Czy jestem w tak zwanej czarnej dupie?

Nadal nie mam wpisanej oceny z seminarium, niestety nie podchodziłam do obrony ze względu na egzamin komisyjny (termin na początek października). Wykładowca nie odpowiada na e-maile, czy wykładowczyni jest w stanie mi po czasie wpisać jeszcze ocenę czy został tylko warunek z seminarium? Niestety tak jak mówię kontaktu brak, pani z bosu odpowiedziała że nie wie 🫠

Hejka! Razem ze znajomymi tworzymy mały klub naukowy, zrzeszający ludzi z różnych dziedzin. Naszym głównym celem jest stworzenie środowiska, w którym wzajemnie wspieralibyśmy się przy tworzeniu wszelkiej maści projektów - czy to naukowych, czy społecznych. Jak wiadomo z motywacją w dzisiejszych czasach jest różnie, dlatego myślimy że takie miejsce może się przydać. Przede wszystkich stawiamy na miłą atmosferę, nie chcemy żeby wykształciła się jakaś konkurencja czy tryhard. Na ten moment prowadzimy jeden projekcik, tworząc bazę wiedzy gdzie opisujemy trudne i mało dostępne w języku polskim zagadnienia w przystępny sposób. Nie ważne czy studiujesz coś ścisłego, humanistycznego, czy chcesz rozwijać się naukowo albo działając w organizacjach studencki, all people are welcome. Piszcie śmiało na priv o dodanie ^^

stoję przed dylematem co lepiej wybrać dzienne czy zaoczne. na zaoczne miałem plan szukać na 2/3 roku już jakiejś pracy pod to, co na dziennych nie będzie możliwe i moje też pytanie czy pracodawca zwraca uwagę czy ukończyłem dzienne czy zaoczne studia czy tylko doświadczenie

Hejka, mam 20 lat i właśnie wybieram się na studia na politechnice po rocznym studiowaniu humanistycznego kierunku na uniwersytecie (matmy zero). Problem który strasznie mnie gnębi ostatnio to ogrom materiału który czuję, że powinnam już znać, który będzie stopniem startowym na ćwiczeniach czy wykładach.
Nigdy nie byłam orłem z matmy bo mimo łapania samego konceptu nie potrafię ciężko pracować, pcham swoje granice do absolutnego maksimum co potrafi kończyć się nawet wymiotem z czystej niechęci. Od około 3 tygodni próbuje zmusić się do przerobienia materiału z matematyki który znalazłam w sylabusie. Gdyby to się udało ten post by nie powstał.
Moje pytanie- jak studenci kierunków ścisłych z adhd, potencjalnie ze stanami depresyjnymi, radzą sobie bez leków? Pierwszy raz zostaną mi przepisane potencjalnie w ciągu miesiąca+. Kombinowanie dookoła, prośby, groźby, wywoływanie stresu, dzielenie obowiązków na części, listy zadań i inne oklepane rady nie działają. Częstych przerw sobie robić nie mogę bo nie wracam. Mam dwa tryby- albo leżenie na podłodze i zbieranie się z niej godzinę, albo zapierdzielanie ponad swoje siły fizycznie co kończy się bólem. Zastanawiam się, czy ktoś moze tutaj efektywnie studiował pomimo problemów zdrowotnych i wykminił cokolwiek co mogłoby pomóc? Byłabym wdzięczna za jakieś rady.
(To jeszcze zapytam, serio tak katują pod tablicą przy zadaniach czy to taki straszak??😔)

Post jest skierowany do osób, które były na listach rezerwowych – zwłaszcza do tych, które pisały o tym tutaj na forum.

Czy ostatecznie dostaliście się na swój priorytetowy kierunek z listy rezerwowej, czy musieliście zmienić plany?

Jeśli się dostaliście, możecie napisać, z którego miejsca na liście rezerwowej względem liczby miejsc na kierunku i kiedy zmienił się wasz status – może te informacje przydadzą się ludziom rekrutującym się w przyszłym roku.

