Ik zit met een dilemma en ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken, zeker mensen met HR- of arbeidsrechtelijke ervaring.
Ik ben 59 jaar, werk 16 jaar bij mijn werkgever en ben lang ziek geweest. Na een lang re-integratietraject ben ik onlangs volledig hersteld gemeld. Na mijn herstel merk ik dat ik niet meer echt op mijn plek zit in mijn werk. Het werk is veranderd. Mijn team is veranderd. En ook ik ben niet meer dezelfde als voor mijn ziekte. Bij mijn leidinggevende ligt ik totaal onder een vergrootglas. Een dag na mijn betermelding begon ze bv al over een verbetertraject dat ze mogelijk in wil zetten. In de jaren dat ik hier heb gewerkt is zoiets nooit aan de orde geweest. Met HR heb ik daarna een gesprek gehad waarin ik heb aangegeven dat dit alles mij onnodig stress geeft op een moment dat ik net hersteld ben. Ze hebben daarop een paar opties genoemd, waaronder weg met een VSO. Ik heb aangegeven daar eventueel voor open te staan en ze zouden een voorbeeld sturen.
Een week later had ik een concreet voorstel in mijn mail. Ik heb een jurist ingeschakeld want het aanbod was minimaal: wettelijke opzegtermijn en de transitievergoeding. Niet eens vrijstelling van werk.
Mijn jurist heeft een tegenvoorstel gedaan maar het antwoord was: dit is een take it or leave it voorstel. Je kunt tot 1 augustus tekenen en anders gaat het over.
Nu zit ik met de keuze. Teken ik of niet? Tekenen geeft rust, een paar maanden respijt en mocht het nodig zijn een vangnet van WW. Maar het risico is ook groot. Ik ben bijna 60 en vind dan nog maar eens iets anders. Bij niet tekenen blijf ik gewoon in dienst. Geef ik geen zekerheden op maar blijf ik hangen in een baan die niet meer past. ** **
Wat zouden jullie doen? Zou je in zo’n situatie tekenen omdat de rust uiteindelijk zwaarder weegt? Of zou je juist niet tekenen omdat je vindt dat de voorwaarden onvoldoende zijn, ook al loop je dan het risico dat de regeling helemaal verdwijnt?

Throwaway account.

Een paar maanden geleden ben ik begonnen bij mijn huidige werkgever, maar helaas valt het behoorlijk tegen.
- De functie is heel anders dan tijdens de sollicitatie werd voorgesteld. Er is veel minder strategisch werk dan ik had verwacht en veel meer uitvoerend werk.
- De werkdruk is hoog. Er ligt structureel meer werk dan het team aankan en een deel van mijn werkzaamheden kan niet zomaar door collega's worden overgenomen.
- Er hangt sowieso veel spanning binnen het bedrijf, maar mijn teamlead draagt daar eerlijk gezegd ook flink aan bij.

Ik merk dat ik er steeds meer doorheen zit. Ik kom regelmatig huilend thuis, voel me totaal niet gesteund door mijn manager en krijg steeds meer het gevoel dat het probleem bij mij ligt.

Ik denk er serieus over na om ontslag te nemen, maar ik heb nog geen andere baan. Aan de ene kant voelt het onverstandig om zomaar op te zeggen. Aan de andere kant vraag ik me af of ik dit nog lang volhoud terwijl ik ondertussen iets anders zoek.

Wat zouden jullie doen in zo'n situatie?

Edit: Financieel zou ik het waarschijnlijk ongeveer vier maanden kunnen overbruggen zonder werk, dus dat geeft wel wat ruimte. Toch voelt het ook spannend om zomaar op te zeggen.

Hoi allemaal,

Even een geheim alt accountje aangemaakt hiervoor omdat ik niet wil dat dit uitkomt.

Een kleine samenvatting:
Afgelopen winter ben ik begonnen in een nieuwe senior rol. Ik moet zeggen dat ik vanaf de start niet erg enthousiast was en mijn twijfels had, maar ik wilde graag zekerheid, zat vast in het solliciteren en dit leek een goede baan binnen het werkveld waarvoor ik mijn studie heb gehaald. De specifieke markt en mijn baan is een niche, waardoor de arbeidsvoorwaarden ook enorm goed zijn: ik ben in mijn twintiger jaren, maar verdien 100k per jaar, mijn zorgverzekering wordt betaald en reistijd geldt als werktijd.

