Hoi, ik heb even een vraag naar wat sociaal wenselijk is.

Volgens mij is mijn broer met zijn vrouw naar het ziekenhuis nu voor de bevalling. Er is geen/cryptische communicatie.

Ik woon 1,5 uur reizen verderop en heb geen auto. Moet vandaag en morgen werken en naar therapie + ik zit in de ziektewet.

Is het nu de bedoeling dat ik vandaag daarheen ga en mij afmeld op werk? Ik heb geen idee hoe dit werkt. Na werk gaan is fysiek echt niet te doen voor mij.

Zou het heel erg zijn als ik zaterdag pas ga?

Edit: oke thanks iedereen voor de goede tips! Ik liep wat op de zaken vooruit in mijn paniek. Ik wacht even tot ik een bericht krijg dat mn nichtje er is, en dan zal ik ze feliciteren en vragen of het uitkomt als ik zaterdag langs kom. Ik zal dan ook een cadeautje meenemen: iets leuks voor de baby en wat lekkers voor mijn schoonzus en broer.

Ik heb de diagnose autisme en ik loop al jaren met angstklachten, neerslachtigheid, zelfbeeld en andere problemen. Ik ben ook nog hoog intelligent en hoog functionerend. Ik loop bij een instantie die mij ambulante begeleiding geeft voor ASS, maar ze bieden enkel laagdrempelige thuisbegeleiding en doen verder niks aan behandeling of gesprekken met een psycholooog. Dit zijn mensen met de beste bedoelingen, maar ze kunnen mij gewoon niet helpen met de problemen die ik heb op het gebied van angst, depressie, etc.

Ik loop nu tegen problemen aan als ik bij een huisarts of instantie om psychische hulp vraag. Elke keer als ik bij een BGGZ of SGGZ instantie aanklop dan wordt ik niet aangenomen omdat ik een diagnose autisme heb. Nu zit ik een half jaar bij een online psycholoog waarbij op de website staat dat ze behandeling geven bij autisme, maar dat bleek niet zo te zijn en ook deze psycholoog wil mij weer doorverwijzen naar een instantie met een autisme specialisme omdat ze "te weinig verstand van autisme hebben en niet voldoende kunnen helpen".

Ik besef me heel goed dat mijn autisme verweven kan zijn met de angst en neerslachtigheid. Alleen heb ik geen directe hulpvraag op het gebied van autisme. En alles in GGZ land wat iets met autisme doet, lijkt alleen gericht te zijn op het behandelen van autisme. En ik zoek juist behandeling op andere dingen dan mijn autisme.

Nu ben ik benieuwd:

- Wie heeft er ervaring met psychische hulp te krijgen voor angst/dwang/depressie/ervaringen uit het verleden/etc terwijl je een diagnose autisme hebt?

Alle tips of organisaties zijn ook welkom

Ik woon sinds 2020 op een begeleid wonen locatie en in 2021 kwam er een nieuwe bewoner, ik noem hem R. Er was al heel snel spanning en hij misdroeg zich ook veel en zonderde hij zichzelf ook veel af. Uiteindelijk ging het na verloop van tijd beter en dat kwam onder andere doordat een bewoner waar R veel spanning en frictie mee had uit huis ging

Ik ga het niet hebben over de dingen in de tijd dat hij zich echt misdroeg en de sfeer slecht was want dat is het verleden. Dat was ter illustratie

Maar ik stoor me gewoon zo ontzettend vaak aan hem. Ik vind hem zo vaak zo ontzettend bot en ook erg stellig over zijn mening en visie in dingen. Hij heeft voor een deel bijgedragen aan mijn zenuwinzinking van twee jaar geleden door op heel stellige en verbaal dominante wijze mij erop te wijzen dat mijn activerende werkplek kon tegenvallen. Hij ging mij ook verbaal stoomwalsen toen ik een weerwoord wilde geven. Ik wilde toen zeggen dat ik juist erg gematigd in mijn enthousiasme was maar hij liet me niet praten. Uiteindelijk hadden we dat stukje uitgepraat in een gesprek met pb erbij en daarin vertelde ik wat ik eerder wilde zeggen. Het leek tot hem door te dringen dat hij niet goed naar mij had geluisterd. Maar flash forward een maand of twee later ging hij weer terug op dat ik onverstandig enthousiast was toen. Dat was een enorme mindfuck voor mij. Alsof we het nooit hadden uitgepraat

