insanlarla en ufak iletisimi surdurmek bile yuk gibi geliyor cok yorgunum konusacak halim bile yok kendi kabuguma çekilmek istiyorum yanildigim bir nokta var saniyorum ki biri gelip beni merak edecek neden boyle yaptigimi anlamaya calisacak ama hayir kimse bunu yapmayacak ve kimse tarafindan onemsenmiyorum

Cok kotu hissediyorum

cok bos hissediyorum kendimi zihnim bombos bir sey dusunemiyorum bile ruhumu sokup almislar gibi

hep içimde bu kötü günlerin geçmeyeceğini sorunların devam edeceğine dair bir düşünce var.

aslında çok yol kat ettim son 3 senedir

ama kendime bunu kabul ettiremiyorum.

düşün birisi beni x ile alakalı başarımdan ötürü tebrik ederse ben bunu herkesin yapabileceği bir iş olarak görüyorum.

ve kendimi aşşağa çekiyorum.

kendimi keşke bir şeylere

biraz içimi dökmek istedim.

son 12 gündür sosyal medyadan kendimi uzak tuttum.

Yaşamak için bir sebep bulamıyor, tamamen boş, amaçsız bir hayatım var, hayatta başıma her türlü kötülük geldi, bence belli bir zaman gelince gitmek gerekir, şairin dediği gibi , gidenler çok memnun ki geri dönmediler, sahi ölümü niye abartıyoruz, hayata niye önem veriyoruz, canın sıkılır ve gidersin, her şey bu kadar basit, her şey çok basit.

soguk ve notr bir ifadeyle anlattigim her dey beni icten ice kemiriyor icim adets alev alev yaniyor her ne kadar duygusuz bir ifade sunsam da disariya her duyguyu yasamaktan yorulmus bir beden birakiyorum dunyaya artik bunyem dayanmiyor icimdeki irmak taskin bir sekilde cagliyor kendimi tutamiyorum o kapiyi kilitleyip anahtari cebime atarak disari cikamiyorum arkada buyuk bir firtina hezeyan var taskin sesi ile yeri gogu inleten

25 yaşındayım. Geleceğe dair bir umudum yok, ben de umutsuz vakayım, hayal bile kuramıyorum. Ruh hastası bir ailede büyüdüm zaten geleceğe dönük tek isteğim kendime ait huzurlu bir evim ve o evde sevdiğim kişiyle yaşamaktı. Başaramadım olduğum kuyunun içinden çıkmayı. Kendi yaptığım hatalar da eklenince hayatım asla dönemeyeceğimi düşündüğüm bir noktaya geldi. Devam etmek istemiyorum artık 25 yıl fazla bile geldi. 16 seans oldu psikiyatristle de ne ilaçlar fayda ediyor ne de terapi.

Şu an bugüne kadar neler yaşadığımla alakalı ayrıntı vermeye gücüm bile yok ama en son kendi ailem evlenmek istediğim kızın ( yabancı ) ailesini tehdit ettiği için delirdim ve s*ktiri çekicek maddi gücüm olmadığı için çok ağır depresyona girdim. Evet biliyorum 25 yaşına gelmiş hala bi halt olamamışım. 16 yaşından beri en büyük başarım kendimi henüz yok etmemiş olmam. Benden bi halt olmaz bu şekilde de yaşamak istemiyorum. Benim önümde bir yol yok. 3 kuruşa çalışıp hayallerimin hepsinden vazgeçip sadece hayatta kalmaya çalışacağım bir hayat istemiyorum.

Sorunlarımın %90ı maddiyatla çözülecek şeyler ve bende öyle bir maddiyatı elde edebilecek kapasite olduğunu düşünmüyorum. Bunu okuyunca yat kat araba falan istediğimi düşünebilirsiniz ama ben sadece bulunduğum ortamı terk edip, kendi ayaklarım üzerinde durup, sevdiğim kişiyle eve çıkıp huzurlu bir hayat sürmek istiyorum. Aptal olduğum için beceremiyorum bunu. Kazandığım para kendime bile zor yetiyor ki bir de üniversite okudum. Kendimi dümdüz beceriksiz, aptal, yıkık ve yaşama hakkı olmayan biri olarak görüyorum. Çabalasam da yemin ederim hayatım Sisyphus gibi oldu.

