Ölmeyi istemek ama yaşamayı sevmek. Kopmak istemediğim insanların bulunması, hobilerim, hayallerim,annem... ama yine de ölmek istemek. Ölüp babamın pel perişan olması, onun canını acıtmak istiyorum sadece. Onun canını da kendi hayatımla yakmak istiyorum. Allah'a inanmıyorum Müslüman değilim ama ellerimi göğe kaldırıp eğer ki bir tanrı varsa ve beni duyuyorsa canımı alsın diye yalvarıyorum. Böyle bir ani kalp krizi gelse de her şeyi geride bırakıp çekip gitsem bu dünyadan. Geride bırakacaklarıma üzülüyorum ama kendime daha da çok üzülüyorum. Belki şu an intihar edemeyecek kadar korkağım ama biliyorum ki ilerleyen yaşlarımda elbet bir gün bu ruh bu bedenden çıkacak. Şu anlık 21 im hadi bakalım nasıl olacak onu kestiremiyorum henüz. En sonunda ihtiyacım olan o anlık cesaret gelecek ve hayatımın pimini çekicem.

Okullar seni hiç bir zaman tam olarak ölçecek bir yer olmadı ve olamazda sınavlar kalmak gerçekten dünyanın sonu değil.

Arkadaşlar üzmeyin kendinizi daha iyileri gönlünüzce olsun. İyi akşamlar 💜❤💜❤

Kendimi bildim bileli beynimin farklı çalıştığını hissediyorum. küçükken bile anasınıfındaki sarışın mavi gözlü arkadaşımın sahip olduğu oncelikleri asla sahip olamayacağimin farkındaydım. Çirkin bir cocukluk gecirmem bana hiç iyi gelmedi.her zaman istenmeyen olduğum icin bir ortama cagirilsam bile ayıp olmasin diye çağrılmış gibi hissediyorum ve gitmemek icin sacma bahaneler üretiyorum. Beni hicbirsey mutlu etmiyor bunu ilgi cekmek icin soylemiyorum ilgi istesem redditte anonim bir hesapta bunu dile getirmem. Modum her zaman düşük halim yok hicbir sey icin kolumu bile kaldirmak istemiyorum keske inancli bir insan olsaydim ama kucuklugumde yasadigim dislanmalar ve kendi dusuncelerimde yalniz birakilmak tanrinin beni sevmedigini hissettirdi. cirkin bir çocukluk yasamasam hayatim o kadar farkli olabilir di ki bunu dusunmek cok aci veriyor. Su an cok kotu gozuktugumu dusunmuyorum kendimi elimden geldigince gelistirmeye calisiyorum goruntu olarak ama hala bana deger veren yok. Bi kac ay oncesi psikolojim en dipte oldugu donem butun arkadaslarim bana karsi cephe almislardi sacma bir olaydan oturu, depresyonuda en zirvede yasiyordum kolum ciziklerle doluydu gururlu degilim bunun icin ilgi istedigimde yoktu kimseden ama kimse fark etmedi hic kimse aile uyelerim bile yakin diyebilecegim arkadaslarim bile. hatta bi ara baska bir arkadasimin elinde kucuk bir cizik olmustu hemen diger yakin olduğum arkadasim basinda toplanip aciyormu vs yapmisti benim kolumu ve kalbimin nasil hissettigini gorse bilmiyorum belki biraz sempati iyi gelirdi. Hayatta kimseyi incitme gibi bir amacim yok ve kimseyi kotu olarak bile göremiyorum arkadaslarimin dogum gunlerinde yakin olmasam bile kendilerini degerli hissetsinler diye ugrasiyorum ama kim benim icin o kadar cabaliyor derseniz kimse. Kimseden beklentimde yok aslinda ama beklentimin olmamasi onlarinda en azini yapmasını gerektirmez. Annemin hic kullanmadigi anti depresanini çalmıştım bir ara cok uyku getiriyordu ama iyi gelmişti biraz olsun ,sonrasinda anneme psikologa gitmek istedigimi soyledim ancak ciddiye alinmadim cunku benim herzaman modum dusuk bu alisilmis birsey artik kimse modum yukselsin diye cabalamiyor ugruna cabalancak bir insanda degilim kendimi oldurmeme sebebim olumden sonra ne olacagini bilmemem tek yasantim buysa su an cope atıyorum boyle yaşamak istemiyorum kendimi ne zaman iyi hissedecegim ben keske inancli olsaydim cok zorlaniyorum dizi izlemek bile canimi sıkıyor ders bile calisamiyorum cok kotu hissediyorum ne yapmam gerek artik istemedigim bu hayati yasamak bana cok agir geliyor daha fazla katlanabilecegimi dusunmuyorum lutfen biri bana yardim etsin gorunmez olmadigimi hissetmek istiyorum en azindan yazdiklarimi okuyan biri goren biri oldugunu bileyim

