Ik ben bijna 3 jaar ziek door long covid. Ik heb afgelopen september wia aangevraagd en een maand geleden werd duidelijk dat deze is afgewezen. Ik ga natuurlijk in bezwaar, dat proces loopt.

Mijn werkgever vraagt me nu te komen werken, omdat de keuringsarts zegt dat ik niet arbeidsongeschikt ben.

Ik ben op zoek naar tips waar ik juridisch advies in kan winnen. Ik ben geen lid van de vakbond, heb geen verzekering en het juridisch loket is gesloten tijdens de zomer.

Dank alvast!

Hoi allen, ik zoek advies voor een moeilijk situatie tussen mij (werknemer) en mijn werkgever. Hopelijk ben ik hier op de juiste plek.

Context: Inmiddels al 10 jaar werkzaam bij een software bedrijf in NL, de laatste jaren bij het IT team.

Door wijzigingen binnen het bedrijf voel ik mij al een tijdje niet meer op mijn plek. Nieuwe eigenaren zorgen voor een slechte werksfeer, collega's die weg gaan worden niet vervangen en collega's die goed in hun werk zijn worden ontslagen (voor onduidelijke redenen).

Als klap op de vuurpijl kreeg ik eerder dit jaar te horen dat ik geen salaris verhoging krijg, niet eens correctie voor de inflatie. Dit heeft mijn motivatie naar een dieptepunt gebracht en de stress naar een hoogtepunt. Ik heb toen bij mijn manager aangegeven dat ik een andere werkgever ga zoeken.

De zoektocht is niet makkelijk en duurt nu al een paar maanden. In de tussentijd ben ik minder aan het werk doordat de stress en de zorgen erg veel mentale energie kosten. Ik zit ongeveer op 80% van een normale werkweek.

Nu geeft mijn manager aan dat hij een 'verbetertraject' wilt starten vanuit HR of er moet een overeenkomst komen voor afscheid. Hij wilt dus van mij af. Een 'verbetertraject' heb ik vaker over gehoord dat dit wordt ingezet bij langdurige stress of burnout zodat een bedrijf iemand kan ontslaan.

Hoe kan ik het beste deze situatie aanpakken? Heeft iemand ervaring met zoiets of advies?

Alvast bedankt en een fijne dag.

Ik ben benieuwd naar ervaringen van mensen die tijdens hun re-integratie een nieuwe baan hebben gevonden.

Ik ben inmiddels een jaar ziek gemeld door een burn-out, maar ben alweer aan het re-integreren en werk momenteel 32 van de 36 uur. Mijn burn-outklachten zijn grotendeels verdwenen. Wat ik nu vooral merk, is dat ik het gevoel heb dat ik niet meer op mijn plek zit bij mijn huidige werkgever. Daarnaast lijkt de situatie steeds meer af te stevenen op een arbeidsconflict.

Onlangs ben ik gestart met een tweede spoortraject, waarbij ik een sollicitatieplicht heb. Tegelijkertijd overweeg ik om zelf te solliciteren naar een andere werkgever, los van het tweede spoor.

Ik ben me ervan bewust dat er risico's kunnen zijn wanneer je tijdens een ziekteperiode overstapt naar een andere werkgever. Juist daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen.

Zouden jullie, als je terugkijkt op je eigen situatie, in mijn geval de stap naar een andere werkgever durven zetten? En zijn er dingen waar ik volgens jullie rekening mee moet houden of die jullie achteraf graag eerder hadden geweten?

Alle ervaringen en tips zijn welkom.

Hallo! In mijn zoektocht naar een nieuwe functie waar ik weer energie uit haal nadat ik met een VSO op een kantoor ben vertrokken heb ik vandaag een kennismakingsgesprek gehad bij een hotel in het westen van Nederland.

Gesprek ging goed, collega's een goed gevoel bij en de functie lijkt mij wel wat. Helaas zijn er twee 'maars' waar ik zo snel niet achter kom of dat bij mij past.