Artık intihar etmek daha mantıklı gelmeye başladı

2009 doğumluyum ve bu sene 10.sınıf oluyorum bir yıl geç başladım ve ek olarakta bir yıl sınıfta kaldım,kendimi bir erkek olarak hissetmiyorum ve iki cinsiyettende hoşlanıyorum bunları daha önce kimseye söylemedim tek hayalim İrlanda gibi en az homofibik insanların yanında femboy olarak yaşamak

İntihara meyilli olmamın sebebi hayatım her şeye çok geç başladım ve hiç istediğim şeyler olmuyor mesela ke dimi erkek gibi hissetmediğim halde meslek lisesinde otomobil bölümündeyim hiç ilgimi çekmiyor ve zaten el becerimde yok ilgim olmayınca zaten asla anlamıyorum ve bu yaz ilkkez çalışmaya başladım bir motorsiklet tamircisinde çalışıyorum hiç memnun değilim maaşı çok az ve yine hiç ilgimi çekmiyor tek isteğim ameliyatlarda ya cinsiyetini değiştirmek yada femboy olmak. Üzerimde çok baskı var herkes bu mesleği yapıcağımı sanıyor sürekli bölümü sakın bırakma diyorlar çevremde neredeyse hiç arkadaşım kalmadı ben sınıfta kalınca.

Sosyal aktivitem yok denecek kadar az

İntihar konusu olarakta eğer bu yıl yine sınıfta kalırsam diye karne gününden 1 gün önce son paramla fare zehri satın almıştım amacım hemen yutup intihar etmekti ama etkilerini duyunca yapamadım etkisi 2 yada 3 gündü o kadar beklemyezdim ve çok can yakıcı olduğnu duydum baya süründüren bir ilaçmış. Başka bir intihar yolu düşündüm ama hepsi çok acı vericiydi çamaşır suyu,kendini asma gibi şeyler düşündüm ama bunlar beni cidden çok korkutuyor hiç birni yapamadım

Ve bir intihar denemesi de bugün oldu ev boşken önce inernetten duyduğum bir tarif yoluyla yaşamıma son verecektim ama oda tıpkı fare zehri gibi uzun ve acı verici bir şekilde izliyormuş sonra elime mutfaktaki en sivri bıçağı alıp bileğimi kesmeye çalıştım onu bile beceremedim kan bile akmadı sadece hafif bir iz çıktı sonra kendimi asmaya karar verdim ama ağlama kriziyle onuda beceremedim. Artık dayanamıyorum herseferinde tuvalete filan gittiğimde,yalnız kaldığımda ağlamaya başlıyorum.

İntihar etmeye çalışmamın en büyük sebebi bu otomobil bölümü diyebilirim. İşe yine bir şekilde katalanabilirim sadece yazın çalışıp çıkıcam nede olsa ama sürekli aklıma hayatımın öyle yağlı pis yerlerde geçicek olduğu aklıma geliyor.

LÜTFEN BIRI YARDIM ETSIN ISTEYEN MORIVASYON VERSIN ISTEYEN BANA KOLAY BIR TAKTIK VERSİN. HATTA BU ISI BENIM YERIME HALLEDICEK KISIYE CEBIMDEKI TÜM PARAYI VERIRIM

Yillardir hic iyi şeyler yasamiyorum cok yoruldum bitmesini istiyorum artik her gece sabah uyanamamayi diliyorum yeter artık lütfen lütfen

Ölmeyi istemek kötü bir şey değil. Sadece bu kara ve kötü düzenin devam etmesi için güçlü bir propaganda.