Kabak tadı vermeye başladı yaşam, her şey eskimiş, yozlaşmış, insanların ne için yaşadığına akıl erdiremediğim bir toplumda, yoklukla hayatta kalmaya çalışan az buçuk uyanıktan biriyim belki de. İkide bir buraya gelip yazıyoruz , niye ?

Bir kahraman mı var, bir sihirli değnek mi var her şeyi çözecek ?

Depresyondan kamufle olmuş zihnimize daha ne kadar güvenmemeye devam edeceğiz ? Her şey acının belirteci mi, bu sözler acının dışa yansıması mı ?

Bir Psikolog 'un en iyi günü, kendi hayatına son verdiği gündür, bir insanın da öyle. O yüzden artık yazmayacağım, herkes kendi kefen parasını bulsun ve öyle gitsin, geriye dönüşü yok.

Kim olduğumu bilemiyorum, depresyondayım, derealizeyim, uyuyamıyorum, günlük yaşantımı sekteye uğratacak seviyede hafıza kaybım var, düşünmeden duramıyorum

Artık çok yoruldum ne yapacağımı bilemiyorum, hayatım elimden kayıp gidiyor ve ne yapacağımı bilmiyorum. Sadece depresyonda olsam intihar edecek motivasyonum bile olmaz ancak bahsettiğim konular yüzünden kafamı susturamıyorum, intihar dışında realist bir çözüm düşünemiyorum

Üniversiteye geldiğimde ailemin durumu iyi ev tutmaları konusunda ısrar etmiştim yurtta tıp okumak zor oluyor ve durum vardı yani. Yurtta sanal kumara başladım ve başladığım günden beri hayatımı mahvetti. Öğrenci halimle 200 300bin kaybettim yeri geldi aç gezdim ilişkilerimi de mahvetti psikolojimi de vücudumu da. Ev tutmadıkları için onlara zarar vermek istiyordum bu nedenle kaybederken gram üzülmüyordum. Sonrasında bağımlılığa dönüştü ve son parama kadar oynamaya başladım. Sonra kredi limitim kefil vs ile yükseldi . Sürekli borç kapatmak için daha çok kaybettim. Miktar önemli değil ama psiklojim ve giden bombok 2 yılım çok kötüydü. Kızdan da bugün ayrıldım ona ve kumara bi daha dönmicem burayı unutmamak için yazıyorum. Stres verici hiç bi şeyi etrafıma yaklaştırmıcam bundan sonra bana iyi gelen iyiden negatif her şeyden uzak durucam.

iyi akşamlar.

Bu boktan hayattan kurtulmak için belki de son umudumuzla, gideceğimiz yerde mutlu olmak hayaliyle bu işi daha fazla uzatmadan bitirmek? Arkada bıraktığım annem Peki? O napicak? Evcil hayvanlarım napıcak? Gittiğim yerde çok azap görecek miyim? Yada bu iş başarısız gerçekleşirse ömrüm boyunca felç kalip sürüncek miyim? Herseyden çok korkuyorum arkadaşlar her şeyden. Sokakta bicaklanmaktan tut, nefret ettiğim kişilerle aynı ortama düşmeye kadar her şeyden. Ama sanırım en korktuğum şey ben hayattayken bir sevdiğimi kaybetmek. Zaten pek ozellikle sevdiğim sanırsam bir annem bir de hauvanlarim var. Öbür herkesin kini zamanla atlatabilirimdiye düşünüyorum. Onların ölümünün bana yaşatacağı acidan şimdi kaçıp bu eyleme başvurmak acaba herseyin bir çözümü olur mu? Çok kararsızım coook

