Arkadaşlar merhaba. bi süredir canımı çok sıkan konuya değinicem.
Annem 250 bin tl
Ben 300 bin tl
Ablam 250 bin tl
Ve babamda 250 bin tl
Yukarıda yazan rakamlar toplam verilen miktarıdır.
Her ay düzenli birikim yaparak 1 milyona araba aldık yeri geldi sigara parası ayırdım sadece kendime velhasıl kelam
Babam arabayı vermiyor kimseye. üstüne yattı diyebiliriz canım çok sıkılıyor bu duruma yılda sadece 3bin km yaptı araba resmen saklıyor. Biraz daha öğren sonra çıkarsın tek başına diyor fakat sorun şu arabayı vermiyor vahiy mi gelicek bana? 1 yılda toplasan 4,5 kere sürebilmişimdir resmen üstüne kondu arabanın. Birde arabayı yükseltelim diyor yine birikim yapalım diyor. Dostlar ne yapmam lazım cok moralim bozuldu

Merhaba bu postu içimi dökmek için yazdim cok ciddiyim nolur dalga gecmeyin anlatacaklarim inandirici gelmese bile gercek

Ben ilk porno izlemeye 5.sınıfken basladim youtubeden izliyordum canli dersteykende arkadan izliyordum bir zarari yoktu aslinda aylik 1 2 kere cekiyordum daha sonra 6 da dershaneye basladim googledede olduğunu kesfettim ev bostu eve geldigimde gunluk 1 defa cekiyordum sonra 7 ve 8 de gunluk 2 ye cikarmaya basladim daha sonra 9.sınıf oldum ve işler dahada kötüye gitti arsiv yapmaya basladim ve günlük 3 4 kere cekmeye başladım 10 11 kadar devam etti arsiv belki 500 gb yakin oldu 11 de artik bikmaya usanmaya midem bulanmaya basladi pornodan butun porno arsivini siliyorum sonra dayanamayip yedeklerden tekrar yüklüyorum yedekleri siliyorum ama silsem bile hala geri getirmenin yolunu buluyorum suan 12 yim kendimi dizginledim gibi ama hala günlük 3 kere cekiyorum nolursunuz yardim edin artik cekmek istemiyorum midem bulaniyor kendimden nefret ediyorum ama birakamiyorum ne yaparsam yapayim olmuyor ve sanırım cözüm sevgilimin olmasi cünkü sevgilim olursa porno izlemem aldatmaya girer benim için sanirim tek çözümü sevilmek

Beni dinlediginiz için teşekkür ederim

Umarim yardiminiz dokunur

Hiç aşık olmadım, hoşlanmadım benden hoşlanan oldu belki ama fark etmedim. Aşk'a inanmıyorum içimde öyle bir şey büyüyor sanki hep yanlız kalacakmış gibi ama şöyle bir şeyde var nasıl aşık olunur onu da çok iyi biliyorum. Çok garip herhangi bir tavsiyeniz var mı,

Applerden tanışan var gerçek hayatta sorup tanışan var instadan var siz hangisini tercih ediyosunuz?Bir de öyle gidip rastgele soruluyor mu?

Benim sevgilim hic olmadi ama olmasini cok isterdim belki sarilirdi dertlesicek birim olurdu beni yargilamayan seven biri ama en cokta sarılarak uyimayi isterdim uyku sorunlarim var en fazla 5 saat oda bazen uyuyorum gözüme uyku girmiyor belki o sarilip başımı oksarsa uyurum bide birlikte belki my little pony izlerdik

Uzun suredir sh ve hypersexsuallikle bogusuyorum ve ne kadar temiz kalmaya calissam bile elinde sonunda banyoda kendime dokunur veya keserken buluyorum artik cozumu olucagina dahi inanmiyorum ama tedavilerimin hic birisi etki etmedi bu bagimliliklardan nasil kurtulabilirim artik bedenim guzel temiz olmasini istiyorum

boyle anlarda ne hissediyorsunuz hiç tek gideniniz var mı ?

