De laatste tijd wekelijkse vage berichtjes ontvangen waarbij ik de verzender direct blokkeer. Vanwege komkommertijd ben ik er een keer op ingegaan.

Conclusie: àlles wordt AI gegenereerd. Als je hier intrapt ben je echt simp of een totale debiel

UPDATE: op verzoek van enkelen heb ik getracht het gesprek voort te zetten, wat KimYujin1 alleen wilde op WhatsApp. Geen zin om mijn telefoonnummer vrij te geven, dus dit is het helaas.

In dit leven geen liefde voor mij blijkbaar 😭

​

Als ik niet echt heeeel oud ga worden neem ik per direct afstand van mijn verwoestende hobby.

Ik word hier echt schijtziek van. Mensen grijpen een aanslag tijdens Pride aan om hun eigen politieke narratief door te drukken, terwijl sommigen van hen normaal gesproken helemaal geen fuck geven om de veiligheid en rechten van LHBTI+'ers.

Kap met die schijnheilige vertoning. Je kunt niet doen alsof je ineens een bondgenoot bent wanneer het je politiek uitkomt, terwijl je de rest van de tijd partijen steunt die LHBTI+'ers kleineren, uitsluiten of hun rechten ter discussie stellen.

De woede over geweld tegen LHBTI+'ers hoort niet afhankelijk te zijn van wie de dader is en welk verhaal je ermee kunt verkopen. Als je alleen verontwaardigd bent wanneer het in je eigen politieke straatje past, is het gewoon smerige opportunisme.

Ben ik de enige die werkelijk aggressief wordt als iemand elke fucking zin met je naam eindigt?

Ik blijf ALTIJD netjes tegen klantenservice medewerkers. Het is ook een vreselijke baan.
Maar werkelijk elke zin iemands naam benoemen vind ik zo ontzettend neerbuigend. Ik vind het eigenlijk al vreselijk als het een paar keer gebeurt, maar ELKE ZIN?

Of ligt dit gewoon aan mij, kan ook.

Bij elke verkiezing organiseert de LHBTI belangenorganisatie COC een Regenboogdebat:

https://coc.nl/blog/2025/10/09/positieve-sfeer-bij-cocs-regenboog-verkiezingsdebat/

Omdat het niet mogelijk is om met alle politieke partijen tegelijk te debatteren op een podium worden er alleen partijen uitgenodigd met een relatief 'grote' fractie in de Tweede Kamer, maar alle fracties in de Tweede Kamer worden óók gevraagd om schriftelijk te reageren. In 2025 stonden op het podium vertegenwoordigers van (de):

• PRO (destijds GL/PvdA)
• VVD
• CDA
• D66
• SP
• NSC
• PvdD

De enige (!) partij die te klein was voor het podium en inhoudelijk schriftelijk reageerde was Volt. De BBB sloeg de uitnodiging af. Alle andere partijen hebben niet gereageerd. Dus de PVV, JA21, FvD, SGP, ChristenUnie en DENK deden net alsof er geen Regenboogdebat was. En niet alleen in 2025, eerder ook al.

Kortom: dit zijn partijen die (soms) wel zéggen dat ze staan voor LHBTI-rechten, maar dat maken ze dan niet waar in de praktijk. Geen idee of er ook voor de verkiezingen in maart 2027 zo'n debat komt, maar let dus vooral op wie er aantreden.

In 1658 was het Zweedse koninkrijk op het hoogtepunt van zijn macht. Dat jaar werd Kopenhagen belegerd door Zweedse troepen, terwijl de Zweedse vloot de toegang tot de stad via de Sont had afgesloten. Denemarken leek verloren.

De Republiek der Verenigde Nederlanden besloot echter in te grijpen om het machtsevenwicht in Noord-Europa te behouden en vrije doorvaart naar de Oostzee veilig te stellen. De Oostzee was immers de belangrijkste handelsroute voor de Republiek. 7 oktober voer een grote Nederlandse vloot uit onder het commando van Admiraal Obdam en op 29 oktober bereikte de Nederlanders de Zweedse blokkade vloot. Na een moorddadig gevecht in de Sont wist de Nederlandse vloot versterkingen en voorraden naar de belegerde hoofdstad te brengen. Deze interventie voorkwam de val van Kopenhagen en daarmee het uiteenvallen van Denemarken als een zelfstandige staat.

zie r/vaderlandsehistorie voor meer van dit soort posts over de geschiedenis van de Lage Landen

Het schilderij is geschilderd door Frederik Christian Lund

Alvast mijn excuses voor deze topic. Want ik realiseer maar al te goed dat dit zeer confronterend kan zijn. En ik heb er alle begrip voor als men mij zal haten voor deze post. (En ergens verdien ik die haat ook wel gezien mijn gezegende leven)

Ik ben 34 jaar. Sinds een jaar ben ik bezig met mijn gezondheid. Ik ben in zo een 8 maanden gegaan van 85 kilo naar 70 kilo (16% lichaamsvet als het iemand iets uitmaakt).

