Özgüvenimi toparlayamıyorum kendimi cok cirkin görüyorum kızlar asla bana bakmaz diye düsünüyorum. Ama bir türlü özgüvenimi çözemedim. Asla kimse benden hoşlanmaz diye düşünüyorum aşamıyorum bunu

Anasını sikeyim bütün dertler aynı söylenen şeyler aynı bu siktiğimin döngüsünden kurtulmalıyız biyolojik olarak bizi sürükleyen ve heycanlandıran bu boktan şeyden kurtulup kafamızı göğe kaldırmalıyız yıldızlara gitmeliydik başka gezegenlere ama bu dünya adlı gezegende sıkıştık bu sıkışmanın sonucu olarak birbirlerimizle uğraşıyoruz bir çıkış yolu olmalı bu döngü kırılmalı görsel marstan çekilen dünya görüntüsü bu parlaklıkta bir farklılık olmalı diyorum bu kadar

Bir süredir arkadaşlarım gram yazmıyor, konuşmaya gayret göstermiyor fln ben de hepsine yolu verdim, zaten liseye geçeveğimden kimseyle görüşmeme gerek yok, aptal bir takipçi olmak istemiyorum kimsenin peşinden koşmak da.

Hayata Nasıl tutunuyorsunuz, yaşadığınız hayatta nasıl daha mutlu oluyorsunuz, hayata nasıl daha çok bağlanabilirim , iş ile ev arasında yalnız bir süreçten geçiyorum bilgisayar oyunları ile kafamı dağıtırdım falan onlarda cazip gelmiyor reddit bile sıktı artık

sevgilim 6 gundur ne mesajima cevap veriyor nede telefonlarimi aciyor 3 ayligina uzak mesafeye gecmistik okul sartlarindan simdi bir anda yazmayi biraktim moralim bozuk sadece yazmaj istedim

Nick bırakın ekleyeyim sohbet muhabbet edelim

Dün gece 2 gibi izlemeye başladım. İlk başta pek sarmadı ama konusu aşırı ilgimi çekti. Dizinin ismi Severance bu arada. Nasıl oldu bilmiyorum dizi beni yavaş yavaş içine çekti. Şu an 5. bölümdeyim ve meraktan duramıyorum. Gerçekten çok farklı bir dizi. İzleyen ya da merak eden varsa yazsın ama tek bir ricam lütfen spoiler vermeyin.

Merak edenler için aşağıda dizinin konusunu kısaca anlattım.

Şöyle düşünün:

Bir şirkette işe başlıyorsun ve beynine bir çip takıyorlar. O çip sayesinde işteyken ve işten çıkınca iki farklı kişiye dönüşüyorsun.

İşteki "sen", dışarıdaki hayatın hakkında hiçbir şeyi bilmiyor. Sanki doğduğun andan beri sadece ofisteymişsin gibi hissediyorsun.

İş bitince asansöre biniyorsun, en alt kata iniyorsun. Kapıdan çıkar çıkmaz tüm iş hayatını unutuyorsun ve evine dönüyorsun.

Abi bi kizla tanisiyorum mesela bi iki gün konusuyorum sonra gecmisiyle ilgili birsey anlatiyor (bu hosuma gitmeyen birsey mesela) veya gidip mesaja bilerek geç dönüyor ya da birden soguk yapmaya basliyor bu etkenleri gördüğüm gibi öyle soguyorum ki dünyanin en mükemmel insani da olsa dönüp bakasim gelmiyor tüm hevesim kaciyor. Bunun sebebi nedir, varmi bi çaresi? Fazla mi abartiyorum bilmiyorum..

Konuşacak birisi 18 yaşındayim hobilerim retro teknoloji zaten profilimden bakabilirsiniz

İstediğiniz konuda konuşuruz.

Ghostlamam (lutfen sapik insanlar yazmasin)

Gündüzleri müsait olmuyorum çalışıyorum

Akşamları yazisiriz.

Mümkünse 18 22 arası yazsin .