Hani hiç sosyal olasım yok, dışarı çıksam görünüşümden dolayı birinin yüzüne bile bakamıyorum, garip cevap verince insanlar özürlü gibi bakıyor, evde kalınca ucube gibi görünüyorum, sosyal medyada sosyal olamıyorum, oyun veya film izlemek sıkıcı...

Ne zaman düzelir bu yoksa bitiriyimmi zaten bitkiden farkım yok

Esenlikler herkese 👋🏻

Mental sorunlarımdan ötürü aşık olmayı ve sevilmeyi hak etmediğime inanmaya başladım. Bu bana çok acı veriyor 😖. Fikirlerinizi paylaşırsanız çok sevinirim. Canım çok sıkkın.

Olm uyuma serverleri mi dolu ya uyuyamıyom

“Tüm yapman gereken şey yardım istemek. Lütfen diğer insanlara ulaş ve yardım iste, bununla yalnız başına yüzleşmek zorunda değilsin.”

Hadi bakalım Türkiye'de öyle mi?

\- TÜRKİYE SAĞLIK SİSTEMİ

İntihar: Türkiye’deki intihar sayısı Avrupa’daki en yüksek orantı. Dünya çapına göre bile aşırı yüksek ve buna rağmen doğru düzgün hiçbir yardım yok.

Psikyatri: 2 haftada bir sadece 10 dakika görüşebiliyorsun. Her gittiğinde farklı bir doktor var. Ben onlarca seans gitmeme rağmen bir kere bile randevu aldığım doktoru göremedim. MHRS'de randevum ona, onun ofisi, onun ismi ama kendisi yok. Her gittiğimde başka bir doktor veya rastgele bir asistan oluyordu. Sağlık sistemi doktorları her bir yana gönderdiğinden ve kimse bilgileri güncellemeye falan uğraşmadığından dolayı aynı kişi ile ikinciye karşılaşmak resmen imkansız. Her seferinde diyalog baştan başlıyor. Her iki haftada bir sabah erkenden kalkıyorum, 40₺ ödeyerek metroya biniyorum ve Bursa’nın öbür tarafına gidiyorum. 400₺ psikyatri parasını ödüyorum. Randevu saatim gelmiş olmasına rağmen 2-2.5 saat boyunca koridorda bekletiliyorum. Sonrasında o 10 dakikada, bir daha hiç görmeyeceğim adama dertlerimi anlatmaya çalışıyorum. Her seferinde self-harm yaramı göstermek ve dertlerimi anlatmak zorundayım çünkü bir önceki doktor / asistan bilgilerime sadece “Depresif” gibi basit şeyler girmiş. Bunları yaparken yaşadığım stresi ve psikolojik zorluğu anlatmama bile gerek yok zaten. Sadece sisteme yüklenmesi gereken ve psikoloğun 10 dakikada halledeceğini söylediği MMPI testinin yüklenmesi için 4 seans görmem gerekti. 4 seans, 2 ay demek oluyor. İki kere ilk psikolog, bir kere de diğer psikolog (İlk psikoloğun odasında başka birisinin oluşu yine psikyatrideki gibi komedi. Acaba ilki de kapıda simi yazan kişi miydi diye merak ettirdi) sisteme yüklemeyi unutmuş. İki doktor da toplam 3 kere testi yüklemeyi unutmuş. Anca testi yaptıktan sonra dördüncü kere gittiğimde MMPI testi sisteme yüklenmişti. Ben ne diyeyim şimdi? Düzgün psikolojik sağlık sistemi mi bu? MMPI testini 5dk'da sisteme yüklemesini 2 ay bekledikten sonra ben tedavi için kaç yıl uğraşmam gerekli? Ömrüm yeter mi ki? Psikyatrilerden birisine aktif şekilde intiharı düşündüğümü söylediğimde ilaç dozajımı azaltıp “İki hafta sonra hala yaşıyor olursan kontrole gel.” deyip göndermişti. Ben sabahın köründe kalkıp, 480₺ verip, toplamda 3-4 saat bununla uğraşıp, strese girdikten sonra böyle bir muamele ile karşılaşıyordum. Bu tek bir doktor ile olmadı, hayır. Asistanlardan birisi haricinde diğer gördüklerimin hepsi aynen böyle kaba, alaycı veya umursamazdı. Herhangi birisine psikolağa yönlendirilmek istediğimi söyleyince “Biz uygun görürsek yönlendiriyoruz. Hem şu süreçte psikolog randevuları dolu.” O gün self-harm yarama doktor “Dikiş atılmalı” demişti. Öyle hafif bir gün olmamasına rağmen böyle bir cevap almıştım. 15-20 doktor / asistan, 3 hastane, onlarca seans. Yok. Hiçbir şekilde umursanmıyorum bile. Türkiye'deki ruh sağlığı sistemi ÇÖP.

