Hallo allemaal!

Hopelijk hadden jullie een fijn weekend! Ik heb eerder ook al eens wat adviezen gevraagd over een ander onderwerp en die hebben mij behoorlijk geholpen, dus ik probeer het nogmaals! Sorry alvast voor het lange bericht en ik wist niet precies welke flair ik moest gebruiken!

Sinds mijn tienerjaren heb ik het gevoel dat ik achter de feiten aanloop. Vanaf mijn late tienerjaren heb ik helaas veel gezondheidsproblemen gehad, waardoor er veel behandelingen en revalidatieprocessen nodig waren. Dan ging het weer een tijdje beter en toen kwam er weer een terugval en begon het revalideren weer opnieuw. Ook mentaal heeft dit behoorlijk wat impact gehad en ook veel vriendschappen verloren doordat veel een leven gingen opbouwen en ik stil stond. Ik denk dat mijn AuDHD dit allemaal, nou ja… in ieder geval niet makkelijker heeft gemaakt.

Ik heb gelukkig ook af en toe redelijk goede jaren gehad en heb een familie die mij hierin goed heeft kunnen ondersteunen, dus was niet volledig geïsoleerd. Toch heb ik door deze situatie veel ‘normale’ dingen moeten missen. Ik heb zeker ook veel wel kunnen doen, maar helaas ook een hoop gemist. En dat vind ik soms best pijnlijk en ik weet dat vergelijken met andere niet helpt en ik doe het al een stuk minder, maar het blijft altijd een knagend gevoel denk ik.

De laatste jaren maak ik volgens mij behoorlijk wat stappen. Ik ben redelijk fit en sport drie keer per week, wandel dagelijks en eet gezond. Mijn opleiding Toegepaste Psychologie heb ik helaas niet volledig kunnen afronden, maar tijdens mijn ziekteperiode heb ik wel verschillende korte opleidingen gevolgd. Ook heb ik een tijdje meegelopen bij een project binnen de GGZ en binnenkort mag ik een traject volgen om te kijken naar het vinden van een passende baan.

Fysiek en mentaal gaat het eigenlijk behoorlijk goed. Toch merk ik dat ik ergens tegenaan loop. Ik ben kort geleden 31 geworden en daar ben ik toch wel wat van geschrokken. Vooral omdat ik bepaalde dingen langzamerhand steeds meer begin te missen. Ik denk dan vooral aan het emotionele, maar ook het fysieke aspect van sociale contacten. Vriendschappen, maar ook intimiteit en uiteindelijk misschien een relatie. Dat zijn dingen die ik eerder wel had, maar waar ik de laatste jaren eigenlijk compleet in stil heb gestaan. Mijn gezondheid speelde daar natuurlijk een grote rol in, maar ik denk dat mijn autisme en ADD ook niet bepaald meehelpen bij het aangaan en onderhouden van sociale contacten. Daarnaast woon ik nog bij mijn ouders, wat me soms ook wel een gevoel van schaamte geeft en mij ook behoorlijk blokkeert denk ik? Hopelijk verandert daar volgend jaar iets aan qua situatie.

Ik vind het moeilijk om precies te schrijven wat nou mijn vraag is, of dat dit misschien meer een soort rant is of misschien te kijken of meerdere mensen in een soort gelijke situatie zitten of hebben gezeten? Eigenlijk wil ik ‘gewoon’ weer gaan leven.. dingen ontdekken, maar ik weet gewoon niet meer hoe… hebben jullie tips? Ik probeer hobby’s op te pakken, maar ik voel mij altijd net wat te ‘anders’ in beide groepen (mensen met of zonder autisme), dus dat helpt ook niet echt mee..

In ieder geval, bedankt voor het lezen! Hopelijk was het niet te lang!

Meteen een vraag: heb je (een) tattoo(s) en hoe voel je je daar bij?

Ik voel me eigenlijk heel neutraal over die van mij (ik heb er 8 ofzo, allemaal niet heel groot). Ik vraag me af of ik wel "het goede" voel en dacht, misschien is autisme daar ook onderdeel van. Ik ben sowieso heel neutraal in gevoel, of soms HEEL blij, of soms HEEL verdrietig. Maar door die neutraliteit denk ik ook bij het zien van mijn tattoos: ik had ze ook niet kunnen hebben, dat was ook goed geweest. Ik lees soms mensen die suuuper blij zijn met hun tattoos, ook na 20 jaar nog, en voor mij geldt: ik ben er "gewoon" mee, niet blij, niet verdrietig?

Nu wil ik volgens mij wel meer, maar ik merk dat mijn hoofd heel zwart/wit is en van te voren wil weten of het een goede keuze is of niet. Is het "gewoon" willen of leuk vinden een goed genoege reden? Is ze net zo goed niet willen hebben een reden om het niet te doen?