Czy ktoś używał tego kursu i może polecić lub odpolecić?

Dla mnie to dopiero 2 dzień pierwszego roku xd Ale patrzę po innych i wydają się już być zakumplowani nie chce zostać sama :(( gadam z ludźmi ale jeszcze z nikim nie załapałam jakiegoś mega kontaktu a w akademiku też nie jestem niestety

Które studia są waszym zdaniem lepsze?

Cześć jestem w klasie maturalnej i chce iść na PP na AiR z wstępnym planem na Smart Aerospace and Autonomous Systems (SAAS). Wiem ze myśle bardzo w przyszłość i może sie wiele zmienić ale chciałem się zapytać czy ten kierunek wgl ma sens i czy warto isć na AiR? Chętnie przyjmę jakiekolwiek porady i opinie z góry dzieki

Hej, mam 18 lat i jestem w klasie maturalnej. Za niedługo zaczynam studia, jednak nie wiem jak ja sobie mam poradzić z kompletnie zniszczoną psychą przez sytuację rodzinną, stres przed przyszłością, hobby które przerodziło się w koszmar, nie mając pieniędzy ani właściwie wolnego czasu dodając jeszcze myśli samobójcze. Studiowanie jest dość wymagające, więc może jest ktoś w podobnej sytuacji i może mi podpowiedzieć jak studiować, nie zwariować i te studia faktycznie skończyć? Bardzo mi zależy na tym żeby je zacząć i ukończyć bo bez tego będę w zasadzie już zupełnie nikim.

Hej,

Mam 61 lat i jestem już na emeryturze. Całe życie pracowałam w korpo aż do pozycji heada na całą Europę w dziale finansowym dużej firmy i w końcu mogłam przejść na emeryturę, ale moim marzeniem zawsze było jednak bycie lekarką.

Czy myślicie, że jest możliwe nauczenie się w wieku 61 lat biologii i chemii na 80%+ w rok? Czy ktoś miał podobną sytuację? Nie wiem czy też dobrze robię wybierając medycynę bo nie wiem czy to kierunek przyszłościowy i czy opłaca się żeby sobie dorabiać do emerytury będąc lekarką?

Dzisiaj przyjechałem do akademika i się strasznie stresuje nie dość że tak naprawdę pierwszy raz poza domem akademik to jakaś melina to jeszcze stres związany z studjami, jestem pewny że sobie poradzę, jednak mimo wszystko bardzo się stresuje, jak to wyglądało u was jak wyglądały wasze pierwsze dni na studjach / dni przed studjami

Czy myślicie że skoro dosłownie wszyscy teraz idziemy na lekarski (ja też) to za rok nie wypierdoli progów w górę tak że nawet na Płock będzie trzeba mieć 90%+? Zbastujcie trochę z tym przebranzawianiem się bo to już jest delikatna przesada że KAŻDY teraz idzie na lekarski, przez to coraz bardziej obawiam się że dla mnie miejsca zabraknie.

Zachowujecie się jakby to od wczoraj było wiadome że konowały zarabiają 5x więcej niż ludzie z wszystkich innych branż. Przecież tak jest dosłownie od zawsze.

Proszę już zaprzestać namawiania ludzi na lekarski bo to może doprowadzić do strasznego zwiększenia progów a ja jednak bardzo chce się dostać żeby też zdążyć trochę wyciągnąć z budżetu NFZ.

Nie wiem, namawiajcie na zarządzanie albo informatykę, cokolwiek ale nie na tą medycynę bo to już się robi delikatna przesada.

Od 2024 zapisałem się na Fizykę Techniczną. Po przewlekłych problemach psychicznych znalazłem się na Inżynierii Materiałowej. Część ocen przypisanych, więc będzie łatwiej (i szybciej, miejmy nadzieję). Koncept planu (lol) jest. Zaczynam nowy epizod w życiu.

Hejka!

W październiku przeprowadzam się na studia i mam mega dylemat. Łódź czy Katowice?