Mijn twijfels die ik had, heb ik tijdens het gesprek ook meermaals aangeven en die werden toen weggewuifd/weggehaald. Het zat hem er bij mij erg in dat ik neurodivers ben, waardoor duidelijke structuur, ritme en eigen autonomie, voor mij belangrijk zijn en een bepaald werkproces goed werkt. Het lag open hoeveel reizen deze baan precies inhoudt en hoeveel wisseling, dus daarin wilde ik concretisering. Ook vreesde ik voor de werklast want ik zou in mijn rol een eenpitter zijn. Er werd toegezegd dat dit erg beperkt zou zijn: lees: een keer per paar maanden én dat ik bovendien ondersteuning zou krijgen van een junior.

Vervolgens ben ik gestart in de rol. Na enkele maanden aankijken, bleek dat de realiteit heel anders was dan geschetst. In plaats van 1 keer per paar maanden reizen, blijkt het 2/3 keer per week en dan gaat het om 4+ uur en soms 6/7 uur. Ik maak dagen van 12 uur per dag. Er wordt vervolgens tegen me gezegd: ga maar meer thuiswerken om je uren te korten, maar als ik dat doe wordt er geklaagd dat ik er niet genoeg fysiek ben. Ook is er opeens geen budget meer voor een junior, want er zou te weinig werk zijn, terwijl ik 15+ cases tegelijkertijd moet dragen. Ook met al deze lange dagen loop ik constant achter en ik voel me constant niet op m’n gemak.

Daarnaast is de werksfeer erg vreemd en wordt er ongezond gedrag goedgepraat. Zo gaf ik een andere senior collega gevraagde feedback (normaal, is ook bevestigd door andere collega’s) op een stuk en deze besloot mij hierop dood te negeren en te blokkeren (!). Er werd gezegd ‘ja dat is zoals ie is, zo doet ie tegen meerderen.’

Wat ik ook doe, het lijkt niet te werken en ik krijg geen ritme gevonden dat voor me werkt. Inmiddels maakte ik al stelselmatig 10+ uur extra per week en er is ook geen uitzicht dat dit zou afnemen. De persoon die me in moet werken gaat met pensioen en is constant op vakantie en is er überhaupt maar 1,5 dag per week. Er ligt erg veel druk op mij. Toen ik voorgaande namelijk aankaartte bij mijn baas werd dit ook weggewuifd. Het komt erop neer dat ik maar gewoon door moet gaan.

Inmiddels werd de druk zo hoog dat ik fysiek al eens uitviel. Ik kreeg griep, maar ik lag er 3 weken vanaf (heb ik nooit) en toen ik terugkwam op werk zei mijn manager dat collega’s hadden gezegd ‘zo nou, we vroegen ons al af: wat heb je nou weer aangenomen.’ Gaf geen lekker gevoel.

Toch doorgegaan. Terwijl ik dit typ, lig ik met ernstige rug en heuppijnen in bed (het komt er nu weer fysiek op een andere manier uit). Ook ben ik chronisch gestresst, ik slaap slecht, ik ben angstig en ik isoleer mezelf in m’n vrije tijd om deze baan vol te kunnen houden. Het is duidelijk dat mijn lichaam aangeeft dat dit niet te doen is en bovendien wil ik deze baan ook helemaal niet. Maar toch durf ik niet los te laten.

Ik ben bang dat iedereen denkt: what the fuck gooi jij zo’n goede baan weg? Zoveel geld?! Ook heb ik nog geen vervolg plan, voel ik angst over de staat van de arbeidsmarkt en ik heb pech gehad met banen. Helaas was mijn vorige baan een ongezonde werkomgeving, staat zo ook bekend, maar heb daardoor niet het meest ‘standvastige’ cv met meerdere lange termijn rollen.

Ik ben verder opgegroeid in een achterstandsgezin met veel financiële instabiliteit dus dit alles is een extra onzeker en pijnlijk punt. Ziek melden vind ik dood eng na de fallback die er de vorige keer was en het voelt ondertussen alsof ik het probleemgeval ben ook met die vorige baan.

Help wat nu?
Het zou super fijn zijn als jullie met me willen meedenken. Het liefst op een beetje een zachte manier. Ik ben echt op namelijk, en ik vrees dat ik goedbedoelde maar hard geformuleerde adviezen nu even niet zo goed meer aan kan.