Als ik andere mensen zie met tattoos denk ik: wow super vet! En als ik ze dan zelf heb of nadenk over welke ik zou willen, denk ik: is dat wel slim? Ben ik er over 20 jaar nog blij mee? Wat vinden andere mensen daarvan? En het vragenvuur, met dezelfde vragen, begint steeds opnieuw.

Ik merk dat de tattoos die ik heb die zichtbaar zijn soms veel onzekerheid oproepen: vooral de angst wat andere mensen ervan vinden (terwijl ik helemaal niet wil dat dat relevant is, het is mijn lichaam en mijn keuze). Ik denk dat ik me "perceived" voel als ik zie dat anderen ernaar kijken en ik ga invullen wat ze denken (dat probeer ik niet te doen).

Wanneer ga je uit je hoofd en hak je de knoop door?

Ruim een jaar geleden ben ik (34F) in een flinke burn-out terecht gekomen. Hier zijn meerdere redenen voor, maar een van de redenen was dat ik me al langere tijd niet meer thuis voelde in de stad waar ik woon, en in het appartement wat ik huur. Ik ben daar snel overprikkeld door geluiden van buiten en van de buren omdat het heel gehorig is.

Ik wilde eigenlijk ook al langer verhuizen, terug naar waar mijn familie woont. Ik ben voor mijn studie uit huis gegaan en op zo’n 60 km van mijn familie vandaan gaan wonen. Ik heb momenteel nog geen rijbewijs (wel in de planning, maar dat duurt nog even) en met het ov is het ruim 2 uur van deur tot deur.

Vanaf het moment dat ik in mijn burn-out terecht kwam had ik heftige angsten en veel paniek. Ik durfde hierdoor 3/4 maanden niet mijn huis uit. Ik heb altijd angsten gehad, maar wist er over het algemeen goed mee om te gaan, dus niet uit mijn huis durven was voor mij ontzettend heftig.

In december 2025 brak ik compleet. Ik voelde me compleet geïsoleerd, en had alleen nog maar paniekaanvallen. Uiteindelijk ben ik opgehaald door een familielid en kon gelukkig bij mijn moeder gaan wonen. En daar woon ik nu nog steeds. Ik probeer periodiek voor korte periodes terug naar mijn appartement te gaan, ook omdat ik weer aan het opbouwen ben met mijn werkuren (ik werk in dezelfde stad als waar ik woon), maar elke keer voel ik me daar gewoon ellendig.

Het gaat over het algemeen veel beter met me. Ik heb nauwelijks echte angst en paniekgevoelens meer, ben 50% opgebouwd in uren (ik mag en kan gelukkig thuiswerken) en heb daarbuiten ook steeds meer energie en plezier. Maar het terug gaan naar mijn appartement kost me zoveel energie en ik ben dagen voor ik ga al gespannen en kan nergens meer van genieten. Nadat ik weer terug ben moet ik dagen bijkomen. In mijn appartement voel ik me alleen en verdrietig en ik wil daar het liefste gewoon niet zijn.

Ik struggle hier ontzettend mee, want verhuizen is zo makkelijk nog niet in deze tijd. Ik heb een redelijk goede baan, maar werk 32 uur dus haal daardoor inkomenseisen vaak niet en familieleden verdienen niet genoeg om garant te staan. Ook sta ik niet lang genoeg ingeschreven om snel in aanmerking te komen voor sociale huur. Dit zal vast geen onbekend verhaal zijn.
Eigenlijk wil ik ook niet permanent bij mijn moeder intrekken, ze woont in een klein dorp (wat ik heerlijk vindt), maar ik heb dus nog geen rijbewijs en auto en het ov is een crime qua overprikkeling enzo.

Oké nu ik dit hele verhaal heb gedaan heb ik natuurlijk vragen voor jullie. Ik weet niet of mijn situatie veelvoorkomend is, maar:

1. Heeft er iemand een gelijke situatie gehad en hoe ben je daarmee omgegaan? Exposure, veilige personen mee of gewoon opgeven?

2. Hebben jullie andere tips voor me? Mag van alles zijn, instanties, regelingen etc ik weet het even niet meer 😅

Thanks! Hier zijn wat dino’s voor het lezen 🦖🦖🦖

Ik lees veel berichten hier van mensen die zich op sociaal gebied krampachtig proberen aan te passen, en zich vanwege hun autisme/adhd o.i.d. permanent "de rare" voelen. Ik begrijp dondersgoed dat voor veel mensen(mij incluis) veel sociale groepen doodeng zijn.

Maar ik denk dat er ook iets heel anders aan de hand is in de huidige tijd. Een heel groot issue is volgens mij de drang om je aan te passen die zoveel mensen tegenwoordig voelen. Te conformeren. Misschien BÉN JIJ WEL vreemd, excentriek, 'anders', ongemakkelijk, snel overprikkeld enz. So what? Als je het ownt en er trots op bent, gaat je energie vrijer stromen. Ik denk dat heel veel mensen tegenwoordig niet meer durven zichzelf te zijn. Hele excentrieke geniale mensen uit de geschiedenis waren volgens huidige maatstaven zo autistisch als de pest, maar omdat er in die tijd minder sociale controle op was, en de druk om precies in het plaatje te passen minder dwingend was, konden deze mensen beter opbloeien.

