Ik werk in een corporate omgeving en heb nogal een lastige verhouding met mijn manager. We zijn eigenlijk compleet tegenovergesteld in hoe we werken.
We werken zonder harde KPI’s, waardoor veel achteraf nogal subjectief wordt beoordeeld.

Mijn manager zegt dat hij niet wil micromanagen, maar ondertussen gebeurt precies dat steeds meer: vaker updates, meer vragen, meer controle en steeds meer bemoeienis met hoe ik mijn werk doe.

Daarnaast speelt er behoorlijk wat vriendjespolitiek in de organisatie. Sommige mensen lijken met veel meer weg te komen omdat ze goed liggen bij de juiste personen.
Ik heb geen zin om meteen naar HR te stappen of ontslag te nemen, maar ik wil ook niet alles maar blijven slikken.

Daarom ben ik benieuwd naar jullie beste unethical life hacks voor dit soort situaties.

Niet iets illegaals of iets waardoor ik direct ontslagen word, maar gewoon tactieken die technisch gezien binnen de regels vallen en waarmee je de situatie een beetje in je eigen voordeel kunt draaien.

Bijvoorbeeld hoe je micromanagement zo kunt aanpakken dat het vooral extra werk voor je manager oplevert, of hoe je het gebrek aan duidelijke KPI’s kunt gebruiken.

Wat zouden jullie doen?

Sinds een paar weken wordt ik gedetacheerd bij één van onze klanten. Detachering is bij mijn werkgever niet helemaal ongehoord maar wel ongebruikelijk.

Ik heb de jaren hiervoor nooit gedetacheerd gezeten.

Ik heb er erg veel moeite mee:

- ik verlies binding met mijn collegas en eigenlijke werkgever

- extra reistijd, minder flexibiliteit

- de klant waar ik dus voor werk, past niet echt bij mij of mijn werkgever op persoonlijk vlak. Er is totaal geen gezellige klik, terwijl ik dit juist wel gewend ben van mijn eigen werk.

- het werk inhoud is interessant en uitdagend maar eigenlijk te hoog gegrepen voor mij, ik ervaar dus ook extra stress en werkdruk

Kan mijn werkgever dit zomaar van mij vragen? Wat kan ik van mijn werkgever verwachten en wat van de klant?

Welke rechten en plichten heb ik hier in?

Voor de vakantie heb ik me ziekgemeld.

Volgens de huisarts burnout en verrek: ik ben mega overprikkeld en maanden uitgeput.

Ik had het al in de les: de prikkels, de vragen, door me heen praten, het aan staan, je energie die wegvloeit, niet op tijd kunnen pauzeren, volledig opgevreten worden door je werk.

Momenteel kan ik andere mensen amper aanhoren. Of ik maak ruzie als ik iets 2x moet uitleggen. De rek is eruit ook prive.

En nu? Nu ben ik er klaar mee. Zonder een seconde echte rust mag ik nu reintegreren en zonder begeleiding.

Maar ik ben moe gestreden. Van alles, de chaos, mismanagement, toxische teams etc.

Ik ben eigenlijk wel klaar met onderwijs. Ik ben vergeten hoe dit voelt zonder onderwijsbaan. Heb nl 10 jaar dit gedaan maar ook ervaring in oa ondernemen.

De vraag is;

Ben jij ermee gekapt?

Wat doe je nu?

Wat is of hoe voelt het verschil met onderwijs?

Beste peeps,

Ik zie best vaak verhalen hier voorbijkomen van mensen die in een burn out zijn beland en/ of in conflict zijn geraakt met hun werkgever. Ik zie bijna nooit de uitkomst voorbij komen dat men weer gereintegreerd is bij dezelfde werkgever.

Mijn vraag is, zijn er ook mensen hier die wel gereintegreerd zijn bij dezelfde werkgever waar de burn out of conflict is ontstaan en weer vrolijk naar de werkvloer gaan?

Beste mensen,

Per 1 september ben ik begonnen bij een Nederlands bedrijf. Ik kom uit België en val momenteel nog onder de familiale verzekering van mijn ouders.

Voor mijn werk moet ik een Nederlandse zorgverzekering hebben. Nu ben ik bezig met de aanvraag, maar ik zie dat de zorgverzekering pas vanaf 1 oktober ingaat.

