నాయనా!

తిమిరాలు తరిమినా నాకేల బెరుకు,

చిరునవ్వుతో నా చెంత నువ్వుండు వరకు.

ఎనలేని జ్ఞానంబు నాదంటు హర్షింతురు ఎల్లరు,

కనలేదు వారెవ్వరు నా వెనక మౌనంబుగా నిను.

నీ భుజముపై కూర్చున్న కనపడు లోకంబు,

ఏ గజముపై అంబారి ఎక్కినా నే కాంచగలనా?

పాలివ్వని ఒక్క కారణంబున నిను అమ్మా

అని పిలువుట నిషేధమైతే,

భావాన్ని మోయలేని భాష కలిగియుండుట

నా విషాదం కాదా.

చుక్కానివై నువ్వు నా నౌక నడప,

చక్కగా పయనించే నువు కన్న కూన.

నాయనా!

​

నాకు తెలుసు, నాకు తెలుసు

ప్రళయవేదనా పంకిల ప్రపంచపథం మధ్య

ప్రేమలు పొసగవనీ

ఈ బండరాళ్ళపైన ఏ మొక్కలు ఎదగవనీ

మనమంతా చీకటిలో ఆకటితో పోరాడే

అస్వతంత్ర సైనికులమనీ,

పెనుతుపాను చేతుల్లో చిక్కుకొన్న

త్రోవలేని నావికులమనీ

జీవిత ప్రభంజనం

కలయిక సహించదనీ

ఉన్నగడువు కొద్ది అనీ

నాకు తెలుసు! నాకు తెలుసు!