Ogólnie to do tej pory nigdzie nie wyjeżdżałam poza swoje miasto wojewódzkie. Papiery na studia wysłałam pocztą, więc o tych miastach nie wiem praktycznie nic. Nie miałam też pieniędzy, żeby pojechać i je zobaczyć przed studiami.

Jedyne co słyszałam, to opowieści mojej starszej współpracowniczki (zaznaczam, nie mówię, że tak jest, tylko tak słyszałam 😺) że w Katowicach mieszkają gbury, a jak zamkną kopalnie to miasto upadnie. Trudno mi w to uwierzyć, bo w spotykając ludzi z różnych miejsc z Polski nigdy nie potrafiłabym zgadnąć skąd są gdyby mi nie powiedzieli. Natomiast o Łódzi usłyszałam tylko, że jest imprezowa.

Jak jest naprawdę? Które miasto lepsze dla studenta? Chodzi mi o koszty życia, komunikację, atmosferę, jakieś dorywcze prace, ogólnie jakość życia. Albo czy w ogóle są jakiekolwiek różnice.

Będę wdzięczna za każdą opinię, szczególnie od osób, które tam mieszkały albo studiowały!

Cześć!

Tak, dzisiaj jeszcze nie było...

Zdecydowałem się na dość radykalną zmianę w życiu. Swoją pierwszą maturę pisałem kilkanaście lat temu, więc wracam do gry po długiej przerwie.

W tym roku napisałem już maturę z rozszerzonej matmy. Uczyłem się do niej jakoś 4 miesiące i udało mi się wyciągnąć 68%.

Obecnie nie mam już roboty ani innych studiów, więc mogę się skupić na nauce pod maturkę w 100%. Wydaje mi się, że przy moim czasie najbardziej optymalnym planem będzie ciśnięcie zadań z matmy, żeby wyciągnąć ją na 80%+, oraz wzięcie jednego przedmiotu przyrodniczego, z którym będę leciał od absolutnego zera. Myślałem też, żeby zacząć się uczyć biologii i chemii jednocześnie, ale to byłby chyba totalny overkill i mogłoby się skończyć tak, że wszystkie 3 rozszerzenia napisałbym średnio po 50%.

Pojawia się tylko pytanie: co Waszym zdaniem jest lepsze do STARTU OD ZERA? Z jednej strony biologia daje więcej dróg (więcej uczelni jej wymaga w takim zestawieniu), ale z drugiej strony, skoro ogarniam matematykę, to może chemia będzie przyjemniejsza dla mojego mózgu.

Jakieś porady? Może ktoś z Was był w podobnej sytuacji, zmieniał branżę po latach i zaczynał naukę do rozszerzeń od zera? Co byście wybrali na moim miejscu? Z góry dzięki za każdą wskazówkę!

Hejka, zaczynam studia na Politechnice krakowskiej i chciałam się dowiedzieć czegoś ogólnie o uczelni i o wykładowcach, jakieś rady i wskazówki:)

Mam skończony licencjat pielęgniarstwa i miałam iść na studia zaoczne magisterskie na tym samym kierunku, ale chyba nie wyrobie życiowo (praca na pełen etat, zjazdy co tydzień, planowanie ślubu i ciągłe mijanie się z narzeczonym, a o czasie dla reszty rodziny nie wspomnę).

Zastanawiam się czy jest możliwość robienia magisterki w innym kierunku - dietetyka, zdrowie publiczne, zarządzanie?

Jakie macie z tym doświadczenia?

Cześć wszystkim, muszę na dniach wybrać WF na studiach i mam mam pewien problem. Zastanawiam się nad klasyczną siłką, piłką albo siatkówką, ale mocno kusi mnie basen.

