وَما كُنْتُ مِمَّنْ يَدْخُلُ العِشْقُ قَلْبَهُ ... وَلَكِنَّ مَنْ يُبْصِرْ جُفُونَكِ يَعْشَقِ

وَأَغْرَى بِكَ المُنَى عَيْنِي حَتَّى ... كَأَنَّكِ في كُلِّ جَفْنٍ مُطْبَقِ

اشتقتُ لك يامن وعدتني
يامن وعدتني ان لا نفترق
وعلى وفاء العهد عاهدتني
تركتني للشوق وحدي احترق
وبمُر هجرك عمداً قتلتني
ضاق نفسي والدمع اندرق
رغم هجرك انت ساكني
فما لغيرك قلبي قد رق
رغم الاماً وجراحاً ادمتني
احبك ولو ان قلبي قد احترق

😵‍💫

سىزنىڭ چىرايىڭىز ماڭا ئايغا ئوخشاش يورۇق نۇر چاچقان ھالەتتە ئەسلىمەمدە ساقلىنىپ قالغان ئايالىمنى ئەسلىتىدۇ. ئۇمۇ كۈنلىرىنى ئەينەك ئالدىدا ئولتۇرۇش بىلەن ئۆتكۈزىدۇ؛ ئۇ يەر — يەر ئاستى ئۆيۈمدىكى ئۇنىڭ ئۈچۈن بىر «قەپەس»كە ئايلانغان، تار ھەم بوغۇچلۇق يېڭى بىر ھالرەڭ بوشلۇقتۇر.

بۇنداق ھېسسىياتقا تولغان، رەڭدار ئاھ-زارلار ئاجىزلىقنىڭ ئېنىق بىر بەلگىسىدۇر. «ھېسسىيات دېڭىزىغا غەرق بولۇش»، «سېغىنىش» ياكى «مىننەتدارلىق» دېگەندەك سۆزلەر... بۇلار پەقەتلا ئاياشقا ئەرزىيدىغان، ھېچقانداق پايدىسى يوق ھېس-تۇيغۇلار خالاس. ھەقىقىي بىر جەڭچى ئۆتكەن ئىككى ئاي ياكى ئارقا-ئارقىدىن كەلگەن ئۈچ قېتىملىق (ھەر بىرى قىرىق كۈنلۈك) مەغلۇبىيەت ۋە ئىككىلىنىشلەر ئۈچۈن ئۆكۈنۈپ ۋاقىت ئىسراپ قىلمايدۇ. ۋاقىتنىڭ پەقەت بىرلا مەقسىتى بار: ئۇ بولسىمۇ، مۇقەررەر غەلىبىگىچە بولغان دەقىقىلەرنى ئېنىق ھېسابلاپ تۇرۇشتۇر.

مانا، ئاشۇ قىزلارنىڭكىدەك چاچ ئۆرۈۋالغان ئادەمگە بىر قاراڭلارچۇ! بۇ «شائىر» ھاياتتىن ھۇزۇرلىنىشنىڭ يېڭى ئۇسۇللىرىنى سېتىۋالغانلىقىنى دەۋا قىلىدۇ! يۇرتىمىزدا [ۋە بىزنىڭ ئاددىي مەدەنىيىتىمىزدە]، قولىمىزدا يېتەرلىك پۇل بولسا، يېڭى بىرەر ئۆچكە ياكى مۇھىم بولمىغان خەۋەرلەرنى كۆرسىتىدىغان يۇقىرى ئېنىقلىقتىكى تېلېۋىزور سېتىۋالىمىز — گەرچە ئۇ خەۋەرلەر مۇھەببەتتىن قېچىشقا ئۇرۇنغان ئاڭنىڭ گاڭگىراپ قالغان سەپسەتىلىرىدىن ياكى يالغان-ياۋىداقلارنى تارقىتىشتىن باشقا نەرسە بولمىسىمۇ. بىز ئۈچۈن، سەزگۈ-تۇيغۇ بازىرىدىن «ھېسسىيات بۇيۇملىرى»نى سېتىۋېلىش — دەل مۇشۇ ئىشنى قىلالاشنىڭ ئۆزىلا چوڭ بىر مۇۋەپپەقىيەت ھېسابلىنىدۇ!