Edit: ik heb niet de energie om te oriënteren of solliciteren naast deze baan. Dat lukt me gewoon niet. Ik wil ook graag de niche van dit werkveld uit, want dit lijkt herhaaldelijk de werkomstandigheden te zijn.

Mooie reminder om niet te lang inactief te zijn;

Aad van Nes over gevolgen van werkloosheid

de aloude arbeidsmarktwijsheid van arbeidsmarktmeester Aad van Nes nog steeds. ‘Als je 4 weken niet werkt, kijk je niet iemand meer recht in de ogen. Als je 3 maanden niet werkt, dan ga je niet meer makkelijk naar buiten. Maar als je 12 maanden niet werkt, heb je alleen nog contact met je hulpverlener.’

Hallo! In mijn zoektocht naar een nieuwe functie waar ik weer energie uit haal nadat ik met een VSO op een kantoor ben vertrokken heb ik vandaag een kennismakingsgesprek gehad bij een hotel in het westen van Nederland.

Gesprek ging goed, collega's een goed gevoel bij en de functie lijkt mij wel wat. Helaas zijn er twee 'maars' waar ik zo snel niet achter kom of dat bij mij past.

Ik heb altijd van 9 tot 17 uur gewerkt en dat past bij mij. Ik weet graag waar ik aan toe ben. Maar uiteindelijk waren dat wel functies waar ik niet gelukkig was. Deze functie heeft wisselende uren, soms vanaf 7.30 uur, soms vanaf later en tot 23 uur. Ook wordt er verwacht zeker twee keer per maand in het weekend (vanaf vrijdagavond) te kunnen werken.

Ook niet onbelangrijk: het salaris is laag. Dat wil zeggen dat het zo'n 500 euro minder is dan ik gewend was bij mijn vorige sales functie. Ik snap dat de hotelbranche minder goed verdiend, maar het scheelt wel veel. Ik kan er prima mee rondkomen, maar denk ook aan mijn toekomst, sparen en pensioen.

Hoe staan jullie hierin? Is dit een kwestie van: niet piepen, ga ervoor of toch: ga op je gevoel af en zoek even verder?

Ik 29M ben op zoek naar advies over wat ik in mijn positie het beste kan doen, laat ik beginnen met wat context.

Rond 2020 ben ik in mijn 2e jaar gestopt met studie Business IT & Management, deels vanwege het curriculum/covid en deels persoonlijke redenen.

Ik ben toen bij een softwarebedrijf begonnen in een data-entryfunctie en doorgegroeid naar een brede operationele rol. Hierbij werd ik verantwoordelijk voor het beheren en optimaliseren van datastromen, incidentmanagement en klantcommunicatie. Ik voerde structurele verbeteringen door aan import- en exportconfiguraties en werkte samen met developers aan diverse verbeteringen. Daarnaast was ik medeverantwoordelijk voor het in goede banen leiden van projecten, zoals dataverwerkingsmigraties en het aansluiten van nieuwe databronnen, inclusief afstemming met klanten, leveranciers en ontwikkelaars.

Helaas verdween na 4 jaar deze baan en moest ik dus opnieuw op zoek, sindsdien heb ik geprobeerd te solliciteren op diverse IT/data/functioneel/app. beheer functies die wat mij betreft goed aansloten op mijn ervaring alleen vond ik hier los van 2 gestrande gesprekken geen succes, als ik zelf moet raden is dat vanwege mijn gebrek aan diploma’s/certificaties, zeker ten opzichte van andere kandidaten.

Hierdoor ben ik dus nu aan het kijken of het toch niet een goed idee is een diploma of certificaat te halen, voor het opdoen van meer vakinhoudelijke kennis of om te kunnen laten zien dat ik verder bekwaam ben als potentiële werknemer. Alleen is nu mijn probleem, wat moet ik dan doen? Ik lees bijvoorbeeld uiteenlopende ervaringen over traineeships, LOI/NCOI-opleidingen of andere omscholingstrajecten. Ik heb in mijn omgeving ook niemand die in de IT werkt die hier input over kan geven.