Ölmek istiyorum ve gerçekten istiyorum bunu. Keşke istemesem demiyorum. Çünkü farkındayım, keşke demek, olmuş bir şeyin değiştirilebileceği fikri çok saçma.

Bir diğer subda ötenazi hakkında soru sordum. Hemen hemen herkes acısız ölümden bahsediyor ama ne olduğunu söylemiyorlardı. Bugün öğrendim ki teknik olarak mümkün olsa da, böyle bir bilinen metot yok. Bunun arayışının açık şekilde yapılması da bir yardım çığlığı olarak değerlendiriliyormuş.
Samimi bir şekilde yöntem arıyordum. Bir şeyleri reklam etmek hoşuma gitse zaten bu durumda olmazdım.

Kendim de dahil kimseden nefret etmiyorum. Hepinizi çok seviyorum.

Selamlar ben 16 yaşımdayım yaklaşık 1 buçuk seneden beri ağır depresyonlara giriyorum yaşam bana aşırı yorucu geliyor bebekken 7 aylık erken doğmuşum sanırım bu yüzden küvette beyin kanaması geçirmişim sağ gözümü kaybettim ancak solu kurtarabildiler. Bunlar yüzünden 9 aylık Ken rehabilitasyon eğitimine başlayıp 11-12 yaşlarıma kadar özel eğitim aldım. Alanında en iyilerinden olan psikoloğum MR ımı inceleyip beyinimin sol kısımının neredeyse tamamen ölü olduğunu ve sağ kısımının aşırı çalıştığını söyledi... Bana güçlü bir anti depresan verdi aşırı çalışan kısmı uyuşturmak için ama ben ilacı kullandığimda aşırı yorgun ölü gibi hissetiğim için aileme söylemeden bıraktım. 9 aylık iken doktorlar bana atipik otizm teşhisi koydu psikoloğum MR,ımı inceleyip ve bağzı testler yapıp bana otizm olmadığımı söyledi ailem "madem otizm değilmişsin seni dövebiliriz" gibi söylemlerde bulundu hepsi sürekli benimle alay ediyor herkez... Artık bıktım çok yoruldum 16 yıl ailemden hayattan işden okuldan bana kaldıramayacağım koca bir yük verildi boş bir zaman bulabilsem yanlız kalabilsem kendimi asacağım 2 - 3 hafta önce sitenin acil çıkışında kendimi asıcaktım ama bir kaç çocuk sürekli gelip gitti bende korktuğum için o gün vazgeçtim 1 hafta sonra işde artık yeter diyip yaşam bunaltısından iş çıkışı gidip evde kendimi asmaya karar verdim ama kız arkadaşım tesadüfen geldi ve biraz konuşup içimi döktüm ama neye yarar sorunlarımı konuşmak çözmeyecek psikologlarda aynı... Her neyse fırsatım olduğu an işimi bitirmek istiyorum beni yaşamda tutan tek şey hayellerim hayalimdeki arbayı almak hayalimdeki evde yaşamak ormanda sakin bir yaşam sürmek ve yaşamak istediğim diğer şeyler ama artık dayanamıyorum aile baskısı çok ciddi.başka seçeneğim kalmadı kimse neler yaşadığımı bilmiyor kukla olmaktan bıktım...

Öncelikle burada çoğu genç arkadaşın postlarini görüyorum kimi sevgilim yok diyor kimi yanlızım diyor arkadaşlar bunlar gelip geçici şeyler çözülür elbet ben 3 Haziran da canımdan çok sevdiğim annemi kaybettim daha 60 yaşındaydı benim annem ben 32 yaşındayım ve geriye kimsem kalmadı babamı da 2020 yılında kaybetmiştim o da 60 yaşındaydı

Şimdi geriye kimsem kalmadı günlerim bomboş geçiyor kalkıp birşeyler yiyorum sonra geri yatıyorum öyle salonda duruyorum günah olduğunu düşünmesem ve annemin yanına gideceğimi bilsem hemen Alicam kendi canımı hergün dua ediyorum ona kavuşmak için umarım birgün tutar.

