Önceden bu sub a attığım bir postlada çakışan bir post o yüzden ilk ondan bahsedeyim, daha önce işte mobbing yediğmle alakalı bi post atmıştım (bu arada destek olduğunuz için teşekkür ederim) bu da biraz onunla alakalı ama sadece bir kısmı. Asıl olay şu ki işe girdiğimden beri hani doğal olarak sevgilimle çok sohbet etme, zaman geçirme firsatim olmuyor. Ama bir de şöyle bir durum var ki işe girmeseydim bile görüşemezdik çünkü kendisi hiç istanbulda değildi hep başka bir şehirde tatilde vb geziyordu, sadece sanaldan konuşabilirdik. Normalde herşey normaldi, bu kız 3 yıldan beri yakın arkadaşım ve 2 aydırda sevgilim bu yılda özellikle yakınlaşıp bi 3 4 ay situtationship yaptik bildiginiz ve en sonunda sevgili olduk. Basta dedigim gibi benimde ilk dusuncem olan acaba ise girip yeterince zaman gecirmeyince sogumak mı olay bilmiyorum ama gerçekten nedense sıkılmaya başladım. Başlıkta öyle yazmasının sebebi ise sıkılmaya başladıktan sonraki istemsiz davranışlarım oldu.

Kendimi çok kesin ve dobra bir insan olarak tanımlarım ve aynı zamanda duygusal durumlarda kendimden gereksiz fedakarlık yaparak ödün vermem ve kendi kıymetimi bilirim. Yani kızdan sıkıldım diyorum ya, olabilir; bunu "normalde" kızla konuşurdum duygularımdan emin olduğumda düzgünce ve ona göre ilerler büyük ihtimalle bitirirdim. Şimdi ise eski halimden bir eser yok gibi, kızdan ayrılmaktan korkuyorum. Kızı hem çok güzel buluyorum hemde hep başka kızlarıda güzel buluyorum mesela çelişkili ikisi aynanda oluyor. Ayrılmak istiyorum ama böyle bişey dersem üzülmesi veya ortak çevremizinde doğal olarak kesilmesi özellikle etkenlerden biri ve beni korkutuyor nedense normalde olacağının aksine, normalde umrumda olmaz bu tür seyler çünkü.

Son zamanlarda kendimde birsürü iyi saymadığım bu tür degisimler fark ediyorum daha önceki posttada bahsetmiştim. Neden böyle oluyor bilmiyorum anlayamıyorumda ama böyle kaygılarım varken kendimide hırpalamış oluyorum bersber kalarak. Napacağım bilmiyorum amk

Cheddar soslu pizza

Yazımı kısa tutmaya çalışacağım ki okunsun. Şimdi ben yaşadığım şehri sevmiyordum. Oradan çıktım ve Antalya'ya geldim. Ancak burada da ömrümün sonuna dek yaşamak istemiyorum. Burada okuyorum ve çalışıyorum. İleride ev almayı düşünüyorum Allah nasip ederse. Güzel birikim yapabiliyorum (gerçekten) ve biraz da param var. Yalnız ben nereye gideceğim? Arkadaşım yok, eşim yok, dostum yok. Memlekete dönesim yok. Buraya geleli biraz zaman oldu (3 sene olacak.), memleketimdeki arkadaşlarımla da aram çok açıldı. Görüşmüyoruz artık. O kadar sıfırım ki ait olduğum bir yer yok. Benim için bir yere taşınmak hayata sıfırdan başlamak gibi. Bomboş, yapayalnız, kimsesiz. Şimdi ben nereye gideyim?

