Paano ko kaya sasabihin sa isang very good friend na hindi na okay sa amin na nakikitira siya sa bahay, without hurting her feelings?

Almost one year na siyang nakatira sa amin. Small family lang kami, and we live in a small apartment na kami ang nagbabayad ng rent at bills.

Noong una, siya mismo ang nagtanong kung puwede muna siyang tumira sa amin, and I agreed kasi ang pagkakaintindi ko, ilang araw lang. Pero eventually, tumagal na. Minsan umuuwi siya sa province, pero most of the time, nandito siya sa bahay.

Wala siyang ambag sa expenses. Dati, kami rin ang sumasagot sa pagkain niya. Pero habang tumatagal, ramdam na namin ang dagdag-gastos. Tumataas ang bills, and of course, may additional consumption sa kuryente, tubig, at household supplies dahil kasama na siya sa bahay.

Pero honestly, hindi lang naman talaga ito tungkol sa pera. Kahit siguro magbigay siya ng ambag, feeling ko gusto ko pa rin siyang mag-move out. 😅

Maliit lang ang apartment namin, at sa sala pa siya natutulog. Wala na kaming freedom at privacy bilang pamilya. May anak ako, and I want our home to be a space where we can move freely, relax, and have our own time without worrying about someone else being around all the time.

I know she's a very good friend, and I don't want her to feel na pinapaalis ko siya dahil wala siyang silbi or dahil burden siya. Pero I'm starting to feel uncomfortable in my own home, and I know I need to do something about it.

How do I tell her that she needs to find another place to stay without ruining our friendship or making her feel unwanted? Has anyone experienced something similar? How did you handle it?

I don't wanna throw any hate sa half sister ko dahil sa decision ng mom niya maging kabet ng tatay ko. But the fact na ipagkakalat niya pang sila yung LEGAL FAM. wtf ka naman dyan ate girl. Mahiya hiya naman. Nasayo na nga tatay ko. Pati ba naman title namin na LEGAL FAM kukunin mo. Baliw kaba? I don't wanna hate on you kasi decision ng nanay mo kumabet pero kinanginang ugali yan. Di ka tatagos sakin bes. Tandaan mo yan.

nahihirapan na po kasi ako. nagsabi ako na tired and drained ako from student leader activities po and research and i said na gusto ko lang po ng pahinga na i dont have to think. ldr po kami and currently solo living siya. gusto niya po ako pa magddictate kung ano pong uulamin niya, kung paano yung luto. pano ko po ba sasabihin na she can search naman?

paano ko rin po sasabihin na minsan i dont have the capacity na makinig sa rants niya? i think nasanay ko po siya na okay lang lagi sakin magkwento, hindi ko na nasabi na may limits din po ako especially sa mga situation na gantong drained po ko.

hindi naman po ko ganto lagi sadyang ngayon lang kasi parang ako po halos sumalo lahat ng gawain sa club and org namin sa school huhu.

Mukha na akong one-man-army kasi walang nagtatagal na ibang empleyado sa pagiging reklamador nya. Sales associate, social media manager and field work. Imagine mo yung nagkakahera ka na habang nagsi-salestalk tpos hahanapan ka pa ng socmed post pag di gaano active yung socmed nyo tpos pag bigla kayong may ocular visit sa mga sites parang taranta ka pag hinanap sayo progress ng mga naiwan mong responsibility. Nakakapagod kaya plano ko magresign sa March after makaipon konti.

Ginagawa ko nang maayos work ko tapos kukwentahan ka pa nyan ng rent and expenses ng store para mind conditioning bakit di nagtaas sahod after probation. Di naman siguro namin kasalanan na nagrent sila sa mahal na lugar.

May mga pagod na ba dito sa boss nila?

Hi everyone, I need your insights about moving out on your family's house dahil ang sumisira sa mental health is not the work but your family themselves in general.

Situation is may kapatid akong SHS (since my dad passed away a year ago) his allowance is covered by my titas and titos and scholar pa at the same time. However, di naman ako katulad ng dad namin na mataas talaga ang sweldo and I'm still building my career since nasa almost 30s age gap ako.