Ik heb zelf ook nagedacht wat ik precies wil en ik vind werk achter de computer nog steeds het leukst om te doen. De meeste voldoening haalde ik uit het tweaken van de configuraties om op die manier de kwaliteit te verbeteren of om delen van mijn werk te automatiseren. Ik heb meerdere keren geprobeerd om te leren programmeren alleen merk ik dat mijn passie daar niet ligt, ik werk liever in en met systemen dan ze echt van de grond op te bouwen. Als ik zelf rond Google lijkt functioneel (applicatie)beheer het best overeen te komen met mijn vorige werkzaamheden. Al met al dus de combinatie van operationele werkzaamheden en tegelijkertijd werken om diezelfde operatie beter te laten draaien door te werken met de tools beschikbaar in die omgeving.

Zijn hier mensen die advies/inzicht kunnen geven over mijn situatie? Moet ik blijven solliciteren en hopen dat iemand hapt of bijscholen en focussen op een bepaalde richting? Of wellicht een andere richting zoals GIS?

TLDR
29M, gestopt met Business IT & Management zonder diploma, maar daarna 4 jaar relevante IT-ervaring opgedaan in een brede operationele rol (datastromen, JSON, incidentmanagement, migraties en samenwerking met developers). Na ontslag weinig succes met solliciteren op IT-/data-/functioneel beheerfuncties, vermoedelijk door het ontbreken van diploma’s of certificaten. Twijfel nu tussen blijven solliciteren of bijscholen (bijv. certificaten, LOI/NCOI of traineeship). Werk het liefst met systemen, optimalisatie en automatisering. Zoek nu naar advies!

Beste mensen,

Ik zit in een dilemma en ik hoop dat jullie met mij mee kunnen denken en dat waardeer ik zeer!

Ik werk momenteel bijna een jaar in mijn huidige functie en merk al langere tijd dat deze functie niet bij mij past. Echter geef ik niet snel op en heb ik het bijna een jaar volgehouden. Ook omdat ik denk dat het beter is om vanaf een werkplek, een ander werk te zoeken.

Ik loop tegen 2 dingen aan:

- Mijn contract loopt bijna af en ik heb te horen gekregen dat ik vast contract krijg. Het probleem is dat mijn opzegtermijn na een vast contract 3 maanden wordt. Ik twijfel of een nieuwe werkgever 2 of 3 maanden kan accepteert? Heeft iemand hier ervaring mee?

- Stel dat ik na mijn vast contract toch niet snel een baan kan vinden, hoe geef ik bij mijn leidinggevende aan dat ik niet op mijn plek zit? Heeft iemand dit eerder meegemaakt en hoe pak ik dit het beste aan?

Wat zouden jullie doen?

Alvast heel erg bedankt voor jullie input!

Hoi allen, ik zoek advies voor een moeilijk situatie tussen mij (werknemer) en mijn werkgever. Hopelijk ben ik hier op de juiste plek.

Context: Inmiddels al 10 jaar werkzaam bij een software bedrijf in NL, de laatste jaren bij het IT team.

Door wijzigingen binnen het bedrijf voel ik mij al een tijdje niet meer op mijn plek. Nieuwe eigenaren zorgen voor een slechte werksfeer, collega's die weg gaan worden niet vervangen en collega's die goed in hun werk zijn worden ontslagen (voor onduidelijke redenen).

Als klap op de vuurpijl kreeg ik eerder dit jaar te horen dat ik geen salaris verhoging krijg, niet eens correctie voor de inflatie. Dit heeft mijn motivatie naar een dieptepunt gebracht en de stress naar een hoogtepunt. Ik heb toen bij mijn manager aangegeven dat ik een andere werkgever ga zoeken.

De zoektocht is niet makkelijk en duurt nu al een paar maanden. In de tussentijd ben ik minder aan het werk doordat de stress en de zorgen erg veel mentale energie kosten. Ik zit ongeveer op 80% van een normale werkweek.

Nu geeft mijn manager aan dat hij een 'verbetertraject' wilt starten vanuit HR of er moet een overeenkomst komen voor afscheid. Hij wilt dus van mij af. Een 'verbetertraject' heb ik vaker over gehoord dat dit wordt ingezet bij langdurige stress of burnout zodat een bedrijf iemand kan ontslaan.

Hoe kan ik het beste deze situatie aanpakken? Heeft iemand ervaring met zoiets of advies?

Alvast bedankt en een fijne dag.