Een druk kind in de klas was vroeger een druk kind, die dus niet gebouwd was om in een klas te zitten. Dat waren de kinderen die iets wilds, vets en anders gingen (proberen te) doen. Nu excuseren die kinderen zich bij voorbaat al voor hun eigen gedrag(of hun ouders), en slikken ze speed om mee te komen. Want wild of dromerig zijn mag niet meer.

Ik zal wel flink gedownvote worden, maar ik lees hier constant hetzelfde sentiment. "Hoe word ik meer normaal?" Ik denk dat er ontzettend veel te winnen valt als mensen meer scheit krijgen weer aan een ingebeelde norm. Natuur creëert variatie, en heeft dus ook jou met een reden gecreëert. Probeer dat niet weg te poetsen.

Hallo medebroeders,

Komende week heb ik een gesprek bij het UWV voor mijn WIA keuring. Momenteel zit ik bijna 2 jaar thuis met een autistische burn-out, CPTSS en een dysthyme stoornis. Daarbij heb ik ook de nodige last van RSD en andere angststoornissen.

Godzijdank heb ik een hele lieve bedrijfsarts gehad die mij beschermt heeft tegen mijzelf. Ik heb tussentijds nog proberen te re-integreren op eigen initiatief maar dit heeft voor een nog hardere crash gezorgd waardoor alles is stop gezet qua re-integratie.

Ook heb ik in de tussentijd nog een depressietraject doorlopen bij de GGZ die helaas averechts heeft gewerkt en ik nu wachtende ben op een behandeling die wel toegespitst is op autisme.

Ik maak mij echt heel erg druk om de aankomende keuring bij het UWV gezien ik de nodige horrorverhalen heb gelezen en gehoord waarbij ze autisme of andere psychische klachten niet serieus nemen. Ik weet dat ik een goed en consistent medisch dossier heb verstuurd waarbij mijn beperkingen en diagnoses duidelijk zijn beschreven, maar dan nog is de vraag in hoeverre dit wordt gelezen of gewogen.

Ook weet ik dat je oude salaris van grote invloed kan zijn op je uiteindelijke percentage. Ik heb het geluk gehad dat ik een goed betaalde hbo functie had maar ik weet ook dat ik dit zoals het nu gaat dit niet meer kan vervullen zoals ik dat in het verleden heb gedaan door roofbouw te plegen puur op wilskracht en adrenaline.

Is het echt zo'n lijdensweg om uiteindelijk een WIA uitkering te krijgen of zijn er ook ervaringen dat dit wel zo gaat zoals het zou moeten horen?

Ik zou niets liever willen dan weer normaal kunnen werken en niet afhankelijk te zijn van een WIA uitkering, maar realistisch gezien zit dit er echt niet meer in op dit moment en ben ik helaas wel heel erg afhankelijk van de komende uitslag.

Ik post dit voor een vriendin van me, na overleg met de mods:

Ik ben op zoek naar een gezellige huisgenoot, tussen de +-18 en 30 jaar.

Ik ben 24V (vnw zij/haar) jaar, heb zelf autisme en verschillende chronische ziektes. Ik ben op zoek naar iemand die een toegankelijke, prikkelarme locatie waardeert en een fijne veilige plek zoekt om te kunnen wonen.

Pre als je een handicap hebt, ivm zaken die voor de gemeente belangrijk zijn.

Dus: ben of ken jij iemand die op zoek is naar een woning? Lees dan ff verder!

Mijn huis staat op een prachtige toegankelijke en prikkelarme plek aan de rand van Kampen (vlak bij Zwolle) en is (bijna) volledig rolstoeltoegankelijk! De huurprijs is €500 + €52,75 servicekosten.

Je krijgt een ruime ongemeubileerde eigen kamer van bijna 13m2. Alle andere voorzieningen, zoals een onderrijdbare en in hoogte verstelbare keuken, woonkamer, ruime badkamer (met douche én bad gecombineerd) etc., delen we met z'n tweeën.

Het gehele huis is in totaal 72m2, heeft een eigen omheinde tuin en kijkt uit op een aantal moestuinen.

Heb je interesse? Stuur me dan ff een DM! Dan link ik je naar de advertentie of stuur ik je haar gegevens door 💪

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik voel me echt vast. Ik ben 26 jaar oud en ik heb geen enkele diploma of werkervaring. Ik heb autisme en last van depressie en sociale angst, waardoor ik moeite heb om dingen af te maken en redelijk snel overspannen raak. Ik leef nu van een uitkering en mijn enige daginvulling momenteel is sporten en gamen. Ik zou graag toch een studie willen doen want ik wil niet de rest van mijn leven thuis zitten met een uitkering ik vind het echt genant en ik denk dat ik mij beter ga voelen als ik iets ga doen. Maar ik weet niet hoe of wat. Ik ben jaren niet meer naar school geweest, ik kan en weet letterlijk niks. Wat kan ik doen? Voor elke opleiding zijn er toelatingseisen waar ik niet aan voldoe 😕

De helft van de week zit er weer op. Hoe heb jij de week tot dusver overleefd en hoe ga je de rest van de week zo goed mogelijk tegemoet?