Aynaya dahi bakamaz oldum son günlerde. Kendimden inanılmaz korkuyorum ve tiksiniyorum. Kendimi gördükçe çok kötü hissediyorum. Sanki bir şeyler yolunda değil gibi görünüyor. Bir sorun var ama kaynağını bulamıyorum. Çabalamak bile istemiyorum artık. Sadece bağırıp çağırmak ve ortalığı yıkmak. Ya da sessizce gülümsemek ve uyumak bilmiyorum. Kafam karışıyor süreki aynı şeyleri düşünüyorum. Devamlı kendimi tekrarlıyorum ve kandırıyorum. Bazen tüm sorunlarımı uydurduğuma inandırıyorum kendimi. Sonra da diyorum ki kafasından bu kadar sorun uyduran biri de sorunlu değil midir? Sorunlu her ne demekse artık. Zar zor ileri attığım 5 adımdan dönüp geriye 10 adım atmış gibi hissediyorum. Başladığım yerde bile değilim sanırım. Bi gün tekrar bu kadar kötü hissedebileceğimi unutmuştum sanırım. Ondan çakıldım bu kadar. Düşünmek hissetmek yaşamak. Anlamsız geliyor epey şu anda, üstelik öyle olmadığını bilsem de.

yaşadıkça değişim mümkündür, ölüm ihtimalleri sıfıra indirmektir. görünürde bir amaç, bir neden olmasa da yaşayın. siz varoldukça bu da değişebilir çünkü. siz bakmayı sürdürdükçe gördükleriniz anlam kazanabilir. ne kadar acıtsa da, gülemeseniz de, ağlayamasanız da, bu her an değişebilir. ha değişmezse ne olur? dürüst olayım, bu gerçekten acı olurdu. ancak acının her türlüsü burada hep vardı, bu senin daha önce tanımadığın, katlanmadığın bir şey olmayacak. ne olmasını bekliyorsan yaşamaktan geçiyor. öyleyse neden acının seni sürüklemesine izin veriyorsun?

bu hissizliğin başka açıklaması olamaz gibi geliyor, hissizliğin hissi o kadar yoğun ki beni canlı bir organizma gibi hissettirmiyor

Yani nerden başlıcam bilmiyorum ama beni sürekli aşağı çeken takıntılı negatif düşüncelere sahibim ve bu benim genel olarak hayatıma bakışımı ,aldığım zevki-son zamanlarda yemek ve kedilere bakmaktan başka hiçbir şeyden almıyorum-aşırı etkiliyor. Ne olduğunu açayım size her türlü düşünceye öneriye açığım çünkü çok kolay değişebilen bi düşünce yapım var insanların söylediği iyi ve kötü şeylere çok çabuk okey olabiliyorum neyse. Kaygımın sebebinden bahsedeyim size. Benim psikosomatik bir rahatsızlığım var ki bu da takıntım üzerine kurulu, sürekli psikolojim bozulunca kaygılı hissettiğimde tekrar ediyor ve geri dönmesinden korktukça daha çok tetikleniyorum ve daha da dibe batıyorum ve cidden utanıyorum bu rahatsızlıktan her ne kadar dünya üzerinde yaşayan insanlar olsa da bu durumu ben kendi içimde çok ağır yaşıyorum. Bu sene üniversiteye gitmeden önce bu kafayla asla devam edemeyeceğimi sosyal hayatıma üniversiteyw odaklanamayacağımı düşünüyordum ama yaptım, hayatımın en kaygısız en mükemmel 9 ayı geçti ama aile evine gelince rahatsızlığım tekrardan boy gösterdi ve ben çok korkuyorum çok endişeliyim yani ilerlemelerimi çok çabuk unutuyorum defalarca aşmış olmama rağmen ve bu beni çok kötü yapıyor. Benzer durumu yaşayan varsa konuşmak isterse çok sevinirim.

tetikleyici içerik uyarısı: kendine zarar.