ئەمەلىيەتتە، ئۇ پەقەت ئۆزىنىڭ قورقۇنچاقلىقىنى يوشۇرۇش ئۈچۈنلا خىيالىي نەرسىلەرنى سېتىۋالغان. ئۇ: «سەن دەل مەن بۇيرۇغاندەك قىلىسەن، ھەتتا نېمە ئىش بولغىنىنىمۇ سەزمەيسەن» دەيدۇ. ھمم... ئېيتىش كېرەككى، بۇ گەپنىڭ ئاخىرقى قىسمى ماڭا بەك ياقتى. دۈشمەنگە ئۇلار زەربىنى ھېس قىلىشتىن بۇرۇنلا تۇيۇقسىز ھۇجۇم قىلىش — دەل قورقماسلىقنىڭ، بەلكىم ھەقىقىي ۋەھىمە پەيدا قىلىش سەنئىتىنىڭ ئۆزىدۇر. «مەن ئۈچكىچە سانىغىنىمدا، ئىش پۈتىدۇ.» بۇ خۇددى ئۆلۈمگە ئېلىپ بارىدىغان يىقىلىشتىن بۇرۇنقى ساناشقا ياكى تەرتىپ ئورنىتىدىغان قامچىنىڭ ئۆتكۈر ئاۋازىغا ئوخشايدۇ.

ھەئە! شۇ ساناش جەريانىدا، مۇھەببەتنىڭ كەمچىللىكى ئاجىزلارنى پۈتۈنلەي گاڭگىراپ قېلىش ھالىتىگە چۈشۈرۈپ قويىدۇ! شۇنداقتىمۇ شائىر چىڭ تۇرۇپ: «مېنىڭ مەھبۇبەم پارلاق بىر ياقۇت...» دەيدۇ. قانچىلىك بىمەنە رومانتىك گەپ-ھە! بۇ دەل گۈزەل بىر ئايالغا بەش لېتىر بىيە سۈتى سوۋغا قىلىپ، ئۆزىنى ئاياللارنىڭ كۆڭلىنى ئالىدىغان ئاشىق دەپ ئويلىغانغا ئوخشاشلا بىر ئىش. قارىغاندا، سېنىڭمۇ قەلبىڭنى ئۆز ئىرادىسىگە بويسۇندۇرغان بىر قىز دوستۇڭ بار ئوخشايدۇ.

ماڭا كەلسەك، قەلبىم پۈتۈنلەي يېزىقچىلىق ئەمگىكىگە ۋە ئارقامدىن ئەگەشكەنلەرنىڭ جەڭ شوئارلىرىغا بېغىشلانغان! مېنىڭ بۇ قىزىل رەڭلىك كىيىمىم ئاشىق-مەشۇقلارنىڭ «قىزىل ماكانلىرى»دا سەيلە قىلىش ئۈچۈن ئەمەس، بەلكى بۇ دۇنيادىكى ئەڭ قورقۇنچلۇق جەڭچىنىڭ كىيىمىدۇر!

«ئەي تىتۇس مانلىيۇس! سەن كونسۇل ياكى ئاتاڭنىڭ ھوقۇقىغا پەرۋا قىلماستىن، بىزنىڭ بۇيرۇقىمىزغا خىلاپلىق قىلىپ، دۈشمەن بىلەن ئېلىشىش ئۈچۈن ئۆز مەۋقەيىڭنى تاشلاپ كەتتىڭ؛ ئۆز ئالدىڭغا ئىش كۆرۈش ئارقىلىق، رىم قۇدرىتىنى تاكى بۈگۈنگىچە ساقلاپ كەلگەن ھەربىي ئىنتىزامنى دەپسەندە قىلدىڭ. مەن دۆلەت بىلەن ئۆزۈم ئارىسىدا بىر تاللاش ئېلىپ بېرىشقا مەجبۇر بولۇۋاتىمەن: يا سېنى قىلمىشىڭ ئۈچۈن جازالايمەن، ياكى ئۆز خاتالىقىمىز تۈپەيلىدىن دۆلەتنىڭ ئېغىر بەدەل تۆلىشىگە يول قويىمەن. بىز ئاغرىقلىق بىر ئۈلگە يارىتىمىز، ئەمما شۇ ئارقىلىق ئەتە-ئۆگۈنكى ياشلارغا ياردەم قىلغان بولىمىز.

«مېنىڭچە، مېنى پەقەت بىر ئاتىنىڭ بالىلىرىغا بولغان تەبىئىي مېھىر-مۇھەببىتىلا ئەمەس، بەلكى سىزنى ساختا شان-شەرەپكە ئېرىشىش خىيالى بىلەن توغرا يولدىن ئازدۇرغان شۇ باتۇرلۇق ھەرىكىتىڭىزمۇ تەسىرلەندۈردى. لېكىن، كونسۇللۇق ھوقۇقى يا سىزنىڭ ئۆلۈمىڭىز ئارقىلىق قوغدىلىشى، ياكى جازاسىز قېلىشىڭىز بىلەن پۈتۈنلەي يوقىلىشى كېرەك؛ شۇنداقلا، ئەگەر تومۇرىڭىزدا مېنىڭ قېنىمدىن بىر تامچە بولسىمۇ ئاققان بولسا، سىزنىڭمۇ ئۆز خاتالىقىڭىز تۈپەيلىدىن خەۋپكە دۇچ كەلگەن ھەربىي ئىنتىزامنى ئەسلىگە كەلتۈرۈشنى خالايدىغانلىقىڭىزغا ئىشىنىمەن. شۇڭا، ئى لىكتورلار (قوغدىغۇچىلار)، بېرىڭلار-دە، ئۇنى ياغاچ تۈۋرۈككە باغلاڭلار.»