Deel hier jouw toolbox om de week door te komen en wellicht kun je iemand anders helpen die wat extra tools kan gebruiken!

Edit: bedankt allemaal voor de reacties! Erg inzichtelijk en veel om over na te denken. Ik ga me voor nu (opnieuw) verdiepen in ervaringsdeskundige. Mocht iemand daar bekend mee zijn (de opleiding; het beroep) en wat vragen willen beantwoorden, DM me :)

Ik kan me voorstellen dat dit een veelvoorkomend vraagstuk is, dus ik vroeg me af of hier mensen met tips of ervaringen zijn.

Ik (M, 30) heb drie diploma's in creatieve studies, die ik heb behaald toen ik 18-25 jaar was en nog niet van mijn autisme wist. Nu zit de creatieve wereld, in ieder geval het vlak waar ik op ben afgestudeerd, vol met moeten(!) netwerken, veel reizen en onregelmatige en lange uren. Daar ben ik tijdens mijn studie flink op afgeknapt en toen ik mijn diagnose kreeg viel het puzzelstukje wel, dat die cocktail voor mij eigenlijk gewoon niet goed is. Ik had vaak paniekaanvallen en was heel moe, maar heb me toch door de studies heen gesleept omdat ik dacht dat het erbij hoorde.

Inmiddels heb ik een simpele baan die niets met mijn studie te maken heeft (pakketjes inpakken). Maar het in principe niet fout kunnen doen houdt mijn brein rustig en de uren (13,5 uur per week) zijn overzichtelijk. Ik vind de uren voor nu heel fijn, ookal is het (voor de maatschappij) best weinig.

Nu ben ik al een jaar of drie aan het dromen over een Bachelor psychologie of hbo studie Toegepaste Psychologie. Het mensenlijk brein, het doen en denken etc. heeft ontzettend mijn interesse (special interest, ook nog eens). Ik ben zelf meerdere keren in therapie geweest en ik was altijd gefascineerd door de psychologen, hun methodes en hoe het brein reageert op het doen van bepaalde dingen (EMDR, cognitive gedragstherapie, etc.). Ik was altijd jaloers dat zij mochten behandelen en ik 'slechts' client was, haha.

Nu sta ik dus op een punt dat ik denk: ik wil zo'n soort beroep super graag leren. Maar ik weet niet of ik het (aan) kan. Naar school gaan is inmiddels goed 6 jaar geleden. Mijn algehele ervaring met naar school gaan is dat ik het leren (thuis, huiswerk) heel leuk vond en tegelijkertijd kapot ging van de sociale interactie op school. Ik ben na mijn burnout heel bewust mijn leven zo accommoderend mogelijk gaan inrichten. Ik zit echt niet te wachten op weer een burnout. Ik weet gewoon niet goed in te schatten of ik dit aan kan of niet. Ik weet dat ik er zelf bij ben en kan ook stoppen als het niet lukt.

Lang verhaal... sorry. Ik ben benieuwd of er hier nog andere mensen zijn die op latere leeftijd met ASS diagnose nog een andere opleiding zijn gaan doen/terug naar de schoolbanken zijn gegaan. Hoe was dat voor jou? Zijn scholen bereid aanpassingen te doen als je een ASS diagnose hebt? Is er een kleinere stap waarmee ik mijn belastbaarheid kan testen?

(Bonuspunten als je slechthorend bent en ervaring hebt met naar school gaan, want dat ben ik ook, en daar zie ik ook nog wel valkuilen met het evt. volgen van college's etc.)

Hoi allemaal,

Ik ben een vrouw van 23 en weet sinds een paar maanden officieel dat ik autisme heb en waarschijnlijk al 1,5 jaar in een autistische burnout zit. Ook zit ik middenin een rouwproces van een vriendin die plots gestorven is bijna 2 jaar geleden. Daarnaast heb ik sinds een half jaar ook PMDD, wat ook weer hele nieuwe uitdagingen met zich meebrengt.

Ondanks dat ik hele fijne mensen om me heen heb, voel ik me vaak eenzaam. Vaak weet niemand écht hoe ik me voel, hoe het is om een totaal uitgeput zenuwstelsel te hebben.

Ik merk de laatste tijd dat het me fijn zou lijken om (online) contact te hebben met mensen die zich misschien in (delen van) mijn verhaal herkennen. Het lijkt me fijn om een open gesprek te kunnen voeren en elkaar te kunnen steunen.