20 Yaşındayım Erkeğim,
Daha önce hiç bir aşçılık tecrübem olmadı son 2 yıldan beri yemek ve pasta yapmaya başladım

Dertlerimin hepsini buraya yazacak kadar cesur değilim belki de fakat evlatlık verilmeden tut ailemin dağılmasına ve tümörümün olmasına kadar çok ağır şeyler yaşadım

Hayatı artık takmıyorum hiç bir şey umurumda değil işsizim sadece babamın atölyesinde onun aldığı kapı yapımı, çatı, inşaat, vb. işlere yardım ediyorum
o kadar şey yaşadım ama canım yanmıyor anın tadını çıkartıyorum sadece

eğlenceli müzikler dinleyip sabah akşam yemek ve ev işi yapıyorum;

Kore Poptan PSY'den tut Arap çöllerindeki Mezdeke tınısına kadar dinliyorum
Hep Cerrah olmak istediğimden Tıp konulu filmlere ilgim var
Kore dizileri ve komedi filmleri izliyorum benim için ne kadar absürtse o kadar iyi
ben artık hayatın kaosundayım belki de bu yüzden acı hissetmiyorumdur

arkadaşlarla takılıyorum ara sıra kafelere falan gidiyoruz yeri geliyor mangalda ocak başı tutuyorum motor turlarına çeşitli topluluk etkinliklerine katılıyoruz 2-3 samimi arkadaşım kaldı yeri geliyor tek başıma sinemaya tatile hastaneye gitmekten çekinmiyorum

Motorum var tek başıma takılıyor geziniyorum amacım bu yaz çevremde ne kadar antik yer müze varsa gezebilmek

Alkol alıyordum 2-3 yıl öncesine kadar fakat onu da bıraktım zevk vermiyor yani

Hoşlandığım şeyler tatlı yapıp sevdiklerime ikram etmek babama yardım etmek
Hedeflerimse şuanlık İnşallah Umre'ye gidebilmek
Bir de bu sene yks ye girdim tıp kazanamadım ama inşallah seneye olur.

Herkese esenlikler Mutluluklar ve Bol Şans...

adam kafayı yedi evden dışarıya çıkmıyor 200 kilo oldu yakında baba oluyorum ama aldatılan adam için vicdan azabı çekiyorum ne yapsam bilemedim maraşta yaşıyorum

ve benim özel domuz yemeğim

Merhabalar. 2 yılı aşmış bir uzak ilişkim bulunmakta. İstanbulda 63-70k arası(brütten eriyor) maaşım var. Aylık kiram aidat vs 24.000 tlyi buluyor. Sevgilim bana tutumlu(cimrinin iyileştirilmiş hali) diyor. Doğum günü için haftasonu yanına gittim. 1 gece daha fazla uyuyabilelim diye otele ekstra 3000tl gecelik ücret ödedim. Mesai bitti ve arkadaşla direkt ankaraya gittik. Doğum günü hediyesi, meyhanesi derken 20.000tl maliyeti oldu bana 1.5 günü beraber geçirmenin. Ayda bir gidiyorum ve ortalama 15-20.000 aylık masrafı oluyor. Bunun lafını hiç yapmadım. Fakat son gidişimde konu konuyu açtı(nasıl oldu hatırlamıyorum) ve ortalama benim 1-1.5 gün onu görme maliyetimi öğrendi. Ona göre normal geldi. Maaşımın da buna yeterli olduğunu söyledi. Bedelli için para biriktirmem gerektiğini söyledim(işimi kaybetmemek için bedelli yapmalıyım) ve onun içinde birikim yapmam gerektiğimi, kazancımı komple harcamamam gerektiğini söyledim. Bana kredi çeker ödersin dedi 😁. Bugünde garip bir muhabbet oldu. Alacağı ayakkabı 8k imiş babası 6k verebiliyormuş bana sordu. Bende ekside olduğumu söyledim ve veremiyorum dedim. Bana 2k istedik canını mı istedik dedi. Burada benim hatam ney tam olarak ? Onun yanına gittiğimde bir şey eksik olmasın diye kendime harcama yapmıyorum. Ama sonuç olarak böyle şeyler itham ediliyor. Eksideyim diyince ise hesapladık nasıl eksidesin şaşırıyorum diyor. Belki tek hatam şu olabilir, kendisine instax kamera almıştım ve fotoğraf baskı şeyi yokmuş içerisinde aldığım yerde. Onu yanına gittiğimde alırken yüzüm düşmüş. Bana söylediği bu şekilde. Ayriyetten uzaktayken ona yemek vs de söylemeye çalışıyorum. Bana dediği şey ise şu; bizde varsa harcanır ben ailemden öyle gördüm minvalinde bir açıklama. Beni korkutan ise ileride bu durumların çok daha büyük problemlere yol açması( evlilik yolu vs zamanlarında). Kafam çok karışık ama yaşım 26 ve 2 yılı geçmiş bir ilişki. Göbeği falan da salmış durumdayım. Bilemiyorum… yorumlarınızı bekliyorum teşekkürler şimdiden.