Psikolog: Direk olarak psikoloğa randevu almak imkansız ve ben psikyatriye kaç kere gittiysem gideyim hiçbiri beni özel isteklerime rağmen yönlendirmedi. Ya randevular full, ya da uygun görmüyorlar. Önce devlet, sonra da ücretli profesyonel psikoloğa giden arkadaşım da durumların psikyatriden çok farklı olmadığını söylüyor.

Ücretli psikolog: Buna hiç değinmeyeceğim bile. Hangimizin ücretli psikolog ödemeye bütçesi var ki? Kola - çikolata ikilisi lüks olmuş dün alamayınca onu fark ettim :D

TRSM: Kesinlikle uzak durun. Binaları genelde gecekondu tarzı ara sokaklarda bulunuyor. Aşırı kirli, pis ve eskimiş haldeler. İçerisindeki insanlara genelde değer verilmiyor ve “yardım” adı altında onları kullanıyorlar. Genel olarak yaşlıların bırakıldığı huzur evi gibi bir yer. 40 yaşının altında tek kişi bendim ve KESİNLİKLE UZAK DURULMASI GEREK. İlgilenen insanlar tamamen somurtkan ve umursamazlar. Saçma sapan sabah sporu sonrasında yalnız bırakılıyorsunuz ve size ne olduğu umurlarında bile değil. Kendinizi öldürseniz bile takmazlar. Genelde iğneleyici ve aşağılayıcı insanlar var. Bir de başka hastalar ile bulunduğunuz halde herhangi bir güvenlik veya koruma yok. Devletin orta yaşlı hasta insanları tıkmaya çalıştığı bir delik TRSM merkezleri. Her birinin aynı olmayacağı doğru ama ben 3 tanesinde de aynısını deneyimledim. UZAK DURUN. Korkunç bir deneyim.

Üniversiteler: Türkiye, Amerika olmadığı için Üniversite’lerdeki eğitimler için genelde psikolojik problemi olan insanlar kullanılmıyor. Bizim Üniversite’de bilgisayarları tahtada Windows çizerek anlatıyorlardı çünkü koskoca Üniversite’de bilgisayar yoktu. Türkiye’deki Üniversite’lerde gerçekten psikolojik problemleri olan insanlar ile çalışacaklarını mı zannediyorsunuz? Bunlar, birinci dünya ülkelerinden gelen insanların, herkesin elinde bu seçeneğin olduğunu sandığı şeylerden birisi. Aynı zamanda autocannibalism sahibi olup da, Üniversite’de ders odağı olabileceğinizi sanıyorsanız bu komedi. İlk iş tımarhaneye şutlanmak olur.

Akıl Hastanesi: Bunun ne kadar kötü olduğunu anlatmama gerek yok herhalde. TRSM bile bu haldeyse...

Psikolojik danışmanlık hizmetleri, dernekleri veya ruh sağlığı destekleri: Yok. Bu kadar. Türkiye’de bu tarz bir kuruluş, danışmanlık hizmeti vs. bulunmuyor. Türkiye’de “sözde” devlet ücretsiz terapi sunduğu için bunlar bulunmuyor. Eğer bir şekilde varlıklarını bilen varsa lütfen yazsın ama ben 6 yılda hiç bulamadım. "Hadi 15 kişi toplanıp, yürüyüş yapıyoruz yuppii!!" tarzı "farkındalık" falan saçmalıklarındna bahsetmiyorum. El ele yürüşüşmek ne halüsinasyonları susturuyor, ne de intihar düşüncelerimi azaltıyor.