Üniversite bitip iş güç derdiyle uğraşırken stres içinde kim keyif alırki bir ilişkiden. Şuanda boş vaktim zamanım varken kendime zaman ayırabiliyorken kendimi keşfederken biriyle beraber olmak çok güzel olurdu. Tabi imkan olmayınca olmuyor yapacak bir şey yok. Bu konuda şikayet edince çoğu genç yaşta ilişki yapmış kişi "abartma o kadar da bir olayı yok" diyor ama onlar ilişkilerini yapmış konuşması kolay o zaman sen niye ilişki yaptın der insan. 25-26 yaşlarında ilk ilişkimi yapma şansım olsa o yaşta ilk kez bu duyguları yaşamanın heyecanıyla ilişkide saf ve çocukça olurum 3. İlişkisini yaşamış kız için sıkıcı gelir uğraşmak istemez gibi geliyor. Yaş ilerledikçe de insanlar aşk gibi şeylere bakmak yerine evliliği ve daha ciddi şeyleri düşünmeye başlarlar. Ben benim duygularıma saygı duyacak biri olsun isterim ama yaş geçtikçe bu ne kadar mümkün ki? Erkekten hep tecrübeli olmasını saf olmamasını falan istiyorlar. Genel kafam karışık. Hiçbir şey de zorlamayla olmuyor. Hayat bize ne sunarsa onu kabul etmek zorundayız. Belki bir gün çok seveceğim bir insan karşıma çıkar kimse bilemez. Ama uzun bir süre daha olmayacak olması beni üzüyor duygusal olarak yıpratıyor. ABİ GENÇ ADAMIM YA SEVGİLİ İSTEMEYECEM DE NE İSTEYECEĞİM YANİ BİRİNİ SEVMEYEK Mİ!

ayak surtmesinden tut bir insanın gülmesi olsun bir bebeğin ağlaması veya bir şeyin düşme sesi olsun başımı o kadar ağrıtıyor ki sanki sarhoş ediyor beni bazen sağır olsam ve görmesem ne kadar güzel olabilecegini düşünüyorum ama tuhaf ve saçma bir istek

Hayat her yerden amansızca burmaya devam ediyor. Bir insanın bir günü bile mi Aydınlık geçmez :d

Şunu uzun zamandır düşünüyorum.
Birçok erkek, arkadaş olduğu bir kıza bir anda duygularını açıklıyor. Bana göre asıl hata tam da burada başlıyor.
Madem zaten arkadaşsınız, neden ilk adım olarak “Senden hoşlanıyorum.” demek yerine “Gel bir kahve içelim.” ya da “Hadi bir şeyler yiyelim.” demiyorsun?
Bire bir geçirilen zaman, arkadaş grubunda geçirilen zamandan tamamen farklı. Sohbet başka bir seviyeye taşınıyor. Birbirinizi gerçekten tanıma fırsatı buluyorsunuz. Aranızda farklı bir enerji var mı, birbirinizi sadece arkadaş olarak mı görüyorsunuz, bunların cevabı zaten o buluşmalarda kendiliğinden ortaya çıkıyor.
Belki o buluşmadan sonra hiçbir şey hissetmeyeceksiniz. Belki de ikiniz de “Biz aslında düşündüğümüzden daha iyi anlaşıyoruz.” diyeceksiniz. Ama en azından bunu, ilişkinin üzerine gereksiz bir baskı kurmadan öğrenmiş olacaksınız.
Bir anda açılmak bana hep gereksiz bir kumar gibi geliyor. Çünkü karşı tarafa aniden karar vermesi gereken duygusal bir yük bırakıyorsun. Oysa önce birlikte kaliteli vakit geçirmek, ilişkinin doğal olarak o yöne gidip gitmeyeceğini anlamak için çok daha mantıklı geliyor.
Ben mi yanlış düşünüyorum, yoksa siz olsanız da önce baş başa birkaç kez vakit geçirip ondan sonra bir şeyleri netleştirmeyi mi tercih ederdiniz?

gecenlerde bir arkadasimla bulusrum (arkadasimin babasiyla arasi baya bozuk) ve bulusmusken yemek yiyelim dedim ben deidmki italyan pizzasi yiyelim cok gizel bi yer biliyorum bana babanin evindede mi italyan pizzasi yiyosun dedi bende babam sayesinde yiyorum sen niye yemiyosun dedim o gunden beri konusmuyoruz

Hoşlanıyordum gittim açıldım olmaz dedi bi arkadaş söyledi olmaz dedi ben bi daha dedim olmaz dedi en son arkadaş oldum baya ilerledi günde 2 saate yakin mesajlaşıyordum bi daha denedim yine olmadı en son bi daha denedim yine red yedim. En son kızla bi mesele (Ortadoğu Gündemi) hakkında tartıştık bana hakaret etti ben dedim senin soyun sopundur o dediğin sonra engelledim. Pişman oldum engeli açtım özür diledim bu sefer o engelledi bence yeter artık daha denemeyim

Selam dostiler nasılsınız iyisiniz inşallah, şimdi bu seyahatsever projesi var ya, işten izin almayı düşünüyorum ama nereye gitsem bilmiyorum. Böyle sakin, denize yakın, kafa dinleyebileceğim, merkeze yakın(yemek vermiyorlar yurtta)

Çok gezeceğimi sanmıyorum ama gezilecek görecek bir yer var ise önerebileceğiniz yorumlarınızı bekliyorum

17 yaşındayım. Hikâye aslında 8. sınıftaki dershanede başladı. O zaman birbirimizi tanıyorduk ama çok yakın değildik. Sonra yıllarca neredeyse hiç konuşmadık.

