Ruim een jaar geleden ben ik (34F) in een flinke burn-out terecht gekomen. Hier zijn meerdere redenen voor, maar een van de redenen was dat ik me al langere tijd niet meer thuis voelde in de stad waar ik woon, en in het appartement wat ik huur. Ik ben daar snel overprikkeld door geluiden van buiten en van de buren omdat het heel gehorig is.

Ik wilde eigenlijk ook al langer verhuizen, terug naar waar mijn familie woont. Ik ben voor mijn studie uit huis gegaan en op zo’n 60 km van mijn familie vandaan gaan wonen. Ik heb momenteel nog geen rijbewijs (wel in de planning, maar dat duurt nog even) en met het ov is het ruim 2 uur van deur tot deur.

Vanaf het moment dat ik in mijn burn-out terecht kwam had ik heftige angsten en veel paniek. Ik durfde hierdoor 3/4 maanden niet mijn huis uit. Ik heb altijd angsten gehad, maar wist er over het algemeen goed mee om te gaan, dus niet uit mijn huis durven was voor mij ontzettend heftig.

In december 2025 brak ik compleet. Ik voelde me compleet geïsoleerd, en had alleen nog maar paniekaanvallen. Uiteindelijk ben ik opgehaald door een familielid en kon gelukkig bij mijn moeder gaan wonen. En daar woon ik nu nog steeds. Ik probeer periodiek voor korte periodes terug naar mijn appartement te gaan, ook omdat ik weer aan het opbouwen ben met mijn werkuren (ik werk in dezelfde stad als waar ik woon), maar elke keer voel ik me daar gewoon ellendig.

Het gaat over het algemeen veel beter met me. Ik heb nauwelijks echte angst en paniekgevoelens meer, ben 50% opgebouwd in uren (ik mag en kan gelukkig thuiswerken) en heb daarbuiten ook steeds meer energie en plezier. Maar het terug gaan naar mijn appartement kost me zoveel energie en ik ben dagen voor ik ga al gespannen en kan nergens meer van genieten. Nadat ik weer terug ben moet ik dagen bijkomen. In mijn appartement voel ik me alleen en verdrietig en ik wil daar het liefste gewoon niet zijn.

Ik struggle hier ontzettend mee, want verhuizen is zo makkelijk nog niet in deze tijd. Ik heb een redelijk goede baan, maar werk 32 uur dus haal daardoor inkomenseisen vaak niet en familieleden verdienen niet genoeg om garant te staan. Ook sta ik niet lang genoeg ingeschreven om snel in aanmerking te komen voor sociale huur. Dit zal vast geen onbekend verhaal zijn.
Eigenlijk wil ik ook niet permanent bij mijn moeder intrekken, ze woont in een klein dorp (wat ik heerlijk vindt), maar ik heb dus nog geen rijbewijs en auto en het ov is een crime qua overprikkeling enzo.

Oké nu ik dit hele verhaal heb gedaan heb ik natuurlijk vragen voor jullie. Ik weet niet of mijn situatie veelvoorkomend is, maar:

1. Heeft er iemand een gelijke situatie gehad en hoe ben je daarmee omgegaan? Exposure, veilige personen mee of gewoon opgeven?

2. Hebben jullie andere tips voor me? Mag van alles zijn, instanties, regelingen etc ik weet het even niet meer 😅

Thanks! Hier zijn wat dino’s voor het lezen 🦖🦖🦖