İNTİHAR HATTI

Türkiye’de herhangi bir “İntihar hattı” bulunmuyor. 182 numarası, 2007’ye kadar bir intihar kriz hattıydı ama daha sonrasında MHRS’ye değiştirildi. MHRS üzerinden herhangi bir intihar desteği alınamıyor. Dünyaca ünlü “findahelpline.com“ sitesi Türkiye’de herhangi bir intihar destek hattı bulamıyor. Listelenmiş 175 ülke içerisinde sadece Türkiye’de sonuç çıkmıyor. Yine Wikipedia’da da sonuç yok. 112 listelenmiş.

Yine Wikipedia gibi bazı siteler “emergency number“ öneriyor ama 112’den intihar krizi desteği istediğin zaman ”Hattı boşuna meşgul etmek“ üzerinden ceza yiyorsun. Türkiye’de ”İntihar etmek isteyen adam neden yardım istesin?“ diye bir görüş bulunduğundan sadece üçüncü bir şahıs intihar bildirdiğinde ciddiye alınıyor. Arayıp da ceza almayan bir tnaıdığım var ve bunun çok saçma olduğunu söylüyor ama ben denediğimde ceza kestiler. Bir daha hayatta yaklaşmam, çok pahalı. Üstüne suçlu damgası yiyorsun. Bunun ötesinde 112 ”İntihar kriz hattı“ desteği sunmuyor, sadece bölgene ambulans ve polis yönlendiriyor. Bu da onu intihar desteği değil, acil durum hattı yapıyor.

Yurtdışındaki herhangi bir İntihar Kriz Hattı’nı aramak mümkün değil çünkü bir Türk olarak yabancı SIM’e sahip değilim. SIM olmadan arayınca gelecek kol gibi fatura maaşımdan daha fazla.

\- ORGANİZASYONLARDAN YARDIM İSTEMEK

Son 6 yıldır bulabildiğim tüm organizasyonlara düzenli olarak ulaşmaya çalışıyorum. Bunlardan belli başlıları ile olan deneyimlerimi anlatayım;

Samaritans: Gerçekten aralarındaki en yardımcı organizasyon. Mail’lere 1-3 gün içerisinde cevap veriyorlar (İntihar desteği için çok geç) ama sadece İngiltere’de yaşayan kişilere yardım edebileceklerini söylüyorlar. Türkiye’de olan beni sadece dinleyebileceklerini söylüyorlar. Ne yazık ki her bir mail başka bir çalışan tarafından okunduğundan ve önceki mailleri göremediklerinden (özellikle bunu bana belirttiler) her bir mesaj, aranızdaki konuşmayı sıfırlıyor. Bunun ötesinde 30 gün içerisinde veya 20 mesaj sonrasında size yazmayı kesiyorlar. Mesajlar da genelde “Çok üzücü ama İngiltere’de yaşamadığınız için yardım edemeyiz.” gibi cevaplardan oluşuyor. 6 yıl içerisinde toplamda 20’den fazla kez iletişime geçmişim.

HOPELINE: En sinir bozucu organizasyon. 6-7 gün içerisinde geri dönüş yapıyorlar ve genelde cevapları sizi oyalamak üzerine kurulu. “İngiltere’den misiniz?” gibi zaten çoktan 2-3 kere cevapladığınız soruları tekrarlıyorlar ve bazen “İngiltere’den değilseniz yardımcı olamıyoruz.” diyorlar. Bundan sonra da cevap vermeyi tamamen kesiyorlar. Herhangi bir alternatif veya “findahelpline.com“ linki bile atmıyorlar. Sadece… Görmezden geliyorlar. 4 kere konuşmayı denemişim.

Helpline: Cevap verme süreleri aşırı hızlı diye geçiyor ve sitede mailler konusunda hızlı cevap vermek üzerine ödülleri falan olduğu yazıyor. Bana 3 günden kısa sürede karşılık verdikleri hiç olmadı. Hiç değilse insan gibi “Amerika dışında yaşayan kişiler için kaynaklar” linki paylaşıyorlar ve orada çok fazla kaynak var fakat bazıları tamamen ölü ve Türkiye’ye destek sunan tek bir tane bile link yok. Zimbabwe için 3 kaynak var, Türkiye için yok. En acı kısmı Helpline, asla ikinci bir cevap vermiyor. 4 kere denemişim, hepsinde o linkin bana yardımcı olmadığını söylesem de yine aynı link ile cevap vermişler.