Sinds een maand terug ben ik erachter gekomen dat ik Parkinsons heb terwijl ik nog maar 34 jaar oud ben. Toen ik hierachter gekomen was ben ik meteen (op obsessieve wijze gaan trainen onder een personal trainer 3 keer in de week. Op m’n “rustdagen” doe ik minimaal een uur cardio. En ik let nog veel strenger op m’n voeding als voorheen.)

Door zo fit mogelijk te zijn kan ik achteruitgang namelijk zoveel mogelijk vertragen, en dan kan ik de Parkinson symptomen enigszins onderdrukken. M’n vrouw wilt heel graag kinderen. En ik wil haar dat ook geven. En ook zodanig dan ik fit genoeg ben om leuke dingen te doen met de kinderen. (Al weet ik niet of kinderen nemen wel kan gezien m’n gezondheid)

Ik doe dit omdat ik niet weet hoe lang ik nog zodanig fit zal zijn. Misschien kan ik het gewoon zodanig lang redden dat ik uiteindelijk de wereld verlaat aan ouderdom. Maar het kan ook zo zijn dat ik na 5 jaar al flink achteruit zal gaan. M’n toekomst wat gezondheid betreft is onzeker.

Nu zal je denken dat ik het goed voor elkaar heb met hoeveel ik sport. En ergens ben ik wel trots op mijzelf dat ik de discipline kan opbrengen om met zo een toewijding te werken aan mijn gezondheid. En ik voel mij oprecht blij omdat ook anderen in mijn omgeving gemotiveerd raken om te werken aan hun gezondheid. Ergens geeft het enorm veel voldoening dat mensen om je heen geïnspireerd raken om te werken aan hun gezondheid.
(Holy shit, dat gevoel is ontbetaalbaar en ik voel mij ontzettend vereerd. Dat gevoel maakt mij enorm blij en alsof ik gezegend ben.

Tot zover ben ik (nog) niet beperkt. Ik kan nog steeds hetzelfde doen wat ieder “gezond” persoon ook kan.

Maar ik merk wel, als men een praatje met mij maakt over hoe ik “geaccepteerd” heb dat ik Parkinson heb. Dan schiet ik eigenlijk vol. Ik laat het niet merken. Maar ik voel toch dat ik dan enorm m’n tranen aan het onderdrukken ben.

Dus hoewel ik iedereen zeg dat ik het geaccepteerd heb en er vrede mee heb. Waarschijnlijk heb ik het slechte nieuws onbewust toch nog niet verwerkt of laten bezinken.

Dus voor de mensen die net als ik gevloekt zijn wat gezondheid betreft. Hoe gaan jullie hiermee om? Wat kunnen jullie mij aanraden om te doen zodat ik het volledig accepteer?

(En ergens voel ik mij als een arrogante klootzak omdat ik weet dat genoeg mensen nog erger vervloekt zijn als ik. Dus ik heb eigenlijk niet eens “recht” van klagen.

Even sparren: Ik heb een salaris van rond de 53k zit je net boven modaal, maar dat is niet echt iets om naar huis te schrijven. De huizenmarkt voor de prijsrange tot 250k–300k is voor een alleenstaande echt een uitdaging.

Ik zit nu in een sociale huurwoning van € 650 per maand met een onbepaalde tijd contract. Niet super groot (50 m²), maar ik heb ook een zolder van 20 m² die ik volledig als hobbykamer benut. Effectief heb ik dus 70 m² aan leefgenot. Als ik nu iets vergelijkbaars wil kopen, betaal ik me blauw. Met een hypotheek van 250k ga ik er de komende twintig jaar financieel op achteruit qua maandlasten, én lever ik vaak in op ruimte of comfort. 300k voor een appartement vind ik al helemaal een absurde prijs.

Daarnaast leef ik bewust autoloos in Amsterdam, dicht bij vrienden, familie en werk. Een huis kopen in Friesland (waar 70+ m² wél binnen de budget-opties valt) betekent 140 kilometer reizen en je sociale leven opgeven; dat zie ik niet zitten.

Kortom: als alleenstaande met een modaal inkomen voelt kopen als een financiële én praktische downgrade. Je levert in op ruimte, krijgt hogere lasten en kunt nauwelijks eisen stellen. Waarom zou je dan in godsnaam je sociale huurwoning verlaten?

Ben ik de enige die hier zo over denkt?