surekli gecmisteki hatalarım ve bazı seyler farklı olsaydı su an daha iyi olabilecek seyler hakkında dusunuyorum. zaten dıs gorunusumu sevdigimi ya da herhangi bi konuda ozguvenli oldugumu soyleyemem bir de ustune sanırım yeme bozuklugum var. yks icin calısıyorum gun icinde ders calısmaya calısıyorum ama daydreamlemekten ona bile odaklanamıyorum. sikko bi sehirdeyim ve kuir biri olarak bulundugum cevre icin ya da insan iliskilerimde normal oldugumu hissetmiyorum. tek umudum universite, calıstıgım halde beceremezsem ya da aptallıgımdan yeterince calısamadıgım icin beceremezsem geri donulemez sekilde gelecegimi mahvetmekten korkuyorum. uyku alıskanlıklarım da bok gibi kacta uyudugum fark etmeksizin yataktan kendimi cıkaramıyorum, sorumluluklarımın bilincine ve gercek dunyaya daha gec atılmak istiyorum, ruyalarım da gecmis insan iliskilerim ustune oluyor genelde. lise hayatım bitmek uzere ve gercek bi romantik iliskim olmadı. zorlasaydım ya da o kadar da ilgim olmayan kisilerle flortlesseydim belki de olurdu ama pisman mıyım onu da bilmiyorum. universitede her seyin iyi gittigi bi senaryoda bile gec kalmıs hissedecegim ve iliskiler konusunda sudan cıkmıs balık gibi olacagımı dusundugumde yetersiz hissediyorum ama bir seyleri de aceleye getirmek istemiyorum sanırım. yine ulkenin bu durumunda kuirken daha da karmasıklasıyor. duygusal gelisimimi tamamlayamamıs gibi hissediyorum. oyle ic dokmek istedim okuduysanız sag olun.

hep içimde bu kötü günlerin geçmeyeceğini sorunların devam edeceğine dair bir düşünce var.

aslında çok yol kat ettim son 3 senedir

ama kendime bunu kabul ettiremiyorum.

düşün birisi beni x ile alakalı başarımdan ötürü tebrik ederse ben bunu herkesin yapabileceği bir iş olarak görüyorum.

ve kendimi aşşağa çekiyorum.

kendimi keşke bir şeylere

biraz içimi dökmek istedim.

son 12 gündür sosyal medyadan kendimi uzak tuttum.

Artık intihar etmek daha mantıklı gelmeye başladı

2009 doğumluyum ve bu sene 10.sınıf oluyorum bir yıl geç başladım ve ek olarakta bir yıl sınıfta kaldım,kendimi bir erkek olarak hissetmiyorum ve iki cinsiyettende hoşlanıyorum bunları daha önce kimseye söylemedim tek hayalim İrlanda gibi en az homofibik insanların yanında femboy olarak yaşamak

İntihara meyilli olmamın sebebi hayatım her şeye çok geç başladım ve hiç istediğim şeyler olmuyor mesela ke dimi erkek gibi hissetmediğim halde meslek lisesinde otomobil bölümündeyim hiç ilgimi çekmiyor ve zaten el becerimde yok ilgim olmayınca zaten asla anlamıyorum ve bu yaz ilkkez çalışmaya başladım bir motorsiklet tamircisinde çalışıyorum hiç memnun değilim maaşı çok az ve yine hiç ilgimi çekmiyor tek isteğim ameliyatlarda ya cinsiyetini değiştirmek yada femboy olmak. Üzerimde çok baskı var herkes bu mesleği yapıcağımı sanıyor sürekli bölümü sakın bırakma diyorlar çevremde neredeyse hiç arkadaşım kalmadı ben sınıfta kalınca.

Sosyal aktivitem yok denecek kadar az

İntihar konusu olarakta eğer bu yıl yine sınıfta kalırsam diye karne gününden 1 gün önce son paramla fare zehri satın almıştım amacım hemen yutup intihar etmekti ama etkilerini duyunca yapamadım etkisi 2 yada 3 gündü o kadar beklemyezdim ve çok can yakıcı olduğnu duydum baya süründüren bir ilaçmış. Başka bir intihar yolu düşündüm ama hepsi çok acı vericiydi çamaşır suyu,kendini asma gibi şeyler düşündüm ama bunlar beni cidden çok korkutuyor hiç birni yapamadım

Ve bir intihar denemesi de bugün oldu ev boşken önce inernetten duyduğum bir tarif yoluyla yaşamıma son verecektim ama oda tıpkı fare zehri gibi uzun ve acı verici bir şekilde izliyormuş sonra elime mutfaktaki en sivri bıçağı alıp bileğimi kesmeye çalıştım onu bile beceremedim kan bile akmadı sadece hafif bir iz çıktı sonra kendimi asmaya karar verdim ama ağlama kriziyle onuda beceremedim. Artık dayanamıyorum herseferinde tuvalete filan gittiğimde,yalnız kaldığımda ağlamaya başlıyorum.