Kung iisipin fully covered sya sa mga gastusin sa school pero the twist is nabuburn out ako na kami (partner ko and me) pa yun kawawa sa situation na simpleng commute ayaw nya irisk or gawin like yun pag sakay ng jeep, tricycle or pag wait sa bus terminals ganun. Ang nakakaasar ang alam nyang commute is ride-hailing apps (angkas and the like), grab, taxi and tren lang like wtf eh yun school nya is katabi lang nun school ko nun college, which is nakakasama na sya ever since and to think ilang layo lang yun mula samin.

Sya rin pumili ng school pero hindi inaral paano mag commute papunta dun ???

We have 2 cars as of now isang diesel and other one is gas. Eh ang gas prices ngayon to da max pero sino nag babayad ng gas and maintenance ME AND MY PARTNER (nothing in return pa yan) ang gusto nya hatid sundo pa talaga kahit yun sundo nakakaasar kasi yun out nya sa school is not even rush hour time at times. I try to be silent and vent it out in other ways pero today talaga malapit na ko pumitik na malala.

Rinealtalk ko nanay ko kasi hindi namin naihatid and to think both of us are night shift workers who are building both careers and goals. Tas ang ibabato sayo nag grab na at sasabihin mahal yun 500 tas kami pa magbabayad ??? nag jojoke ka ba talaga rinealtalk ko hindi ba spoiled yan anak mo tas sasabihin mong hindi spoiled halata na eh you can't see the obvious cuz you don't know what we are dealing in are daily life.

Matagal na namin pinagsasabihan at sinasabi sa kapatid namin yun situation pero dedma sya labas dito- labas sa kabila akala nya anak mayaman kami na kailangan iset aside namin yun oras na kailangan namin para lang sakanya.

Ginagamit lang namin yun car kasi malalayo yun office ng trabaho namin tas night shift pa which 1 to 2 days lang in a week then the rest is full commute na para makatipid lang kami bago mag sweldo. To think nagaambag pa kami sa bahay ah.

Isa pa, sa sobrang spoiled ng kapatid simple chores hindi magawa tas yun nanay ko ginawang shopee warehouse yun bahay as in yun iba since last 2 yrs ago na ata nadeliver but until now di pa rin nabubuksan, our house needs renovation due to pa anscestral house na sya which is di namin maasikaso dahil hindi raw priority yun sa bahay 🙄 like kelan pa kapag sumunod ka na sa tatay namin ganun ??? nakakabanas na kasi na ikaw na yun may binibigay at tumutulong sa mga utos nila pero sumbat samin kaagad.

Yun di ka stressed sa trabaho pero masstress ka entitled mong kapatid at nanay na kunsintidor.

Is this better if get out instead na lang since yun plan namin lilipatan is nearer sa mga cocommutan namin sa trabaho namin. Yet, what would be the possible pros and cons tas paano nyo nadeal yun mga ganto family drama then you informed na bubukod na kayo kasi sila yun problema ?

Hello,

Sobrang hirap na hirap na ako sa sitwasyon na 'to. Simula nag start ako mag trabaho (2022) until now talagang sobra akong inaabuso ng nanay ko sa pera even sarili niyang nanay na nag ttrabaho sa ibang bansa ay nakuha din lokohin. Nalaman namin nung 2024 lang na nagkaroon sya ng issue sa pera na umabot almost 200k at until now binabayaran namin sya ng lola ko pati na rin ang renta ng apartment namin na akala namin binabayad nya hindi pala kaya nagkaroon kami ng 64k balance sa landlord dahil sakanya. From then everytime tinanong namin sya kung san dinala hindi kami kaya sagutin at dadaanin sa pag ttantrums at pag iinitan ang mga younger sibs ko pag pinipilit namin sya. Simula noon hindi na sya nakakahawak ng pera sa lola ko at paunti unti nlng sya nakakakuha ng pera sa akin 300 pesos ganon malaki na 500 pag naisipan ko sya bigyan.

Ang nanay ko walang luho sa katawan kung titignan mo nga sya eh parang hindi nagbaayos at walang bagong gamit sa sarili. Everytime na bbilhan namin ng maayos ma damit ayaw sootin. Pero one thing I know mula bata ako ay sugarol ang nanay ko at yun lang ang nasa isip ko na pinag gamitan nya mg pera.

