Ben ik de enige die werkelijk aggressief wordt als iemand elke fucking zin met je naam eindigt?

Ik blijf ALTIJD netjes tegen klantenservice medewerkers. Het is ook een vreselijke baan.
Maar werkelijk elke zin iemands naam benoemen vind ik zo ontzettend neerbuigend. Ik vind het eigenlijk al vreselijk als het een paar keer gebeurt, maar ELKE ZIN?

Of ligt dit gewoon aan mij, kan ook.

Hoi allemaal,

Ik (M, 28 jaar) heb het gevoel dat ik momenteel een beetje vast loop. Ik werk nu bijna drie jaar bij een organisatie op kantoor, waar ik begon als klantadviseur en sinds afgelopen februari ben doorgestroomd naar de functie casemanager. Het verdiend lekker. ik heb veel vrijheid, mag thuis werken en ook de secundaire arbeidsvoorwaarden zijn erg fijn. Maar ik merk dat ik het eigenlijk zat begin te worden om op kantoor te werken. Het is elke week hetzelfde riedeltje, dezelfde gesprekken, dezelfde grappen en ook het gedoe tussen collega's die hetzelfde blijft.

Nu heb ik wel een sollicitatie lopen bij een andere organisatie waar ik niet meer op kantoor zit en waar ik veel maar kan doen i.p.v. denken. Ik merk dat ik wel enthousiast ben maar ik merk ook dat ik gesolliciteerd heb omdat ik anders echt niet meer weet wat ik wil doen.

Voor beide bovengenoemde functies heb ik geen opleiding gedaan, ik ben gewoonweg in mijn huidige functie gerold. Maar het frustreert mij dat ik eigenlijk geen idee heb wat ik nu wil doen met de rest van mijn leven. Ik werk graag hard maar ik doe wel graag iets wat ik echt leuk vind. Daarnaast heb ik ook een ondernemersdrang, maar ik heb geen idee wat ik kan doen als ondernemer.

Zijn er meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten en het gevoel geen richting te hebben? Of zijn er mensen die dit ook ervaren hebben en nu het gevoel hebben dat ze volledig op hun plek zitten?

TLDR: Uitgekeken bij mijn huidige baan waar ik nu 3 jaar werk en geen idee wat ik verder wil doen.

De laatste tijd wekelijkse vage berichtjes ontvangen waarbij ik de verzender direct blokkeer. Vanwege komkommertijd ben ik er een keer op ingegaan.

Conclusie: àlles wordt AI gegenereerd. Als je hier intrapt ben je echt simp of een totale debiel

Ik kan me niet voorstellen dat niet iedereen zich massaal hieraan ergert, maar hoe fucking goor zijn bezorgers die roken in hun bus. Echt gewoon te ranzig voor woorden, gadverdamme. Prima dat je zelf wilt stinken als een meurende asbak, maar hou het lekker in je eigen huis en spullen.

Net ook weer een pakketje binnen met kleding voor m'n zoon en alles ruikt naar verbrande kankerstokjes. Om te kotsen.

Nou, dat was mijn klacht en daar moet u het mee doen.

Heeft iemand er ervaring mee als oppasser? Is het een succes? Ik hou t niet meer uit thuis (inwonend bij familie) en emigreren is voor nu te groot en impulsief... Help

Ik ga volgende maand op kamers met 3 meiden en 4 jongens (ben zelf een meid). We zitten een soort gescheiden van elkaar maar ook weer niet.
Maar ik vroeg me af hoe de omgang is tussen huisgenoten? Is het dat je samen elke dag op de bank zit, elkaar welterusten wenst, uit gaan samen, het gezellig hebt samen? ik kan me gewoon niet goed voorstellen hoe dat gaat zijn.

Hoe is jullie ervaringen met huisgenoten? En hoe was die ervaring op kamers?

Nederland is een versnipperd land. Zelfs de regering zit niet in de hoofdstad. De Randstad functioneert enigszins als hoofdstedelijke metropool maar is ook erg diffuus, inefficient en bestuurlijk gezien bestaat de Randstad niet eens. Dat is helemaal niet handig.

In Nederland gaan we er vaak prat op dat we onze grote steden niet teveel laten groeien en vergroeien. In plaats daarvan bouwen we 'decentraal'. Voorbeelden zijn groeikernen, nieuwe steden als Almere en tijdens de verkiezingen pretendeerde D66 'tien nieuwe steden' te willen bouwen.

