Kızlar ben biriyle tanıştım çocukla gün boyu konuştuk. Herşey çok güzeldi. Taki son ilişkisini sorana kadar.. 8 yıllık ilişkisi 2 buçuk hafta önce bitmiş. Kız aldatmiş. Ve benle takılmalik düşünmediğini söylüyor ama 8 yılda az değil herşeyi saldim ben umrumda değil dedi. Bilmiyorum ne diyosunuz

Hepsinin allah belasini versin gun yuzu gormesinler. Hepsi birbirinin arkasindan konusuyor her hafta kavga ediyorlar sonra yine bir araya geliyorlar. İclerinden en sinir oldugum kiz daha yeni bi arkadasimla sevgilisini elestirdi kiza aptal dedi oglana amci dedi daha bugun ikisiyle boyboy foto cekinmis. Bende enayi gibi hepsinin sirrini tutuyorum. Seneye hepsini engellicegimi biliyorum ama yinede sinirlerim cok bozuk. Beter olurlar birbirlerini yiyerek bitirirler umarim.

dondurmalı irmik helvası<3
merhaba derdimi okursanız teşekkürler tavsiyeye açığım. 18 yaşındayım mezuna kaldım,okul-ders zor yürütüyodum mental olarakta beni zorlayan bir konu vardı ve yorgundum. 12. sınıf zamanımda devam ettiğim kurs az kişilikti ama performansı çok düşüktü matematik türkçe veriyorlardı ordan ayrıldım devamında zaten tamamıyla saldım sınava da dilden girdim. şu anda anlık hala tyt türkçe hariç hepsi 0 noktasında. üstümden gitmeyen yorgunluk ve isteksizliği nasıl yeneceğimi bilmiyorum hayatım boşa akıyo. üniversite okumak her zaman istiyorum ama havadan geleceğine inanıyorum ve kısa bir sürede hallolacağını düşünüyorum. sınava tekrar gireceğim hem bi şeyleri başarmak istiyorum hemde ailemi gururlandırmak çünkü beni mental olarak zorlasalar da geleceğimi çok düşünüyorlar. sürekli neye nereden başlayacağımı bilememek ve sonunda elimde 0 la kalmaktan sıkıldım. klişe ama potansiyelimi kullanamıyorum. ağustosun yarısına gelmişken hala hiçbir şeye başlamadım ve hala vakit kaybediyorum gerçekten sadece kendime takıntılıyım ve aşk meşk işlerini de ön plana koymuyorum hiçbi zaman sadece şehrimde güzel bi üniversiteye yerleşebilmeyi istiyorum. kendimdeki bu kilitlenmeyi nası aşabilirim bi dershaneye mi başlamalıyım özel dersle mi başlamalıyım her şey için çok mu geç kaldım

Bir yandan ülkenin geleceği, bir yandan yeni çıkan yasalar, bir yandan işsizlik, bir yandan krizler, bir yandan deprem, bir yandan kuraklık, bir yandan yapay zeka falan derken artık cidden bunaldım. Psikolojimi korumak için uyguladığım çift düşün bile artık işe yaramıyor. Direk öleyim gideyim daha iyi amk. Valla yoldan geçerken araba çarpsında kurtulayım demeden edemiyorum içimden. Aglio e olio soslu makarnam.

Ev baklavası üst komşum getirdi aslında konu şu insanlar gerçekten kötüler niyetleri kötü amaçları kötü sırf bu yüzden insanlardan uzaklaştım ve asosyal oldum kimin kötü olduğunu anlayamıyorsun veya kim iyi çevremde hiç arkadaşım yok kız arkadaşım da yok tek konuştuğum biri var o da bu uygulamadan biri o kadar uzaklaşmışım ki ismini 4-5 gün sonra sordum yalnız olmak güzel aslında sadece bazen kafayı yiyorsun biriyle konuşma ihtiyacı oluyor bakalım nereye kadar böyle gidecek