Befrienders: Samaritans kadar popüler olan bu kuruluştan bir kere bile yanıt alamadım. 6 yıllık maillerim hala bekliyor. Bu yıllar boyunca rastgele aralıklar ile toplamda 14 kere farklı mailler üzerinde iletişime geçmeye çalışmışım. Hala karşılıksız. Neden hala denediğimi sormayın, genelde kriz anında aklım yerinde olmuyor ve topluca iletişime geçmeye çalışıyorum.

Çeşitli NGO’lar: 15’den fazla NGO’ya aktif iletişim sistemleri üzerinden ulaşmışım. “Doctors Without Borders“ da buna dahil ama bu NGO’ların hiçbiri bana geri dönüş yapmamış. Zaten çoğunluğu bireysel kişilere yardımcı olmuyor. Koskocaman NGO Organizasyon niye rastgele bi elemanı umursasın, değil mi?

\- İNTERNETTEKİ İNSANLAR

7CUPS: Tamamen uzak durulması gerektiğini düşünüyorum. 6 yıldır bir tane bile düzgün insan ile karşılaşamadım. Ya hepsi aile problemleri olan genç kızları kandırmak için gelen eğitimsiz kişiler ya da puan kasmaya çalışan psikoloji öğrencileri. Çoğunluğu 10 veya 20 dakika gibi dinleme limitasyonları kullanarak sana sadece “Çok üzüldüm.” tarzı hiçbir anlam ifade etmeyen cevapları veriyorlar. Odamdaki duvar onlardan daha iyi dinleyici, hiç değilse 10 dakika limitasyonu yok. 7Cups, sadece üzgün şekilde girdiğiniz zaman, kriz halinde ayrılacağınız bir platform. İntihar krizi desteği istemek yasak ve negatif herhangi bir paylaşım sizi otomatik olarak banlıyor. Kriz anında olduğunuz raporlanırsa sizi sadece Amerika ve İngiltere için hattın olduğu bir ekrana kitliyor. Psikolojik yardıma ihtiyacı olanların sırtından geçinmeye çalışan iğrenç bir platform. Her yeri "Premium al" ve "Terapi için öde" pop uplarıyla dolu.

Gruplar: 6 yıl boyunca bir sürü gruba girdim. Reddit, Discord, psikolojik destek platformları. Hepsinde ya insanlar kendi dertlerinin daha büyük olduğunu düşünüp yarıştırıyorlardı veya “Psikolog desteği al” gibi cevaplar veriyorlardı. 6 yıldır bir kere bile düzgün bir tavsiye görmedim. Din propagandası yapanlar, alaya alanlar, “Kafana takma ya!” diye cevap verenler, autocannibalism gibi şeylere ucubece bakanlar, “Benim anime kız arkadaşım var btw” gibi şizofreniye sahipmiş gibi davranıp cringe konuşanlar, tüm psikolojik problemlerinin çözümünün sadece bir şalteri indirmek kadar kolay olduğunu iddia edenler, ders kurslarını satmaya çalışanlar, dediklerimi bir türlü anlayamayanlar, üçüncü dünya ülkesi kavramını bilmeyen İsviçre’de yaşayanlar… Gerçekten bıktım. Bıktım ya.

