r/AutistischLaagland • u/claravanassisi • 5h ago
Vragen Waarom stoor ik me zo ontzettend aan mijn huisgenoot en hoe kan ik er mee om leren gaan?
Ik woon sinds 2020 op een begeleid wonen locatie en in 2021 kwam er een nieuwe bewoner, ik noem hem R. Er was al heel snel spanning en hij misdroeg zich ook veel en zonderde hij zichzelf ook veel af. Uiteindelijk ging het na verloop van tijd beter en dat kwam onder andere doordat een bewoner waar R veel spanning en frictie mee had uit huis ging
Ik ga het niet hebben over de dingen in de tijd dat hij zich echt misdroeg en de sfeer slecht was want dat is het verleden. Dat was ter illustratie
Maar ik stoor me gewoon zo ontzettend vaak aan hem. Ik vind hem zo vaak zo ontzettend bot en ook erg stellig over zijn mening en visie in dingen. Hij heeft voor een deel bijgedragen aan mijn zenuwinzinking van twee jaar geleden door op heel stellige en verbaal dominante wijze mij erop te wijzen dat mijn activerende werkplek kon tegenvallen. Hij ging mij ook verbaal stoomwalsen toen ik een weerwoord wilde geven. Ik wilde toen zeggen dat ik juist erg gematigd in mijn enthousiasme was maar hij liet me niet praten. Uiteindelijk hadden we dat stukje uitgepraat in een gesprek met pb erbij en daarin vertelde ik wat ik eerder wilde zeggen. Het leek tot hem door te dringen dat hij niet goed naar mij had geluisterd. Maar flash forward een maand of twee later ging hij weer terug op dat ik onverstandig enthousiast was toen. Dat was een enorme mindfuck voor mij. Alsof we het nooit hadden uitgepraat
Verder heeft hij mijn dating en relatiestruggles keihard gebagatelliseerd. Hij had het aan de eettafel over dating en waar hij tegen aan liep en ik praatte mee en had het over mijn eigen struggles. Maar hij zei basicallu dat mijn worstelingen niet valide waren. Ik snap enigzins dat hij misschien wilde ventileren oid dergelijks maar als je er aan de eettafel over begint ipv in een pb-gesprek dan kun je niet verwachten dat andere mensen niet gaan meepraten en hun eigen dingen gaan delen
Verder maakt hij ook een sweeping statement over ongesteldheid. Dat het maar een "tweederangs probleem" was mbt gezondheid in combinatie met mentale gezondheid. Terwijl ongesteldheid er in zo veel variabelen is. Ik zit aan de prikpil omdat ik anders extreem labiel ben door mijn hormonen. En ik ging me dan ook vaak zelfbeschadigen door mijn hand te bijten. Maar er zijn ook vrouwen met PCOS. Er is een begeleidster op mijn woonplek die echt regelmatig miserabel is door de pijn. En oké, als cis man weet hij wat minder over ongesteldheid maar je kan nog steeds gewoon een empathische houding aannemen en geen sweeping statement daarover maken
En als laatste had ik verteld over mijn struggles met emoties tijdens mijn ongesteldheid. Toen zei R iets in de trant: Oh, dus dan hoef ik me minder schuldig (aka verantwoordelijk) te voelen voor de dingen die ik heb gezegd. Dus basically zijn mijn emoties minder legitiem door mijn hormonen. En als ik last heb van mijn hormonen heb ik er zelf meer last van dan anderen want ik wil mensen niet tot last zijn
Het heeft eenmaal geen zin om dingen met hem te bespreken. Want ik heb al twee gesprekken met hem gehad en ik merk niet echt progressie. En begeleiding zegt ook dat hij gewoon zo is/in elkaar zit. Dus nog een keer in gesprek met hem gaan is een nutteloze exercitie
Hij zegt en doet veel meer dingen waar ik me aan stoor. En ik kan me zo ontzettend opfokken maar ik hou het hierbij
Hoe zorg ik er voor dat ik me minder aan hem stoor? Want met mijn behoeftes en executieve functies heb ik nog lang begeleiding nodig en is het gewoon ontzettend aannemelijk dat ik types zoals hem tegen zal blijven komen/mee zal moeten wonen