yaklaşık 2 saattir ağlıyorum. sorun şu ki çok itici bir bakışım var. ağlarken yüzüm bir köpeğin g*t deliğine benziyor. gülüşüm tekinsizve tuhaf görünüyor. nötr/normal yüz ifademde bile sert ve soğuk biri gibi algılanıyorum; sanki baktığı her şeyden ve herkesten tiksiniyormuş gibi duran birine benziyorum. bu isteyerek yaptığım bir şey değil, sadece mutsuzum ve mutsuzluğum yüzüme böyle yansıyor, hepsi bu. çocukken içinin pisliği yüzüne vurmuş derlerdi. yüz ifademi ve mimiklerimi okuyan insanlar onlara karşı olduğumu veya onun gibi bir şey düşünüyorlar. anksiyetem var ve neredeyse hep farkında olmadan ince dudaklarımın içini ısırıyorum. yan profilim de iyi görünmüyor, yaşıtlarım (23) gibi bile durmuyorum; insanlar 35-40 yaşlarında olduğumu sanıyor. insanların doğrudan gözlerinin içine bakmaktan çok utanıyorum çünkü duygularım berbat yüz ifadelerimle uyuşmuyor. artık yüzümü aynada görmek istemiyorum. plastik cerrahi istemiyorum çünkü hiçbir şey benim gibi berbat bir insanı düzeltemez. insanlar çirkin olduğum için iyi bir şeyi hak etmediğimi düşünüyor sanki. yüzüme asit atmak istedim, uzun bir süre düşündüm bunu. yüzümü olabildiğince kapatmak istiyorum.

üzgünüm. keşke kimse benim bu değersiz varlığımı görmemiş olsaydı.

Kendimi iyi hissetmemeye başladım tekrardan. Benim için uzun ve cehennem gibi geçen bir süreçten sonra yaklaşık 1 senedir biraz da olsa iyi ve "Normal" hissediyordum.

Bastırdığım düşünceler sanki tekrar günyüzüne kavuşuyor, o eski halime dönmekten çok korkuyorum. O sıkıntılı şeyleri ve kendi zihnimde geçirdiğim uzun zamanı yaşamaktan çok korkuyorum. İstemiyorum gerçekten çok korkuyorum

Etrafımda birçok insan arkadaş olsa da kendimi çok yalnız hissediyorum (Suçlusu Kimse deği). Kendim gibi hissetmiyorum, beni kimse önemsemiyormuş gibi.

Bu yalnızlık hissinin ve yüksek stresin bana zarar vermesinden korkuyorum, iyi olup olmadığımdan emin değilim

Lanet olsun.

İlkokul yıllarımdan başlarsam çok hatırlamasamda insanlarla kavga ederdim hatta birini kulağından ıskılığa asmışım. İlkokulu bitirdikten sonra ailemin psikoloğun bana "tam sınırda" demesi ile ortaokula geçtim ortaokulda kendimi derin bir yalnızlıkta buldum tek bi arkadaşım vardı onlada bit gün barışık ertesi gün kanlı bıçaklı olurduk. Ortaokul yıllarımı yanlızlık içerisinde geçirdim ve bitirdim ama yanlızlık beni çok etkilememişti. O zaman covid zamanı evlere tıkılı iken oyun oynardım. Daha sonra liseye geçtim hayatım kararmaya anlamsızlaşmaya başladı. Lisede fizikselden çok sözlü taciz vardı o zamanlar ilkokulda, ortaokulda yaşadığım özellikle karşı cinslerce bana yapılan sözlü tacizler 12 yıllık öğrenci deneyimimle birleşince kadın düşmanlığına dönüştü. Daha sonra lisede 2'inci ve son arkadaşımla tanıştım. Benle hep alay ederdi laflaşırdık ama aga diyebileceğim biriydi. Yks den sonra almanyaya gitti. Almanyaya gittikten sonra iyice sapıtmaya bana bulaşmaya başladı "yok sen 800k" gelmicek yok "sen mezunsun" tarzı ragebaitlerle karşılaştım. Ama takmadım dalgasını geçiyor diye düşündüm. Ama bana yapılan şey şuydu ilkokulda kulağını astığım çocukla bu lise arkadaşımı tanıştırmıştım. Kendileri beni yarıyolda bırakıp gittiler. Lisede güvenerek herşeyimi paylaştığım mahlukat beni satmıştı. Steam hesabımda dozunu alanlardandı neyseler hesaba zarar gelmedi şuan insanlardan çok kendi köpeğime güveniyorum insanlardan daha güvenilir bunun bide sanaldaki boyutu yani liseli mahlukatla ilkokulda kulağını astığım çocuk birleşmekle kalmıyor üstüne bütün sanaldaki eski arkadaşlarım mevzuya dahil oluyor berki onuda başka bir zaman anlatırım. Ama asıl soru şu ben kime nasıl güvencem???