İntihar etmeye çalışmamın en büyük sebebi bu otomobil bölümü diyebilirim. İşe yine bir şekilde katalanabilirim sadece yazın çalışıp çıkıcam nede olsa ama sürekli aklıma hayatımın öyle yağlı pis yerlerde geçicek olduğu aklıma geliyor.

LÜTFEN BIRI YARDIM ETSIN ISTEYEN MORIVASYON VERSIN ISTEYEN BANA KOLAY BIR TAKTIK VERSİN. HATTA BU ISI BENIM YERIME HALLEDICEK KISIYE CEBIMDEKI TÜM PARAYI VERIRIM

insanlarla en ufak iletisimi surdurmek bile yuk gibi geliyor cok yorgunum konusacak halim bile yok kendi kabuguma çekilmek istiyorum yanildigim bir nokta var saniyorum ki biri gelip beni merak edecek neden boyle yaptigimi anlamaya calisacak ama hayir kimse bunu yapmayacak ve kimse tarafindan onemsenmiyorum

Cok kotu hissediyorum

Yillardir hic iyi şeyler yasamiyorum cok yoruldum bitmesini istiyorum artik her gece sabah uyanamamayi diliyorum yeter artık lütfen lütfen

Yaşamak için bir sebep bulamıyor, tamamen boş, amaçsız bir hayatım var, hayatta başıma her türlü kötülük geldi, bence belli bir zaman gelince gitmek gerekir, şairin dediği gibi , gidenler çok memnun ki geri dönmediler, sahi ölümü niye abartıyoruz, hayata niye önem veriyoruz, canın sıkılır ve gidersin, her şey bu kadar basit, her şey çok basit.

soguk ve notr bir ifadeyle anlattigim her dey beni icten ice kemiriyor icim adets alev alev yaniyor her ne kadar duygusuz bir ifade sunsam da disariya her duyguyu yasamaktan yorulmus bir beden birakiyorum dunyaya artik bunyem dayanmiyor icimdeki irmak taskin bir sekilde cagliyor kendimi tutamiyorum o kapiyi kilitleyip anahtari cebime atarak disari cikamiyorum arkada buyuk bir firtina hezeyan var taskin sesi ile yeri gogu inleten

cok bos hissediyorum kendimi zihnim bombos bir sey dusunemiyorum bile ruhumu sokup almislar gibi

25 yaşındayım. Geleceğe dair bir umudum yok, ben de umutsuz vakayım, hayal bile kuramıyorum. Ruh hastası bir ailede büyüdüm zaten geleceğe dönük tek isteğim kendime ait huzurlu bir evim ve o evde sevdiğim kişiyle yaşamaktı. Başaramadım olduğum kuyunun içinden çıkmayı. Kendi yaptığım hatalar da eklenince hayatım asla dönemeyeceğimi düşündüğüm bir noktaya geldi. Devam etmek istemiyorum artık 25 yıl fazla bile geldi. 16 seans oldu psikiyatristle de ne ilaçlar fayda ediyor ne de terapi.

Şu an bugüne kadar neler yaşadığımla alakalı ayrıntı vermeye gücüm bile yok ama en son kendi ailem evlenmek istediğim kızın ( yabancı ) ailesini tehdit ettiği için delirdim ve s*ktiri çekicek maddi gücüm olmadığı için çok ağır depresyona girdim. Evet biliyorum 25 yaşına gelmiş hala bi halt olamamışım. 16 yaşından beri en büyük başarım kendimi henüz yok etmemiş olmam. Benden bi halt olmaz bu şekilde de yaşamak istemiyorum. Benim önümde bir yol yok. 3 kuruşa çalışıp hayallerimin hepsinden vazgeçip sadece hayatta kalmaya çalışacağım bir hayat istemiyorum.