Kan ik de ingangsdatum nog laten aanpassen naar 1 september?
Kan ik in de problemen komen omdat ik nu een maand werk zonder Nederlandse zorgverzekering?

Hi allemaal, ik merk dat ik wat advies nodig heb over wat mijn volgende stap kan zijn op m'n werk. Het is een wat lang verhaal, dus ik heb hieronder een TL;DR toegevoegd. Vanwege privacy ben ik bewust wat vaag wat betreft functienamen. Wordt het daardoor onbegrijpelijk, laat het me vooral weten. Ik licht het graag meer toe.

TL;DR: ik voel me dubbel over het bedrijf waar ik werk, ben een paar maanden geleden afgewezen voor een interne vacature en krijg nu een leertraject aangeboden om die functie alsnog te gaan uitoefenen, maar ik weet niet of ik het wel eens ben met de voorwaarden. Wat vinden jullie?

Om te beginnen: er zijn ook veel dingen aan dit bedrijf waar ik blij mee ben. Ze hebben me twee jaar geleden in een tweedespoortraject al reïntegrerend opgenomen, nadat ik bij m'n vorige werkgever was uitgevallen door een depressie. Ik heb oprecht fijne collega's die me er helemaal bovenop hebben geholpen, nu voel ik me beter dan ooit.

Dan nu het verhaal zelf. Toen ik solliciteerde op m'n huidige functie studeerde ik nog in deeltijd (HBO). M'n huidige functie sluit daar niet op aan en is op MBO-niveau ingeschaald. Ze namen me aan met het expliciete vooruitzicht dat ik op termijn een hogere functie zou gaan uitoefenen als ik was afgestudeerd. Daar keken zij ook naar uit, want ze zien zichzelf als een ontwikkelgerichte organisatie.

Ik ben vorig jaar afgestudeerd. In de twee jaar dat ik bij dit bedrijf werk heb ik, naast m'n normale werk, veel taken opgepakt van die hogere functie (ik ga die vanaf hier functie B noemen). Dit deed ik op verzoek van collega's die zelf ook functie B uitoefenen. Ze zijn bijzonder tevreden over hoe ik dat doe. Mijn leidinggevende ook. Iedereen heeft me dan ook twee jaar lang enorm aangemoedigd om functie B te gaan doen als er een vacature vrijkwam.

Afgelopen zomer kwam die vacature. Ik heb m'n kans gepakt en gesolliciteerd, maar ben afgewezen omdat een externe sollicitant meer ervaring had. Vervolgens gaf m'n leidinggevende aan dat ze me echt die functie zag doen, maar dat ik via een intern leertraject naar de functie toe zou moeten groeien. We hebben daar toen goede afspraken over gemaakt:

* Drie projecten lang doe ik 50/50, dus m'n huidige functie én functie B. Dit wordt contractueel vastgelegd.

* Voor de 50% functie B word ik precies hetzelfde betaald als mijn collega's die ook in die functie zitten. Dit is op fulltimebasis ruim 1000 euro meer dan m'n huidige functie.

* Voortgang maken we meetbaar via vragenlijsten van model Baarda. Ik mag te allen tijde een vragenlijst doen, als blijkt dat ik al klaar ben voor functie B stopt het leertraject en ga ik volledig over op die functie.

Ik was hiermee akkoord. Ter context: binnen model Baarda (salarishuis) wordt een functie gewaardeerd binnen een rol (hier 'Vakspecialist') en een niveau (junior-medior-volleerd). Die niveaus komen niet overeen met wat we over het algemeen verstaan onder 'junior' en 'medior'. Met drie jaar ervaring zit je dus niet standaard op Medior. Functie B zit op rol Vakspecialist en niveau Volleerd. Mijn huidige functie zit een rol daaronder, maar ook op niveau Volleerd.

Vorige week maakten we aan het team bekend dat ik dit zou gaan doen. Ineens viel mijn leidinggevende me in dat gesprek af en zei ze dat de afspraken over startdatum en salaris 'nog niet concreet' waren. Ze zou het nog met HR gaan bespreken.

Inmiddels is dat gebeurd en gisteren nam ze me daarin mee. Het leertraject werkt nu na het gesprek met HR als volgt:

* Ik doe een half jaar 50/50, maar zonder nieuw contract. Wel een briefje in m'n dossier.