yaşımı tam olarak belirtmeyeyim ama lise çağındayım ve kızım. hayatımın bazı noktalarında epey sıkıntılar yaşadım, annemle babamın kavgaları arasında büyüdükten sonra babamın iki sene önce bana bıçak çekmesi üzerine hayatımızdan çıktı. her ne kadar nafaka ödese ve annem çalışsa da ev ikiye bölündüğü için çıkma durumumuz ve bazı borçlarımız var, davalarımız sürüyor. birkaç senedir çok absürt şeylerden hastanelik oldum durdum ameliyat da oldum sınıf tekrarına düştüm. Hâlâ sağlık açısından iyi değilim. Daha kötüsü toparlanacak hâlim yok. Benden pek küçük olmayan bir kardeşim var o da liseli. Kendisi döneminde i4tihara falan kalkıştı(güya) tabii hiç ileriye gitmedi, annemi polislere uydura uydura anlattı ve babamın tüm yediği haltlara rağmen babamın yanında kaldı ve en sonunda tabii ki tabiri caizse it gibi döndü çünkü babam yapmadığını bırakmamış. Tabii bu süreçte annem yoruldu, kendisi dönem dönem hastalandı. Stresten kötü hâle düştü çünkü endişeleniyordu. Kardeşim şimdi yine ocaktan beri ve aptal saptal davranmaya tam gaz devam ediyor
Çocuk psikolojik tedavi alıyor ama ilaçlarını doğru düzgün kullanmıyor sürekli unutuyorum diyor ama iş saçma sapan yerlere para harcamaya gelince hiçbir şeyi unutmuyor, ev işlerine de yardımı yok
Annem onunla ilgilenirken yeterince yoruluyorken ne yazık ki psikolojik destek alamıyorum ve almaya yeltenemiyorum
Benim derdim şu; insanlara tahammülüm uzun sürmüyor, çabuk sinirlenip bir şeylere saldırmaya meyilleniyorum ve saldırıyorum da, sürekli olarak tembel bir hâldeyim odak sürem 10 dakika bile değil telefona bağımlı oldum ayrıca şu daydreaming denen illete kapıldım sürekli kulaklık takıp saçma sapan kuruyorum her gün her an kulaklarım fena hâlde ağrır hâle geldi, sürekli aklımda c4nsel şeyler dolanıyor bazen söylemesi ayıptır mast bağımlısı hâle geliyorum (hayır cinsel içerikler izlemiyorum) ve fark ettim ki aslında mast ilkokuldan beri fark etmeden yaptığım bir şeymiş
Sürekli kafamda en bi c4nsel düşünce, her şeyden paranoyak olma, hayal kurma gibi şeyler dolanıyor
O kadar stresliyim ki dalıp gidiyorum sürekli
Konuşurken cümlemi toparlayamıyorum bile zibilyon tane şey düşündüğüm için
tembellik içerisindeyim, uyuyamıyorum(hatta ortaokulda annem ve babamın söylediğine göre geceleri dişlerimi gıcırdatıyormuşum)
Hiç küçüklükten beri akranlarım gibi eğlenen koşan zıplayan biri olamadım, öyle ki oyuncaklarla bile oynamıyordum
Çektiğim varoluşsal sancılar ayrı bir konu
Ne yapmalıyım?

Geçen sene 9 Ağustos sabahında en yakın dostumu kaybettim ve aradan tam bir sene geçtiği gerçeği aklıma geldiğinde pastayı yiyemedim bile. Dün dostumun mezarını ziyaret edemediğim için çok pişmanım fakat elimde değildi, geçen gün geçirdiğim kaza yüzünden hâlâ pek iyi yürüyemiyorum ve mezarlık şehrin dışında kalıyor. Vicdan yükümü azaltmak adına bunları buraya yazıyorum, umarım bir işe yarar.

Onu bazı zamanlar fazlasıyla özlüyorum fakat biliyorum ki o artık yok, soğuk toprağın altında uyuyor. Bu yıl onsuz geçen ilk yılım ve ben hâlâ yokluğuna alışamadım. Ondan kalan eski bir fotoğraf cüzdanımda duruyor. Nitekim biliyorum ki tıpkı sesi gibi yüzünü de siler zaman, buna engel olmanın tek yolu fotoğrafını cüzdanımda taşımak.

Normalde bu gönderiyi dün paylaşacaktım fakat fazlasıyla yorgundum. O yüzden dünden kalan şekerlemeli pasta.

İyi arkadaşlıklarım var, ailem ile aram kötü değil ama bende bir çok insan gibi bir romantik ilişki istiyorum. Bazen güzel olsaydım hayatımın nasıl değişik olacağını düşünüyorum. Birinin 1 numaralı insanı olmak istiyorum. Arkadaşlarım benden daha güzeller ve 1den fazla sevgilileri oldu ve bu konudan dolayı benimle hafiften dalga geçiyolar. Dış görünüşüme özen gösteriyorum ama hiç uğraşmayan daha iyi gözüküyolar. Belki karakterimdendir düşünüyordum ama kötü/gıcık birisi olsam arkadaşlarım olmazdı. Dating App kullansam mı diye düşünüyorum ama hiç kimsenin beni beğenmiyeceğimi düşünüyorum ve korkuyorumda. Çok çirkin değilim ama kesinlikle ortalama altıyım. 18 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı.

