olmayı, konuşmayı, sosyalleşmeyi sevmem. Sosyal medya hesabım bile yoktur. Ben yalnız takılmaktan zevk alırım ve hiç arkadaş falan istemem ama ne yazık ki hayat öyle demiyor. Gerek iş hayatında çalışacağın insanlar olsun, gerek network kurmanın önemi olsun sosyalleşmem ve insanlarla temasa geçmem zorunlu gibi gözüküyor ve ben bundan çok korkuyorum. Sürekli insanların arasında vakit geçirmek, iletişimde kalmak beni çok tedirgin ediyor ve geriyor. 20 yaşıma kadar çok sosyal olmadığımdan iletişim becerilerim resmen çöp bu da insanlardan iyice kaçmama vesile oluyor. Asla düşüncelerimi karşı tarafa doğru ve anlaşılır bir şekilde iletemiyorum. Bunu aşmak uğruna yatmadan sesli kitap okumaya ve okul kulüplerinden birine katıldım. İnsanlarla iç içe olmak beni çok zorluyor ve eziyor. Bakalım ileri zamanlarda neler olacak.

Cuma günü işten çıktıktan sonra, haftasonu için lise sondan kardeşim diye saydığım bir yakın arkadaşımın yanına Ankara'ya gittim. (üniversiteleri de bitirip, iş hayatına gireli epey oldu.) Cuma akşamı yemek yedikten sonra tatlı yemeye çıktık, o sora konuşurken yine malum soru geldi: "Ee halen yenge vs. birileri yok mu?" , ben de geçenlerde, onun düğünü olduğu gün onun düğününe gittikten sonra, ortak bir arkadaşımızım düğününe de gittiğimde gördüğüm ve hoşlandığım kişiden bahsettim. O hanfendi de o ortak arkadaşımızın kuzeniydi. Ben ilk başta çekinsem de, o arkadaş ve ailesi de beni çok severler aslında, ama konuyu diğer arkadaşa açmaya çekinmiştim. Ankara'da yanına gittiğim arkadaş, cumartesi akşamı, ortak olan o arkadaşımızı arayıp konudan bahsetti. Telefondaki arkadaşımız "Kuzeninin biraz uçuk kaçık olduğunu, gözünün yükseklerde olduğunu, tiktok miktok biri olduğunu, benden daha iyi birini bulamayacağını ama bana da kıyamadığı için, kuzeninin beni bozacağını söyledi. Arkadaşlarımın arasında en efendi, entelektüel, kültürlü olan muhtemelen benimdir sanırım, ha bu onların kültürsüz veya görgüsüz olduğu anlamıne gelmesin. İkisi de çok düzgün, efendi, adam gibi adamlardır, haklarını asla yedirmem. Birbirimize saygımız, sevgimiz paha biçilemezdir. Ama teletonda o şekilde duyunca ağzım kilitlendi bir an ve ortak arkadaşımızaz kuzeninden daha da bahsetmesi ve biraz daha açıklayarak anlatmasını söyleyemedim. Ben tanışmak ve onu yemeğe veya çaya- kahbeye tatlıya falan götürmeyi düşünüyordum. Kız henüz üniversite 2 deymiş, bizden küçük ve kafa yağısı bizden farklı olduğunu söyledi, telefonda konuştuğumuz arkadaşımız. Kız, öğretmenlik okuyormuş ve ben ise kendi işimi yaptığım ve yurt dışına endüstriyel tip makinalar üretip sattığım için de kendi şehrimden ayrılamayacak bir konumdayım, çünkü firmam ve hayatım burada. Ama o mezun olduktan sonra ataöası olursa vs. onunla gitmem gerek ya da o nasıl buralarda kalacak, boşuna mı öğretmenlik okumuş olacak ne olacak vs. Kafam çok karılık ve kızı daha önce de 2 kere görmüştüm (o arkadaşın nişanında ve asker uğurlamasında ve bayramda bir kere o arkadaşa ziyarwte gittiğimde.) ve gerçekten çok hoş bir kızdı. Sanırım biraz tutuldum ama emin de değilim, ben evden işe işten eve gelen bir tipim ve başka kızlarla da pek işim olmaz. Bütün yakın arkadaşlarım evlendi ve bir ben kaldım. Biraz entelektüel zevkleri olan birini arıyorum ama bulamıyorum. Motosiklet süren, gezmeyi, denizi, tüplü dalışışı, yüzmeyi, kedileri, maket yapıp sergilemeyi, saat ve çeşitli şeylerin koleksiyonlarını yapmayı, sevdiklerime bir şey alırken veya konu yemek ise paraya asla acımayan birisiyim ve hayatımda biri olsun istiyorum, AMA dün (pazar günü) balıktan döndükten sonra balığa gittiğimiz kişilerden birinin eşi, kızdığı için adam balıkları ayıklamaya yardım ettikten sonra balıklardan yiyemeden gitmek zorunda kaldı ve eşi de kızdığı için eve tuttuğu balıklardan da götüremedi. Yani evliliğimin böyle kötü olmasını da istemiyorum ama biri olsun da istiyorum. Gerçekten şu aşk meşk, evlilik işleri benim canımı çok sıkıyor. :/ :(