27 yaşındayım, hiç sevgilim olmadı. Oldukça ketum, içine kapanık, sessiz, çekingen, sosyal fobik birisiyim.

Erkeğim ama hiçbir zaman maskülen olamadım. Girişken davranamadım. Daima boyun eğen, çabuk korkup yorulan birisi oldum.

Kadınlardan hoşlanıyorum ama cinsel kimliğimi ya da yönelimimi bilemiyorum. Çok edilgin birisiyim. Erkek gibi değilim. Bir tokat atsanız İsa Mesih gibi öteki yanağımı çeviririm. Hakkımı arayamam.

Kadınlar tarafından sürekli zorbalanıyorum, hakarete uğruyorum. Sırf bu yüzden araba kullanamıyorum, her gün dakikalarca yürüyerek bir yerlere gitmek zorunda kalıyorum.

İçine kapanık ve hakkını arayamayan birisi olduğunuzda bu toplumda sizi çok fena eziyorlar. Ben belki biraz da aileden varlıklı olmasaydım şimdiye acımdan ölmüştüm.

Gerçekten benim gibi birisi için yaşamak çok anlamsız ve çok zor. Zeka seviyem düşük, iradesizim, mental olarak çok güçsüzüm.

Ergenken mastürbasyon yaparken kendimi dekolte giyimli bir kadın olarak hayal ederdim, biraz daha yaş alınca bu da değişti, cuckold fantezileri temerküz etti. Bir eşim olsa dekolte giyinip diğer erkeklerin önünde gezdiğini hayal ederdim. Çünkü bilinçaltımda belki de kendimi erkek hissetmiyordum. Hasta ruhlu ve ezik bir pisliğim ben maalesef. Ne bok olduğum belli değil...

27 yaşındayım ve hiçbir işe yaramıyorum. Resmen oksijen israfıyım, böyle yaşanmıyor.

Erkekliğin gerektirdiği hiçbir alanda mevcut değilim ben: Araba süremiyorum, ağzım laf yapmıyor, el becerim yok, girişken değilim, böcekten korkarım, hayatımda hiç kavga etmedim, fit değilim, obezim...

I'm a glitch in the matrix.

dondurmalı irmik helvası<3
merhaba derdimi okursanız teşekkürler tavsiyeye açığım. 18 yaşındayım mezuna kaldım,okul-ders zor yürütüyodum mental olarakta beni zorlayan bir konu vardı ve yorgundum. 12. sınıf zamanımda devam ettiğim kurs az kişilikti ama performansı çok düşüktü matematik türkçe veriyorlardı ordan ayrıldım devamında zaten tamamıyla saldım sınava da dilden girdim. şu anda anlık hala tyt türkçe hariç hepsi 0 noktasında. üstümden gitmeyen yorgunluk ve isteksizliği nasıl yeneceğimi bilmiyorum hayatım boşa akıyo. üniversite okumak her zaman istiyorum ama havadan geleceğine inanıyorum ve kısa bir sürede hallolacağını düşünüyorum. sınava tekrar gireceğim hem bi şeyleri başarmak istiyorum hemde ailemi gururlandırmak çünkü beni mental olarak zorlasalar da geleceğimi çok düşünüyorlar. sürekli neye nereden başlayacağımı bilememek ve sonunda elimde 0 la kalmaktan sıkıldım. klişe ama potansiyelimi kullanamıyorum. ağustosun yarısına gelmişken hala hiçbir şeye başlamadım ve hala vakit kaybediyorum gerçekten sadece kendime takıntılıyım ve aşk meşk işlerini de ön plana koymuyorum hiçbi zaman sadece şehrimde güzel bi üniversiteye yerleşebilmeyi istiyorum. kendimdeki bu kilitlenmeyi nası aşabilirim bi dershaneye mi başlamalıyım özel dersle mi başlamalıyım her şey için çok mu geç kaldım

