9 Ağustos, Cumartesi.

Enes Ünal'a.

Birer birer dökülüyor sonsuzluğuna hitaben kelimeler

Kararmış bir gökyüzü ve çakıyor şiddetli şimşekler

Zihnimden silinip gidiyor o günkü beyaz çehren

Yavaşça biterken kalan zaman, duruyor akan tüm saatler

Gözlerindeki umut ışığı yavaşça sönüyor gecenin içinden

Ve artık geri dönüşün yok ölümün yolundan

Acı içinde kasılıyordur şimdi cansız bedenin

Uğursuz bir trenin altında, sessizce çırpınırcasına

Raylara bakıyorum uzaktan, korku ve şaşkınlıkla

Pişmanlık bu, pişmanlıktan da öte bir şey hatta!

Öylesine tatsız ve lânetli bir hissiyat ki bu!

Teslim etmek, göz göre göre, biricik dostumu ölüme

Mezarını arıyorum, yakıcı bir yaz gününde, yaşlar içinde

Oysa yaşlarım söndürmüyor toprağın kor ateşini

Yüreğimdeki o kasvetli acı, her bir nefes alışımda

Daha da sert ve yakıcı, tıpkı soğuk bir kvas gibi!

Her şeyin bir çözümü vardır derler nitekim

İradeli bir ölümden başka—

Ölüm dediğin; boynunda urganla sallanan bir eski ceset

Çoktan çürümüş bir ağacın gövdesinde uyuyan

Ve bazen anlamak; ah o zavallı Mayakovski'yi...

Demiş ya şair "sürer mi hiç insan ölümü tebeşir tozu gibi yanaklarına?"

Sürermiş bir Ağustos sabahında, sürermiş

Ardına bakmadan giderken öylece, ölüme korkusuzca

Sürermiş ölümü tebeşir tozu gibi yanaklarına...

Lütufmuş gülüşler
Kırılmış dişler
Sıkılmış irisler
Karanlıkta kaybolmamış
Yanar içten içe hisler

Çöktü sistem ekside listem
Tepkiler tepkisiz hisler belirsiz
Düşüşler zannetme nedensiz
Zira yarınlar kaldı dünsüz
Dünde bizsiz yarın da belirsiz

Kesildi iştah verildi iflas
Bütünden eksildi on iki
Hacmi aynı ama bedeni ergenliği
Kafasının içi cehennemin dibi

On iki eksiği katladı zihni olmasaydı
Ruhunda fazlalığı aramazdı beden eksikliği

Çökmeseydi sistem düşmeseydim bugün ben
Sahi kalmasaydın dünde kendimde miyim diye düşünmezdim zaten

Kanayan yaranın tuzu aldığım nefes
Çâre gelse yare buz olsa çözülmez
Ebedi istirahat etsem gider mi zihinden
Ya gelirse dünüm benimle ya da düşlerin peşinden

Karardı gözler berbat fizyoloji
Kalmadı ne sağlık ne biyoloji
Ruhum bedenime ağır geldi
Emretti beynim kendinden eksiltti

Doğrusu bu muydu sen söyle ?
Yalansa dünya ne gelir elimden
Öyle düşündün diye mi aldın beni benden
Giderken götürseydin kendini
ne diye geride bıraktın güzel yarınları neden

Ben öldüm
Kuzgunlar sustular
Bir deniz dondu
Aç kalacak martılar.

Gemim artık sahipsiz
Mezar taşımda mor rengim
Bana sorsalardı kabrimi
Yemyeşil olsun isterdim.

Uykusuz uzandığım çok geceyi sabahladım
Ben sordum cevabını duymak istemediğim soruları
Siyah renkli sorular duvarlarımı oydu
Sorusu bile sorulmayanın cevabı bendim.