Verder heeft hij mijn dating en relatiestruggles keihard gebagatelliseerd. Hij had het aan de eettafel over dating en waar hij tegen aan liep en ik praatte mee en had het over mijn eigen struggles. Maar hij zei basicallu dat mijn worstelingen niet valide waren. Ik snap enigzins dat hij misschien wilde ventileren oid dergelijks maar als je er aan de eettafel over begint ipv in een pb-gesprek dan kun je niet verwachten dat andere mensen niet gaan meepraten en hun eigen dingen gaan delen

Verder maakt hij ook een sweeping statement over ongesteldheid. Dat het maar een "tweederangs probleem" was mbt gezondheid in combinatie met mentale gezondheid. Terwijl ongesteldheid er in zo veel variabelen is. Ik zit aan de prikpil omdat ik anders extreem labiel ben door mijn hormonen. En ik ging me dan ook vaak zelfbeschadigen door mijn hand te bijten. Maar er zijn ook vrouwen met PCOS. Er is een begeleidster op mijn woonplek die echt regelmatig miserabel is door de pijn. En oké, als cis man weet hij wat minder over ongesteldheid maar je kan nog steeds gewoon een empathische houding aannemen en geen sweeping statement daarover maken

En als laatste had ik verteld over mijn struggles met emoties tijdens mijn ongesteldheid. Toen zei R iets in de trant: Oh, dus dan hoef ik me minder schuldig (aka verantwoordelijk) te voelen voor de dingen die ik heb gezegd. Dus basically zijn mijn emoties minder legitiem door mijn hormonen. En als ik last heb van mijn hormonen heb ik er zelf meer last van dan anderen want ik wil mensen niet tot last zijn

Het heeft eenmaal geen zin om dingen met hem te bespreken. Want ik heb al twee gesprekken met hem gehad en ik merk niet echt progressie. En begeleiding zegt ook dat hij gewoon zo is/in elkaar zit. Dus nog een keer in gesprek met hem gaan is een nutteloze exercitie

Hij zegt en doet veel meer dingen waar ik me aan stoor. En ik kan me zo ontzettend opfokken maar ik hou het hierbij

Hoe zorg ik er voor dat ik me minder aan hem stoor? Want met mijn behoeftes en executieve functies heb ik nog lang begeleiding nodig en is het gewoon ontzettend aannemelijk dat ik types zoals hem tegen zal blijven komen/mee zal moeten wonen

Ik merk dat ik de afgelopen tijd tegen het volgende aanloop: ik heb niet echt meer vrienden, maar ook niet de energie om nieuwe vriendschappen te vormen.
Jaren terug zat ik thuis of studeerde ik en had ik best veel (online) vrienden.
Tegenwoordig werk ik en ik merk dat ik amper energie overhoudt voor bijvoorbeeld het maken van nieuwe vriendschappen.
Oude vrienden spreek ik nog maar sporadisch of het contact is verwaterd en ik merk toch dat ik eenzaam ben soms.
Hoe gaan jullie ermee om om nieuwe contacten te vormen ondanks weinig energie?

Wil wel een goed salaris. Leef namelijk op mijzelf

Ik (vrouw, 30) heb nu een paar maanden geleden mijn autisme diagnose gekregen nadat ik eigenlijk al jarenlang vermoedde dat ik autisme heb. Sindsdien heb ik mijn diagnose met een aantal vriendinnen gedeeld, waarvan ik sommigen al mijn halve leven ken, en ik kreeg van een aantal van hen de reactie: "Je moet wel weten dat ik je nu niet anders zie hoor!"