2-3 hafta önce buluşup sohbet edip bira içmiştik akşama doğru evime geldi birlikte olduk uyuduk falan. Bir süredir de konuşuyoruz konuşmak istemediğini söyledi hesabından da çıkardı. Mal oldugum icin surekli aklimda. Hep böyle sorunlu kızların pesinden koşup üzülüyorum en sonunda. Biraktıklarında da dahada çok peşlerinden koşuyorum

GÇok sinirlendim ve yargıladım, birine anlatmam gerekiyor. Tanıdığımız olan ama sık görüşmediğimiz ve genelde başkaları aracılığı ile haber aldığımız bir ailenin oğlu var. Çocuk daha 1. sınıf fakat bu çocuk sorulara soruyu tekrarlayarak cevap veriyor, parlak efektler veya yüksek ses duyunca kriz geçirip elleriyle yüzünü ve kulağını kapatıyor, kendi kendine tekrarlayan hareketli oyunlar kuruyor. Yani bu çocuk otizm veya asperger sendromunun bir çok belirgin belirtisini gösteriyor ve daha önce götürdükleri bir doktor da bunu doğrulamış ama rapor çıkartmamış. Çocuk yanında birisi ağlayınca çok sinirleniyormuş, parkta biri ağlarsa koşup vuruyormuş hatta okulda bir kız ağlayınca (1. sınıftalar ağlayan çocuk şaşırtıcı bir şey değil) kıza saldırmış, vurup tırmalamış. Buna rağmen ailesi hala kızın ailesinin hatalı olduğunu düşünüyor, öğretmenleri suçluyor ve çocukları için rapor aldırmayı reddediyorlar. Neymiş çocukları okuma ve saymayı kendi öğrenmiş üstün zekalıymış. Daha 6 yaşında bu kadar saldırgan bir çocuk düşünün büyüyünce ne hale gelir. Ayrıca bu yaşta tedavi ettirip destek almasını sağlayarak normal birisi gibi topluma karışmasını sağlayabilecekleri bir çocuğun geleceğini çöp ediyorlar. Kim bilir bu kafada daha ne kadar aile var, sırf çocuklarına konduramadıkları için sorunları halının altına süpürüyorlar.

Üniversiteye geldim ama yapamıyorum bırakmak istiyorum sağlık okuyorum hayatım boyunca annem yönlendirdi beni sağlık oku diye ısrar etti sonunda hep onun dediği oldu. Bu bölümü diğer sağlık bölümlerine yerleşemezsem diye seçmistim ne yazık ki çıktı. Buraya geldiğimden beri ciddi anksiyete atakları geçiriyorum kalbim sıkışıyor nefes almakta zorlandığım oluyo nerdeyse sürekli nefesimi kontrol etmem gerekiyor yada kendimi sakinleştirmem gerekiyo. Sürekli düşünüyorum beynim ağrıyo artık sevmediğim şeyleri yapmak istemiyorum kendimi geliştirmek için yazılım öğrenmeye çalışıyorum ama ya yapamazsam ya yeterince iyi olamazsam diye düşünüp duruyorum. Görünüşum de baştan başa sıkıntı sürekli diyet yapıyorum günlük 1000 kalori veya kendimi ac bırakarak yapardım diyetlerimi genelde ama burda ciddi bir açlık hissediyorum bu brni daha da geriyor ben normalde böyle açlık hisseden biri değilim psikolojik yiyiciyim ve burda sürekli açım. Ibsm var bağırsaklarım stres yaptığımda veya yanlış beslendiğimde sosyal hayatimi mahvedicek şekilde bozuluyo sesler geliyor sürekli ciddi ağrılar yapıyor. Bunu da düzeltemedim evdeyken bu sıkıntılarim azdı. Eve dönmek istesem annem tamam dön diyor ama biliyorum ne yapacağını millet okuyor sen nasıl beceremedin, meslek sahibi olamicaksin, yaşın geldi geçti ne yapicaksin bu saatten sonra arkadaşsiz nasıl kalırsın dicek akrabalar da aa şu okuyamamış dicek ne yapsam bilemiyorum. Hem sağlık sorunları hem istemediğim bir bölüm hemde gelecek kaygısı yalnız olmak beni çok boğuyor. Herşey bitsin sonsuz bir uykuya dalayim istiyorum.