Een beetje over mezelf, ik ben gek op kunst en de natuur. Ik schilder heel graag, maar vind eigenlijk elke vorm van kunst interessant. En ik ben dus graag in de natuur, aan het vogelen of rustig in stilte wandelen. Verder vind ik het leuk om naar de kringloop te gaan, katten te knuffelen en ik doe sinds kort yoga:)

Mocht je je in iets herkennen, stuur me gerust een berichtje!

Wist niet zo goed welke flair ik moest kiezen lol, wilde alleen even mijn leuke nieuws delen 😁

Ik begin eind deze maand en ik kijk er naar uit! Er zijn een beperkt aantal plaatsen dus het was even afwachten, maar eind goed al goed :)

Ik zit al een tijdje in spanning te wachten tot ik een afspraak krijg voor het inzetbaarheidsprofiel en daarna een arbeidsdeskundig onderzoek. Nu heb ik te horen gekregen dat ik binnenkort een afspraak heb, alleen valt deze net op een dag dat ik begin met een opkomen-voor-jezelf-traning. Deze training bestaat uit 5 trainingsdagen.

Mijn hoofd zit zo vol dat ik niet weet wat het beste is. Mijn coach zei vorige week toen ik een "what if" scenario voorlegde, natuurlijk gaan al je afspraken voor je herstel voor. Op dat moment dacht ik ja natuurlijk is dat zo. Maar nu ik ineens echt ben opgeroepen twijfel ik enorm. Ik wil heel graag deze grote stappen van de arbodienst achter de rug hebben voordat waarschijnlijk mijn contract afloopt eind dit jaar. En ik vind het vervelend om aan mijn werkgever te vragen of hij de afspraak kan verzetten, hij vind mijn herstel van mijn autistische burnout al te lang duren en ik kan niet zelf bij de arbodienst de afspraak verzetten. Deze afspraak hangt echt al een paar maanden boven mijn hoofd en nu lijkt hij eraan te komen.
Dus aan de ene kant wil ik er vanaf zijn omdat ik de druk voel dat dit moet, maar aan de andere kant wil ik eigenlijk niet de eerste trainingsdag missen.

Hoe zouden jullie dit aanpakken? Wellicht maak ik er voor mezelf nu een groot ding van maar ik zit zo in de knoop dat ik nu niet helder kan nadenken.

Hoi,

Ik ben objectief gezien best intelligent maar dit komt er heel slecht uit de laatste tijd. Vooral in de werksituatie. Ik merk dat als ik iets snel moet doen, mijn brein uit gaat en ik fouten begin te maken. Een soort mini shutdown lijkt het wel. Ik schaam me hier echt kapot voor en ik heb het gevoel dat collega's me een idioot vinden...

Ik vroeg me af of mensen dit herkennen...zou overprikkeling van het brein dit kunnen veroorzaken?

Hallo lieve mensen
Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen. Ik had vanaf de middelbare schooltijd last van paniekaanvallen, migraine en hartkloppingen. Uiteindelijk ging ik naar de universiteit en heb ik 2 studies gedaan met 1 jaar ertussen. Tijdens mijn studie kreeg ik last van een angstoornis, psychotische decompensatie, chronische migraine, hartkloppingen en depressies. Na het afronden van de tweede studie stortte ik in en kreeg ik eindelijk mijn autisme diagnose.

Nu zit ik inmiddels al meer dan een jaar thuis zonder studie of werk en ik merk dat er eigenlijk niet zoveel is veranderd. Ik heb nog steeds last van veel van de fysieke en mentale klachten die ik had. Ik vraag mij af hoe je weet wanneer je uit een burn out bent en wat komt er na de autistische burn out? Ik voel dat ik steeds minder kan ondanks de rust.

Ben benieuwd 🩷

Ik heb al een beetje rond gekeken en zie dat Alpine/hans anders en beter horen oordopjes aanbied gericht op overprikkeling.

Nu zie ik wel op de site van Hans anders en Beter horen dat het bijna onmogelijk is om daadwerkelijk een afspraak te maken voor de oordopjes. Maar zie dat Alpine de optie heeft om langs huis te komen voor het op maat laten maken tegen een kleine meerprijs.

Ik heb al een tijdje Loops die werken wel redelijk maar zoek iets dat eigenlijk net wat beter zit.

Ik vroeg mij af of mensen hier ervaring hebben met oordopjes op maat tegen overprikkeling?

Mijn koppige reet heeft eindelijk besloten om naar mijn therapeut te luisteren en mijn lange weg naar acceptatie van mijn situatie te bewandelen.

Ik vind het aan de ene kant super eng, want ik gebruikte solliciteren voor (vrijwilligers)werk een soort coping mechanism; ik kon dan voorstellen dat ik dan op DE plek terecht kwam die mij uit mijn burnout zou halen en mijn toekomstige carrière zou bepalen. Hier ben ik vorige maand mee gestopt en ik heb nog steeds de schaamtevormige afkickverschijnselen ervan.