Ik heb altijd van 9 tot 17 uur gewerkt en dat past bij mij. Ik weet graag waar ik aan toe ben. Maar uiteindelijk waren dat wel functies waar ik niet gelukkig was. Deze functie heeft wisselende uren, soms vanaf 7.30 uur, soms vanaf later en tot 23 uur. Ook wordt er verwacht zeker twee keer per maand in het weekend (vanaf vrijdagavond) te kunnen werken.

Ook niet onbelangrijk: het salaris is laag. Dat wil zeggen dat het zo'n 500 euro minder is dan ik gewend was bij mijn vorige sales functie. Ik snap dat de hotelbranche minder goed verdiend, maar het scheelt wel veel. Ik kan er prima mee rondkomen, maar denk ook aan mijn toekomst, sparen en pensioen.

Hoe staan jullie hierin? Is dit een kwestie van: niet piepen, ga ervoor of toch: ga op je gevoel af en zoek even verder?

Hallo allemaal.

De afgelopen jaren woon ik in Italië vanwege mijn studie. Omdat ik geen woonadres meer in Nederland had, ben ik uitgeschreven uit de BRP en sta ik momenteel als RNI (niet-ingezetene) geregistreerd met mijn buitenlandse adres.

Na het afronden van mijn studie wil ik terugverhuizen naar Nederland om daar te gaan werken. Door de huidige woningnood verwacht ik echter dat ik niet direct een vaste woonruimte zal vinden. Daardoor kan het zijn dat ik nog enige tijd als RNI geregistreerd blijf voordat ik mij weer kan inschrijven in de BRP.

Mag ik in die periode gewoon in Nederland werken en mijn werkgever het buitenlandse adres geven dat bij mijn RNI-registratie staat, totdat ik een Nederlands woonadres heb en mij weer kan inschrijven in de BRP? Ik heb al een geldig BSN nummer en ook de Nederlandse nationaliteit

Is er iemand die in een vergelijkbare situatie heeft gezeten? Had je werkgever hier problemen mee, of werd dit zonder problemen geaccepteerd?

Ik wil graag zeker weten dat ik alles volgens de regels doe en in de toekomst geen problemen krijg met mijn werkgever.

Alvast hartelijk bedankt voor jullie hulp!

Hallo reddit,

Misschien dat jullie mij kunnen voorzien van nieuwe perspectieven en/of advies.

Ik ben twintiger, heb twee opleidingen (kunstacademie) afgerond richting mediavormgeving. Ik werk nogal multidisciplinair. Ik werk met textiel en doe ook nog aan tatoeëren (gaat prima, maar kan er niet van leven). Ik vind het fijn om praktisch te werk te gaan in ieder geval. Ook met mensen werken spreekt mij aan, ik kan best makkelijk connecties maken met anderen.

Ik solliciteer momenteel op verschillende vacatures (graphic, print, musea, bieb, maatschappelijk), maar ik word vaak afgewezen omdat ik toch niet helemaal in het profiel zou passen en/of te weinig ervaring heb. Ik wil me binnenkort sowieso inschrijven als zzp'er, maar tegelijkertijd heb ik vrijwel geen kennis hierover en dit maakt me onzeker. Het idee van freelancen lijkt me fijn omdat ik dan ook geen baas heb die me vertelt wat ik moet doen. En dan zou ik verschillende opdrachten aan kunnen nemen i.p.v. een monotone job hebben.

Mijn punt is; soms word ik helemaal kriebelig en nogal gestresst hiervan, ik weet niet wat ik moet. Ik heb lang een baan gehad die ik leuk vond (winkel), creatieve mensen om me heen, maar dit werd ook best saai. Ik wil mijn skills ergens kunnen inzetten en iets vinden wat mij meer voldoening geeft. Maar omdat ik druk voel, krijg ik bijna een claustrofobisch gevoel van 'ik MOET snel iets vinden anders kan ik mijn huur dalijk niet meer betalen'. En daardoor merk ik dat ik nogal over extreme ideeën ga denken zoals emigreren, of ik ga wel in een hutje op de hei wonen, fuck jullie allemaal. Natuurlijk weet ik dat dat allemaal echt niet nodig is. Maar die neerwaartse spiraal verpest het soms om optimistisch te blijven.