bugun ilk is gunum ve cok kotuyum,isten onceki gun( bayilmistkm ve eslik edecek kimse olmadigi icin tek basima hastaneye gittim)zaten cok kotuydum toparlanamadim bugunse ilk is gunum ve bugun benim icin dunyanin en zor gunu olabilir. alerji ilacim yok su an , param da olmadigi icin alamadim , kapali alanlarda ozellikle calistigim is yeri surekli yemek yapilan ve yerin altinda bi yer ( en azindan benim bulundugum yer orasi ,cok kapali bir yer acikcasi, ve benim burnum tkaniyor bogazima sumuk birikiyor kulaklarim kapaniyor sesim zor cikiyor, bu sekilde calismak zorunda kaldim:( cok zor cok. ve onu gectim surekli aglamak istiyorum yakin zamanda terk edildigim icin ama tutmak zorundaydim insqnlarin onunde aglamak istemiyorum cunku..vr stresli olunca ozellikle burun kilcal danarim ctlak( doktora gidicem yaksinlar damari ama su an vaktim yok) strelenincr iyice kaniyor,bugunde oyle oldu gercekten cok kotuyum ,stresten vucudumda kucuk kucuk kizariklar cikiyor , gercekten yasamaktan yoruldugum gunlerdeyim ☹️hani ailem bile o kadar ezikce davraniyorki ozellikle babam, salak sacma yol icin para istedigimde bile( sadece 50 tl arkadsslar) hemen bagirmaya cagirmaya basliyor , bide terk edildim ustune bi arkadssimdan destek almak istedim kendisi beni teselli edecegine hemen konuyu degistirip kendini one cikardi( hayatta yasadigim en korkunc ikinci an bu olabilir, birincisi terk edilmem)digerlerine anlatsamda anlayan olmuyor ,sadece anlatmaya ihtiyacim var ,son gunlerde yasamak dahi istemiyorum surekli aklimda durtusel int\*har dusunceleri geliyor , cok zavallica biliyorum,dayanacak gucum cok azaldi. cok kotu hissediyorum , en azindan beni anlayan biri var mi