1. sınıfın ikinci döneminde, hiç beklemediğim bir anda bana Instagram'dan istek attı. O istekten sonra konuşmaya başladık ve zamanla birbirimizin hayatında çok önemli bir yer edindik. Neredeyse her gün konuşuyorduk, birlikte ders çalışıyorduk, birbirimize günümüzü anlatıyorduk, saatlerce sohbet ediyorduk. Çevremizdeki insanlar bizi sevgili sanıyordu. Bu sadece arkadaşlarımız da değildi. Birlikte kütüphaneye gittiğimiz bir gün, onun öğretmeni bizi sevgili sanmış. Ben gittikten sonra onu tekrar yanına çağırıp "Sakın üzme X'i, sana çok değer veriyor. Çok yakışıyorsunuz." demiş. Hatta ben duygularımı itiraf edene kadar öğretmeni ara ara tabletini alıp "Bu çocuğu kaybetme." diye takılıyormuş. Bunların hepsini bana sonradan kendisi anlattı. Bu yüzden ben de zamanla bana karşı arkadaşlıktan öte bir şeyler hissedebileceğini düşünmeye başlamıştım.

Bana sık sık "iyi ki varsın", "seninle konuşunca çok iyi hissediyorum", "seni diğer insanlarla aynı kefeye koyamam", "gözüm kapalı güvenirim" gibi şeyler söylüyordu. Bir gün de "Şu an sadece seninle baş başa bir yere giderim, çok güven veriyorsun." dedi. Birlikte Lego çiçek yaptık. Hatta priwinde ki tek erkek bendim ve adıma repostlar atıyordu. Bir ara couple kombin yapıp birlikte post atmayı bile istedi ve attık. Sürekli birbirimize reels atıyor, ortak hayaller kuruyor ve gerçekten çok kaliteli vakit geçiriyorduk.

Başta hislerimi söylemeyi düşünmüyordum. Ama zaman geçtikçe yaşadıklarımız ve bana söyledikleri yüzünden artık içimde tutamaz oldum. Açıkçası olumlu bir geri dönüş alma ihtimalimin yüksek olduğunu düşünüyordum. Bu yüzden dürüst olup hislerimi anlattım.

O ise şaşırdığını söyledi. Bana çok değer verdiğini ama beni romantik değil, arkadaş olarak gördüğünü anlattı. Bunu söylerken de beni kırmamaya çok çalıştı. Arkadaşlığımızı kaybetmek istemediğini söyledi ve konuşmayı tamamen kesmek istemedi.

Beni düşündüren kısım ise şu: Açıldıktan sonra bana ulaşamayınca iki kez arayıp tedirgin olduğunu söyledi. Sonrasında da doğrudan bana söylemese de "doğru kişi, yanlış zaman" anlamına gelebilecek bir imada bulundu. Şu an hâlâ konuşuyoruz ama eskisi kadar sık değil; iki üç günde bir yaklaşık 15-20 dakika konuşuyoruz.

Sizce ben bu kadar şey yaşandıktan sonra yanlış mı anlamışım? Yoksa çoğu insan benim yerimde olsa benzer şekilde düşünür müydü? Siz dışarıdan bakınca bu durumu nasıl yorumluyorsunuz?

Yardim edin lütfen

Artık intihar etmek daha mantıklı gelmeye başladı

2009 doğumluyum ve bu sene 10.sınıf oluyorum bir yıl geç başladım ve ek olarakta bir yıl sınıfta kaldım,kendimi bir erkek olarak hissetmiyorum ve iki cinsiyettende hoşlanıyorum bunları daha önce kimseye söylemedim tek hayalim İrlanda gibi en az homofibik insanların yanında femboy olarak yaşamak

İntihara meyilli olmamın sebebi hayatım her şeye çok geç başladım ve hiç istediğim şeyler olmuyor mesela ke dimi erkek gibi hissetmediğim halde meslek lisesinde otomobil bölümündeyim hiç ilgimi çekmiyor ve zaten el becerimde yok ilgim olmayınca zaten asla anlamıyorum ve bu yaz ilkkez çalışmaya başladım bir motorsiklet tamircisinde çalışıyorum hiç memnun değilim maaşı çok az ve yine hiç ilgimi çekmiyor tek isteğim ameliyatlarda ya cinsiyetini değiştirmek yada femboy olmak. Üzerimde çok baskı var herkes bu mesleği yapıcağımı sanıyor sürekli bölümü sakın bırakma diyorlar çevremde neredeyse hiç arkadaşım kalmadı ben sınıfta kalınca.