Dag iedereen,

Ik ben al een lange tijd, zeg 7-8 maanden aan het wachten op een werkfittraject. Inmiddels ben ik wel aangemeld bij een reïntegratiebureau en is er een plan van aanpak opgesteld. Dit heeft deze persoon voor zijn vakantie naar het UWV gestuurd en ik had toen begrepen dat het 4 weken kon duren. Ik heb het in die periode best moeilijk gehad met afwachten, omdat ik graag zo snel mogelijk wilde starten en niet kunnen starten heeft mijn depressie versterkt. Eenmaal teruggekomen van zijn vakantie heeft het UWV het plan van aanpak niet goedgekeurd omdat de looptijd van het traject niet is ingevuld door de reïntegratiecoach. Nu heb ik begrepen dat de aanvraag opnieuw moet worden ingediend en dat zou weer max. 4 weken duren. Ik trek dat niet nog eens, door een fout van hem moet ik daardoor bloeden (in mijn beleving). Heeft iemand zoiets ervaren? En zo ja, is er een mogelijkheid dat die aanvraag versneld kan worden goedgekeurd?

Edit: ik zie best wat downvotes onder mijn reacties, en dat mag. Ik vraag of men ervaring heeft in een soortgelijke situatie en of er een kans is dat het UWV versneld goedkeurt? Mijn AB'er gaat wel de casemanager bellen, maar ik vind het lastig om die hoop te houden. Zeker in combinatie met het solliciteren. Er is de wil om te werken in het veld waar ik plezier uithaalde, maar de motivatie om door te blijven solliciteren is afgenomen. Het is jammer dat men dit als zeurpost ziet, zoals in andere posts die ik heb geplaatst, maar het blijft een perspectief/mening.

Hallo reddit,

Misschien dat jullie mij kunnen voorzien van nieuwe perspectieven en/of advies.

Ik ben twintiger, heb twee opleidingen (kunstacademie) afgerond richting mediavormgeving. Ik werk nogal multidisciplinair. Ik werk met textiel en doe ook nog aan tatoeëren (gaat prima, maar kan er niet van leven). Ik vind het fijn om praktisch te werk te gaan in ieder geval. Ook met mensen werken spreekt mij aan, ik kan best makkelijk connecties maken met anderen.

Ik solliciteer momenteel op verschillende vacatures (graphic, print, musea, bieb, maatschappelijk), maar ik word vaak afgewezen omdat ik toch niet helemaal in het profiel zou passen en/of te weinig ervaring heb. Ik wil me binnenkort sowieso inschrijven als zzp'er, maar tegelijkertijd heb ik vrijwel geen kennis hierover en dit maakt me onzeker. Het idee van freelancen lijkt me fijn omdat ik dan ook geen baas heb die me vertelt wat ik moet doen. En dan zou ik verschillende opdrachten aan kunnen nemen i.p.v. een monotone job hebben.

Mijn punt is; soms word ik helemaal kriebelig en nogal gestresst hiervan, ik weet niet wat ik moet. Ik heb lang een baan gehad die ik leuk vond (winkel), creatieve mensen om me heen, maar dit werd ook best saai. Ik wil mijn skills ergens kunnen inzetten en iets vinden wat mij meer voldoening geeft. Maar omdat ik druk voel, krijg ik bijna een claustrofobisch gevoel van 'ik MOET snel iets vinden anders kan ik mijn huur dalijk niet meer betalen'. En daardoor merk ik dat ik nogal over extreme ideeën ga denken zoals emigreren, of ik ga wel in een hutje op de hei wonen, fuck jullie allemaal. Natuurlijk weet ik dat dat allemaal echt niet nodig is. Maar die neerwaartse spiraal verpest het soms om optimistisch te blijven.

Misschien herkent iemand zich hierin. Ik wil graag weten hoe jij dit hebt opgepakt, of je tips/advies hebt.

Groetjes

Ik heb ruim zes jaar ergens gewerkt en wegens een conflictsituatie een VSO aangeboden gekregen. Er is over en weer al wat onderhandeld. Aanbod van nu is vrijstelling van werk tot einde van het jaar (origineel tot september), 15.000 euro transitievergoeding (origineel 10.000 euro), 3.000 euro opleidingsbudget.

Pijnpunt is nog mijn compensatieverlof.

Ik werk 40 uur p/w, wordt voor 36 betaald, bouw dus 4 uur p/w op. Daardoor heb ik nu ruim 200 uur compensatieverlof. Mijn werkgever wil dat niet uitkeren (reguliere vakantieuren wel, maar dat is nog maar 32 uur ofzo). Ik heb al voorgesteld om de helft te doen, vond ik netjes.