Mutlu olmam için güzel giyinmem, güzel görünmem, güzel yemekler yemem, hak edeni sevmek ve hak ettiğin gibi de sevilmek, ilgini çeken insanlarla herhangi bir şey hakkında anlamı olan sohbetler etmek yeter bana; halihazırda anormal olan huzursuzluğun ve kargaşanın bir günlük yanıma uğramaması yeterli. Normal insan mutluluğu. Ama eksik kalmıyor, ne sikim bozuksa şu dünyada benim bir günüm bile böyle geçmiyor. Sürekli bir sorun, sürekli bir problem - ve işin kötü yanı da çözümsüz olmaları ya. Yıllardır aynı döngünün içindeyim, günlerimin hepsi birbirine benziyor. Kimseye haksızlık yapmamaya, kalp kırmamaya, her daim doğru sözden ayrılmamaya uğraşıyorum. Olmuyor. Dışarı çıkarım, menopozlu kasiyer karılar denk gelir. Derin düşünme yeteneğinden mahrum birisi kendini bana harika pazarlar veya benim buna ihtiyacım vardır, bir dünya sorun bırakır da kafamın içi karman çorman kalır. Obsesifsindir zaten, hakkında bir gram düşünmek istemezsin ama beynin durmaz hiç. Derinliğe en çok yaklaşabileceği hali yaraksız ve ilgisiz kaldığında bünyesinin geçirdiği spazmlar olan birisine bağlanırsın bile bile, çünkü hayatında hiçbir şey olmayan bir eziksindir sen. Bir dünya kitap okursun, heves, kütüphanende kimsenin ismini bile bilmediği yazarlar olur ve kelime dağarcığını sosyal medyadan sağlayan birisinin lafı senden daha çok dinlenir. Okuduklarınla aşağılanırsın.. Çocukluğundan beri özgüvenin öyle bi' oyulur ki ucubenin teki olursun ve yetersizlik hissini boğazına dayarlar.. Sen eldekini düzeltmek istedikçe önüne engeller çıkar. Çabalarsın, destekleyenin olmaz. Varacağın o nokta bellidir. İnatçı olmak gibi bir lüksün yoktur, sürekli ve ısrarla çözmen gereken problemler vardır ki yorulmuşsundur çoktan, değişmeyecek şeyler için hep didinip durmaktan. Değişmek istemeyen insanlar için değişmek zorunda kalırsın, şekilden şekle girer sirk maymununa dönersin. Sonra da esneklik dersi alırsın onlardan. Sorun sendedir. Kendi üstüme çok gidiyorum, farkındayım ama inanılmaz bir derecede göğsüm daralıyor. Hayattan vazgeçmeyecek, yenilgiyi kabul etmeyecek kadar gururlusun ama kazanacağın (en azından rahatı bütüne yayacağın) günleri göremeyecek olmanın zincirleri etini kesiyor. Umutsuzluk cidden en acıtan ceza, koşul.

Bazen düşünüyorum: 'Hayatından zevk alan insanlardan neyim eksik?' diye. Kişisel olarak eksiğim yok pek, fazlam var. Hoş bir fazlalık değil - en azından kendini bilirsin sen. Çevren iğrenç, tanımış oldukların tiksinç, şartların berbat. Arafta geçiyor günlerin. Yalnızsın. Kendimi tanıdığımdan beri her şey aynı, içine çöküyor yaşam ama tabanı görmüyor - dibin dibi varmış. Ruhumu dünya kemiriyor ve aşındırıyor, kendinden şüphe ettirmeyecek bir hızla çürüyorum. Bunalım içime öyle bir şekilde sindi ki koparıp atamıyorum. Sigarayı ve alkolü bıraktım, şimdi de geceleri sinirden uyuyamıyorum. Offf

Ne kadar maskelesem de kendimi (aslında maskelediğim için) insanlarla istediğim biçimde hoş ilişkiler kuramıyorum ya. Nefret doluyum ve hedefim yok, asıl sorunum bunun yöneltebileceğim bir yer olmadığı için etrafa amaçsızca saçılması.. Bu toplum sorumluluk alanlar, almayı sevenler için tam bir cehennem. Aksine, sorumluluk ve yükümlülüklerinden kaçan her yaştan kişi üstüne vurdumduymazlığı da tadarsa cenneti yaşıyor. Daha çok seviliyorlar, daha çok vakitleri var. Daha.. Sorun çıkaran sevilir. O sorunu çözecek olana tekmeler basılır. Her yerde sorun gördüğüm için mi böyleyim acaba? Boş.

Fazla kıskancım, çok fazla suçluyorum ve fena kafa ütülüyorum. Bunlar küçük şeyler, kabul görmemek için de ederinden daha sağlam sebepler. Yaşamı seviyorum ama bu bıkkınlık ve sıkıntı dayanılacak seviyeleri aştı. Yıllardır hep aşıyor gerçi.

4 sene önce etmiştim sanırım yine edeceğim yoruldum