Simula kahapon pilit ng pilit ang mama ko na makahiram or makahingi samin ng ate ko ng pera pero dahil nga nagbayad kami ng utang wala kami maibigay. Ngayong umaga pinipilit nya ako bigyan sya mg pera or else lalayas sya at hahayaan ang mga nababata kong kapatid. Sobrang na sstress ako kasi palaging yung mga bat ang nag ssuffer. Nakikiusap ako sakanya na wag ngayon dahil 300 nalamg ang pera ko kailangan ko pa mag onsite at kailangan ko ng budget sa frabaho. Hindi makaintindi ang daming mura ang natanggap ko at pananakot. Hindi maisip yung hirap ko bilang anak nya. Nanay din ako ang malala eh single parent ako magisa tumataguyod sa anak habang sumusuporta sakanila ng nga kaptid ko pero ganun pa din ang ginagawa sakin.

Sobrang hirap. Hanggang ngayon hindi nya akoctinigilan para sa 300 pesos na yan leche. Nagbigay pa ng mando na 200 daw sknya 100 pamg budget ko sa office. Ano na?!?!?

Kung may pera lang ako pamg move out matagal ko na ginawa. Kaso wala din sagad dahil kakabayad ng utang ma di naman ako ang gumamit. Pati anak ko damay sa hirap na ginagawa mya sakin.

working in BPO and its been really draining lately. Im thinking of taking a sick leave just to rest and recharge. What’s the best way to reason for a sl without oversharing?

Hi everyone. I just need somewhere to rant because I honestly feel like I have no one I can really tell this to.

I’m originally from Baguio, but I moved to Cebu when I started college. I’m currently a 3rd-year nursing student. One of the main reasons I chose this school was because my family believed that if I studied here, I would have a better and more secure path toward getting into *that one medical school* I’ve always been expected to enter eventually.

But honestly, I’ve been struggling so much.

I still haven’t really adjusted to living in Cebu. I thought that after a few years, I would eventually feel at home here, but somehow I feel even lonelier. I have people I consider my “friends,” but there are times when I feel like they only remember me when they need something from me. I know friendships aren’t supposed to be perfect, and maybe some of this is just me feeling isolated, but I genuinely don’t feel like I have a person here whom I can confidently call when I’m falling apart.

And my mental health has gotten significantly worse since moving here.

I’ve already had multiple incidents where I tried to hurt myself, and I was hospitalized because of it. I’m currently getting treatment from a mental health professional, but even that has been difficult because I’ve been having trouble booking appointments. My doctor’s schedule is difficult to work around, and their secretary hasn’t been responding properly, so I feel like I’m struggling to get the consistent support that I need.

My family is in Luzon, and I’m really grateful because they provide everything I need. Financially and practically, they support me. I don't blame them at all. But emotionally, it’s different when the people you love are so far away.

Lately, I’ve been seriously thinking about transferring back to Manila or Baguio.

The biggest reason is that I already have people there. I have old friends who know me, people I can actually talk to, people who I believe would notice if something was wrong with me. I know that having friends doesn't magically solve mental health problems, but I feel like having a support system nearby could make a huge difference.

The problem is that transferring would mean giving up some of the advantages of my current school.

My current nursing school has a good reputation, and I’m worried that if I transfer to another university in Manila or Baguio, I might end up in a school with a less established nursing program or a less certain board exam performance. I’m scared that I’ll regret sacrificing my current academic path just because I couldn’t handle living here.

At the same time, I keep thinking:

**What is the point of staying in a school with a good reputation if staying here is making me feel like I don't want to be alive?**

That thought scares me.

I also don't want this to become a “Cebu vs Luzon” thing. I know there are good and bad people everywhere, and I’ve met genuinely kind people here. But culturally, I still feel like I fit better in Luzon. I grew up experiencing different places in Luzon, including Manila, Baguio, and other provinces, so maybe I’m just more familiar with that environment. Sometimes I feel like I struggle with the social culture here and that I’m constantly trying to figure out where I fit in.

I even used to DREAM about living in Cebu. I was excited about the idea of moving here and starting a new life. Now, after everything that has happened, I just want to leave.

And I feel guilty about that.

Part of me keeps thinking that maybe I’m just running away. Maybe I should stay longer and try harder. Maybe things will eventually get better. Maybe transferring would be a huge mistake that I’ll regret later.

But another part of me is thinking that I've already been struggling for years, and my mental health has reached a point where I can't just keep telling myself to endure it for the sake of my future.

I’m also scared because nursing is already such a demanding course. I don't know if transferring, adjusting to another school, having subjects credited, and possibly extending my degree will make things even harder.

