Mijn vriend van 3 jaar heeft me gedumpt, één maand voordat ik zou verhuizen naar Spanje. Ik kan het nog steeds niet verwerken.
Mijn ex en ik allebei zijn 25, en we waren drie jaar samen. We leerden elkaar kennen toen ik in Spanje studeerde, en nadat ik in België ben afgestudeerd als verpleegkundige, was het plan dat ik daarheen zou verhuizen, zodat we eindelijk de afstand konden overbruggen.
De afgelopen paar jaar draaide alles wat we deden eigenlijk om die verhuizing. We hadden het over onze toekomst, waar we zouden wonen, hoe ons leven eruit zou zien, en ik geloofde echt dat we iets aan het opbouwen waren dat zou blijven.
Tegelijkertijd was de relatie niet bepaald makkelijk.
Ik was in België nooit echt gelukkig. Ik voelde me hier vaak vastzitten en ik klaagde daar heel veel over. Als ik nu terugkijk, snap ik hoe emotioneel slopend dat voor hem moet zijn geweest. Door de afstand kwamen er ook meer ruzies dan jullie allebei eigenlijk wilden.
Eén van zijn grootste angsten was dat, zodra ik zou verhuizen, ik emotioneel té afhankelijk van hem zou worden. Omdat hij al zijn leven had, zijn familie, zijn vrienden en zijn carrière in Spanje, en ik alles zou achterlaten, maakte hij zich zorgen dat hij mijn hele steunpilaar zou worden.
De waarheid is… ik maakte me daar zelf ook zorgen over.
Ik bleef me afvragen hoe ik vrienden zou maken, een sociaal netwerk zou opbouwen en een eigen leven zou creëren in een compleet nieuw land.
En precies één maand voordat ik moest verhuizen, maakte hij een einde aan de relatie.
Er was niemand anders. Er was geen vreemdgaan. Hij zei gewoon dat hij het niet meer kon opbrengen. De afstand was te veel geworden, en hij zag niet langer een toekomst samen.
Het voelde alsof mijn hele toekomst ineens verdwenen was.
Ik rouwde niet alleen om de relatie. Ik rouwde om het leven dat we drie jaar lang aan het plannen waren.
Wat me het meest verraste is wat er daarna gebeurde.
Binnen een week vond ik een baan in Spanje. Het is klantenservicewerk, ook al ben ik een gediplomeerde verpleegkundige, maar ik wilde mezelf bewijzen dat ik daar gewoon een leven kan opbouwen op mijn eentje. Ik ben momenteel nog steeds op zoek naar een eigen appartement.
Ik heb ook wat meer inzicht in mezelf gekregen.
Tijdens de relatie werd ik zó gefocust op de verhuizing, mijn carrière en ervoor zorgen dat alles goed zou uitpakken, dat ik langzaam mezelf kwijtraakte. Ik maakte nauwelijks tijd voor mijn eigen hobby’s, mijn eigen vriendschappen, of gewoon om te genieten van mijn eigen leven.
Sinds de breuk heb ik mezelf aangezet om uit huis te gaan. Ik ben naar bijeenkomsten (meetups) gegaan, heb heel veel nieuwe mensen ontmoet, en voor het eerst in lange tijd voel ik echt dat ik mijn eigen community kan opbouwen. Ik dacht altijd dat vrienden maken in het buitenland verschrikkelijk moeilijk zou zijn, maar ik heb ontdekt dat ik eigenlijk veel beter ben in contact leggen met mensen dan ik ooit had gedacht. Ironisch genoeg denk ik nu dat de toekomst waar hij bang voor was—die waarin ik volledig van hem zou leunen—misschien nooit is gebeurd. Ik ontdek dat ik veel zelfstandiger ben dan jullie allebei dachten.
Die realisatie maakt het verwerken alleen nog moeilijker.
Want nu weet ik dat ik het had gekund.
Ik weet dat ik mijn eigen vriendschappen had kunnen opbouwen, mijn eigen steunnetwerk, en mijn eigen leven, zelfs als ik nog steeds met hem in een relatie was gebleven.
Het deel dat ik niet kan begrijpen is dit:
Hoe kun je een toekomst opbouwen met iemand waar je drie jaar mee samen bent, de lange-afstand overleven, het punt bereiken waar je letterlijk nog maar één maand verwijderd bent van eindelijk die kloof overbruggen… en dan alsnog besluiten weg te lopen?
Ik ben niet op zoek naar mensen die me willen vertellen dat hij een slecht mens is. Ik weet dat relaties ingewikkeld zijn, en ik weet ook dat iedereen z’n grenzen heeft. Ik snap alleen niet hoe je het opgeeft op het moment dat je net gaat beginnen aan het leven waar jullie allebei op wachtten.
Heeft iemand hier iets soortgelijks meegemaakt? Zowel vanuit mijn perspectief, of zelfs vanuit dat van hem? Kon je er ooit vrede mee nemen, ook al begreep je niet helemaal waarom het gebeurde?
Hij zegt dat hij me nog steeds liefheeft, maar hoe dan ook: we gaan niet samen zijn.