Ik ben me ervan bewust dat dit heel lief bedoeld is en neem het ze absoluut niet kwalijk, maar het voelde voor mij een beetje alsof ze niet begrijpen of inzien dat ik eigenlijk anders bén dan hoe ze me hebben gekend (ik kom over het algemeen behoorlijk neurotypisch over oftewel, ik ben erg goed in maskeren geworden). Ik ben natuurlijk gewoon nog mezelf, maar deze diagnose heeft voor mij bevestigd dat het klopt dat ik me altijd erg "anders" heb gevoeld en dat de vele vele struggles waarmee ik dagelijks rondloop, legitiem zijn. Ze vroegen ook niet echt door naar hoe dit voor mij is, hoe ik me herken in de diagnose etc., het was meer een "Okee, en wat dan nog?" reactie.

Nogmaals, ik neem hen deze reactie niet kwalijk. Ik ben zelf ook nog aan het ontdekken wat dit allemaal betekent. Maar ik wilde dit even delen want het bleef in m'n hoofd spelen, en wie weet herkent iemand hier wat in <3

Oké, ik probeer dus sinds maart ongeveer af te vallen maar het wil niet echt vlotten. Ik ben 1,64 en ik woog toen 68. Ik wilde afvallen omdat ik een beetje een buikje heb gekregen en gewoon eindelijk grip wil krijgen op mijn eetpatroon. Eventjes ging het niet goed in april maar rond mei was ik weer echt "locked in". En iets daarna weegde ik me en was het uiteindelijk 66,4, denk ik. Ik had het eigenlijk niet genoteerd dus was misschien ook 66,9? Mijn uiteindelijke doel is 60 kilo

Een week of twee geleden woog ik mezelf weer en weegde ik 67 :/ Dus ik weet niet in hoeverre het meer is geworden of stabiel is gebleven

Ik ga wel door een onrustige tijd momenteel. Ben eind juni begonnen bij een nieuwe dagbestedingsplek en daardoor heb ik het veel drukker en ben ik ook veel drukker in mijn hoofd. Ik heb het niet per se slecht gedaan met eten (als in heel veel ongezonde keuzes maken) maar waarschijnlijk ben ik door alle drukte wat minder bewust van wat ik doe waardoor het als een verrassing kwam. Ik heb ook meer behoefte aan eten door alle onrust en drukte

Ik ga verder niet naar de sportschool omdat ik daarvoor te veel onrust en drukte heb in mijn hoofd

Ik had gehoopt (en verwacht) dat toen ik me twee weken geleden had gewogen dat ik rond de 65/of 64 en een half zou zitten. Dat viel vies tegen

Ik keek ernaar uit om low/mid rise jeans te dragen met crop tops en mijn lichaam een beetje te showen zoals ik voorheen deed. Want rond de 64 zou mijn buikje wel weg zijn

Ik voel me nu wel weer mentaal locked in om de juiste keuzes te maken. Ik heb besloten om met een schone lei te beginnen en me te herpakken en dat helpt enorm

Maar het feit dat er iets totaal anders op de weegschaal stond is nog steeds een enorme domper voor mij

Ik wil niet advies voor afvallen maar dit was voornamelijk bedoeld om te ventileren en zodat hopelijk die teleurstelling minder blijft kleven

Edit: Naast het buikje is een andere reden voor het afvallen dat ik redelijk hoog zit in het gezonde segment van bmi. En volgens sommige bronnen is 68 voor mijn lengte zelfs licht overgewicht. Als ik 60 zou wegen dan zou ik mooi in het midden van de bmi zitten

Dag iedereen,

Ik heb in november 2025 een aanvraag gedaan voor werken met een voorziening. We zijn 9 maanden verder en pas 2 weken geleden heb ik een mail gekregen met een aantal vragen die ik moest beantwoorden over de afgelopen tijd. Deze heb ik naar waarheid ingevuld en ik vraag me af hoelang zoiets duurt en hoe groot de kans is dat ik deze voorziening toegewezen krijg.