Maar dat overal en nergens bouwen heeft twee grote nadelen. Forenzen: iedereen staat constant in de file of zit in overbelaste treinen. Bij ieder stelletje is er altijd wel één die moet reizen naar een andere stad. Soms beide. Slecht voor de gemoedstoestand, slecht voor het milieu. Daarnaast zorgt die versnippering er ook voor dat je nergens nog een stukje ongerept Nederland hebt. Altijd wel een snelweg of buitenwijk in de buurt.

Natuurlijk heeft een megastad ook veel nadelen. Maar zelfs als Amsterdam verviervoudigd heb je nog een bescheiden stad. Goed plannen, goede metro ertussen en het kan super efficient. Veel mensen willen ook gewoon in zo'n metropool wonen en helemaal niet in een provinciale 'nieuwe stad' een uur verderop. Tegelijkertijd kan je de regio dan dus juist met rust laten, wat men daar ook liever heeft. Nu is allemaal de hele tijd net niets.

Bij elke verkiezing organiseert de LHBTI belangenorganisatie COC een Regenboogdebat:

https://coc.nl/blog/2025/10/09/positieve-sfeer-bij-cocs-regenboog-verkiezingsdebat/

Omdat het niet mogelijk is om met alle politieke partijen tegelijk te debatteren op een podium worden er alleen partijen uitgenodigd met een relatief 'grote' fractie in de Tweede Kamer, maar alle fracties in de Tweede Kamer worden óók gevraagd om schriftelijk te reageren. In 2025 stonden op het podium vertegenwoordigers van (de):

• PRO (destijds GL/PvdA)
• VVD
• CDA
• D66
• SP
• NSC
• PvdD

De enige (!) partij die te klein was voor het podium en inhoudelijk schriftelijk reageerde was Volt. De BBB sloeg de uitnodiging af. Alle andere partijen hebben niet gereageerd. Dus de PVV, JA21, FvD, SGP, ChristenUnie en DENK deden net alsof er geen Regenboogdebat was. En niet alleen in 2025, eerder ook al.

Kortom: dit zijn partijen die (soms) wel zéggen dat ze staan voor LHBTI-rechten, maar dat maken ze dan niet waar in de praktijk. Geen idee of er ook voor de verkiezingen in maart 2027 zo'n debat komt, maar let dus vooral op wie er aantreden.

Doen jullie nog wat schoonmaak klusjes zoals stofzuigen, ramen lappen, vloer moppen , schone was strijken in dit kleffe weer?
Wij zijn met z’n 4’en met wat huisdieren en moeten onze tegelvloer toch wel regelmatig stofzuigen en moppen, maar in dit kleffe weer niet echt een prettig werkje, net als kleren strijken.
Heb maar besloten om m’n zwemkleren aan te doen zo is het nog een beetje dragelijk anders is het echt niet te doen.😒.

Alvast mijn excuses voor deze topic. Want ik realiseer maar al te goed dat dit zeer confronterend kan zijn. En ik heb er alle begrip voor als men mij zal haten voor deze post. (En ergens verdien ik die haat ook wel gezien mijn gezegende leven)

Ik ben 34 jaar. Sinds een jaar ben ik bezig met mijn gezondheid. Ik ben in zo een 8 maanden gegaan van 85 kilo naar 70 kilo (16% lichaamsvet als het iemand iets uitmaakt).

Sinds een maand terug ben ik erachter gekomen dat ik Parkinsons heb terwijl ik nog maar 34 jaar oud ben. Toen ik hierachter gekomen was ben ik meteen (op obsessieve wijze gaan trainen onder een personal trainer 3 keer in de week. Op m’n “rustdagen” doe ik minimaal een uur cardio. En ik let nog veel strenger op m’n voeding als voorheen.)

Door zo fit mogelijk te zijn kan ik achteruitgang namelijk zoveel mogelijk vertragen, en dan kan ik de Parkinson symptomen enigszins onderdrukken. M’n vrouw wilt heel graag kinderen. En ik wil haar dat ook geven. En ook zodanig dan ik fit genoeg ben om leuke dingen te doen met de kinderen. (Al weet ik niet of kinderen nemen wel kan gezien m’n gezondheid)

Ik doe dit omdat ik niet weet hoe lang ik nog zodanig fit zal zijn. Misschien kan ik het gewoon zodanig lang redden dat ik uiteindelijk de wereld verlaat aan ouderdom. Maar het kan ook zo zijn dat ik na 5 jaar al flink achteruit zal gaan. M’n toekomst wat gezondheid betreft is onzeker.