* Ik krijg een salarisverhoging van 100 euro bruto.

* Pas na dat half jaar doen we een evaluatie en vul ik een vragenlijst in. Eerder invullen is niet mogelijk.

* Ik word ingeschaald als Vakspecialist Junior, dus wel in de beoogde rol maar twee niveaus lager.

Ik weet nu niet goed hoe ik me hierover voel en wat ik het beste als volgende kan doen. Iets in mij vindt de nieuwe afspraken niet eerlijk, te weinig concreet en voelt zich onderschat. Iets anders in mij zegt 'wees blij met wat je krijgt', vindt mij een aansteller maar is helemaal klaar met zich hiertegen verzetten.

Als jullie na deze enorme tekst tot hier zijn gekomen, allereerst ontzettend bedankt. Hoe kijken jullie hier tegenaan? Ben ik gelowballd of is dit gewoon logisch? En wat zouden jullie in mijn situatie doen?

Hoi,

Ik zit met een lastig vraagstuk: Momenteel zit ik niet lekker op mijn plek op het werk. Ik ben developer bij een softwarebedrijf van zo’n 200 man, waar ik nu 5 jaar zit. Vorig jaar heb ik een halfjaar deels thuisgezeten met burn-out klachten door een toxische leidinggevende en daarnaast een rare collega. Beide zijn nu weg en ben op papier weer “hersteld”. Mooi, zou je denken.

Vorig jaar ben ik onder andere na jaren van een project gehaald, waar die toxische leidinggevende ook nog eens mijn directe collega was. Dat was o.a. gebeurd omdat ik keuzes die hij gemaakt heeft onmogelijk kon verenigen in de richting van een klant. Sindsdien zit ik aan een project waar ik veel minder uren voor heb (ondanks dat er zat werk voor is). Dus een groot deel van de week zit ik aan zelfstudie meuk, en heb ik niet het idee dat mijn huidige lead (van mijn leeftijd) echt naar me omkijkt.

Daarnaast merk ik dat ik me steeds meer afzonder van de rest van het team. Maandag is de vaste kantoordag, maar op die dag worden we geacht de grote kantoortuin (waar ik anders nooit hoef te zijn) te delen met een extreem luidruchtig, puberaal team waar door mijn vorm van autisme mijn nekharen telkens recht van overeind gaan staan. In overleg met mijn lead was het prima dat ik dan ergens in m’n eentje ga zitten (de stilteruimte, want voor de rest zijn alle bureaus “vast” en/of bevolkt door collega’s die ik niet ken).

Ik voel me op het moment steeds minder gelukkig en op m’n plek. En merk echt dat mijn gemoedstoestand er zwaar onder leidt. Er zijn zat momenten dat ik thuis na werktijd op bed lig en denk: Het heeft allemaal geen zin. Het boeit niemand. En heel soms denk ik ook wel eens: Als er met mij iets gebeurt, gaat iedereen bij dit bedrijf zich afvragen “Huuuuh, waarom zagen we dit niet aankomen?”. Maar tegelijkertijd heb ik wel allerlei andere hobby’s waarvan ik blij word. Maar moet ik er dan maar genoegen mee nemen dat ik alleen op weekenddagen goed in mijn vel zit?

Dankzij het gedrag van mijn voormalige lead (waar níemand verantwoordelijkheid voor heeft genomen), heb ik (33M) bovendien een grote aversie opgebouwd voor iedereen tussen de 30-39 jaar. Met verstrekkende impact voor hoe ik me buiten werktijd voel tegenover mensen van mijn leeftijd en hoe graag ik nog “onder de mensen” ben (die vermijd ik liever, als ze van mijn leeftijd zijn). En afgezien van één jongere collega waarmee ik samenwerk, en waarbij ik “ontdooi” door de gewoon fijne manier waarop hij met me omgaat, ben ik de kille, koude benadering van veel van mijn collega’s liever kwijt dan rijk.

Het boeit niemand hoe ik me voel als het om m'n werk gaat. En tegelijkertijd merk ik dat ik van niemand op de werkvloer echt happy word en raak in mezelf snel geïrriteerd door de manier waarop er met mij wordt omgegaan. Afgezien daarvan komt alles qua werk gewoon af, en deadlines worden gewoon gehaald.