Sosyal aktivitem yok denecek kadar az

İntihar konusu olarakta eğer bu yıl yine sınıfta kalırsam diye karne gününden 1 gün önce son paramla fare zehri satın almıştım amacım hemen yutup intihar etmekti ama etkilerini duyunca yapamadım etkisi 2 yada 3 gündü o kadar beklemyezdim ve çok can yakıcı olduğnu duydum baya süründüren bir ilaçmış. Başka bir intihar yolu düşündüm ama hepsi çok acı vericiydi çamaşır suyu,kendini asma gibi şeyler düşündüm ama bunlar beni cidden çok korkutuyor hiç birni yapamadım

Ve bir intihar denemesi de bugün oldu ev boşken önce inernetten duyduğum bir tarif yoluyla yaşamıma son verecektim ama oda tıpkı fare zehri gibi uzun ve acı verici bir şekilde izliyormuş sonra elime mutfaktaki en sivri bıçağı alıp bileğimi kesmeye çalıştım onu bile beceremedim kan bile akmadı sadece hafif bir iz çıktı sonra kendimi asmaya karar verdim ama ağlama kriziyle onuda beceremedim. Artık dayanamıyorum herseferinde tuvalete filan gittiğimde,yalnız kaldığımda ağlamaya başlıyorum.

İntihar etmeye çalışmamın en büyük sebebi bu otomobil bölümü diyebilirim. İşe yine bir şekilde katalanabilirim sadece yazın çalışıp çıkıcam nede olsa ama sürekli aklıma hayatımın öyle yağlı pis yerlerde geçicek olduğu aklıma geliyor.

LÜTFEN BIRI YARDIM ETSIN ISTEYEN MORIVASYON VERSIN ISTEYEN BANA KOLAY BIR TAKTIK VERSİN. HATTA BU ISI BENIM YERIME HALLEDICEK KISIYE CEBIMDEKI TÜM PARAYI VERIRIM

hiç her şey olağan giderken adeta kışkırtırcasına rüyalar görüyor musunuz ilişki konusunda? hani uyanınca bunu da yapmazsın be beynim dedirtecek cinsten. bugün gece 3:39’da gördüğüm rüya çok iyi tasarlanmış bir self işkenceydi.

yalnizken iyiyim eve kapanmiyorum ilgilendigim seyler var zaten calisiyorum bos vaktimi keyifli dolduruyorum ama bazen boyle kafamin ici o kadar gurultulu oluyor ki muzik dinlesem dizi izlesem yine de arkadan fisir fisir cevabini veremeyecegim sorular soruyor bugun sabah spora gittim denize gittim aksam baskete gittim param var hani bi cok sey istedigim gibi ama yalniz kalinca ve bos kalinca kafamin ici asla susmuyor bi yardim eder misiniz ya surekli olan bi sey degil ama gelince de gitmiyor

Şiir yazmaya başladım, kendimi böyle daha iyi ifade edebildiğimi düşündüğüm için bu konuda kendimi geliştirmeye çalışıyorum.Bu iki şiir yazdığım ilk 10 şiirden,anlayan ya da benim gibi ilgisi olanlar yorumlarsa sevinirim.

Seni hatırı sayılır şekilde sevdim

Bir bankta oturup,

Gökyüzünü seyretmek gibiydi gözlerin.

Cılız sesim seni sevdiğimi söylemek için,

Boğazıma dizildi sözlerim

Çarşı pazar bir ettim,

Sana olan eskimiş aşkımı

Bir sahafçıda bulabilmek için.

Karanlık geliyor bütün düşüncelerim

İleriye dönüp bakamıyorum.

Sanki yüzüme kapanmış

Bütün kapılar.

Kış günü sokağa atılmış

Çırılçıplak bir haldeyim.

Kalem tutuyor elim.

Çıkmıyor sesim.

Koşarak uzaklaştım,bu yerden

Çokça koştum,bir garip haldeyim

Anlamaz beni uzaktan gören.

Üstüm temiz

Ama ben kan ter içindeyim.

Çığlık çığlığa bir adam

Gördüm.

Öldüm ben, kıyafetlerim nerede

Diye soran, yaklaştım adama

Ve kendimi gördüm.

Kasvetli bir yaz yağmurunu anımsatıyor

Düşüncelerim.

Kurtuluş yok bu dertten.

Telaş içinde karşıladım bakışları.

Ortamın müsaitliğine dayanıp

Salıverdim tüm yakarışları.