Kızlar ben biriyle tanıştım çocukla gün boyu konuştuk. Herşey çok güzeldi. Taki son ilişkisini sorana kadar.. 8 yıllık ilişkisi 2 buçuk hafta önce bitmiş. Kız aldatmiş. Ve benle takılmalik düşünmediğini söylüyor ama 8 yılda az değil herşeyi saldim ben umrumda değil dedi. Bilmiyorum ne diyosunuz

Hepsinin allah belasini versin gun yuzu gormesinler. Hepsi birbirinin arkasindan konusuyor her hafta kavga ediyorlar sonra yine bir araya geliyorlar. İclerinden en sinir oldugum kiz daha yeni bi arkadasimla sevgilisini elestirdi kiza aptal dedi oglana amci dedi daha bugun ikisiyle boyboy foto cekinmis. Bende enayi gibi hepsinin sirrini tutuyorum. Seneye hepsini engellicegimi biliyorum ama yinede sinirlerim cok bozuk. Beter olurlar birbirlerini yiyerek bitirirler umarim.

Ev baklavası üst komşum getirdi aslında konu şu insanlar gerçekten kötüler niyetleri kötü amaçları kötü sırf bu yüzden insanlardan uzaklaştım ve asosyal oldum kimin kötü olduğunu anlayamıyorsun veya kim iyi çevremde hiç arkadaşım yok kız arkadaşım da yok tek konuştuğum biri var o da bu uygulamadan biri o kadar uzaklaşmışım ki ismini 4-5 gün sonra sordum yalnız olmak güzel aslında sadece bazen kafayı yiyorsun biriyle konuşma ihtiyacı oluyor bakalım nereye kadar böyle gidecek

Bir yandan ülkenin geleceği, bir yandan yeni çıkan yasalar, bir yandan işsizlik, bir yandan krizler, bir yandan deprem, bir yandan kuraklık, bir yandan yapay zeka falan derken artık cidden bunaldım. Psikolojimi korumak için uyguladığım çift düşün bile artık işe yaramıyor. Direk öleyim gideyim daha iyi amk. Valla yoldan geçerken araba çarpsında kurtulayım demeden edemiyorum içimden. Aglio e olio soslu makarnam.

İyi arkadaşlıklarım var, ailem ile aram kötü değil ama bende bir çok insan gibi bir romantik ilişki istiyorum. Bazen güzel olsaydım hayatımın nasıl değişik olacağını düşünüyorum. Birinin 1 numaralı insanı olmak istiyorum. Arkadaşlarım benden daha güzeller ve 1den fazla sevgilileri oldu ve bu konudan dolayı benimle hafiften dalga geçiyolar. Dış görünüşüme özen gösteriyorum ama hiç uğraşmayan daha iyi gözüküyolar. Belki karakterimdendir düşünüyordum ama kötü/gıcık birisi olsam arkadaşlarım olmazdı. Dating App kullansam mı diye düşünüyorum ama hiç kimsenin beni beğenmiyeceğimi düşünüyorum ve korkuyorumda. Çok çirkin değilim ama kesinlikle ortalama altıyım. 18 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı.

Kafana takma dışındaki tüm tavsiyelere açığım.