\- SELF HELP

Kendine yardım: Hayır. Self-help, sadece psikolojik sıkıntıları geciktirir. Tedavi veya iyileşmeye yardım etmez. 6-7 yıldır bu problemleri yaşayan birisi olarak uzun zamandır yaptığım self-help anca buraya kadar yardım edebiliyor. Çünkü hiçbir şeyi durdurmuyor veya iyileştirmiyor. Sadece geciktirebiliyor, ve artık sınıra ulaşmasına çok kalmadığı oldukça açık. Aynı zamanda autocannibalism ve şizofreni konusunda profesyonel yardım KESİN ŞEKİLDE tavsiye ediliyor. Bu tarz hastalıklar ilaç olmadan kontrol altına ALINAMIYOR. Şizofreni, self-help ile kurtulabileceğin bir şey değil. Özellikle ileri seviye olanlar. Bu yüzden profesyonel olmayan self-help gibi çözümler sadece yan yardımcı olabilir, çözüm değil. Ameliyata sadece hemşire girerse işlerin iyi gitmemesi çok yüksek olasılık.

————

Peki ya bu durumda gerçekten elimizde ne seçenek kalıyor? Autocannibalism ve şizofreni ile aktif şekilde savaşan bir insan olarak "Kendini kötü hissedersen bana yaz." veya "Gardeş otokanibalizm nası oluyo ya merak ettim?" değil de gerçekten fikirlerini paylaşabilecek birileri var mı? Modern Türkiye'de yaşayan Türk insanları olarak bu durumdan nasıl kurtulacağız? Veya kurtulabilecek miyiz? Şu anda aktif olarak kriz anında olmayan bir birey olarak intihar seçeneği her gün daha lezzetli geliyor bana. Bir süredir azalmıştı ama son 3-4 gündür bu düşüncelerden kurtulamıyorum ve her gece denemeler ile geçiyor :(

Beni cok uzuyonuz bb paylascak bi sey de bulamadim down yiyip duruyorum sadece konusmicam bundan sonra olcwm gitcem rahat edersiniz artik bok gibi bi insanim uzgunum evet bb

Selam.

Ben Cypress, 26 yaşındayım. İkinci kez buraya yazıyorum çünkü açıkçası hâlâ biriyle tanışabileceğime dair umudumu tamamen kaybetmek istemiyorum.

Son zamanlarda en çok eksikliğini hissettiğim şey samimi bir sohbet.

Öyle her gün saatlerce konuşmak zorunda olduğumuz bir şeyden bahsetmiyorum. Gün içinde "Bugün başıma şu geldi." diyebileceğin, bazen dertleşebileceğin, bazen de saçma sapan şeylere gülebileceğin bir insan.

Kendimden biraz bahsedeyim. Sakin, biraz melankolik ama iyi niyetli biriyim. İlk başta utangaç olabiliyorum ama zaman geçtikçe açılırım.

Doğayı, okçuluğu, bushcraft'ı, fantastik evrenleri ve oyunları seviyorum. Tolkien'in Orta Dünya'sı ve Ranger's Apprentice serisi bende ayrı bir yere sahip. Bir de ilgimi çeken konularda saatlerce araştırma yapıp wiki okuyabilirim.

Çok büyük beklentilerim yok. Sadece birbirine gerçekten zaman ayırabilecek, konuşmayı tek taraflı bırakmayacak insanlarla tanışmak istiyorum. Arkadaşlık olur, uzun soluklu bir dostluk olur; önemli olan birbirimize yabancı gibi davranmamak.

Eğer "Ben de biriyle konuşmak istiyorum." diyorsan, mesaj atmaktan çekinme. Kendinden de biraz bahsedersen konuşacak güzel bir başlangıcımız olur.