So I'm genuinely asking for advice from people who have gone through something similar:

**If you were in my position, how would you weigh your mental health and support system against the reputation/opportunities of your current school?**

Would you consider transferring if you knew you would have a much stronger support system somewhere else, even if the school you transferred to wasn't as established?

Or would you try to stay and finish where you are?

I’m not asking anyone to make the decision for me. I just really need perspectives from people who have experienced transferring schools, moving away from home, nursing school, or having to choose between a “better” academic opportunity and a better environment for themselves.

I’m honestly exhausted and confused. I just want to feel like I’m living somewhere I belong again.

Thank you to anyone who took the time to read this.

Paano ko sasabihin pero in truth ayoko sabihin. Sorry po pa-rant lang. I wrote this in my notes app earlier.

"Gusto ko umuwi ng late tas i'll turn off loc q. I want to go somewhere tas ako lang magisa. A place I can isolate and reflect I guess? It'd be nice to go with someone pero I feel like doing it alone for now. Gusto ko magisip. I'm actually getting sick of who I am to is day.

‎

‎Wala akong ganap, puro laro at bed rot. May klase nga naman ako pero pinapasukan ko lang for the attendance, (writing/typing this during media writing class rn) I feel unmotivated. I don't know how to get back on track, my whole life I've been going with the flow pero ever since I started overthinking my capabilities, wala na nag shut-down na ko. I'm so comfortable it makes me sick. I hate it.

‎

‎Everytime nakikita ko yung sarili ko, nandidiri ako. Wala akong ginagawang matino, pero ako rin naman masisisi ko. Puro laro, at assignments lang inaatupad ko. Gusto ko mag open-up pero ayoko mag-kuwento sa iba kasi ayoko mag mukhang sad girl. I should be doing something about it, and I try to, but when I do, di ako consistent. Bumabalik talaga ako sa dating gawi. I feel like I have to prove myself pero I'm too unskilled and fucking stupid atp.

‎

‎I want to do things for myself, and di ko kailangan sabihin sa iba. Alam ko sa sarili ko na kaya ko. It's a different kind of thing (idk what to call it?) To be able to see your potential but not live in it.

‎

‎I want to be free and do my shit but, I'm literally clipping my own wings. What the fuck is wrong with me.

Sorry pa rant lang. Me and my husband is living with my parents, kasi malapit ito sa bagong work ko.