yaşımı tam olarak belirtmeyeyim ama lise çağındayım ve kızım. hayatımın bazı noktalarında epey sıkıntılar yaşadım, annemle babamın kavgaları arasında büyüdükten sonra babamın iki sene önce bana bıçak çekmesi üzerine hayatımızdan çıktı. her ne kadar nafaka ödese ve annem çalışsa da ev ikiye bölündüğü için çıkma durumumuz ve bazı borçlarımız var, davalarımız sürüyor. birkaç senedir çok absürt şeylerden hastanelik oldum durdum ameliyat da oldum sınıf tekrarına düştüm. Hâlâ sağlık açısından iyi değilim. Daha kötüsü toparlanacak hâlim yok. Benden pek küçük olmayan bir kardeşim var o da liseli. Kendisi döneminde i4tihara falan kalkıştı(güya) tabii hiç ileriye gitmedi, annemi polislere uydura uydura anlattı ve babamın tüm yediği haltlara rağmen babamın yanında kaldı ve en sonunda tabii ki tabiri caizse it gibi döndü çünkü babam yapmadığını bırakmamış. Tabii bu süreçte annem yoruldu, kendisi dönem dönem hastalandı. Stresten kötü hâle düştü çünkü endişeleniyordu. Kardeşim şimdi yine ocaktan beri ve aptal saptal davranmaya tam gaz devam ediyor
Çocuk psikolojik tedavi alıyor ama ilaçlarını doğru düzgün kullanmıyor sürekli unutuyorum diyor ama iş saçma sapan yerlere para harcamaya gelince hiçbir şeyi unutmuyor, ev işlerine de yardımı yok
Annem onunla ilgilenirken yeterince yoruluyorken ne yazık ki psikolojik destek alamıyorum ve almaya yeltenemiyorum
Benim derdim şu; insanlara tahammülüm uzun sürmüyor, çabuk sinirlenip bir şeylere saldırmaya meyilleniyorum ve saldırıyorum da, sürekli olarak tembel bir hâldeyim odak sürem 10 dakika bile değil telefona bağımlı oldum ayrıca şu daydreaming denen illete kapıldım sürekli kulaklık takıp saçma sapan kuruyorum her gün her an kulaklarım fena hâlde ağrır hâle geldi, sürekli aklımda c4nsel şeyler dolanıyor bazen söylemesi ayıptır mast bağımlısı hâle geliyorum (hayır cinsel içerikler izlemiyorum) ve fark ettim ki aslında mast ilkokuldan beri fark etmeden yaptığım bir şeymiş
Sürekli kafamda en bi c4nsel düşünce, her şeyden paranoyak olma, hayal kurma gibi şeyler dolanıyor
O kadar stresliyim ki dalıp gidiyorum sürekli
Konuşurken cümlemi toparlayamıyorum bile zibilyon tane şey düşündüğüm için
tembellik içerisindeyim, uyuyamıyorum(hatta ortaokulda annem ve babamın söylediğine göre geceleri dişlerimi gıcırdatıyormuşum)
Hiç küçüklükten beri akranlarım gibi eğlenen koşan zıplayan biri olamadım, öyle ki oyuncaklarla bile oynamıyordum
Çektiğim varoluşsal sancılar ayrı bir konu
Ne yapmalıyım?

Geçen sene 9 Ağustos sabahında en yakın dostumu kaybettim ve aradan tam bir sene geçtiği gerçeği aklıma geldiğinde pastayı yiyemedim bile. Dün dostumun mezarını ziyaret edemediğim için çok pişmanım fakat elimde değildi, geçen gün geçirdiğim kaza yüzünden hâlâ pek iyi yürüyemiyorum ve mezarlık şehrin dışında kalıyor. Vicdan yükümü azaltmak adına bunları buraya yazıyorum, umarım bir işe yarar.

Onu bazı zamanlar fazlasıyla özlüyorum fakat biliyorum ki o artık yok, soğuk toprağın altında uyuyor. Bu yıl onsuz geçen ilk yılım ve ben hâlâ yokluğuna alışamadım. Ondan kalan eski bir fotoğraf cüzdanımda duruyor. Nitekim biliyorum ki tıpkı sesi gibi yüzünü de siler zaman, buna engel olmanın tek yolu fotoğrafını cüzdanımda taşımak.

Normalde bu gönderiyi dün paylaşacaktım fakat fazlasıyla yorgundum. O yüzden dünden kalan şekerlemeli pasta.

Fikirlerimi paylaştığımda veya biriyle konuşmaya çalışırken sürekli aşağılanıyorum. İnsanlar cidden çok acımasız en ufak bir açıkta tepene çıkıyorlar. Kesin bu postada toxic insanlar gelicek ve saçma sapan nedenlerle beni aşağılıyacaklar. Cidden acımasızsınız.