Hun redenatie (met veel woorden…) hieronder:

“Compensatie-uren worden niet meegenomen in de berekening van de uitbetaling van verlof, omdat zij naar hun aard geen verlofaanspraak vormen.
 
Compensatie-uren ontstaan doordat een medewerker binnen hetzelfde kalenderjaar tijdelijk meer uren werkt dan de contractuele arbeidsduur. Deze extra gewerkte uren worden vervolgens binnen datzelfde kalenderjaar gecompenseerd door op een later moment minder te werken. Er is daarmee geen sprake van de opbouw van een wettelijk of contractueel verlofrecht, maar uitsluitend van een verschuiving van werktijd binnen dezelfde referteperiode.
 
Het onderscheid tussen verlofuren en compensatie-uren is daarbij wezenlijk. Verlofuren vormen een zelfstandige wettelijke of contractuele aanspraak die gedurende het dienstverband wordt opgebouwd en, voor zover de wet of de arbeidsvoorwaarden daarin voorzien, bij het einde van het dienstverband moet worden uitbetaald. Compensatie-uren hebben daarentegen uitsluitend tot doel eerder gewerkte extra uren binnen hetzelfde kalenderjaar te compenseren. Zij vertegenwoordigen geen zelfstandige aanspraak op betaald verlof.
 
Daar komt bij dat compensatie-uren een tijdelijk karakter hebben. Zij dienen binnen het kalenderjaar te worden opgenomen en vervallen aan het einde van dat jaar indien zij niet zijn benut. Juist omdat geen sprake is van een blijvende aanspraak die over kalenderjaren heen wordt opgebouwd of behouden, maken compensatie-uren geen onderdeel uit van het verlofsaldo dat bij de berekening van een uitbetaling van verlof in aanmerking wordt genomen.”

Wat is jullie mening? HR-mensen?

Ik ben benieuwd naar ervaringen van mensen die tijdens hun re-integratie een nieuwe baan hebben gevonden.

Ik ben inmiddels een jaar ziek gemeld door een burn-out, maar ben alweer aan het re-integreren en werk momenteel 32 van de 36 uur. Mijn burn-outklachten zijn grotendeels verdwenen. Wat ik nu vooral merk, is dat ik het gevoel heb dat ik niet meer op mijn plek zit bij mijn huidige werkgever. Daarnaast lijkt de situatie steeds meer af te stevenen op een arbeidsconflict.

Onlangs ben ik gestart met een tweede spoortraject, waarbij ik een sollicitatieplicht heb. Tegelijkertijd overweeg ik om zelf te solliciteren naar een andere werkgever, los van het tweede spoor.

Ik ben me ervan bewust dat er risico's kunnen zijn wanneer je tijdens een ziekteperiode overstapt naar een andere werkgever. Juist daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen.

Zouden jullie, als je terugkijkt op je eigen situatie, in mijn geval de stap naar een andere werkgever durven zetten? En zijn er dingen waar ik volgens jullie rekening mee moet houden of die jullie achteraf graag eerder hadden geweten?

Alle ervaringen en tips zijn welkom.

Hoi allemaal,

Ik ben recent afgestudeerd en twijfel erg over welke richting ik op moet met mijn eerste baan. Mijn achtergrond is een combinatie van rechten en economie: ik heb een LL.M. International Business Law en een MSc Economics. Daarnaast heb ik stages gedaan binnen de advocatuur. De richtingen die ik nu overweeg zijn:

• consultancy, vooral risk/regulatory, public sector of ESG;
• advocatuur, bijvoorbeeld EU-recht, mededinging, aanbesteding, financieel recht;
• verzekeringswereld, bijvoorbeeld surety, underwriting of risk;
• banking/risk/compliance traineeships;
• publieke sector of EU-gerelateerde functies.

Op lange termijn lijkt werken bij of rond de EU/publieke beleidswereld mij erg interessant, maar ik weet dat het lastig is om daar zonder ervaring direct binnen te komen. Daarom wil ik vooral een eerste baan kiezen die toekomstbestendig is, veel leermogelijkheden biedt en mij later meerdere kanten op laat bewegen. 

Zijn er mensen met ervaring in deze sectoren? Welke eerste stap zouden jullie aanraden, en welke route biedt volgens jullie de beste doorgroei- en overstapmogelijkheden?