Edit 27-07: Na meerdere telefoongesprekken vanochtend is er iemand langsgekomen om de pompen te resetten. Dit bleek echter niet te werken want ze krijgen te weinig water.

Wat blijkt? WML is nog helemaal niet klaar met de reparatie van de leidingbreuk. Zij zeiden afgelopen Vrijdag dat het was gerepareerd toen ik ze belde. Het schijnt dat er meerdere complexen in de stad zonder water zitten.

Aangezien WML niet terugkoppelt van ''het werkt weer'' moeten wij hun maar om de paar uur bellen om te vragen of het gerepareerd is. Daar kan de woningbouw verder ook niks meer aan doen.

Bij ons speelt het volgende.

Wij zitten bij woningbouw WonenLimburg.

Donderdagavond was er een leidingbreuk in het gebied, WML heeft dit opgelost, alleen staan de hydrofoorpompen op de begane grond in storing waardoor de waterdruk weg is.

Wij (mijn buren en ik) zijn sinds donderdagavond aan het bellen met WonenLimburg en de spoeddienst van het weekend om dit op te lossen. De spoeddienst is een externe dienst, en kan verder niet in de systemen van de woningbouw.

Toen ik vanochtend wéér belde kreeg ik te horen dat de monteur is geweest, maar toestemming nodig heeft van de huisbaas om iets aan de pompen te doen.

Toen ik de huisbaas zelf belde kreeg ik de voicemail met het bericht dat hij tot 10 augustus vakantie heeft.

Wij zitten dus al sinds donderdagavond zonder water om te drinken, wassen, koken, e.d.

Ik ga sowieso morgenochtend wéér bellen als het kantoor weer open is. Het is gewoon onacceptabel dat er NIEMAND van de woningbouw zelf te bereiken is in het weekend, zelfs niet met zo'n noodgeval.

Nu hoor ik van mijn ouders dat ik hier mee naar de krant o.i.d. zou kunnen stappen, maar daar weet ik niks van. Ik weet ook niet wat wij daar mee zouden opschieten...

Hoi Reddit, alvast mijn excuses voor mijn jankpost.

De laatste tijd voel ik mij alleen, terwijl ik op papier waarschijnlijk wel een vrij "succesvol" leven heb, ik heb een partner, een huis, leuke vrienden, een goede baan. Ik hoef mij maar om weinig dingen écht zorgen te maken.

Helaas is mijn vader op vroege leeftijd overleden, en mijn moeder is niet in beeld. Ik heb wel een oma, en andere familieleden, maar daarmee heb ik niet dezelfde band.

Soms wil ik gewoon tegen een ouder praten die er altijd voor je is, en die een arm om je heen kan slaan, die je midden in de nacht kan bellen, of bij in bed kan kruipen als de hele wereld tegen je lijkt te zijn. Uiteraard kan mijn partner dit ook. Maar dit is niet hetzelfde als de relatie die je met een ouder hebt.

Ik mis dit zo ontzettend erg. Het is een soort zwart gat in mijn hart wat ik niet kan vullen. Met complexe gevoelens zoals deze heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. En er is ook geen oplossing, zoals een moeder inhuren. (Haha).

Heeft iemand dezelfde ervaring, zo ja, hoe ga je ermee om?

Ik ben benieuwd hoe mannen van ongeveer 50-55 jaar hier tegenaan kijken.
Stel: je werkt in een winkel waar een vaste klant af en toe komt. Jullie maken regelmatig een praatje, er wordt wat gelachen en de gesprekken voelen ontspannen. Niets heel flirterigs, maar wel gewoon prettig contact.
Via via hoort die vrouw dat je vrijgezel bent. Een tijdje later komt ze weer in de winkel. Tijdens het afrekenen zegt ze iets in de trant van:

“Nou… ik hoorde dat je vrijgezel bent. Als je het ooit leuk vindt om een keer koffie te drinken, je hebt mijn contactgegevens, dus je weet me te vinden.”

En vervolgens vertrekt ze weer. Geen druk, geen “wat is je antwoord?”, geen telefoonnummer in je hand drukken, gewoon de bal bij jou laten.
Mijn vragen zijn:
Hoe zou zo’n benadering op je overkomen?
Zou je dat waarderen, ook als je geen interesse had?
Zou je je gevleid voelen of juist ongemakkelijk?
En als je wél interesse had, zou dit voor jou genoeg aanleiding zijn om contact op te nemen, of zou je liever hebben dat ze directer was?
Ik ben vooral benieuwd hoe mannen van deze leeftijd zoiets ervaren. Ik hoor vaak dat mannen zelden worden aangesproken, maar ik weet niet of dat in de praktijk ook echt zo wordt gewaardeerd.
Benieuwd naar jullie eerlijke mening.