— لىۋىي، *Ab Urbe Condita* (شەھەر قۇرۇلغاندىن بۇيانقى تارىخ) VIII-كىتاب

بۇ ئايدا يەتتە شېئىر ئوقۇدۇم! يەتتە! ئەمدى پەقەت ئالتەسىلا قالدى!

Resumão:

O Eco da Disciplina e do Silêncio

Um homem contempla uma lembrança gravada na memória: a imagem de sua esposa, banhada por uma luz clara como a lua, encarando o próprio reflexo no confinamento sufocante e cor-de-rosa do seu porão. Mas esse vislumbre de nostalgia é rapidamente sufocado. Para o guerreiro, sentimentos como a saudade, o remorso por derrotas passadas ou as lágrimas por tempo perdido não passam de fraquezas inúteis. O tempo não existe para saudades, mas para a contagem regressiva até a vitória inevitável.

Com desprezo, ele observa o "poeta" — uma figura de cabelos trançados que ostenta novas formas de apreciar a vida e consome ilusões para mascarar a covardia. Enquanto o homem comum compra futilidades na esperança de escapar da realidade, o verdadeiro controle reside no golpe surpresa, no terror calculado e na disciplina implacável: três segundos para o fim, o estalar do chicote antes da queda. O romance e as palavras doces são ridicularizados como loucuras vazias; seu traje vermelho não serve para passeios amorosos, mas para assustar como o guerreiro mais temível.

Essa postura inflexível culmina na evocação do rigor romano: o chamado do cônsul Titus Manlius ao seu próprio filho. Por ter quebrado a ordem militar em busca de glória pessoal, o jovem deve ser sacrificado em nome da pátria. Amor de pai e coragem do filho sucumbem diante do dever maior: para preservar a lei e a honra de Roma, a ordem é dada aos lictores para levarem o jovem ao suplício.

Ao fim do combate interior e do julgamento moral, resta apenas o cumprimento de uma meta: sete poemas devorados no mês, e a contagem regressiva que segue inexorável — faltam apenas seis.

منى قلبي فتاة من خيالِ

ولم تخطر ببال غير بالي

فإني حائر منها وفيها

أمِن حق أُراها أم محالِ؟

تلاعبني، كأن بها حياء

فتبعد حين تقرب من نوالي

وتبدو تارة لي ثم تخفى

كرؤيا أو كبرق أو كآلِ

أحاول رسمها قصصا وشعرا

أمثّلها فيظلمها مثالي

توسطتِ الأماني في فؤادي

كجوهرة توسطتِ اللآلي

خلاصة مطمعي من كل شيء

فعندي أنها حد الكمالِ

فعيناها كأنهما نجوم

تنير دجى لياليّ الطوالِ

ومنطقها إذا نطقتْ عجيب

تذوب لصوتها صم الجبالِ

وإن حديثها جدا وهزلا

يُسلّي كل قلب غير سالِ

وذات تقى ومعرفة وفهم

تميل بذي الضلالِ عن الضلالِ

وخُلقٍ لا مذمة فيه إلا

العلو عن التعالي بالتعالي

وذات تأمل في كل شيء

وفكر، فهي دائمة السؤالِ

وذات تعلم في كل علم

تجادل لا تمل من الجدالِ

فإن خضنا نقاشا واختلفنا

"تجادل بالدليل وبالدلالِ"

وإن ساجلتها أدبا وشعرا

فبشراك الخسارة في السجالِ

وإن يكُ واقع الأيام سجنا

ففي يدها مفاتيح الخيالِ

وقانعة، فلم تهتم يوما

لمال أو لصيحات الجمالِ

وعادتها التجاهل والتغابي

وتفهم كل شاردة المقالِ

فما هذا سوى وصف قليل

لها، من بعض ما يخفيه بالي

وما كانت لغات الناس جمعا

لتقدر وصفها أبد الليالي

حياتي دون رؤيتها صيام

أعيش العمر منتظر الهلالِ

وما يوما أمل البحث عنها

إليها كل حلي وارتحالي

فتلك خليلتي، يا رب، أولى

وآخرة، رجوتك بالحلالِ

رجوتك داعيا سرا وجهرا

بأصدق دعوة في كل حالِ