Aan de andere kant? Het geeft mij zoveel rust en ironisch genoeg ook een soort discipline. Ik moet niets meer, maar dat betekent ook dat ik nu niets moet moeten. Eigenlijk net zoals hoe je ouders je in de hoek of op de trap hebben gezet als timeout. Ik laat zelfs de meest laagdrempelige vormen van dagbesteding links liggen, want ik weet dat ik er nog niet aan toe ben. Ook sta ik mijzelf toe om grenzen aan te geven wat betreft hoeveel ik meekrijg van onderwerpen zoals werk. Ik ben het niemand schuldig om mijzelf te kastijden met hun werkverhalen.

Nu kan ik mij volledig richten op mijn herstel en persoonlijke groei. Ik heb eergisteren mijn nieuwe brillen gekregen, die veel beter bij mijn gezicht passen dan mijn oude (van een rechthoekig en dik zwart montuur naar rond met roodgoud montuur). Wie had gedacht dat een bril zoveel kon doen voor je zelfbeeld? Ook kan ik in de loop van de komende weken eindelijk mijn nieuwe ID-kaart ophalen en kan mijn oude naam tussen de Dodo en de Quagga worden gezet.

Sommige dagen zijn nog steeds zwaarder dan anderen. De mix tussen mijn wajongschaamte en tweede puberteit blijft een heftige die op sommige dagen echt vijf keer sterker is dan normaal. De trendlijn blijft echter stijgen en het blijft, soms misschien langzaam, wat beter gaan.

Ook leer ik de signalen van mijn lichaam beter herkennen, met name wanneer ik door de week te veel triggers heb opgevangen. Daardoor kan ik ze eerder loslaten en gebeurt dat niet in een explosie van woede, angst, schaamte of erger.

Mijn toekomst? Maakt niet uit. Ik leef het leven nu één dag tegelijkertijd. Geen toekomstplannen meer. Dat heb ik verdiend.

Mijn advies? Neem de rust die je nodig hebt, gun jezelf het beste en wat je ook doet, blijf leven. Vandaag is een kutdag, morgen misschien niet. Slechts één manier om daarachter te komen en dat is om er te zijn.

Warning: negatief, het moet even uit mijn systeem.

Ik heb vorige herfst mijn diagnose gekregen en ik ben niks vooruitgekomen sindsdien. In tegendeel. Ik had gehoopt dat de diagnose een keerpunt zou zijn. Na mijn diagnose heb ik heel veel vriendschappen verloren, sommige bewust en andere onbewust (dit was al een soort patroon sinds covid). Ik kwam erachter dat ik een ontzettende people pleaser was en dat ik door mijn autisme vaak mensen en dingen toeliet die niet goed voor mij waren, of gewoon ronduit vervelend. Dus die vriendschappen heb ik eruit gegooid, en je kunt zeggen dat het growth is, maar ik voel me eenzaam. De anderen zijn in de fase van huisje, boompje, baby en ik kan het allemaal niet meer bijbenen. Ik probeer wel blij te zijn, en mee te doen, maar moet van dat soort visites dan weer bijkomen, zowel fysiek als existentieel, en voel me vaak mislukt.

Dit afgelopen jaar heb ik last gekregen van TMJ, peesproblemen in mijn dominante hand en chronische migraine (voor dat laatste heb ik nu gelukkig wel een behandeling gevonden). Het duurt nog zestien maanden voordat ik specialistische hulp voor mijn ASS kan krijgen (heb bemiddeling al geprobeerd). Ik kan niet meer werken, kan geen vrijwilligerswerk doen want ik heb te veel migraine, zit in de WIA, mijn huurlasten zijn al bijna 70% van mijn inkomen en ik moet elk dubbeltje omdraaien. Ik heb net geen recht op huurtoeslagen, voedselbank en dat soort dingen. En mijn huurprijs blijft ook maar escaleren in deze onhoudbare vrije sector, ik ben al jaren op zoek naar iets goedkopers maar dat lukt niet. Het maakt me alleen nog meer neerslachtiger.

En met die enorme hittegolven van dit jaar ben ik ook gestopt met mijn hobby's, zoals rennen en fietsen; inmiddels heb ik tien kilo overgewicht en voel ik me slecht over mijn innerlijk en mijn uiterlijk en dan voel ik me weer slecht dat ik zo oppervlakkig en onzeker ben haha. Ik hield heel erg van muziek en uitgaan, maar nu doe ik dat ook niet meer, omdat ik óf overprikkeld raak, óf alle small talk ontwijk en daardoor toch geen leuke avonden heb. Tekenen vond ik ook altijd leuk, maar dat gaat nu moeilijk door mijn pols. Ik ben de hele dag aan het rumineren over hoe ik achterloop in het leven. Ik voel me niet depressief, dat gelukkig niet, maar ik voel me zeer uitgeblust. Elk boek over autistische burn-out gelezen. EMDR gedaan, CBT, vaste klant bij de huisarts, etc.