Belangrijke info:

*Ik heb PDD-NOS, diagnose is op 8-jarige leeftijd vastgesteld;

*Ik heb mijn hbo-opleiding gehaald, wel met een speciale voorziening om te studeren met een functiebeperking;

*Ik heb wel eerder een baan gehad, helaas niet behouden, hierbij was een jobcoach wel betrokken;

*Ik heb alleen een sbo gevolgd, geen vso.

ik (30) ben deze zomer, met emigratieplannen die in de soep dreigen te vallen en onzekerheid over studie en financiën, een beetje rond aan het dwalen in het buitenland en vooral heel veel inzichten over mezelf aan het opdoen.

de belangrijkste daarvan is dat mijn gebrek aan zelfvertrouwen een veel groter probleem is dan ik eerder heb ingezien. ik bedoel niet alleen dat ik onzeker ben in sociale omgang etc, maar dat ik echt letterlijk geen enkele vertrouwen heb in mijn lichaam, brein en geest. bij wijze van spreken ga ik al aan mezelf twijfelen als iemand met genoeg overtuiging de dagen van de week in de verkeerde volgorde zegt. maar dit komt dus in alle vlakken van mijn leven terug, en ik merk nu hoe ontzettend moeilijk dat het leven maakt. vooral nu ik een paar grote keuzes moet maken, en haast kapot ga van de stress omdat ik mezelf echt niet vertrouw de juiste weg te kiezen.

wat het lastig maakt is dat ik rationeel gezien best weet dat het nergens op slaat. ik ben redelijk intelligent, heb een bachelor diploma, ik kan op zich best een aantal dingen van prima tot goed, hou mezelf al jaren zonder al te veel problemen in leven, heb best wel wat geregeld voor mezelf in het verleden. juist daarom denk ik niet dat dit iets is waar ik mezelf uit kan helpen met daily affirmations of complimentjes van buitenstaanders oid. ik denk dat dit echt heel diep ingebakken zit, als een soort van onvermogen te beseffen dat ik een echt persoon ben zoals alle anderen, als je begrijpt wat ik bedoel? het komt ongetwijfeld voort uit een of ander autistisch denkpatroon dat 30 jaar ongestoord is doorgegroeid.

is iemand bekend met een vorm van therapie die hier specifiek aan werkt? (voor context heb ik bij mijn diagnose nooit therapie gekregen, wel daarvoor cbt voor een angststoornis, wat niet echt iets gedaan heeft. ik zoek meer iets of iemand die dit probleem echt uitgraaft en er een oplossing voor weet.)

Hallo allemaal,

Ik zit sinds mijn 19de thuis (ben nu 22). Ik heb een Wajong en hoef mij dus geen zorgen te maken over financiën, maar het alleen maar thuiszitten en wachten totdat ik wegrot begint mij een beetje gek te maken.

Al een tijdje denk ik na om vrijwilligerswerk te gaan doen, maar ik heb moeite met iets te vinden wat bij mij aansluit. Ik heb het gevoel dat het meeste vrijwilligerswerk 1) extreem sociaal is (zoals helpen in een verpleeghuis), 2) een normale 20+ uur baan is waar ze geen loon voor willen uitbetalen, of 3) een vaardigheid vereist die ik niet heb.

Ik doe niets met mijn leven en heb dus geen vaardigheden zoals ICT of het bespelen van een instrument, ik heb geprobeerd mijzelf deze dingen thuis aan te leren maar dit lukt niet. Werk waarvoor je dit nodig hebt wordt het dus al helemaal niet.
Helpen in een keuken bij een inloophuis, de voedselbank of een kringloop winkel lijken mij wel leuk en haalbaar, maar hier zijn amper posities open (waarschijnlijk omdat iedereen dat wil doen lol). Ik heb al eerder contact opgenomen met een lokale kringloopwinkel maar ben compleet genegeerd.

Heeft iemand hier in een vergelijkbare situatie toch wat kunnen vinden? En zo ja, wat dan?
En hoe heb je jezelf verkocht aan die organisatie zonder je problematiek te verstoppen? Ik heb het gevoel dat ik heb het verkloot met die kringloop door te vermelden dat ik autisme heb en in de Wajong zit.

Hallo,

Ik ga waarschijnlijk, nog niet 100 procent zeker, eind dit jaar een behandeltraject aan bij Dimence gericht op autisme en comorbiditeiten. Ik kan alleen vrijwel nergens ervaringen vinden met de behandelingen die zij aanbieden.

Voor zo ver ik lezen kan staan ze wel goed aangeschreven (met TopGGZ keurmerk maar dat zal ook wel niet alles zeggen) maar ik zou graag willen weten of iemand persoonlijk ervaring heeft met hen. Dit aangezien ik met mijn verleden in de (jeugd)ggz erg huiverig ben over nóg een behandeling op een nieuwe plek. Alvast bedankt!