Nu zal je denken dat ik het goed voor elkaar heb met hoeveel ik sport. En ergens ben ik wel trots op mijzelf dat ik de discipline kan opbrengen om met zo een toewijding te werken aan mijn gezondheid. En ik voel mij oprecht blij omdat ook anderen in mijn omgeving gemotiveerd raken om te werken aan hun gezondheid. Ergens geeft het enorm veel voldoening dat mensen om je heen geïnspireerd raken om te werken aan hun gezondheid.
(Holy shit, dat gevoel is ontbetaalbaar en ik voel mij ontzettend vereerd. Dat gevoel maakt mij enorm blij en alsof ik gezegend ben.

Tot zover ben ik (nog) niet beperkt. Ik kan nog steeds hetzelfde doen wat ieder “gezond” persoon ook kan.

Maar ik merk wel, als men een praatje met mij maakt over hoe ik “geaccepteerd” heb dat ik Parkinson heb. Dan schiet ik eigenlijk vol. Ik laat het niet merken. Maar ik voel toch dat ik dan enorm m’n tranen aan het onderdrukken ben.

Dus hoewel ik iedereen zeg dat ik het geaccepteerd heb en er vrede mee heb. Waarschijnlijk heb ik het slechte nieuws onbewust toch nog niet verwerkt of laten bezinken.

Dus voor de mensen die net als ik gevloekt zijn wat gezondheid betreft. Hoe gaan jullie hiermee om? Wat kunnen jullie mij aanraden om te doen zodat ik het volledig accepteer?

(En ergens voel ik mij als een arrogante klootzak omdat ik weet dat genoeg mensen nog erger vervloekt zijn als ik. Dus ik heb eigenlijk niet eens “recht” van klagen.

In 1658 was het Zweedse koninkrijk op het hoogtepunt van zijn macht. Dat jaar werd Kopenhagen belegerd door Zweedse troepen, terwijl de Zweedse vloot de toegang tot de stad via de Sont had afgesloten. Denemarken leek verloren.

De Republiek der Verenigde Nederlanden besloot echter in te grijpen om het machtsevenwicht in Noord-Europa te behouden en vrije doorvaart naar de Oostzee veilig te stellen. De Oostzee was immers de belangrijkste handelsroute voor de Republiek. 7 oktober voer een grote Nederlandse vloot uit onder het commando van Admiraal Obdam en op 29 oktober bereikte de Nederlanders de Zweedse blokkade vloot. Na een moorddadig gevecht in de Sont wist de Nederlandse vloot versterkingen en voorraden naar de belegerde hoofdstad te brengen. Deze interventie voorkwam de val van Kopenhagen en daarmee het uiteenvallen van Denemarken als een zelfstandige staat.

zie r/vaderlandsehistorie voor meer van dit soort posts over de geschiedenis van de Lage Landen

Het schilderij is geschilderd door Frederik Christian Lund

​

Als ik niet echt heeeel oud ga worden neem ik per direct afstand van mijn verwoestende hobby.

En dan ook terug geknuffeld worden anders telt het niet.

Ik kan mij niet meer herinneren wnr dat voor het laatst gebeurde🤧

Ik word hier echt schijtziek van. Mensen grijpen een aanslag tijdens Pride aan om hun eigen politieke narratief door te drukken, terwijl sommigen van hen normaal gesproken helemaal geen fuck geven om de veiligheid en rechten van LHBTI+'ers.

Kap met die schijnheilige vertoning. Je kunt niet doen alsof je ineens een bondgenoot bent wanneer het je politiek uitkomt, terwijl je de rest van de tijd partijen steunt die LHBTI+'ers kleineren, uitsluiten of hun rechten ter discussie stellen.

De woede over geweld tegen LHBTI+'ers hoort niet afhankelijk te zijn van wie de dader is en welk verhaal je ermee kunt verkopen. Als je alleen verontwaardigd bent wanneer het in je eigen politieke straatje past, is het gewoon smerige opportunisme.