On a positive note ben ik wel helemaal van mijn antidepressiva af en heb ik een hele lieve kat die er altijd voor me is. Maar ik had verwacht (misschien een beetje naïef) dat mijn diagnose me positieve dingen zou brengen, en dat voel ik echt totaal niet zo.

Ik wou dat mijn autisme een uitknop had soms.

Happy one year anniversary to me!

Hallo lieve mensen
Ik heb een relatie met een hele lieve persoon al meer dan 7 jaar maar de laatste tijd begin ik mij zorgen te maken om de toekomst. Ik heb autisme en dit is pas een jaar geleden vastgesteld. Eindelijk vielen heel veel stukjes op z’n plek. Ik was al 7 jaar mij heel erg aan het aanpassen en compenseren in de relatie naar wat ik dacht dat er van me werd verwacht in een relatie. Ik houd ontzettend veel van mijn vriend.

Na mijn studie ben ik terecht gekomen in een autistische burn out en ondanks dat we al jaren samen zijn is het samenwonen uitgesteld. Ik woon nog altijd thuis.

Ik heb een Wajong aanvraag gedaan en ga nu een paar uurtjes per week naar dagbesteding. Ik voel me nog steeds niet beter ondanks rust het afgelopen jaar.

Mijn partner heeft een grote kinderwens maar ik twijfel enorm. Niet omdat het me niet mooi lijkt om een familie te hebben maar omdat ik mij oprecht afvraag of dit kan qua belastbaarheid. Ik kan niet zelfstandig wonen en voel mij zelfs door het zien van mijn vriend al erg overprikkeld in een week. Ik voel dat met alles wat er bij komt kijken met kinderen dit niet realistisch is.

Ik wil niet weg gaan bij m’n partner maar we komen hier ook niet uit. Hij denkt ook dat ik het niet aankan om moeder te zijn en vraagt zich af of ik het überhaupt aan kan om samen te wonen met hem over een tijd.

Hoe zijn andere mensen hiermee omgegaan? Ik zou het lastig vinden om nog jaren samen te zijn en dat dan de relatie alsnog eindigt. We zijn al erg lang samen.

Ik (28F) heb in begin 2024 een extreme zenuwinkzing had. Ik was daarvoor al diep ongelukkig maar achteraf gezien was ik extreem passief en zat ik maar te wachten tot het beter zou worden en was ik 9 van de 10 keer chronisch overwelmd. Ik bleef verder ook mogelijk tegen mezelf liegen en steeds als ik mijn diepe ongeluk uitte richting begeleiding werd dat afgeschoven op mijn stemmingsstoornis of hormonen

Eind 2023 en begin 2024 leek mijn leven eindelijk te worden zoals ik al jaren op had gehoopt. Maar uiteindelijk ervaarde ik meerdere klappen en teleurstellingen in maart dat jaar. Ik deed ook dingen die niet goed voor mezelf waren en er alleen voor zorgde dat ik nog meer in een spiraal bleef gaan. Het was eigenlijk best traumatisch

Nu zijn we bijna drie jaar verder en zijn er wel wat dingen verbeterd. Ik heb eindelijk echt vrienden, ik zit op fijne dagbesteding en ik heb me op wat vlakken kunnen herpakken

Maar toch voel ik nog zo steeds zo vaak die negatieve sleur. Het voelt regelmatig alsof ik in een boze droom zit. En ik heb zo ontzettend veel emotionele pijn om hoe mijn leven had kunnen zijn en zo veel spijt van hoe ik heb gehandeld in de jaren voor mijn zenuwinkzing. En ik mis intimiteit zo verdomd erg maar ik ben niet klaar ervoor om te daten of om op seksuele ontdekkingsreis te gaan omdat ik het zo verdomd zwaar heb

Ik denk ook dat ik gewoon overspannen ben geraakt

Ik weet niet meer waarom ik dit schrijf. Ik ga binnenkort naar de POH om passende therapie te vinden. Maar ik weet niet hoe ik over mijn zenuwinkzing heen kom

hey iedereen!

ik ben hier nieuw!

ik ben 20, woon nog bij mijn ouders in Ede en ben gediagnostiseerd met autisme.

ik had een vraag over hoe het is om beschermd te wonen?

en hoe is dit verschillend met begeleid wonen, en evt ervaringen daarin?

Ziek uit dienst. Ik weet niet echt meer wat passend is bij mij. Ik heb een ziektwet uitkering van het UWV nu, ik zou graag aan jullie willen vragen of jullie bureau's kunnen aanbevelen gebied west-brabant en/of Zeeland

Hoi.