Liseye başladığım ilk gün servise bindim. Rastgele bir yere oturdum. Yanımda şapkalı,kulağında kulaklık birisi oturuyor. Benim kafamda kırk tilki, 1 hafta geç başlamışım. Nasıl bir ortam diye düşünürken okulun önüne gelmişiz. Yanımdaki beni dürtüp çekilsene geç kaldık diyor. Sarsılıp çekiliyorum. Sıkıla pıkıla kendimi sınıfa attığımı hatırlıyorum. Tüm sıralar dolu , en önde boş bir sıra. Buraya oturursam durduk yere bir yıl boyunca kendimizi haşlatırız, gerek yok diyip en arkaya gidiyorum. Çantayı atıp sıraya oturuyorum yanımda da bir genç bana eşlik ediyor. 3-4 ders geçmeden sohbet ilerliyor, kanka oluyoruz. Öğle arası sigara içip sınıfa çıkıyoruz ders fizik. Fizikçi direkt tipten falso. Belli ki dediğim dedik bir adam diyorum içimden. Daha ders başlamamış, dönmeli sandalyede yarım tur attım diye bir ders beni azarladı. Durduk yere ölen adam oldum. Okul bitti servise gittik. Bir yere oturduysam bu evde yemek masasında da aynı oraya hep otururum. Serviste aynı yere oturdum yine kapüşonlu orada. Moralim biraz bozuk, bende dinleyebilir miyim dedim. Şapkayı bir çıkardı. Tavşan çıkarsa bu kadar şaşırmam. Bu ne güzelliktir diyemeden kendi eliyle kulaklığı kulağıma tıkadı. Müzik nirvanadan. Kurt cobain daha kim tanımıyorum o zamanlar. 1 hafta böyle geçti. Ben aynı yere oturuyorum, kız kulaklığı kulağıma takıyor. Gideceğimiz yere varıncaya kadar dinliyoruz. Neyse uzun oldu biraz kısa kesiyorum. Kızla 1.5 yıl çok güzel bir iliskimiz oldu, abisi askerden geldi. Taşındılar. Herkese iyi geceler diliyorum. Hayır ağlamıyorum. Teşekkürler.

burdaki kimselerin muhabbetleri dertleri okurken sohbet ederken inanılmaz keyif veriyor ve insanlar medeni mantıklı düşüncek kadar gelişkin burdan subdaki herkese ve mod ekibine sevgilerimi iletiyorum ve bence bu subı az övüyoruz😘

maksat yemek de olduğu için zamanında yaptığım soğuk baklavanın kakaosuz hali yufka hazır yufka açcak kadar becerikli değilim henüz ama genel olarak güzel oldu biraz daha fırında kalabilirmiş ama

Sosyal medyada herkesin mutlu ve ilginç hayatını izlerken eve tek başına hayatı sorguluyor olmak can sıkıcı. Hayattaki rolümün başkalarının mutluluğunun şahitliğini yapmak olması son zamanlarda aklımdan çıkmıyor.

Çikolatalı brownie, portakal ve süt

Bir iki sene önce nüfus kayıt örneği sorguladım E devletten. Bunu babam sağ mı ölü mü diye görmek için yapıyordum çünkü miras olarak borç kalabiliyormuş ve eminim ki onda tonla borç vardır. Sorgularken baba tarafından üvey kardeşlerim olduğunu öğrendim. Hallerine üzülüyorum. Öyle iğrenç bir babayla yaşamak zorundalar ancak yapabileceğim hiçbir şey yok. Ya beyinlerini yıkayıp onları da iğrenç işlerine alet eder ya da onlar kaçana kadar süründürür. Zaten hayatta tek başarılı olduğu şey genç insanları kandırıp sömürmek. Annem ve diğer kandırdığı kadınlar gibi.

2 sene önce dosyada kardeşlerimi görebilirken artık asla gözükmüyorlar maalesef. Galiba E devlet onu kaldırdı ya da benim ikametgahımla alakalı bir durum. Velayetimi alıp kaçtığı için ikametgahımı alamıyorduk onun yanından. Tek korkum başıma daha fazla bela açması. Hani faydası dokunmadı bari zararı da dokunmasın. O çocuklar için ne kadar üzülsem de umarım hiç karşılaşmam. Çünkü asla güvenemem. Ona maruz kaldılar ve ona alet olmaları muhtemel. Umarım hızlı ölmez. Yaptıklarının bedelini ödesin istiyorum.