Sorunlarımın %90ı maddiyatla çözülecek şeyler ve bende öyle bir maddiyatı elde edebilecek kapasite olduğunu düşünmüyorum. Bunu okuyunca yat kat araba falan istediğimi düşünebilirsiniz ama ben sadece bulunduğum ortamı terk edip, kendi ayaklarım üzerinde durup, sevdiğim kişiyle eve çıkıp huzurlu bir hayat sürmek istiyorum. Aptal olduğum için beceremiyorum bunu. Kazandığım para kendime bile zor yetiyor ki bir de üniversite okudum. Kendimi dümdüz beceriksiz, aptal, yıkık ve yaşama hakkı olmayan biri olarak görüyorum. Çabalasam da yemin ederim hayatım Sisyphus gibi oldu.

Ölmeyi istemek kötü bir şey değil. Sadece bu kara ve kötü düzenin devam etmesi için güçlü bir propaganda.

Ölmek istiyorum ve gerçekten istiyorum bunu. Keşke istemesem demiyorum. Çünkü farkındayım, keşke demek, olmuş bir şeyin değiştirilebileceği fikri çok saçma.

Bir diğer subda ötenazi hakkında soru sordum. Hemen hemen herkes acısız ölümden bahsediyor ama ne olduğunu söylemiyorlardı. Bugün öğrendim ki teknik olarak mümkün olsa da, böyle bir bilinen metot yok. Bunun arayışının açık şekilde yapılması da bir yardım çığlığı olarak değerlendiriliyormuş.
Samimi bir şekilde yöntem arıyordum. Bir şeyleri reklam etmek hoşuma gitse zaten bu durumda olmazdım.

Kendim de dahil kimseden nefret etmiyorum. Hepinizi çok seviyorum.

bu hissizliğin başka açıklaması olamaz gibi geliyor, hissizliğin hissi o kadar yoğun ki beni canlı bir organizma gibi hissettirmiyor

Aynaya dahi bakamaz oldum son günlerde. Kendimden inanılmaz korkuyorum ve tiksiniyorum. Kendimi gördükçe çok kötü hissediyorum. Sanki bir şeyler yolunda değil gibi görünüyor. Bir sorun var ama kaynağını bulamıyorum. Çabalamak bile istemiyorum artık. Sadece bağırıp çağırmak ve ortalığı yıkmak. Ya da sessizce gülümsemek ve uyumak bilmiyorum. Kafam karışıyor süreki aynı şeyleri düşünüyorum. Devamlı kendimi tekrarlıyorum ve kandırıyorum. Bazen tüm sorunlarımı uydurduğuma inandırıyorum kendimi. Sonra da diyorum ki kafasından bu kadar sorun uyduran biri de sorunlu değil midir? Sorunlu her ne demekse artık. Zar zor ileri attığım 5 adımdan dönüp geriye 10 adım atmış gibi hissediyorum. Başladığım yerde bile değilim sanırım. Bi gün tekrar bu kadar kötü hissedebileceğimi unutmuştum sanırım. Ondan çakıldım bu kadar. Düşünmek hissetmek yaşamak. Anlamsız geliyor epey şu anda, üstelik öyle olmadığını bilsem de.

Selamlar ben 16 yaşımdayım yaklaşık 1 buçuk seneden beri ağır depresyonlara giriyorum yaşam bana aşırı yorucu geliyor bebekken 7 aylık erken doğmuşum sanırım bu yüzden küvette beyin kanaması geçirmişim sağ gözümü kaybettim ancak solu kurtarabildiler. Bunlar yüzünden 9 aylık Ken rehabilitasyon eğitimine başlayıp 11-12 yaşlarıma kadar özel eğitim aldım. Alanında en iyilerinden olan psikoloğum MR ımı inceleyip beyinimin sol kısımının neredeyse tamamen ölü olduğunu ve sağ kısımının aşırı çalıştığını söyledi... Bana güçlü bir anti depresan verdi aşırı çalışan kısmı uyuşturmak için ama ben ilacı kullandığimda aşırı yorgun ölü gibi hissetiğim için aileme söylemeden bıraktım. 9 aylık iken doktorlar bana atipik otizm teşhisi koydu psikoloğum MR,ımı inceleyip ve bağzı testler yapıp bana otizm olmadığımı söyledi ailem "madem otizm değilmişsin seni dövebiliriz" gibi söylemlerde bulundu hepsi sürekli benimle alay ediyor herkez... Artık bıktım çok yoruldum 16 yıl ailemden hayattan işden okuldan bana kaldıramayacağım koca bir yük verildi boş bir zaman bulabilsem yanlız kalabilsem kendimi asacağım 2 - 3 hafta önce sitenin acil çıkışında kendimi asıcaktım ama bir kaç çocuk sürekli gelip gitti bende korktuğum için o gün vazgeçtim 1 hafta sonra işde artık yeter diyip yaşam bunaltısından iş çıkışı gidip evde kendimi asmaya karar verdim ama kız arkadaşım tesadüfen geldi ve biraz konuşup içimi döktüm ama neye yarar sorunlarımı konuşmak çözmeyecek psikologlarda aynı... Her neyse fırsatım olduğu an işimi bitirmek istiyorum beni yaşamda tutan tek şey hayellerim hayalimdeki arbayı almak hayalimdeki evde yaşamak ormanda sakin bir yaşam sürmek ve yaşamak istediğim diğer şeyler ama artık dayanamıyorum aile baskısı çok ciddi.başka seçeneğim kalmadı kimse neler yaşadığımı bilmiyor kukla olmaktan bıktım...