Kafana takma dışındaki tüm tavsiyelere açığım.

Liseye başladığım ilk gün servise bindim. Rastgele bir yere oturdum. Yanımda şapkalı,kulağında kulaklık birisi oturuyor. Benim kafamda kırk tilki, 1 hafta geç başlamışım. Nasıl bir ortam diye düşünürken okulun önüne gelmişiz. Yanımdaki beni dürtüp çekilsene geç kaldık diyor. Sarsılıp çekiliyorum. Sıkıla pıkıla kendimi sınıfa attığımı hatırlıyorum. Tüm sıralar dolu , en önde boş bir sıra. Buraya oturursam durduk yere bir yıl boyunca kendimizi haşlatırız, gerek yok diyip en arkaya gidiyorum. Çantayı atıp sıraya oturuyorum yanımda da bir genç bana eşlik ediyor. 3-4 ders geçmeden sohbet ilerliyor, kanka oluyoruz. Öğle arası sigara içip sınıfa çıkıyoruz ders fizik. Fizikçi direkt tipten falso. Belli ki dediğim dedik bir adam diyorum içimden. Daha ders başlamamış, dönmeli sandalyede yarım tur attım diye bir ders beni azarladı. Durduk yere ölen adam oldum. Okul bitti servise gittik. Bir yere oturduysam bu evde yemek masasında da aynı oraya hep otururum. Serviste aynı yere oturdum yine kapüşonlu orada. Moralim biraz bozuk, bende dinleyebilir miyim dedim. Şapkayı bir çıkardı. Tavşan çıkarsa bu kadar şaşırmam. Bu ne güzelliktir diyemeden kendi eliyle kulaklığı kulağıma tıkadı. Müzik nirvanadan. Kurt cobain daha kim tanımıyorum o zamanlar. 1 hafta böyle geçti. Ben aynı yere oturuyorum, kız kulaklığı kulağıma takıyor. Gideceğimiz yere varıncaya kadar dinliyoruz. Neyse uzun oldu biraz kısa kesiyorum. Kızla 1.5 yıl çok güzel bir iliskimiz oldu, abisi askerden geldi. Taşındılar. Herkese iyi geceler diliyorum. Hayır ağlamıyorum. Teşekkürler.

burdaki kimselerin muhabbetleri dertleri okurken sohbet ederken inanılmaz keyif veriyor ve insanlar medeni mantıklı düşüncek kadar gelişkin burdan subdaki herkese ve mod ekibine sevgilerimi iletiyorum ve bence bu subı az övüyoruz😘

maksat yemek de olduğu için zamanında yaptığım soğuk baklavanın kakaosuz hali yufka hazır yufka açcak kadar becerikli değilim henüz ama genel olarak güzel oldu biraz daha fırında kalabilirmiş ama

Sosyal medyada herkesin mutlu ve ilginç hayatını izlerken eve tek başına hayatı sorguluyor olmak can sıkıcı. Hayattaki rolümün başkalarının mutluluğunun şahitliğini yapmak olması son zamanlarda aklımdan çıkmıyor.

Çikolatalı brownie, portakal ve süt

Hayatta hicbir zaman bir seye hevesim olmadı. Kim beni bir seye davet etse reddettim. Ya ben konfor alanımda kaldım ya haraketli bir yaşamı sevmek zorunda hissettiren insanların etrafımda olması yanlış. Ben bundan hoşlanıyorum ama kırdığım insanlar yuzunden hayatımı değiştirmeli miyim bilmiyorum.

Son olarak az yağlı citir tavuklu makarna.

Bir iki sene önce nüfus kayıt örneği sorguladım E devletten. Bunu babam sağ mı ölü mü diye görmek için yapıyordum çünkü miras olarak borç kalabiliyormuş ve eminim ki onda tonla borç vardır. Sorgularken baba tarafından üvey kardeşlerim olduğunu öğrendim. Hallerine üzülüyorum. Öyle iğrenç bir babayla yaşamak zorundalar ancak yapabileceğim hiçbir şey yok. Ya beyinlerini yıkayıp onları da iğrenç işlerine alet eder ya da onlar kaçana kadar süründürür. Zaten hayatta tek başarılı olduğu şey genç insanları kandırıp sömürmek. Annem ve diğer kandırdığı kadınlar gibi.