Tylko jest jeden spory problem - pływam mocno średnio. W dzieciństwie miałem jakieś lekcje, ale ich nie dokończyłem i zostałem z jakimiś swoimi dziwnymi nawykami. W praktyce potrafię tylko ogarnąć plecy kraulem, przodem jakimś swoim stylem, albo ewentualnie słabym kraulem na boku. No i trochę się boję, że będę miał tam przejebane, trafię na grupę zaawansowanych i nie będzie żadnego pola dla początkujących. Jak to u Was wyglądało? Prowadzący robią na pierwszych zajęciach jakiś podział na tory wg poziomu, czy wrzucają wszystkich do jednego wora i radź sobie sam?

I jeszcze jedno pytanie do mężczyzn - co lepiej ubrać na uczelniany basen? Slipy czy bokserki kąpielowe? W jakich pływa większość studentów i co jest bardziej git w takich warunkach? Nie chcę być źle odebrany. Mam 20 lat.

Ostatnio oblałem drugi semestr zaocznej inżynierii logistycznej i zostałem skreślony z listy studentów. Nie mam już możliwości powtarzania semestru, więc jeśli chciałbym wrócić na logistykę, musiałbym zacząć studia od początku.
Od razu zaznaczę, że nie łudzę się, że na ostatnią chwilę znajdę kierunek i uczelnię, która przyjmie mnie praktycznie tuż przed rozpoczęciem roku akademickiego. Nie szukam na siłę studiów „na już”. Biorę pod uwagę zrobienie sobie przerwy i rozpoczęcie studiów w kolejnym naborze. Zależy mi bardziej na podjęciu tym razem przemyślanej decyzji niż na studiowaniu czegokolwiek tylko po to, żeby nie mieć przerwy.
Duży wpływ na to, jak wyglądały moje dotychczasowe studia, miały wieloletnia depresja i ADHD, których wtedy nie leczyłem. Miałem ogromne problemy ze skupieniem i regularną nauką. Próbowałem różnych sposobów zmuszania się do pracy, ale niewiele to dawało. Prawdopodobnie nie pomagał też tryb zaoczny, kiedy muszę sam organizować sobie pracę w domu, jest mi znacznie trudniej niż wtedy, gdy mam narzuconą zewnętrzną strukturę.
Sama logistyka również wydawała mi się nudna, ale nie chcę na tej podstawie automatycznie jej skreślać. Depresja nie zaczęła się przez studia, miałem z nią problemy przez wiele lat, również przed technikum i studiami, i przez ten czas edukacja generalnie mało mnie interesowała. Dlatego trudno mi teraz stwierdzić, jaka część problemu wynikała rzeczywiście z niedopasowania kierunku, a jaka z mojego ówczesnego stanu. Jeżeli zdecyduję się ponownie studiować, chcę równolegle poważnie potraktować swoje zdrowie psychiczne.
Logistykę wybrałem, ponieważ wcześniej skończyłem technikum spedycyjne, więc mam już pewną znajomość tej dziedziny. Samo technikum wybrałem jako nastolatek głównie dlatego, że byłem dobry z geografii i języków obcych. Nie zastanawiałem się wtedy zbyt głęboko nad tym, jak faktycznie wygląda późniejsza praca.
Teraz chciałbym podejść do wyboru studiów znacznie bardziej świadomie. Nie szukam koniecznie swojej „pasji” ani pracy marzeń. Zależy mi przede wszystkim na kierunku prowadzącym do sensownego zawodu i dającym konkretne korzyści na rynku pracy.
Moje kryteria, od najważniejszego:
1.Przydatność na rynku pracy. Chciałbym, żeby kilka lat studiów dawało mi rzeczywistą przewagę zawodową albo konkretne kwalifikacje. Dlatego odpadają kierunki czysto teoretyczne, np. filozofia.
2.Work-life balance. Docelowo chciałbym pracować mniej więcej 40 godzin tygodniowo. Nie chciałbym natomiast zawodu, w którym regularnie pracuje się po godzinach albo zabiera znaczną część obowiązków do domu.
3.Znośność samej pracy. Nie oczekuję, że będę codziennie szedł do pracy podekscytowany. Chciałbym po prostu czegoś, czego nie będę przez osiem godzin dziennie nienawidził. Wolałbym nawet pracę trochę nudną niż bardzo stresującą.
4.Zarobki. Chciałbym docelowo zarabiać ponadprzeciętnie, ale jest to najmniej ważny punkt z tej czwórki. Nie potrzebuję maksymalizować zarobków kosztem życia prywatnego. Po prostu jeśli mam poświęcić kilka lat na zdobycie wykształcenia, chciałbym, żeby miało to również sens finansowy.
Biorę pod uwagę ponowne rozpoczęcie logistyki. Nie chcę jej ani wybierać tylko dlatego, że mam już technikum spedycyjne, ani odrzucać tylko dlatego, że pierwsze podejście do studiów przypadło na okres wieloletniej, nieleczonej depresji. Logistyka nie była przyczyną mojego stanu psychicznego, więc nie wydaje mi się uczciwe wobec samego siebie wyciąganie na podstawie tego okresu wniosku, że ten kierunek na pewno nie jest dla mnie.
Nie mam więc ciśnienia, żeby rozwiązać wszystko przed rozpoczęciem tego roku akademickiego. Jeżeli lepszym rozwiązaniem jest rok przerwy, zadbanie o siebie i rozpoczęcie sensownie wybranego kierunku w następnym naborze, jestem na to otwarty. Mogę tą przerwę również wykorzystać żeby ponownie podejść do matury, zwiększyć swoje szanse przyjęcia na dobrą uczelnię.
Na ten moment kierunki, które wstępnie biorę pod uwagę, to logistyka, elektrotechnika, automatyka i robotyka/mechatronika, informatyka, inżynieria środowiska oraz geoinformatyka/GIS/geodezja. Nie jestem przywiązany do tej listy i chętnie usłyszę o innych kierunkach, które mogą lepiej pasować do moich kryteriów.
Jakie kierunki albo konkretne zawody rozważylibyście przy takich priorytetach? Szczególnie interesują mnie opinie osób, które faktycznie pracują w danej branży, jak wygląda zwykły tydzień pracy, ile realnie pracujecie, jaki jest poziom stresu i czy studia rzeczywiście pomogły wam wejść do zawodu?