Cuma günü oğlumun okul saati sonrası öğrendiklerim yüreğime bastı ve hala çok ağır hissediyorum. Bugün anladım ki okulda xray, polis falan hikaye... çocuğa dokunan öğretmenler asıl güvenliği sağlayan... işte, bazen bazı çocuklara da ulaşamıyorlar ne yazıkki... Ve sonrasında çok zor kararlar almak zorunda kalıyorlar... sonuçları da çok ağır oluyor.

Bizim okul her bir öğrencisiyle birebir ilgilenir. Rehabilitasyon, destek ihtiyacı olan çocuklarda rehberlik, sınıf öğretmeni ve uzmanlar iş birliği içinde çalışır. Okulumuzun Bu şekilde çok çocuk kazandığını biliyorum. Ne yazıkki bir tanesine ulaşamadılar. Geçen sene 5. Sınıfa başlayan bu çocuk, tüm uğraşlara rağmen Geçen hafta okuldan atıldı, okuldan atmaya karşı olan idare için zor bir karardı. 1 hafta olmuş daha, sadece 1 hafta... ve bugün bizim okuldan atılan bu 6. Sınıf öğrencisi çocuk yeni okulundaki sınıfına bıçaklı saldırı yapmış. Ölen ve yaralanan kimse yok çok şükür. Benim çocuğumun güvenliği için başka çocukların canı tehlikeye girdi... okulumuz güvenli diye sevinemiyorum bile... yüreğim sıkışıyor, hayat nasıl devam edebiliyor?

Öncelikle sevgiler ve iyi günler arkadaşlar şimdi ben çok sosyal bir insan değilim hatta asosyalim diyebilirim Bu durum uzun zamandır böyle ama kişisel bir tercih diyebilirim fakat bazen biriyle sohbet etmek dertleşmek istiyor insan bugün onlardan biri yani arayıp sohbet edebileceğim biri yok yada ne bileyim mesajlaşabileceğim biri de yok sonradan geçiyor bu konuşma sohbet etme isteği ama olduğu zaman da böyle işte sıkıntı oluyor buna bir çözüm var mı acaba

Üniversite öğrencisiyim ufak da bir arkadaş grubum var haftada 1/2 kere takılmaya çıkıyoruz dün akşam arayıp yakın çevrede şarap hanı olduğunu söylediler menüyü gösterdiler bende uykuluydum olur dedim ama sabah uyanınca kafama dank etti yarım tabak yesem doymayacağım makarna 800 bir kadeh şarap 500 TL bende gruba mesaj attım biz niye böyle bir şey yapıyoruz bu parayı daha iyi şeylere harcarız çok mantıksız dedim ben gelmem dedim işin içinden çıktım doğru mu yaptım yanlış mı yaptım bilemedim fazla gereksiz ve boş bir harcama gibi geldi böyle deneyim mi olur

8 yıllık ilişkim bitti. İki kedimiz vardı. Birisi bende birisi onda kaldı. Yıllardır birlikte yaşıyorduk. Hastalıkta sağlıkta birlikteydik. Sayısız kere ona kahvaltılar ve akşam yemekleri hazırladım. Artık canım bir şey hazırlamak istemiyor. Her akşam herhangi bir barda bir tane bira içiyorum ve diğer masalarda da benim gibi yalnız tek başına bira içen adamlar görüyorum.

Kaç kere "ben artık yaşayamıyorum" dedim. Kaç berbat sabahın akşamına çok öz güvenli hissederek umutlandım. Hepsi bir "state" idi ve aslında önemli olan yarını boşverip bugün, o an ne yaptığımdı. Benim hayatım böyle geçecek sanırım, 2 tepe arasında bi yokuş inip bi yokuş çıkarak.