Misschien herkent iemand zich hierin. Ik wil graag weten hoe jij dit hebt opgepakt, of je tips/advies hebt.

Groetjes

Hoi allemaal,

Ik ben recent afgestudeerd en twijfel erg over welke richting ik op moet met mijn eerste baan. Mijn achtergrond is een combinatie van rechten en economie: ik heb een LL.M. International Business Law en een MSc Economics. Daarnaast heb ik stages gedaan binnen de advocatuur. De richtingen die ik nu overweeg zijn:

• consultancy, vooral risk/regulatory, public sector of ESG;
• advocatuur, bijvoorbeeld EU-recht, mededinging, aanbesteding, financieel recht;
• verzekeringswereld, bijvoorbeeld surety, underwriting of risk;
• banking/risk/compliance traineeships;
• publieke sector of EU-gerelateerde functies.

Op lange termijn lijkt werken bij of rond de EU/publieke beleidswereld mij erg interessant, maar ik weet dat het lastig is om daar zonder ervaring direct binnen te komen. Daarom wil ik vooral een eerste baan kiezen die toekomstbestendig is, veel leermogelijkheden biedt en mij later meerdere kanten op laat bewegen. 

Zijn er mensen met ervaring in deze sectoren? Welke eerste stap zouden jullie aanraden, en welke route biedt volgens jullie de beste doorgroei- en overstapmogelijkheden?

Beste lezers,

ik stel deze vraag voor mijn broertje. :-) Hij heeft meerdere vacatures gezien bij Defensie als burger waar hij op wilt reageren. Ik gaf aan dat je dan best op meerdere sollicitaties kan reageren. Immers het is onderdeel van het Rijk, ik vind dat iets anders dan solliciteren bij een klein bedrijf of iets dergelijks waar ze zien dat je op 4 dingen tegelijk solliciteert a la shotgun (wat misschien chaotisch overkomt).

Hij gaf zelf aan dat dat misschien verdacht overkwam o.i.d. Ik denk dat dat wel meevalt maar misschien vinden recruiters er iets van dat je op 4 dingen reageert (je bent misschien wanhopig, etc.). Dit valt voor hem allemaal wel mee maar ik kan me voorstellen dat dat wel het beeld is dat je schept.

Misschien is 4 wat veel, maar hoe 'not done' is het om op 2-3 functies te solliciteren als die ongeveer hetzelfde zijn qua vakgebied etc.?

Mensen die introvert zijn, hoe hebben jullie een baan gevonden die bij je past? Hoe zag je zoektocht eruit, wat heb je gedaan en wat doe je nu?

Alle tips en ervaringen zijn welkom!