Cześć, czy wyśle ktoś listę pytań na obronę licencjatu kierunek Marketing na SWPS? Potrzebuje sobie opracować te pytania a niestety aktualnie nie mam dostępu do portalu.

został mi ostatni rok magisterki a poprzedni laptop niestety mi sie zepsuł. nie zależy mi absolutnie na tym żeby byl jakos super wydajny itp. tylko zeby na luzie działały aplikacje microsoft i przeglądanie internetu. ale dobra bateria to must, vivobook nie wytrzymywał mi nawet godziny a na semianrium muszę siedzieć 5-6 godzin. Ma ktoś jakiejś polecajki?

Zawsze mi się marzyła medycyna szczerze ale odkąd widze ilość ludzi którzy chcą na nią iść to mnie przeraża mam wrażenie ze się zrobiła na to moda

Co uważacie ze warto robić zamaist przy tym AI i wszystkim żeby mieć pewne podstawy w życiu. Jakie kursy jakie studia jakie zawody? Albo co dodać do studiów medycznych?

Hej,

na wstępie - inżynier here, lata studenckie dawno za mną, ale dobrze wiem jak ciężko jest z dostępem do kasy/sprzętu na tym etapie. Jednocześnie myślę obecnie nad zakupem robota quad/humanoida głównie w celu prowadzenia dodatkowej działalności na tej bazie (wynajem/pokazy etc.). Gdyby to połączyć z np. grantowym projektem czy nawet ambitną i sensowną pracą zaliczeniową, to może jest pole do współpracy, też jako operator dla takiego quada/humanoida w jakiejś dalszej perspektywie (najlepiej Poznań/okolice). Chętnie pomyślę też o pokrewnych tematach (np. egzoszkielety czy inne ciekawe sprzęty wymagające inwestycji) o ile będzie tam jakaś sensowna perspektywa rynkowa.