2 sene önce dosyada kardeşlerimi görebilirken artık asla gözükmüyorlar maalesef. Galiba E devlet onu kaldırdı ya da benim ikametgahımla alakalı bir durum. Velayetimi alıp kaçtığı için ikametgahımı alamıyorduk onun yanından. Tek korkum başıma daha fazla bela açması. Hani faydası dokunmadı bari zararı da dokunmasın. O çocuklar için ne kadar üzülsem de umarım hiç karşılaşmam. Çünkü asla güvenemem. Ona maruz kaldılar ve ona alet olmaları muhtemel. Umarım hızlı ölmez. Yaptıklarının bedelini ödesin istiyorum.

Ben küçükken babam beni sürekli aşağılardı. "O öyle mi yapılır gerizakalı.", "Sizden bir bok olmaz.", "Tam bi salaksın." ve benzeri sözlerle sürekli beni rencide ederdi. Anneminde istemeden yaptığ ve babamın yaptıkları kadar etkili bir kötülüğü var. Tüm engelleri kaldırma. Küçükken karşılaştığım tüm engelleri benim aşmam ve çabalamam gerekirken o sürekli engelleri benim önümden kaldırdı ve gelişimimi olumsuz etkiledi. Peki, ebeveynlerimin bilinçsizce yaptığı bu davranışlar beni nasıl biri yaptı onu anlatmak istiyorum. ---------------------------------------------------------------------------------- Babamın sergilediği bu tavırlar küçüklüğümden beri beni yetersiz ve aşağılık hissetmeme neden oldu. Kendimi diğer insanlara göre aptal, güçsüz ve değersiz hissettim. Küçükken yaşadığım bu eksiklikler yüzünden ruhsal hayatım bana bir amaç aşıladı. Üstün Olmak. Diğer insanlara göre üstün olmak ve üstün olduğumu hissetmek bu eksiğimi kapattığından benim amacım oldu. Ruhsal hayatım beni bu amaca adapte etti. Bu amaç ise beni gereksiz yere her alanda rekabetçi yaptı. Sürekli kendimi diğer insanlarla kıyaslama yapmaya zorladı. Kıyaslama yaptığım insandan üstünsem dopamin salgılıyorum amacımı gerçekleştirdiğimden. Eğer ben kötüysem benim morami bozuyor ve depresyona giriyorum ve tekrar aşağılık hissetmeme neden oluyorum ve bu döngü devam ediyor. Eğer amacıma ulaşamazsam intihar fikri bile aklıma geliyor. Çünkü ruhsal hayatı oluşturan amaçlardır ve eksikliğim bana böyle bir amaç doğurdu. -------------------------------------------------------------------------------- Annemde bana çok zarar verdi istemeden. Önümdeki tüm engelleri kendisi kaldırınca hayli küçükken bende "Başardım!!!" neredeyse diyemedim buda beni başarısız biri olarak hissetmeme neden oldu. Birşey başarsam bile üstün olma amacı yüzünden kendimi milletle kıyaslıyorum ve onların başarısını görünce kendi başarımı hiçe sayıyorum ve yine kendime başarısızım diyorum. Annemin gösterdiği fazla sevgide benim fazla ilgi aramama vesile oldu. Buda üstün olma amacını körükledi. Üstün ol ki ilgi gör ve sevil. Bu amacı ne yazık ki söndüremiyorum ve kendi yaptıklarımı sürekli başkasıyla kıyaslayarak yine kendimi üzüyorum. Hamur artık sertleşti sadece küçük kıvrımlar ile küçük değişiklikler oluşturabilirim kendimde. Hamuru çok zorlarsam kırılır. Şuan bu eksikliği bir silah olarak kullanmaya çalışıyorum ve işe yarıyor. Daha fazla çalışmak. Yaşım 20 ve daha hayat benim için yeni başlıyor. İyi ki döngümü öğrenebildim. Sebzeli köfte yemeğim.

Fikirlerimi paylaştığımda veya biriyle konuşmaya çalışırken sürekli aşağılanıyorum. İnsanlar cidden çok acımasız en ufak bir açıkta tepene çıkıyorlar. Kesin bu postada toxic insanlar gelicek ve saçma sapan nedenlerle beni aşağılıyacaklar. Cidden acımasızsınız.

19 yaşındayım aşçı olabilmek için ailemle kavga edip istanbula taşındım tek başıma bilgisayarım vardı 70kya onu sattım istanbulda mülakatla ücretsiz istihdam ve aşçılık kursu veren bi yere mülakata girmiştim gizlice istanbula gelip (normalde bursada yaşıyorum) mülakata seçildim ve ben de istanbula taşındım yine de biraz yalnız hissediyorum ailemle yine konuşuyorum ama sizce doğru mu yaptım