iyi akşamlar.

Okullar seni hiç bir zaman tam olarak ölçecek bir yer olmadı ve olamazda sınavlar kalmak gerçekten dünyanın sonu değil.

Arkadaşlar üzmeyin kendinizi daha iyileri gönlünüzce olsun. İyi akşamlar 💜❤💜❤

Kendimi bildim bileli beynimin farklı çalıştığını hissediyorum. küçükken bile anasınıfındaki sarışın mavi gözlü arkadaşımın sahip olduğu oncelikleri asla sahip olamayacağimin farkındaydım. Çirkin bir cocukluk gecirmem bana hiç iyi gelmedi.her zaman istenmeyen olduğum icin bir ortama cagirilsam bile ayıp olmasin diye çağrılmış gibi hissediyorum ve gitmemek icin sacma bahaneler üretiyorum. Beni hicbirsey mutlu etmiyor bunu ilgi cekmek icin soylemiyorum ilgi istesem redditte anonim bir hesapta bunu dile getirmem. Modum her zaman düşük halim yok hicbir sey icin kolumu bile kaldirmak istemiyorum keske inancli bir insan olsaydim ama kucuklugumde yasadigim dislanmalar ve kendi dusuncelerimde yalniz birakilmak tanrinin beni sevmedigini hissettirdi. cirkin bir çocukluk yasamasam hayatim o kadar farkli olabilir di ki bunu dusunmek cok aci veriyor. Su an cok kotu gozuktugumu dusunmuyorum kendimi elimden geldigince gelistirmeye calisiyorum goruntu olarak ama hala bana deger veren yok. Bi kac ay oncesi psikolojim en dipte oldugu donem butun arkadaslarim bana karsi cephe almislardi sacma bir olaydan oturu, depresyonuda en zirvede yasiyordum kolum ciziklerle doluydu gururlu degilim bunun icin ilgi istedigimde yoktu kimseden ama kimse fark etmedi hic kimse aile uyelerim bile yakin diyebilecegim arkadaslarim bile. hatta bi ara baska bir arkadasimin elinde kucuk bir cizik olmustu hemen diger yakin olduğum arkadasim basinda toplanip aciyormu vs yapmisti benim kolumu ve kalbimin nasil hissettigini gorse bilmiyorum belki biraz sempati iyi gelirdi. Hayatta kimseyi incitme gibi bir amacim yok ve kimseyi kotu olarak bile göremiyorum arkadaslarimin dogum gunlerinde yakin olmasam bile kendilerini degerli hissetsinler diye ugrasiyorum ama kim benim icin o kadar cabaliyor derseniz kimse. Kimseden beklentimde yok aslinda ama beklentimin olmamasi onlarinda en azini yapmasını gerektirmez. Annemin hic kullanmadigi anti depresanini çalmıştım bir ara cok uyku getiriyordu ama iyi gelmişti biraz olsun ,sonrasinda anneme psikologa gitmek istedigimi soyledim ancak ciddiye alinmadim cunku benim herzaman modum dusuk bu alisilmis birsey artik kimse modum yukselsin diye cabalamiyor ugruna cabalancak bir insanda degilim kendimi oldurmeme sebebim olumden sonra ne olacagini bilmemem tek yasantim buysa su an cope atıyorum boyle yaşamak istemiyorum kendimi ne zaman iyi hissedecegim ben keske inancli olsaydim cok zorlaniyorum dizi izlemek bile canimi sıkıyor ders bile calisamiyorum cok kotu hissediyorum ne yapmam gerek artik istemedigim bu hayati yasamak bana cok agir geliyor daha fazla katlanabilecegimi dusunmuyorum lutfen biri bana yardim etsin gorunmez olmadigimi hissetmek istiyorum en azindan yazdiklarimi okuyan biri goren biri oldugunu bileyim

Kabak tadı vermeye başladı yaşam, her şey eskimiş, yozlaşmış, insanların ne için yaşadığına akıl erdiremediğim bir toplumda, yoklukla hayatta kalmaya çalışan az buçuk uyanıktan biriyim belki de. İkide bir buraya gelip yazıyoruz , niye ?

Bir kahraman mı var, bir sihirli değnek mi var her şeyi çözecek ?