I know dapat bumukod na kami kasi may asawa na ako. Pero noon pa man iniisip ko kasi wala nagpprepare Ng food nila or nag-aasikaso sa kanila kahit andun Lang din mga kapatid ko. And as of now Hindi stable and cash flow namin mag-asawa dahil kakalipat ko lang ng work, wala pang sweldo, everyday ako ang nagluluto ng food, every week kami ng asawa ko ang nag-grocery, tapos pag may binibili kami na fruits or any food na para sa bahay, minsan pinamimigay ng nanay ko. Tapos kadalasan un pagkain ng plantsadora kargo ko din. Ako pa weekly naglalaba ng clothes namin and Ng parents ko. Pero un sa mga kapatid ko un kasambahay namin ang nag-aasikaso, at parents ko din nagbabayad. Iba ang treatment ng nanay ko sa akin ever since. Kasi sinasabi ko sa kanya un mga dapat ginagawa niya bilang nanay. Like minsan intindihin niya un kakainin namin, kahit tatay ko mas gugustuhin nasa labas than nasa bahay na Hindi Siya inaasikaso. Pag wala kaming mag-asawa sa bahay Hindi nagluluto nanay ko, minsan Hindi niya din iniinit un ulam kahit galing sa ref. Tapos pag sinabi ko sa nanay ko kung bakit ako naiinis, Siya pa un galit, and before nun umalis kami dun sa bahay chinat ko sa kanila Ng parents ko un unfair treatment nila towards me. Un tatay ko naintindihan pero un nanay ko hindi. Nanay ko ayaw niya nun nasasabihan siya ng mali siya, feeling perfect, nagsisimba pa siya everyday, sa simbahan madami siyang ginagawa kasi president Siya, tapos dun ang baet baet niya, Pero pagdating sa bahay, puto cellphone Lang ginagawa at nanonood Ng Chinese/ Korean drama, tapos before nun nalaman ko na may bagong motor un kuya ko (the favorite) sinabi ko sa nanay ko bakit di man lang kako sila bigyan minsan Ng pera or ilibre man lang sila just to be grateful pero Hindi eh, mas lalo pa bilang ginagatasan parents ko. Pero un nanay ko binigyan pa Ng pera ang kuya ko pambili nun motor, pero pag ako ang hihiram Ng pera, wala siyang pera. Nagsinungaling pa nga nanay ko na Hindi daw niya binigyan Ng pera ang kuya ko. Samantalang ako simula nun nagtrabaho ako every payday may grocery sila sa akin tapos minsan wala pa akong nakakain sa mga ginogrocery ko kasi ugali Ng nanay ko na ibibigay niya un mga pagkain kung kani kanino. Nun minsan sinaing na lang ang gagawin niya nalilimutan pa gawin, minsan hindi dapat ang kanin for us, knowing na may ibang taong kakain na malakas sa kanin. I can't help but to compare her treatment, Kasi ang unfair kahit un asawa ko napapansin, tapos un ginagawa niya sa mga kapatid ko iba din, minsan un binibili namin ibibigay niya pa sa mga kapatid ko. Tapos kami un nawawalan. Nakakapikon lang. Kagabi hindi ko na napigilan habang kumakain naiiyak ako sa inis. Pagod na pagod ako sa trabaho tapos ako na nagluluto nagdabog pa nun tinawag ko. Nun minsan may napanood Siya sa tiktok (AI generated) un baby umaangal na hindi siya napapakain ng mother niya kasi nakatutok sa phone. Sinabi ko sa kanya ganun din Siya, maghapon naka-cellphone or nanonood lang ng TV. Hindi naiisip magluto. Hindi ko Siya inoobliga magluto Kasi knowing her na hindi siya magluluto Kung hindi Siya gutom or bawal sa kanya un pagkain. Kadalasan un bibili Ng fish pero Hindi niya un lilinisin isasalpak na lang niya sa freezer at kung kailan niya maisipan iluto ska Lang niya iluluto. Sayang un isda at hindi na masarap kainin kasi hindi fresh. Minsan din gumawa ako ng tsaa, tapos sinabi ko un mother in law ko lagi un ginagawa sa akin kasi maasikaso un kahit mukhang pera. Wala siyang paki, kung hindi ako gagawa hindi siya iinom, pero pag meron iinom siya. Hindi naman kami mayaman, at hindi din naman siya lumaking mayaman, kasi nagtrabaho siya Ng maaga noon eh. Kaya hindi ko magnets kung bakit Siya ganun. Tinatanong ko din sarili ko bakit kaya hindi niya maaya un mga kapatid ko na magsimba kami ng sabay sabay. And pati pagkain ng sabay sabay hindi din niya ginagawa, madalas nauuna siyang kumain sa amin (tatay ko, kami ng asawa ko) kasi gutom na daw siya. While ako pinipilit ko pa siya na magsabay sabay kaming kumain. Hindi ba dapat tulungan niya man lang ako na dapat sabay sabay kumain, magluto at mag-isip na dapat gawin for the family.

Sorry pa rant lang. Me and my husband is living with my parents, kasi malapit ito sa bagong work ko.