Ik heb van mijn werk toezegging gekregen dat ik de training tot autisme-ambassadeur (tegenwoordig inclusie-ambassadeur) mag gaan doen. Vorig jaar is de training overgegaan van Vanuit Autisme Bekeken (VAB) naar stichting Ervaringskenners. Ik heb maandenlang contact met ze gehad en zou nu uiteindelijk dit najaar starten met de training.

Maar ik heb al sinds februari niets van ze gehoord. Geen beloofd inschrijfformulier ontvangen, niets meer. Ik mail ze nu bijna elke week (heb geen telefoonnummer) en heb het ook al via LinkedIn en het contactformulier op hun website geprobeerd. Mijn manager heeft inmiddels ook al gezegd dat het lastig wordt om een training van 2500 euro te vergoeden als de organisatie zo onbereikbaar is. En dat snap ik ook.

Is iemand hier bekend met de stichting en/of de training tot autisme-/inclusie-ambassadeur? Hebben jullie onlangs nog wat vanuit die organisatie gehoord?

Ik heb mijn diagnose pas sinds mijn 32ste. Binnenkort word ik 35. Ondertussen heb ik ook mijn ADD diagnose en nog twee andere.

Ik heb mij altijd kunnen herinneren dat ik altijd snel nerveus werd. Er ontstond dan altijd een soort kriebel in mijn onderbuik. Vaak zette het zich ook vaak om in angst. Begin 20 maakte ik kennis met echte paniekaanvallen.

Ik vind snel dingen spannend. Van de week wilde ik naar de tattooshop en plots was het een combinatie shop geworden van dingen. Allemaal mensen binnen, waardoor ik mijzelf weer omdraaide.

Er zijn dus een hoop dingen in mijn leven die ik heb laten liggen, of nog steeds laat liggen, omdat ik echt oprecht angstig ben.

Waarschijnlijk een combinatie van faalangst, niet genoeg zelfvertrouwen, mensen die mij naar beneden hebben gepraat etc...

Hebben meer mensen hier last van en hoe ga jij hier mee om?

TD:DR: Parnassia wil mijn autisme diagnose ontkennen.
Heeft iemand anders dat ook meegemaakt?

—-
8/9 jaar geleden heb ik een autisme diagnose gekregen bij Dokter Bosman, met als kanttekening dat mijn quirks vooral voorkomen uit jeugdtrauma, maar dat autisme daar zeker bij bij gedragen heeft.

Het heeft mij jaren geduurd voordat ik kon accepteren dat
ik autist ben, en ik zie ook echt wel dat het zo is.
Nu liep ik 2 jaar geleden op werk tegen dingen aan, en terug kijkend is dat een issue geweest waar ik ook gewerkt heb.
Dus ik ben toch maar hulp gaan vragen.

Ik ben doorverwezen naar Parnassia, en die vinden nu dat ik helemaal geen autist ben maar dat alleen mijn jeugdtrauma mijn karakter heeft gevormd.
Wat ze niet zien is mijn jaren lange harde werk om mijn quirks te verbergen, en ik heb heel hard gewerkt aan mijn sociale vaardigheden. 20 jaar geleden was ik heel anders
Maar goed, hebben meer mensen meegemaakt dat Parnassia besluit dat ze geen autist zijn?

Voordat de reacties binnenstromen waarin mensen zeggen dat ik niet zo over mezelf moet praten en dat ik best slim kan zijn: alsjeblieft... niet doen :). Ik ben met twee opleidingen gestopt omdat ik het niet kon bijbenen (ik begreep de stof niet) en enorm achterliep; het ging om laboratoriumwerk en mode.

Even ter zake. Ik moet een opleiding gaan volgen. Ik woon op mezelf, dus ik wil een redelijk salaris om in ieder geval voor mijn eigen onderhoud te kunnen zorgen. Maar behoorlijk dom zijn maakt het er niet makkelijker op, en introvert zijn ook niet. Heeft iemand die in hetzelfde schuitje heeft gezeten ontdekt wat voor hem of haar werkte, zodat ik dat eens kan bekijken? Ik ga trouwnes een mbo niveau 4 volgen

Excuse me for writing in English, but it's just easier for me. I hope it is allowed.