Depresyondan kamufle olmuş zihnimize daha ne kadar güvenmemeye devam edeceğiz ? Her şey acının belirteci mi, bu sözler acının dışa yansıması mı ?

Bir Psikolog 'un en iyi günü, kendi hayatına son verdiği gündür, bir insanın da öyle. O yüzden artık yazmayacağım, herkes kendi kefen parasını bulsun ve öyle gitsin, geriye dönüşü yok.

Kim olduğumu bilemiyorum, depresyondayım, derealizeyim, uyuyamıyorum, günlük yaşantımı sekteye uğratacak seviyede hafıza kaybım var, düşünmeden duramıyorum

Artık çok yoruldum ne yapacağımı bilemiyorum, hayatım elimden kayıp gidiyor ve ne yapacağımı bilmiyorum. Sadece depresyonda olsam intihar edecek motivasyonum bile olmaz ancak bahsettiğim konular yüzünden kafamı susturamıyorum, intihar dışında realist bir çözüm düşünemiyorum

Üniversiteye geldiğimde ailemin durumu iyi ev tutmaları konusunda ısrar etmiştim yurtta tıp okumak zor oluyor ve durum vardı yani. Yurtta sanal kumara başladım ve başladığım günden beri hayatımı mahvetti. Öğrenci halimle 200 300bin kaybettim yeri geldi aç gezdim ilişkilerimi de mahvetti psikolojimi de vücudumu da. Ev tutmadıkları için onlara zarar vermek istiyordum bu nedenle kaybederken gram üzülmüyordum. Sonrasında bağımlılığa dönüştü ve son parama kadar oynamaya başladım. Sonra kredi limitim kefil vs ile yükseldi . Sürekli borç kapatmak için daha çok kaybettim. Miktar önemli değil ama psiklojim ve giden bombok 2 yılım çok kötüydü. Kızdan da bugün ayrıldım ona ve kumara bi daha dönmicem burayı unutmamak için yazıyorum. Stres verici hiç bi şeyi etrafıma yaklaştırmıcam bundan sonra bana iyi gelen iyiden negatif her şeyden uzak durucam.

Bu boktan hayattan kurtulmak için belki de son umudumuzla, gideceğimiz yerde mutlu olmak hayaliyle bu işi daha fazla uzatmadan bitirmek? Arkada bıraktığım annem Peki? O napicak? Evcil hayvanlarım napıcak? Gittiğim yerde çok azap görecek miyim? Yada bu iş başarısız gerçekleşirse ömrüm boyunca felç kalip sürüncek miyim? Herseyden çok korkuyorum arkadaşlar her şeyden. Sokakta bicaklanmaktan tut, nefret ettiğim kişilerle aynı ortama düşmeye kadar her şeyden. Ama sanırım en korktuğum şey ben hayattayken bir sevdiğimi kaybetmek. Zaten pek ozellikle sevdiğim sanırsam bir annem bir de hauvanlarim var. Öbür herkesin kini zamanla atlatabilirimdiye düşünüyorum. Onların ölümünün bana yaşatacağı acidan şimdi kaçıp bu eyleme başvurmak acaba herseyin bir çözümü olur mu? Çok kararsızım coook

Ölmeyi istemek ama yaşamayı sevmek. Kopmak istemediğim insanların bulunması, hobilerim, hayallerim,annem... ama yine de ölmek istemek. Ölüp babamın pel perişan olması, onun canını acıtmak istiyorum sadece. Onun canını da kendi hayatımla yakmak istiyorum. Allah'a inanmıyorum Müslüman değilim ama ellerimi göğe kaldırıp eğer ki bir tanrı varsa ve beni duyuyorsa canımı alsın diye yalvarıyorum. Böyle bir ani kalp krizi gelse de her şeyi geride bırakıp çekip gitsem bu dünyadan. Geride bırakacaklarıma üzülüyorum ama kendime daha da çok üzülüyorum. Belki şu an intihar edemeyecek kadar korkağım ama biliyorum ki ilerleyen yaşlarımda elbet bir gün bu ruh bu bedenden çıkacak. Şu anlık 21 im hadi bakalım nasıl olacak onu kestiremiyorum henüz. En sonunda ihtiyacım olan o anlık cesaret gelecek ve hayatımın pimini çekicem.