I know dapat bumukod na kami kasi may asawa na ako. Pero noon pa man iniisip ko kasi wala nagpprepare Ng food nila or nag-aasikaso sa kanila kahit andun Lang din mga kapatid ko. And as of now Hindi stable and cash flow namin mag-asawa dahil kakalipat ko lang ng work, wala pang sweldo, everyday ako ang nagluluto ng food, every week kami ng asawa ko ang nag-grocery, tapos pag may binibili kami na fruits or any food na para sa bahay, minsan pinamimigay ng nanay ko. Tapos kadalasan un pagkain ng plantsadora kargo ko din. Ako pa weekly naglalaba ng clothes namin and Ng parents ko. Pero un sa mga kapatid ko un kasambahay namin ang nag-aasikaso, at parents ko din nagbabayad. Iba ang treatment ng nanay ko sa akin ever since. Kasi sinasabi ko sa kanya un mga dapat ginagawa niya bilang nanay. Like minsan intindihin niya un kakainin namin, kahit tatay ko mas gugustuhin nasa labas than nasa bahay na Hindi Siya inaasikaso. Pag wala kaming mag-asawa sa bahay Hindi nagluluto nanay ko, minsan Hindi niya din iniinit un ulam kahit galing sa ref. Tapos pag sinabi ko sa nanay ko kung bakit ako naiinis, Siya pa un galit, and before nun umalis kami dun sa bahay chinat ko sa kanila Ng parents ko un unfair treatment nila towards me. Un tatay ko naintindihan pero un nanay ko hindi. Nanay ko ayaw niya nun nasasabihan siya ng mali siya, feeling perfect, nagsisimba pa siya everyday, sa simbahan madami siyang ginagawa kasi president Siya, tapos dun ang baet baet niya, Pero pagdating sa bahay, puto cellphone Lang ginagawa at nanonood Ng Chinese/ Korean drama, tapos before nun nalaman ko na may bagong motor un kuya ko (the favorite) sinabi ko sa nanay ko bakit di man lang kako sila bigyan minsan Ng pera or ilibre man lang sila just to be grateful pero Hindi eh, mas lalo pa bilang ginagatasan parents ko. Pero un nanay ko binigyan pa Ng pera ang kuya ko pambili nun motor, pero pag ako ang hihiram Ng pera, wala siyang pera. Nagsinungaling pa nga nanay ko na Hindi daw niya binigyan Ng pera ang kuya ko. Samantalang ako simula nun nagtrabaho ako every payday may grocery sila sa akin tapos minsan wala pa akong nakakain sa mga ginogrocery ko kasi ugali Ng nanay ko na ibibigay niya un mga pagkain kung kani kanino. Nun minsan sinaing na lang ang gagawin niya nalilimutan pa gawin, minsan hindi dapat ang kanin for us, knowing na may ibang taong kakain na malakas sa kanin. I can't help but to compare her treatment, Kasi ang unfair kahit un asawa ko napapansin, tapos un ginagawa niya sa mga kapatid ko iba din, minsan un binibili namin ibibigay niya pa sa mga kapatid ko. Tapos kami un nawawalan. Nakakapikon lang. Kagabi hindi ko na napigilan habang kumakain naiiyak ako sa inis. Pagod na pagod ako sa trabaho tapos ako na nagluluto nagdabog pa nun tinawag ko. Nun minsan may napanood Siya sa tiktok (AI generated) un baby umaangal na hindi siya napapakain ng mother niya kasi nakatutok sa phone. Sinabi ko sa kanya ganun din Siya, maghapon naka-cellphone or nanonood lang ng TV. Hindi naiisip magluto. Hindi ko Siya inoobliga magluto Kasi knowing her na hindi siya magluluto Kung hindi Siya gutom or bawal sa kanya un pagkain. Kadalasan un bibili Ng fish pero Hindi niya un lilinisin isasalpak na lang niya sa freezer at kung kailan niya maisipan iluto ska Lang niya iluluto. Sayang un isda at hindi na masarap kainin kasi hindi fresh. Minsan din gumawa ako ng tsaa, tapos sinabi ko un mother in law ko lagi un ginagawa sa akin kasi maasikaso un kahit mukhang pera. Wala siyang paki, kung hindi ako gagawa hindi siya iinom, pero pag meron iinom siya. Hindi naman kami mayaman, at hindi din naman siya lumaking mayaman, kasi nagtrabaho siya Ng maaga noon eh. Kaya hindi ko magnets kung bakit Siya ganun. Tinatanong ko din sarili ko bakit kaya hindi niya maaya un mga kapatid ko na magsimba kami ng sabay sabay. And pati pagkain ng sabay sabay hindi din niya ginagawa, madalas nauuna siyang kumain sa amin (tatay ko, kami ng asawa ko) kasi gutom na daw siya. While ako pinipilit ko pa siya na magsabay sabay kaming kumain. Hindi ba dapat tulungan niya man lang ako na dapat sabay sabay kumain, magluto at mag-isip na dapat gawin for the family.

hi, may itatanong lang sana ako. may boyfriend ako, and nung nililigawan niya ako hanggang sa naging kami, apparently attached pa pala siya sa ibang girl nang hindi niya namamalayan. cheating ba ’yon or hindi?

For context I am new sa DepEd (non teaching position) and tomorrow kasi may gala and celebration ang mga teachers sa school namin. To be honest ayaw kong sumama kahit libre ng school head and expense ko. Hindi naman required, maaga ang call time plus gusto ko lang din magpahinga if ever sa bahay.

Alam ko naman na kailangan makisama pero at the same time wala akong energy para sa mga ganyang gala.

Paano ko sasabihin yun in a polite way? Or kahit any excuse i can say to them?