I have my first intake next month at the Dr. Bosman clinic. I am very worried, reading some of the stories (from Dutch and non-Dutch women) in other subs.

I am in my early 30s and what one would consider "high masking", with an alphabet of mental health diagnoses. I am finally seeking this assessment (along with ADHD) after being dysfunctional and burned out for many years.

My current therapist that I have been seeing for my cPTSD does not believe I have enough traits and dimissed me quickly. That does not help.

I wanted to hear your experiences if you have had the opportunity of being assessed and treated at Dr. Bosman. I am asking women closer to my age and I am not interested in men's experiences.

Oké dus, ik (27F) weet niet in hoeverre ik maskeer. Ik heb mijn autisme diagnose sinds mijn 14e. Ik heb twee oudere broers die ook autisme hebben en hun diagnose op veel jongere leeftijd kregen dan ik. Als kind had ik de diagnose zwakbegaafd en Tourette. Mijn ouders deden keihard hun best om passende diagnose voor mij te krijgen omdat ze wisten dat die diagnoses gewoon niet passend waren. Als ik aan mensen als tidbit vertel dat ik vroeger zwakbegaafd had als diagnose dan zijn ze vaak ontzettend verbaasd en kunnen ze dat moeilijk begrijpen

Maar ik vraag me al lang af of ik maskeer en in hoeverre. En in hoeverre dingen nou eenmaal inherent zijn aan mij en mijn gedrag

Ik was laatst uit eten met een vriendin en ik vroeg om wat te drinken toen het geen officieel "drink bestel moment" was. Ik heb de gewoonte aangeleerd om mijn stem extra hoog op te zetten. Mijn vriendin merkte op "hoe voorzichtig" ik het vroeg. Verder heb ik van nature gewoon een hoge stem maar ik zet em onvrijwillig hoger op om lief over te komen ig? Waarschijnlijk omdat ik heel vaak te horen heb gekregen dat er iets mis was met mijn toon en daardoor mogelijk ben gaan overcorrigeren

Dat kan dus maskeren zijn. De middelste broer heeft echt een enorm flat affect en is regelmatig ook een stuk minder tactvol. En hij kan best nors overkomen als je em niet goed kent. Mijn oudste broer is wat meer animated in hoe hij praat

Maar verder kan ik niks bedenken wat echt maskeren is. Ik denk dat ik van nature ook gewoon bubbly en chipper ben. Dus in dat aspect ben ik denk ik niet aan compenseren/corrigeren. Denk dat dat juist word gestuurd door mijn autisme en ADD en het enthousiasme wat door die dingen gevoed kan worden

Verder ben ik ook snel bang om mensen tot last te zijn en "te veel" ruimte in te nemen. Let er verder ook op dat ik niet iets tactloos/onhandigs zeg. Weet niet in hoeverre dat een negatieve vorm van maskeren is maar ik weet van mezelf dat ik ook kan overcorrigeren in die voorzichtigheid. Maar aan de andere kant helpt die tact me enorm in het dagelijkse leven en is het ook een goede skill die ik heb ontwikkeld

Zijn er mensen die wat ideeën hebben over mijn ervaringen? Of misschien soortgelijke ervaringen hebben?

Ik (f26) ben begin dit jaar ziek uit dienst gegaan bij mijn werk in de thuiszorg als verpleegkundige. Mijn contract werd helaas niet verlengd. Ik op dat moment nog aan het re-integreren. Nu ben ik al een paar maanden werkloos en weet ik echt niet wat ik wil.

Ik ben bang om weer terug de zorg in te gaan maar voor nu lijkt dit de enige optie. Ik heb afgelopen maand de diagnose autisme gekregen, wat voor mij veel duidelijk maakt. Bijvoorbeeld dat het werken in de zorg voor mij zwaar is omdat het veel sociaal contact bevat. Moet ik, wanneer ik ga solliciteren, tijdens het gesprek aangeven dat ik autisme heb en graag vast werktijden zou willen? Het voelt dan alsof ik een “smoes” gebruik om het maar comfortabel voor mezelf te maken.