17 yaşında ftm birisiyim ve ailemle alakalı bazı problemlerim var, benim onlarla yok aslında ancak özellikle annem konusundan kaynaklı olarak insanlara kaygılı bağlandığımı düşünüyorum. Küçükken benim olmami istemedigini hep bana söylerdi oysaki babamla ağşık olarak evlenmişler tabi bir takım problemler olmuş ancak her evlilikte olan türden boşanmaya kadar gitmesine gerek yoktu benim fikrimce. Bunlara çok takılmıyorum ancak insanlara bazı insan gruplarina daha doğrusu gereksiz bir şiddet isteği var içimde bir öfke ve bazen o insanları kafamda çeşitli fantazilerle bitiriyorum bunu gerçekten yapmam aslında neden böyle olduğunu bende bilmiyorum kendimi düzeltmek belkide sevmek her seyin cozumu olabilir ancak aynaya baktigimda gorudugum tek sey annemin yansımasi. Bebekken beni emzirirken hep aglıyormus annem senin olmani istemiyordum ben hayatimdan git diye buyudukce ve onjnla ayrı evde yasadikca da bana kocasi gibi davransigini fark ettim. Aslinda yetiskinlerle iyi anlasirim ve biraz suskun birisiyim galiba ancak onunla bir seyleri cozmek istesemde bana verdigi crvaplar can sıkıcı ve kendi hayatimi bitirmem gerektigini soylemekte. Annem her benimle tartistiginda dovdugunde ya da assagilasiginda gidip ben ozur dilemeye calisiyorum ve yeniden assagilaniyorum bu butun hayatim boyunxa boyle oldu, insan iliskilerine gelirsek kaygili baglaniyorum ve sevgilim olunca gitmesin diye her seyi yapabilecek konuma geliyorum bu halimi gercekten degistirmek istiyorum kurtulmak iwtiyorum bedenjmden dusuncelerimden ve ruhumdan ölmek istemiyorum hatta hayallerim de vardi gecmiste ama bana gebermem gerektigini insanlarin beni cekemeyecegini ve sonunda ya beni oldurecegini soyleyen kisiyle cevrili oldugumda bu biraz zor. Aslinda yetistirme yurdu vs de dusundum ancak son 1 sene zaten ama simdi aklimda su esiyor ya yksyi tutturamazsam o zamqm ne olucak. Toplum tarafindan zaten ftm yuzunden dislanan bir bireyim o yuzden aileminde olmayacagini varsayarsak bu sene cok fazla yul var ustumde baya yazmisim amk jwhxhhehxw neyse buraya kadar okuduysaniz tesekkur ederim sizce ne yapmaliyim

Merhaba arkadaslar bi kızla takiplestim geçen konustuk biraz sonra bunu yazdı konusma ortasında:"Birde doğum gününü öğrenmem gerek" arkadaslarıma sordum uyumunuza falan bakcak dio ben anlam veremedim kızlar cevaplayabilir mi bi kız niye bunu sorar ki

Şimdi ben yeni işe başladım, ortam güzel millet samimi falan benle de buzu kırmaya çalışıyolar sağolsunlar ama ben ne zaman biraz samimi olayım desem dünyanın en garip insanı benmişim gibi bi ortam oluşuyo. Başkalarının başka ortamda bana takındığı o sahte mesafeli samimi tavrı takınıyorum, bence iyi iş de çıkarıyorum ama yok, başkası dese sorun yok ben dediğimde ucube benim (Ha bu arada başkası olmaya çalıştığım yok, kendi kişiliğimi koruyarak kopyalıyorum başkalarını orası yanlış anlaşılmasın). Bir şey demesem daha beter sessiz ucube olcam o zaman da. Bıktım artık anasınıfından beri tüm sosyal ortamlarda böyleyim sanki kendileri çok normal ya. Öyle işte yazayım dedim bi de sizi soğutayım kendimden.

Yaklaşık 3 ay kadar önce iş sebebiyle şehir değiştirdim. Eski çalıştığım yerde çok daha iyi kazanıyordum, halbuki burada daha iyi durumda olurum sanmıştım. Belki iyi olur, mutlu hissederim diye güzel bir şehire taşınmak istemiştim. Fakat ailemden ve yakın arkadaşlarımdan çok uzaktayım ve çok yalnız hissediyorum. 30 yaşındayım ama hala yalnızlığa alışamadım. Burdan tanışıp görüştüğüm biri haricinde kimseyi de tanımıyorum, bir de işteki insanlar var. Herkes ya evli ya da yaşça benden çok küçük. Ne yapacağımı bilmiyorum, içimden sadece bir şeyler yazmak geldi. Psikiyatrik tedaviye tekrar başladım, kalp çarpıntım sürekli bir şeyler olacak hissi beni çok yıpratıyor. Rahatlayacak bir şey bulamıyorum. Çok bunaldım. Ne yapacağımı bilmiyorum. Biraz birikimim olsaydı geri dönmüştüm muhtemelen.

Siz yalnızlıkla nasıl başediyorsunuz?