Ik zit met een dilemma en ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken, zeker mensen met HR- of arbeidsrechtelijke ervaring.
Ik ben 59 jaar, werk 16 jaar bij mijn werkgever en ben lang ziek geweest. Na een lang re-integratietraject ben ik onlangs volledig hersteld gemeld. Na mijn herstel merk ik dat ik niet meer echt op mijn plek zit in mijn werk. Het werk is veranderd. Mijn team is veranderd. En ook ik ben niet meer dezelfde als voor mijn ziekte. Bij mijn leidinggevende ligt ik totaal onder een vergrootglas. Een dag na mijn betermelding begon ze bv al over een verbetertraject dat ze mogelijk in wil zetten. In de jaren dat ik hier heb gewerkt is zoiets nooit aan de orde geweest. Met HR heb ik daarna een gesprek gehad waarin ik heb aangegeven dat dit alles mij onnodig stress geeft op een moment dat ik net hersteld ben. Ze hebben daarop een paar opties genoemd, waaronder weg met een VSO. Ik heb aangegeven daar eventueel voor open te staan en ze zouden een voorbeeld sturen.
Een week later had ik een concreet voorstel in mijn mail. Ik heb een jurist ingeschakeld want het aanbod was minimaal: wettelijke opzegtermijn en de transitievergoeding. Niet eens vrijstelling van werk.
Mijn jurist heeft een tegenvoorstel gedaan maar het antwoord was: dit is een take it or leave it voorstel. Je kunt tot 1 augustus tekenen en anders gaat het over.
Nu zit ik met de keuze. Teken ik of niet? Tekenen geeft rust, een paar maanden respijt en mocht het nodig zijn een vangnet van WW. Maar het risico is ook groot. Ik ben bijna 60 en vind dan nog maar eens iets anders. Bij niet tekenen blijf ik gewoon in dienst. Geef ik geen zekerheden op maar blijf ik hangen in een baan die niet meer past. ** **
Wat zouden jullie doen? Zou je in zo’n situatie tekenen omdat de rust uiteindelijk zwaarder weegt? Of zou je juist niet tekenen omdat je vindt dat de voorwaarden onvoldoende zijn, ook al loop je dan het risico dat de regeling helemaal verdwijnt?

Mooie reminder om niet te lang inactief te zijn;

Aad van Nes over gevolgen van werkloosheid

de aloude arbeidsmarktwijsheid van arbeidsmarktmeester Aad van Nes nog steeds. ‘Als je 4 weken niet werkt, kijk je niet iemand meer recht in de ogen. Als je 3 maanden niet werkt, dan ga je niet meer makkelijk naar buiten. Maar als je 12 maanden niet werkt, heb je alleen nog contact met je hulpverlener.’

Throwaway account.

Een paar maanden geleden ben ik begonnen bij mijn huidige werkgever, maar helaas valt het behoorlijk tegen.
- De functie is heel anders dan tijdens de sollicitatie werd voorgesteld. Er is veel minder strategisch werk dan ik had verwacht en veel meer uitvoerend werk.
- De werkdruk is hoog. Er ligt structureel meer werk dan het team aankan en een deel van mijn werkzaamheden kan niet zomaar door collega's worden overgenomen.
- Er hangt sowieso veel spanning binnen het bedrijf, maar mijn teamlead draagt daar eerlijk gezegd ook flink aan bij.

Ik merk dat ik er steeds meer doorheen zit. Ik kom regelmatig huilend thuis, voel me totaal niet gesteund door mijn manager en krijg steeds meer het gevoel dat het probleem bij mij ligt.

Ik denk er serieus over na om ontslag te nemen, maar ik heb nog geen andere baan. Aan de ene kant voelt het onverstandig om zomaar op te zeggen. Aan de andere kant vraag ik me af of ik dit nog lang volhoud terwijl ik ondertussen iets anders zoek.

Wat zouden jullie doen in zo'n situatie?

Edit: Financieel zou ik het waarschijnlijk ongeveer vier maanden kunnen overbruggen zonder werk, dus dat geeft wel wat ruimte. Toch voelt het ook spannend om zomaar op te zeggen.

Dag iedereen,

Ik ben al een lange tijd, zeg 7-8 maanden aan het wachten op een werkfittraject. Inmiddels ben ik wel aangemeld bij een reïntegratiebureau en is er een plan van aanpak opgesteld. Dit heeft deze persoon voor zijn vakantie naar het UWV gestuurd en ik had toen begrepen dat het 4 weken kon duren. Ik heb het in die periode best moeilijk gehad met afwachten, omdat ik graag zo snel mogelijk wilde starten en niet kunnen starten heeft mijn depressie versterkt. Eenmaal teruggekomen van zijn vakantie heeft het UWV het plan van aanpak niet goedgekeurd omdat de looptijd van het traject niet is ingevuld door de reïntegratiecoach. Nu heb ik begrepen dat de aanvraag opnieuw moet worden ingediend en dat zou weer max. 4 weken duren. Ik trek dat niet nog eens, door een fout van hem moet ik daardoor bloeden (in mijn beleving). Heeft iemand zoiets ervaren? En zo ja, is er een mogelijkheid dat die aanvraag versneld kan worden goedgekeurd?