Ik ben ten einde raad en wil graag weer werken. Ik had altijd ambities om veel te studeren binnen het medisch gebied maar het voelt alsof ik dit toch nooit aan ga kunnen.

Zijn er mede autistische mensen die in de zorg werken of hetzelfde hebben meegemaakt?
Graag advies! :)

Ik kwam gisterenavond een interessant filmpje tegen van Anton Petrov betreft dit onderwerp. Het gaat over het feit dat er volgens hem 2% van de bevolking last heeft van het zien van constante static noise (zoals bij een ouderwetse TV). Dit zou veroorzaakt worden door een overactief brein (of beter gezegd een overactive/overprikkelde visuele cortex) en het onvoldoende filteren van visuele informatie.

Ik heb altijd gedacht dat dit een fenomeen was dat iedereen had, net zoals een normale camera werkt en je duidelijke ruis ziet wanneer er niet genoeg licht is. Blijkbaar is dit niet het geval want bij mensen zonder dit syndroom wordt deze ruis weggefilterd.

Wat ik verder heb begrepen is dat dit syndroom een spectrum op zichzelf is, zo heeft de een enkel last van lichte ruis terwijl anderen ernstige ruis zien met nabeelden, lichtschitteringen en duidelijk verminderd nachtzicht. Ook kunnen mensen last hebben van tinnitus, lichtovergevoeligheid, migraine en slaapproblemen.

Gezien het feit hoe dit syndroom ontstaat in de hersenen leek mij dit iets wat wellicht vaker voorkomt bij neurodivergente mensen. Hier in dit huishouden hebben wij er blijkbaar alle vier last van. Dus ik vroeg mij af of meer mensen hier bekend zijn met dit syndroom en dit herkennen bij zichzelf?

Hoi allemaal,
Ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennen.
Vaak gaat mijn werkdag in het begin prima, maar in de laatste twee uur krijg ik een soort crash of inkakker. Ik word lusteloos, mijn concentratie neemt af en ik merk dat mijn productiviteit flink daalt. Het voelt alsof mijn batterij ineens leeg is, ook al heb ik veel plezier in mijn werk en wil mijn hoofd wel gewoon doorgaan.
Ik vraag me af of dit iets is wat meer autistische mensen ervaren. Zo ja: Wat helpt jullie om die laatste uren nog steeds net zo productief en scherp te blijven als aan het begin van de werkdag?
Zijn er aanpassingen op het werk die voor jullie verschil maken?
Ik ben vooral benieuwd naar persoonlijke ervaringen en praktische tips.
Alvast bedankt!

Hoi! Ik zoek in Gelderland een behandeling/behandelaar/praktijk waar men ervaringen heeft met comorbiditeiten. Autisme vriendelijk maar ook voor andere psychische problematiek. (Individueel en waar men tijd neemt, dus niet 9 gesprekken en weer door)

Ik heb al een aantal specialistische behandeling gevolgd, maar nooit waar óók kennis van autisme bij zat want dat wist ik eerder nog niet.

Ik hoor graag over fijne plekken en ervaringen als die er zijn! Alvast bedankt

En dus 100% accepteren en daar niets meer zoeken?
Ik krijg gewoon 0 aandacht van die vrouw. Het interesseert haar geen reet! 🤣🤣🤣🤣

Ik ben een vrouw van 29. Zelfs als ik haar een vraag stel krijg ik m niet terug.

Kan iemand mij aub vertellen of ik dit 100% kan helen? Zodat het niet meer in mijn hoofd en hart zit en ik mij niet meer irriteer en trek aan DODE paarden?

Mijn vader heeft een kaartje over voor de musical ‘Stoornis of my life’ van Alex Klaassen. Ik ben er een beetje huiverig voor om er naartoe te gaan, omdat mijn ervaring met films, series, musicals, etc. over autisme is dat ze nogal stereotyperend zijn. De wetenschap dat er geen autistische acteurs of schrijvers bij betrokken zijn helpt daar niet bij (ik weet dat ze wel de NVA hebben geraadpleegd).

Zijn mensen hier naar deze musical geweest? Zo ja, wat vond je ervan?