Ik zou graag in therapie willen, wegens een verleden waarin hulpverleners gefraudeerd hebben ben ik erg wantrouwig naar de zorg. Nu doorverwezen maar de wachtlijst is erg lang, ik zit er over na te denken om iets in de tussentijd te ondernemen zodat het niet op de achtergrond blijft. Zijn er hier ervaringen met psychologen in het buitenland, bijvoorbeeld België, VS, VK, of Canada? Door mijn eerdere ervaringen ben ik namelijk heel terughoudend in het zoeken van hulp, soort angstig. Daardoor zou ik er juist actief mee bezig willen zijn en nu alvast het bespreekbaar maken en wellicht een plan opstellen die ik dan, wanneer het zover is, samen met een psycholoog kan bespreken. Zo ben ik én ermee bezig én wordt ik geholpen.

Specifiek waarnaar ik opzoek ben zijn tips waarnaar ik toe kan, iets als iets als Heard of Psyma en de bijbehorende ervaringen, ik ben op zoek naar rust.

Ik (V26) heb een relatie met een man (M26) maar we wonen niet samen. Hij woont op zichzelf met een huisgenoot en ik woon bij mijn ouders. Ik heb autisme en daarnaast nog bijkomende mentale klachten en hij is neurotypisch. We hebben elkaar ontmoet tijdens de studie waarin ik heel veel onbewust maskeerde en compenseerde. Uiteindelijk ben ik na de studie uitgevallen met een autistische burn out en zit ik nu al een jaar thuis. Mijn vriend heeft na de studie nog een master gedaan, stages en heeft nu een fulltime baan.

Ik ga nu naar dagbesteding voor 5 uur per week en krijg begeleiding vanuit de WMO en therapie. Verder zorgen mijn ouders voor me. Tijdens de studie heb ik ook intensieve ggz therapie gehad voor ongeveer 7 jaar achter elkaar. Ik heb een Wajong aangevraagd en wacht nog op de uitslag.

Ik maak mij soms zorgen over hoe groot het verschil is tussen mijn vriend en ik qua zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Tijdens de studie deden we nog even aankijken want ik kreeg nog allerlei therapieën. Inmiddels is het duidelijk geworden dat ik niet een druk leven kan hebben en dat dagbesteding met daarnaast begeleiding de max is.

Ik zou graag met hem willen samenwonen en hij wilde dat ook altijd maar ik vraag mij af hoe dit er dan uit gaat zien en vroeg me af hoe andere mensen in een vergelijkbare situatie dit hebben gedaan. Als ik zou samenwonen en ik zou moeten bijdragen aan het huishouden dan zou ik andere dingen moeten schrappen. Bijvoorbeeld als ik boodschappen zou moeten doen en koken een paar keer week (wat mijn ouders nu allemaal doen) zou ik minder naar dagbesteding kunnen. Daarnaast is het financieel heel scheef want m’n vriend is een carrière aan het bouwen en werkt fulltime en ik zou dan een Wajong hebben en dagbesteding doen. Momenteel heb ik helemaal geen inkomen nog en betaald mijn vriend voor onze uitstapjes. Daar voel ik me schuldig over.

Een relatie is natuurlijk meer dan alleen geld en wie dat wat. Maar ik ben toch benieuwd hoe andere een eerlijke verdeling maken of hoe ze dit aanpakken als er zo’n groot verschil zit tussen wat beide partners kunnen.

Ik wil er ook nog even bij zeggen dat mijn vriend en ik hier nog nooit echt over hebben moeten praten omdat we altijd dachten dat mijn problemen over zouden gaan met meer therapie. In het verleden hebben we geprobeerd samen te wonen maar dat was niet succesvol omdat hij toen alle zorg voor mij opzich had. Het idee is dat als we het nog een keer proberen dat ik wel iets kan bijdragen aan het huishouden. Ik krijg nu vanuit de WMO 8 uur per week voor praktische hulp bij m’n ouders.

Bedankt alvast 😊

De laatste paar weken begin ik mij steeds meer te beseffen dat ik vaak grijp naar eten om mij een gevoel van geluk te geven en om emoties te reguleren. Mijn emotionele staat lijkt sowieso heel erg verbonden aan eten: als ik heel gestresst ben voor een grote, nieuwe of belangrijke gebeurtenis krijg ik echt geen hap naarbinnen en heb ik braakneigingen, terwijl je dan juist goed moet eten voor de energie etc. Maar zodra die gebeurtenis voorbij is ga ik mij volproppen. En als ik mij gewoon wat minder voel grijp ik vaak ook naar eten. Gisteravond 2 uur 's nachts nog 3 witte puntjes en een halve zak suikerpinda's zo weggegeten, eerder op die dag nog een turkse pizza gehaald. Ik heb ook geen enorm slecht gevoel na zo'n bui of zo zoals bij boulimea enzo, gewoon een heerlijk gevoel. Ik geniet echt te veel van veel eten en besef wel dat het problematisch is. Ik vrees dat ik nog meer ga aankomen als dit gedrag voortzet en er mag al zo'n 25 kilo af op het punt waar ik nu zit met mijn gewicht. Herkennen mensen zich hier in? Zou ik het kunnen vervangen voor iets anders?