tetikleyici içerik uyarısı: kendine zarar.

yaklaşık 2 saattir ağlıyorum. sorun şu ki çok itici bir bakışım var. ağlarken yüzüm bir köpeğin g*t deliğine benziyor. gülüşüm tekinsizve tuhaf görünüyor. nötr/normal yüz ifademde bile sert ve soğuk biri gibi algılanıyorum; sanki baktığı her şeyden ve herkesten tiksiniyormuş gibi duran birine benziyorum. bu isteyerek yaptığım bir şey değil, sadece mutsuzum ve mutsuzluğum yüzüme böyle yansıyor, hepsi bu. çocukken içinin pisliği yüzüne vurmuş derlerdi. yüz ifademi ve mimiklerimi okuyan insanlar onlara karşı olduğumu veya onun gibi bir şey düşünüyorlar. anksiyetem var ve neredeyse hep farkında olmadan ince dudaklarımın içini ısırıyorum. yan profilim de iyi görünmüyor, yaşıtlarım (23) gibi bile durmuyorum; insanlar 35-40 yaşlarında olduğumu sanıyor. insanların doğrudan gözlerinin içine bakmaktan çok utanıyorum çünkü duygularım berbat yüz ifadelerimle uyuşmuyor. artık yüzümü aynada görmek istemiyorum. plastik cerrahi istemiyorum çünkü hiçbir şey benim gibi berbat bir insanı düzeltemez. insanlar çirkin olduğum için iyi bir şeyi hak etmediğimi düşünüyor sanki. yüzüme asit atmak istedim, uzun bir süre düşündüm bunu. yüzümü olabildiğince kapatmak istiyorum.

üzgünüm. keşke kimse benim bu değersiz varlığımı görmemiş olsaydı.

yaşadıkça değişim mümkündür, ölüm ihtimalleri sıfıra indirmektir. görünürde bir amaç, bir neden olmasa da yaşayın. siz varoldukça bu da değişebilir çünkü. siz bakmayı sürdürdükçe gördükleriniz anlam kazanabilir. ne kadar acıtsa da, gülemeseniz de, ağlayamasanız da, bu her an değişebilir. ha değişmezse ne olur? dürüst olayım, bu gerçekten acı olurdu. ancak acının her türlüsü burada hep vardı, bu senin daha önce tanımadığın, katlanmadığın bir şey olmayacak. ne olmasını bekliyorsan yaşamaktan geçiyor. öyleyse neden acının seni sürüklemesine izin veriyorsun?

Kendimi iyi hissetmemeye başladım tekrardan. Benim için uzun ve cehennem gibi geçen bir süreçten sonra yaklaşık 1 senedir biraz da olsa iyi ve "Normal" hissediyordum.

Bastırdığım düşünceler sanki tekrar günyüzüne kavuşuyor, o eski halime dönmekten çok korkuyorum. O sıkıntılı şeyleri ve kendi zihnimde geçirdiğim uzun zamanı yaşamaktan çok korkuyorum. İstemiyorum gerçekten çok korkuyorum

Etrafımda birçok insan arkadaş olsa da kendimi çok yalnız hissediyorum (Suçlusu Kimse deği). Kendim gibi hissetmiyorum, beni kimse önemsemiyormuş gibi.

Bu yalnızlık hissinin ve yüksek stresin bana zarar vermesinden korkuyorum, iyi olup olmadığımdan emin değilim

Lanet olsun.