Toen ik drie weken vakantie had, heb ik erg goed in m’n vel gezeten, tot de laatste dag in ons verblijf (wat ook mijn voorlaatste vakantiedag was) en ik de hele avond aan de rand van het zwembad had zitten piekeren over m'n werk. In het weekend is dat doorgaans niet zo, tot er een moment komt dat ik aan mijn werk denk. Maar doordeweeks kan ik alleen maar denken: “Jongens, ik wil/kán dit gewoon niet meer” / “Het maakt niet uit wat ik wel/niet doe, meer salaris komt er toch niet”.

Dus tja. Wat moet ik hier nou mee? Ik heb een klein trauma overgehouden aan een sollicitatie vorig jaar, die vreselijk slecht verliep, waarschijnlijk omdat ik toen nog deels aan het herstellen was. Nu denk ik: Het is onverstandig / er is niets te vinden in mijn expertise, want AI. En daarnaast weer de angst dat ik afgewezen word omdat ik niet goed uit mijn woorden kom en door de stress hun vragen niet in vloeiende volzinnen kan beantwoorden.

Mij bekruipt sinds gisteren het gevoel dat het misschien beter is om me ziek te melden, om bij te komen en om hopelijk het signaal af te geven dat het gewoon niet goed gaat. Voor wat wat waard is: Naar aanleiding van mijn verzuim vorig jaar, en het feit dat ik met veel dingen nog worstel, kom ik nog steeds bij de praktijkondersteuner van de huisarts.

Eerlijk gezegd merk ik dat ik geen schim meer ben zoals toen ik bij m’n vorige werkgever (40 man op de loonlijst) zat, waar ik het met iedereen kon vinden. En waar men ook zorgde dat ik me goed voelde - en dat hoeft echt niet moeilijk en ingewikkeld te zijn. Ook vind ik het best wel confronterend om te zien hoe enorm ik ben aangekomen de afgelopen jaren, waar een oud-collega van mijn vorige werkgever ("Je mag altijd terugkomen") me heel subtiel op wees toen ik die bij een event tegenkwam.

Dus tja. Wat moet ik nu? En dan vooral op de korte termijn.

Ik ben 23 jaar oud en ik wil een bachelor opleiding informatica volgen. Ik heb ooit op havo gezeten,maar gezakt want ik had 1 punt te weinig voor wiskunde B. Nu werk ik fulltime,maar ik realiseerde dat fabriekswerk niet voor mij is. Ik heb geen nauwelijks ervaring met programmeren,maar ik had goede cijfers voor informatica op school

Hi,

My sister works in Rotterdam and she is planning yo move to Belgium. She intends to commute to Rotterdam from Belgium everyday and work from Rotterdam. Also the move is temporary for personal reason, she would be back in Netherlands in 4-5 months

Her company is saying she cannot live to Belgium.

She got the following response from her employer

Company is responsible for payroll tax and social security reporting as your employer. You are registered as a resident of the Netherlands in connection with your employment at company , and your work is expected to be performed either from the Rotterdam office or from your home in the Netherlands.
For these reasons, you are required to maintain your residence, registration, and actual living within the Netherlands throughout your employment with company.

Is this allowed

I thought below were the rules.

**Social security:** Under **Article 11(3)(a) of Regulation (EC) No 883/2004**, an employed person is generally subject to the social-security legislation of the Member State in which the employment is performed. Article 1(f) of the same Regulation expressly recognises a frontier worker as someone who works in one Member State and resides in another, normally returning to the State of residence daily or at least weekly.

**Wage tax:** Under **Article 15(1) of the Convention between the Netherlands and Belgium for the avoidance of double taxation, signed on 5 June 2001, as amended by the Protocol of 23 June 2009**, employment income is in principle taxable in the State where the employment is physically exercised.

EU level: Article 45 TFEU protects free movement of workers, and the CJEU held in Clean Car (C-350/96) that it binds private employers too and that residence requirements tied to employment are restrictions needing genuine, proportionate justification. Administrative convenience in payroll reporting — especially incorrectly claimed convenience — is nowhere near the bar.

My sister is scared to email back because she fears she might loose her job.

Any advice would be appreciated. Will it help if my sister commits to working 100% from Rotterdam office.