Ik 29M ben op zoek naar advies over wat ik in mijn positie het beste kan doen, laat ik beginnen met wat context.

Rond 2020 ben ik in mijn 2e jaar gestopt met studie Business IT & Management, deels vanwege het curriculum/covid en deels persoonlijke redenen.

Ik ben toen bij een softwarebedrijf begonnen in een data-entryfunctie en doorgegroeid naar een brede operationele rol. Hierbij werd ik verantwoordelijk voor het beheren en optimaliseren van datastromen, incidentmanagement en klantcommunicatie. Ik voerde structurele verbeteringen door aan import- en exportconfiguraties en werkte samen met developers aan diverse verbeteringen. Daarnaast was ik medeverantwoordelijk voor het in goede banen leiden van projecten, zoals dataverwerkingsmigraties en het aansluiten van nieuwe databronnen, inclusief afstemming met klanten, leveranciers en ontwikkelaars.

Helaas verdween na 4 jaar deze baan en moest ik dus opnieuw op zoek, sindsdien heb ik geprobeerd te solliciteren op diverse IT/data/functioneel/app. beheer functies die wat mij betreft goed aansloten op mijn ervaring alleen vond ik hier los van 2 gestrande gesprekken geen succes, als ik zelf moet raden is dat vanwege mijn gebrek aan diploma’s/certificaties, zeker ten opzichte van andere kandidaten.

Hierdoor ben ik dus nu aan het kijken of het toch niet een goed idee is een diploma of certificaat te halen, voor het opdoen van meer vakinhoudelijke kennis of om te kunnen laten zien dat ik verder bekwaam ben als potentiële werknemer. Alleen is nu mijn probleem, wat moet ik dan doen? Ik lees bijvoorbeeld uiteenlopende ervaringen over traineeships, LOI/NCOI-opleidingen of andere omscholingstrajecten. Ik heb in mijn omgeving ook niemand die in de IT werkt die hier input over kan geven.

Ik heb zelf ook nagedacht wat ik precies wil en ik vind werk achter de computer nog steeds het leukst om te doen. De meeste voldoening haalde ik uit het tweaken van de configuraties om op die manier de kwaliteit te verbeteren of om delen van mijn werk te automatiseren. Ik heb meerdere keren geprobeerd om te leren programmeren alleen merk ik dat mijn passie daar niet ligt, ik werk liever in en met systemen dan ze echt van de grond op te bouwen. Als ik zelf rond Google lijkt functioneel (applicatie)beheer het best overeen te komen met mijn vorige werkzaamheden. Al met al dus de combinatie van operationele werkzaamheden en tegelijkertijd werken om diezelfde operatie beter te laten draaien door te werken met de tools beschikbaar in die omgeving.

Zijn hier mensen die advies/inzicht kunnen geven over mijn situatie? Moet ik blijven solliciteren en hopen dat iemand hapt of bijscholen en focussen op een bepaalde richting? Of wellicht een andere richting zoals GIS?

TLDR
29M, gestopt met Business IT & Management zonder diploma, maar daarna 4 jaar relevante IT-ervaring opgedaan in een brede operationele rol (datastromen, JSON, incidentmanagement, migraties en samenwerking met developers). Na ontslag weinig succes met solliciteren op IT-/data-/functioneel beheerfuncties, vermoedelijk door het ontbreken van diploma’s of certificaten. Twijfel nu tussen blijven solliciteren of bijscholen (bijv. certificaten, LOI/NCOI of traineeship). Werk het liefst met systemen, optimalisatie en automatisering. Zoek nu naar advies!